Ondertussen is er een blokkenschema te vinden op internet.

Ben er niet ontevreden mee. Slechts enkele ongelukkige overlappen (persoonlijk natuurlijk);
- Pavement / Mission of Burma op donderdag
- Polvo / Grizzly Bear / The Drums / The Antlers op zaterdag

Godver wat een zure overlappingen.

Apse / Fuck Buttons

Tortoise / Superchunk / Broken Social Scene

Pavement / Mission of Burma

Japandroids / Wire / Wilco / Les Savy Fav

Spoon / Condo Fucks

Jeetje wat een lange settijden soms.

Maar er komt te veel, moet nog even op mijn gemak kijken wat ik nu wil zien en wat ik voor een ander keertje bewaar.

Als ik zo op het eerste gezicht eens kijk dan wordt het waarschijnlijk wel Wilco skippen

Settijden blijken in de praktijk vaak korter te zijn, zo ondervond ik vorig jaar.

Ik vond het ook al sterk dat ze tussen New pornographers, Spoon en Wilco maar een kwartier ombouwtijd nodig hebben.

Toch valt er wel een indrukwekkende line-up uit samen te stellen. Indrukwekkend genoeg op spijt te hebben dat ik niet ga

Aan de voormiddag van de altijd befaamde Primaveravrijdag (Wire, Pixies, Low, Panda Bear, om maar wat te noemen) toch nog even de tijd om terug te blikken op dag 1. Want we zitten er toch maar weer, in Barcelona. Dit jaar zelfs met een nog iets uitgebreider MuMe-gezelschap (Cygnus, Omsk, Herman, Guus (een MuMe-loze vriend van Omsk) en ikzelf).

Na twee dagen rondslenteren en terraszitten in de stad - ook leuk - kregen we gisteren waarvoor we gekomen waren. Voor iedereen was het toch wel redelijk vergeten jaren-negentig-punkpopbandje Bis de openingsact. Een gezellig begin om de ligweide even te verkennen. De muziek was best leuk voor feesten, partijen en - vooruit dan maar - festivals. De zangeres deed denken aan Lene van Aqua, de muziek soms aan Blur en één nummer zelfs in het speciaal aan Wordy Rappinghood van Tom Tom Club. Ze sloten af met Eurodisco, ooit een klein hitje geloof ik. Leuk om op gang te komen dus, meer ook nog niet.

Optreden twee was meteen van een heel andere orde. Met name Cygnus was al ongeveer sinds februari zenuwachtig of hij dan nu eindelijk een keer The Fall live zou kunnen zien. Ze hadden al twee keer een concert afgezegd waar hij heen zou gaan. Niet zo gek, want voorman Mark E. Smith heeft wat dat betreft een reputatie. Cygnus kreeg met het uur meer kippenvel van de zenuwen, waardoor we uiteraard nogal op tijd vooraan bij het hoofdpodium stonden. Zo ver was onze Frank nog nooit gekomen, dus dat bood perspectief. Zijn wachten werd spoedig beloond met een soort van synthesizerdrone. Gejuich klonk. Toen een drummer. Nog meer gejuich. Een gitarist, een mevrouw achter een orgeltje. De gekte sloeg toe bij onze Tukker. Ik zag het allemaal geboeid aan. Ik schrok toen hij ineens bijna flauwviel van enthousiasme. Miste ik iets? Jazeker, want de korzakowpatiënt die het podium op waggelde, bleek Mark E. Smith te zijn. Die begon monotone zinnen over monotone muziek te fulmineren. Daarbij sloeg hij af en toe zijn gitarist tegen de bips, drukte hij willekeurig wat toetsen in bij zijn toetseniste die dan maar even aan de kant moest, pakte hij iets wat op een microfoon leek - maar het niet was - weg bij zijn drummer om vervolgens een nummer lang onverstaanbaar te zijn. `Een genie' , riep fanboi Omsk. Het sterkte mij in mijn eerder geventileerde theorie dat er op de wereld drie artiesten zijn die alleen maar in hun koffie hoeven te roeren om geweldig gevonden te worden: The Fall, Tool en de Backstreet Boys. Als freakshow vond ik het overigens ook buitengewoon vermakelijk, als concert een stuk minder. Wonderlijk genoeg heeft Mark E. Smith het optreden trouwens zelf overleefd, dus Frank kan als-ie dat wil nog een keer op herhaling. Hij kon zijn tegenstrijdige gevoelens ( `ik heb ze eindelijk gezien, maar eigenlijk was het kut´) gelukkig nog botvieren op Paap. Deze thuisblijver kon een enthousiast sms´je tegemoet zien dat zelfs ík fan was geworden. En dat ze afsloten met het lijflied aller Canfanbois: I Am Damo Suzuki. De arme stakker geloofde het nog ook.

Na The Fall kwam Ui, een bandnaam waarop we al een niet aflatende serie woordgrappen hadden losgelaten (`Hopelijk spelen ze scherp vandaag', `gelaagde muziek´, dat soort dingen). De muziek lag nogal in de lijn van Tortoise, dat even later op hetzelfde podium kwam te staan. De instrumentale rock was in het begin soms wat te laidback en niets-aan-de-hand, maar ze werden gaandeweg - inderdaad - wat scherper. De instrumentale erupties hadden af en toe wat heftiger mogen zijn, maar de band verraste mij zeker positief.

Daarna liepen we op voorspraak van Frank even naar Superchunk, maar na anderhalf nummer haakte ik samen met Omsk alweer af om Tortoise te gaan aanschouwen. Dat bleek een tegenvaller, maar dat lag meer aan de drukte dan aan de band. We waren wat aan de late kant, waardoor we alleen ergens voorbij de tribunes in het gras terecht konden. Dat was veel te ver weg om ook maar enigszins meegezogen te worden door de instrumentale klanken. Daarom in extremis toch maar besloten om Tortoise te laten schieten voor Broken Social Scene. Dat bleek wat mij betreft een zeer gelukkige keuze, want dit Canadese poprockorkest beviel mij live een stuk beter dan op plaat. Enige kritiekpuntje is dat de vele climaxen wel een beetje aan inflatie onderhevig waren. Dat maakte dat Omsk en ik minstens tot zeven keer toe dachten dat het concert afgelopen was, terwijl ze toch nog weer doorspeelden. Erg was dat niet, want ondanks de veelheid van instrumenten klonk de band nog knap onderscheidend, zonder in kakofonie te verzanden.

Daarna op naar Pavement. Een band die prima in mijn straatje zou moeten passen, maar waarbij ik bij enkele pogingen het geniale nog niet heb kunnen ontdekken. Helaas had ik even een slecht moment tijdens het optreden. Mijn rug deed te veel zeer om te blijven staan en het was te koud om te gaan zitten of liggen. Dat soort gedoe gaat dan natuurlijk weer ten koste van je luisterervaring, helaas. Toch heb ik wel genoten: Pavement was eigenlijk verrassend catchy, dat had ik op basis van mijn voorkennis niet verwacht. De kwaliteit van de liedjes vond ik wat wisselend, maar er zaten zeker naar het eind toe behoorlijk veel mooie momenten in.

Na Pavement nog even toegekeken bij Fuck Buttons, maar ik had het wel een beetje gehad voor dag 1. Klonk wel leuk voor even, zeker toen de helft van het duo van alles door de microfoon begon te fluisteren. Lekker duister sfeertje, maar ik was er niet meer zo voor in de stemming.

Al met al nog geen hele spectaculaire hoogtepunten vandaag, maar dit was op voorhand dan ook met afstand de minste dag van de drie. Vandaag daarentegen .

Resumerend:

Bis: 6+
The Fall: 4 voor het optreden, 9 voor de freakshow, laat ik het op een 5 houden.
Ui: 8-
Broken Social Scene: 8,5
Pavement: 8

Mijn cijfers van de afgelopen twee dagen:

donderdag:

Bis: 6,5
The Fall: 4,5
Tortoise: 8
Pavement: 7,5
Fuck Buttons: 8
Moderat: 4

Moderat viel nogal tegen: ging van alles mis met de techniek en het geluid was erg slecht. Vandaar het lage cijfer...

vrijdag:

Owen Pallett: 7
Hope Sandoval & The Warm Inventions: 8,5
Wire (akoestisch) : niet in cijfers uit te drukken...
Beak: 6
Wire: 7,5
Panda Bear: 4
Shellac: 9-
Pixies: 7,5

In navolging van Herman gooi ik er ook maar cijfers tegenaan, een uitgebreider verslag komt nog, maar niet op dit veel te vroege tijdstip.

Donderdag:

Bis: 6
The Fall: 5
UI: 8
Superchunk: 8
Tortoise: 8
Mission of Burma: 8
Pavement: 8
Fuck Buttons: 8
Moderat: 5

Vrijdag:

Owen Pallett: 8,5
Hope Sandoval: 7
The New Pornographers: 7,5
Wire (akoestisch): geen beoordeling
Spoon: 7,5
Wire: 8
Les Savy Fav: 8,5
Shellac: 9,5
Pixies: 7
Bloody Beetroots Death Crew 77: 8,5

Gezien het feit dat ik weer als eerste uit bed ben, heb ik toch niets beters te doen dan weer een paar pagina´s tekst produceren. Dag 2 in een uit de kluiten gewassen notendop dus maar.

De vrijdag begon al relatief vroeg, bij Owen Pallett in het Auditorium. Hij legde in deze sfeervolle theaterzaal een heel landschap aan muzikale klanken neer. Ik kreeg een sterk deja-vu naar het optreden van Andrew Bird, vorig jaar op Primavera. Ook die maakt een soort barokpop waarbij hij steeds een vioollijntje speelt, dat meteen doorsamplet en er vervolgens weer iets anders overheen speelt. Dat leverde net als in 2009 bij Bird een intrigerend kijk- en luisterspel op. Enige kritiekpunt is wat mij betreft dat de liedjes van Pallett een stuk minder pakkend zijn dan die van Bird. Blijft staan dat het fascinerend is zo´n instrumentkunstenaar aan het werk te zien. Een uitstekend begin van dag 2.

Daarna diende zich al snel de eerste moeilijke keuze aan: blijven zitten voor Hope Sandoval of toch naar buiten voor The New Pornographers? Na twee nummers van Hope die aardig waren, maar meer ook niet, toch maar naar buiten gelopen om TNP dan in elk geval van begin tot eind te zien. Ze vielen meteen met de deur in huis door Sing me Spanish techno te spelen. Daarna zakte het eigenlijk een beetje in: het klonk allemaal iets te gewoontjes en de zang was moeilijk hoorbaar. Dat werd gelukkig gaandeweg beter: ook de riffs leken in de loop van het optreden steeds wat scherper te worden. Een onderhoudende set dus, al miste het allemaal net even de welbekende (ahum) X-factor.

Die heeft Low normaal gesproken wel, maar het bleek onmogelijk om het auditorium nog in te komen om dat ook daadwerkelijk te aanschouwen. De rij was volgens getuige Herman zo ongeveer een halve kilometer lang. We hebben de gok daarom maar niet genomen en zijn een hapje gaan eten. Dat moest snel gebeuren, want intussen was de blijde mededeling gedaan dat Wire in een klein tentje een akoestische set zou spelen. Zo stonden we ineens op vier meter afstand - en klaarblijkelijk naast zijn vrouw - te kijken naar Colin Newman. Hierboven staat al twee keer dat het optreden niet in cijfers was uit te drukken. Er was namelijk weinig akoestisch aan. Het concert bestond uit één a-cappellanummer met af en toe wat bekkendrums erachter. Leuk om te zien én om nog even met Newman op de foto te gaan, maar inderdaad, niet in cijfers uit te drukken.

Vervolgens van een afstandje naar Spoon gekeken op het hoofdpodium. Klinkt allemaal lekker strak, maar het is wat mij betreft allemaal net niet pakkend genoeg om er een uur lang geboeid naar te gaan zitten luisteren.

Daarna doemden er weer een paar hartverscheurende keuzes op. Ik had best even naar CocoRosie of Beach House gewild, maar Wire ging in dit geval nog duidelijk voor. Op weg daarheen kon ik in elk geval nog het eerste nummer van Beach House meepakken. Sympathiek van ze dat dat meteen mijn favoriet Walk in the Park speelden. Dat klonk overigens precies als op plaat.

Bij Wire was het kort voor de start van het optreden nog betrekkelijk rustig, waardoor we bijna helemaal vooraan kwamen te staan. Ze staken meteen lekker agressief van wal, al liet het geluid in het begin nog wat te wensen over omdat de zang ook hier zo goed als onverstaanbaar was. Dat werd in de loop van het optreden wel wat beter. Wire speelde zowel wat nieuwe en mij onbekende nummers als klassiekers als The 15th en afsluiter 12XU. Wel jammer dat ik zelf niet zo rock-´n´-roll ben als mijn muzieksmaak (nog eens ahum) doet vermoeden. Ik kon nog net ongedeerd de moshpit uitvluchten. Ondanks dat toch wel een van de hoogtepunten tot op dat moment.

Na Wire bij hetzelfde podium een plekje op de tribune gezocht voor Panda Bear. Dat bleek een misser, want als ik had geweten hoe matig het zou worden, was ik wel voor Les Savy Fav of anders Japandroids gegaan. Het begon al met vertraging vanwege een scherm dat niet wilde werken, daarna begon Panda Bear met een soort new ageachtig synthesizertapijt. Dat kabbelde wat zonder enige progressie en was wat mij betreft vooral slaapverwekkend. Herman en ik liepen daarom maar ruim op tijd weg om een beetje vooraan - nu dan wel net buiten de moshpit - te staan bij Shellac.

Het was voor mij goed dat Shellac er nog eens stond, want vorig jaar deelde ik niet echt in de vreugde van Frank en Paap over de kunsten van Albini en co. Dat kwam door:

a) Een slecht moment mijnerzijds. Ik was moe en viel bijna in slaap.
b) Weinig Shellackennis, ik vond het toen vooral herrie.

Toch was dat optreden de indirecte reden om ze nog eens in de herkansing te gooien, waarbij ze me terstond een stuk beter begonnen te bevallen. Gelukkig bleken Albini en co zo vriendelijk (nou ja, slechte woordkeus...) mij deze herkansing te gunnen. Van begin tot eind superstrak: een geweldige show met het episch aangezette The End of Radio als absoluut hoogtepunt. Het was pas het eerste optreden waar wat mij betreft helemaal niets op aan te merken was.

Vervolgens meteen haast gemaakt om nog íets van de Pixies te kunnen zien. Die waren weliswaar pas net begonnen, maar zoals te verwachten viel was het er gigantisch (Gigantic?) druk. Frank en ik stonden wel erg ver naar links, wellicht dat het geluid daarom ook hier wat te wensen overliet. Ze vielen me sowieso niet erg mee. Waar de Pixies op plaat een behoorlijk uniek geluid hebben, vond ik ze live toch vaak wat gewoontjes. Al zaten er met Broken Face en Vamos ook wel weer wat momenten van glorie in de set. Ach, leuk om gezien te hebben, dat sowieso.

Na een uur of 11 aan muziek had ik het daarna wel weer een beetje gezien, alleen Frank en Guus zijn nog even gebleven. Voor vandaag zijn we optimaal geprepareerd voor Built to Spill en Polvo!

Dan nog even de cijfers:

Owen Pallett: 8+
The New Pornographers: 7,5
Wire (akoestisch): -
Spoon: 7+
Wire (elektrisch): 8,5
Panda Bear: 4
Shellac: 9,5
Pixies: 7-

Complimenten voor de uitgebreide verslaglegging heren! Uiteraard mis ik wel wat artiesten waar ik meer over had willen lezen (waar is Neerlands trots The Books?). Wel jammer dat The Fall tegenviel. Dat zou je toch niet voor mogelijk houden!

Wel jammer dat Shellac ook dit jaar geniaal was Leuke verslagen Lukas.
Ik hoop dat Doug Martsch plotseling poliepen in zijn keel
op visite krijgt...

Wow, onwijs gaaf dat jullie daar met zijn alle zitten . Echt een pracht line-up . Inderdaad leuke verslagen, Lukas.

Een aantal concerten is via een stream nu live te volgen

Playlist for Live at Primavera Sound, Part 2 - May 29, 2010 - wfmu.org

Net kwamen Neu! en The Clean langs

vandaag nog:
0:30pm The Slits
1:25pm Van Dyke Parks
2:00pm Roddy Frame
2:30pm Gary Numan
3:40pm Liquid Liquid
4:50pm The Almighty Defenders

Mijn cijfers voor vandaag:

Michael Rother & Friends: 9+
Florence and the Machine: 7,5
Polvo: 7,5 (jammer dat ze geen Lucia speelden!)
The Charlatans: 8
Ben Frost: 6
The Field: 9

Verder ook nog flarden van The Slits, Pet Shop Boys, Lee Scratch Perry en Sunny Day Real Estate gezien.

@Paap: ik geloof dat de meneer van Built to Spill goed bij stem was.

Zo, ik ben net terug van de laatste dag en zal de dag weer even in cijfers samenvatten:

Michael Rother (NEU!): 9
Polvo: 8
Built to Spill: 10
Ben Frost: 6,5
HEALTH: 8,5


Weinig optredens gezien vandaag. Ik heb wel meer dan 5 bands aan het werk gezien (ook The Clean, the Slits, Florence + the Machine), maar die zag ik te kort om ze een cijfer te kunnen geven. Een uitgebreider verslag volgt later, maar ik wil de 10 voor Built to Spill wel even uitleggen, voor ik beticht word van fanboigedrag (wat natuurlijk geheel terecht is). Doug Martsch en zijn mannen begonnen vanaf de eerste minuut met een set die gemaakt lijkt voor de doorgewinterde BtS-fan. Veel obscure nummers van de eerste platen kwamen langs en er zat zelfs geen enkel nummer van hun meesterwerk Perfect From Now on in. En nee, dat was geen enkel gemis. En natuurlijk is het wel begrijpelijk dat Built to Spill na een Amerikaanse en Europese toer waarin ze Perfect From Now On live uitvoerden, dat album even zat zijn. De nummers die ze wel speelden waren stuk voor stuk persoonlijke favorieten en ze werden vol kracht en superstrak gebracht.

Het optreden begon met Traces en daarna kwamen onder meer nummers als In the Morning, You Were Right, Big Dipper, Goin´ Against Your Mind, Else en Distopian Dream Girl langs. Lukas, Omsk en ik waren al helemaal in de zevende hemel, maar voor mij moest het mooiste nog komen, toen Doug Martsch solo het nummer Twin Falls bracht (waarvan ik nota bene eerder op de dag had gezegd dat ik die wel heel graag live wilde horen, maar dat dat wel nooit zou gebeuren). "Heb jij de setlist gemaakt?", vroeg een al even enthousiaste Omsk me. Wat een waanzinnige show, die met Carry the Zero een schitterende afsluiter kende!

@ Paap: geen poliepen over de vloer gehad

Ook wil ik mijn waardering uitspreken voor DJ Coco, die me rond half 5 ´s nachts nog trakteerde op een dj-set met onder meer Leave it All Behind van Ride, I Am the Resurrection van The Stone Roses, Palm of my Hand van the Pale Fountains en There She Goes van the Velvet Underground.

Niets van meegekregen, je kunt niet alles hebben met zo´n programmering. The Books zijn trouwens Amerikanen, dacht ik.

edit: er zit blijkbaar een Nederlander in (Paul de Jong), nooit geweten. Kon me ook moeilijk voorstellen dat je het bij het verkeerde eind had.

Ik had gehoord dat built to spill in Belgie juist redelijk saai was, maar ja heb nu nog meer spijt dat ik niet naar primavera ben gegaan. Vooral de prijs was te hoog maar ja wel een top lineup...

Jaja, het zit er weer op! En hoe! Erik (Omsk) en Guus zijn inmiddels weer met het vliegtuig terug naar Nederland, Frank, Herman en ik blijven nog twee dagen om de toerist uit te hangen. Dat kunnen we - net als vorig jaar - weer doen met een festival om nooit te vergeten vers in het geheugen.

De zaterdag begon wat later dan de dag ervoor. Het was voor mij een dag met weinig bekende namen, maar wel twee absolute favorieten direct achter elkaar: Polvo en Built to Spill. Frank en Herman begonnen om zeven uur 's avonds bij een reïncarnatie van de befaamde krautrockers van Neu! Ik ken daar niets van en het leek me typisch iets waarbij enige voorkennis wel een pre is bij de luisterervaring. Ik heb daarom het festivalterrein nog even links laten liggen voor een goede pan paëlla met Erik en Guus. Die kreeg zeker een 9, dus dat compenseerde de enthousiaste verhalen van Frank en Herman dan weer mooi.

Wat haastig kwamen we nog ongeveer net op tijd bij Polvo, een band die je zou kunnen omschrijven als een wat meer riff/mathrockgerichte versie van Motorpsycho. Ze staken van wal met het eerste nummer van de nieuwe plaat In Prism. Ten opzichte van een (overigens steengoed) optreden in Tivoli eind vorig jaar speelden ze een redelijk vergelijkbare setlist, met aardig wat werk van In Prism en tot mijn genoegen ook Fast Canoe van Exploded Drawing. Helaas bleef mijn favoriete Polvonummer Lucia ditmaal achterwege. Een groot gemis. Verder was het wel weer erg goed, al kwam de zanger ook hier maar moeilijk boven zijn band uit. Dat lag bij andere artiesten dit weekend nogal eens aan de geluidsman, hier krijg ik toch de indruk dat de Polvofrontman gewoon niet zo goed (meer) bij stem is. Dat was namelijk ook in Utrecht mijn enige kritiekpuntje. Ook speelden ze vrij kort, na driekwartier sloten ze al af. Met het fantastische Beggar´s Bowl, dat dan weer wel.

Dan moest Built to Spill het maar doen. En warempel, het beste optreden in twee jaar Primavera bleek aanstaande. Perfect from Now on zag ik al eens live en integraal, ditmaal kregen we een totaal andere set voor de kiezen. Die kon na drie nummers eigenlijk al niet meer stuk, aangezien mijn favoriete nummers van de albums You in Reverse (Traces) en Keep it Like a Secret (You Were Right) meteen al langskwamen. En hier geen enkel probleem met het geluid: zo helder klonk de muziek nog niet eerder op Primavera. Doug Martsch stopte desondanks pas halverwege de set met kankeren op de geluidsman. Maar goed, perfectionisme is geen slechte eigenschap voor een muziekheld, natuurlijk. En het deerde ook niet, want van de weeromstuit gaven wij ons over aan schitterende climaxen van bijvoorbeeld Goin´ Against Your Mind en afsluiter Carry the Zero. Een groot feest, ook voor Frank. Want waar de arme jongen tevoren nog zeurde over zijn springschenen, sprong hij me bij de eerste nummers al een paar keer omver: aangezien ik mezelf toch zeker 30 kilo lichter schat een beangstigende ervaring. Er zat niets anders op dan nog hoger terug te springen, dus dat deed ik dan maar. Hoe dan ook, na ruim een uur Built to Spill kon ik enigszins verwilderd mijn nieuwe en tot vaatdoek verworden 12XU-shirt uitwringen.

Daarna voelde eigenlijk niemand er nog voor om snel naar iets anders te rennen: eerst maar even bijkomen. Daarmee verwerd Built to Spill voor mij wel tot de eigenlijke afsluiter, want ik zou alleen nog twee totaal verschillende dingen zien die toch wel enigszins buiten mijn electronicluwe referentiekader vallen. Met Ben Frost kon ik niet zo veel: voor mij een noisy brij met te weinig contrast om er van te kunnen genieten. Een stuk beter beviel The Field, dat met een zeer strakke livedrummer zelfs voor een bekrompen liedjesadept als ik best te genieten was. Probleem voor mij blijft wel dat er in zulke minimal techno wel érg weinig progressie zit: die dreun heb ik na een paar minuten wel weer gehoord. Toch zaten er leuke momenten bij, dat zeker.

Resumerend voor dag 3:

Polvo: 8
Built to Spill: toch maar een 10 dan!
Ben Frost: 4,5
The Field: 7-

En voor het hele festival:

01. Built to Spill (10)
02. Shellac (9,5)
03. Broken Social Scene (8,5)
04. Wire (8,5)
05. Owen Pallett (8+)

Al met al minder negens dan vorig jaar, maar de beste twee optredens waren toch echt van 2010. Nu maar weer nagenieten!

Heeft niemand Orbital nog gezien?

Nog veel plezier in Barcelona allemaal .

Niet eens naar The Books geweest. Tsss.

Verder leuke verslagjes, maar volgens mij heb ik vorig jaar meer gemist.

Ik ga volgend jaar sowieso. Eerst maar eens IFFR.

Prijs te hoog

Kamer+ticket+eten en drinken is toch denk wel redelijk boven mijn budget....

Dat is wat anders.

Ik ben vandaag weer thuisgekomen na een flitsend bezoek aan de Primavera-stad. Tijd voor een stukje nabeschouwing:

-Bis
Een punkgroepje uit de jaren '90 waar we allemaal wel één of ander feitje van wisten, maar waar niemand lang verhaal over had kunnen afsteken. Het optreden gaf me ook niet echt de prikkel daar iets aan te doen. Ik hoorde er wel wat Talking Heads en Blur in, maar het was te standaard en gratuit om te beklijven. 4,5 / 10.

-The Fall
Welaan, ik houd van de Fall, van Smith's knauwende zang, zijn mimiek, de kouwe drukte om helemaal niks, de repetitieve catchy-heid tegenover de donkergrijze vintage post-punk. Maar die Fall bestaat al een poos niet meer. Dit concert was eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte, met een Mark E. Smith die als performer eigenlijk geen knip voor de neus meer waard is, maar die er, zoals Lukas bleef volhouden, mee wegkomt omdat hij Mark E. Smith is. Zijn bandje speelde strak, en de nieuwe titeltrack vond ik staan als een huis, maar een nummertje als Blindness of Crop Dust (allebei van na 2000) had er toch wel vanaf gemogen. 6,5

-Ui
De woordgrappen-band! Nou ja, Lukas had alleen 'Ui stopt wegens aanhoudend geschil' nog niet gemeld in zijn post. Het begon als minimale electro met een (net iets te) zonnig gitaartje, maar langzaam ontvouwde zich een set met alleraardigste gekheid. Verrassinkje . 7,5

-Tortoise
Op plaat een interessante band, maar live drong het geen seconde tot me door. Lag waarschijnlijk aan mezelf (we zaten ver weg/niet echt in de bui voor deze muziek). Dus ik deel maar geen puntje uit.

-Broken Social Scene
Hollywood-indie was een term die in me op kwam. Bijzonder Amerikaans, veel climaxen, vaak de indruk wekken aan de laatste uithaal van het laatste nummer bezig te zijn en dan toch weer terugkomen, en een narcistische zanger die me lichtjes tegenstond. Gelukkig was de muziek zelf niet heel gelikt of anderszins moedeloosmakend, en de trompetdeuntjes vond ik ook wel kek. Al met al lang geen straf om te zien, maar ik voel ook weinig urgentie achter de albums aan te gaan. 6,5*.

-Pavement
Ik was de enige échte Pavement-fanboy van het gezelgschap, heb ook in mijn eentje vooraan gestaan, en ik heb met name naar het einde toe gedacht dat de MuMe-backbenchers nu toch zéker overtuigd moesten zijn van de onberispelijke genialiteit van deze heren. Dat bleek niet voor iedereen volledig op te gaan, Guus was zelfs al halverwege weggelopen, maar dat deed niks af aan mijn beleving: geniaal. Ze begonnen met een trits (erg leuke) mid-tempo-nummers, maar toen ze eenmaal Unfair hadden ingezet was de geest echt uit de fles, en speelden ze uitsluitend persoonlijke favorieten. Here, Shady Lane, Stereo, Two States en selbsverständlich Range Life waren de hoogtepunten. Geniaal concert. 9,5.

___

-Owen Pallet
Mijn enige concert in het auditorium. Ik kreeg ineens flashbacks naar de oude CKV-bonnen van de middelbare school - de mijnheer op het podium experimenteerde vier slagen in de rondte, maar boven 'aardig' kwam het wat mij betreft nooit uit. 6.

- New Pornographers
Sympathiek gezelschap, leuk, aardig, onderhoudend. 7.

-Spoon
5,5

-Beach House
Een magisch concert. Nah oké, erg veel werd er niet buiten het pad van de studioalbums gelopen, maar die vind ik óók magisch. 8,5.

-Wire
Een beetje een ingecalculeerde verrassing, dit. Ik wist dat de kans dat ik ze goed zou vinden nogal behoorlijk was, en het was inderdaad een heel toffe act. Tot op de draad versleten '70-punk? Heulemaal niet, Newman schudde nog ruim voldoende superenergieke stukken uit zijn mouw. 7,5

-Marc Almond
Ik ging voor Tears Run Rings, ik kreeg Tears Run Rings (wel zonder trompetje). Ik blij, Marc Almond blij (getuige zijn huppedansjes), en ik ben nog een nummer of vijf gebleven en toen had ik mijn dosis glittermuziek wel weer gehad. 6+

-Pixies
Ik was alweer vergeten dat ze zoveel onbeduidende nummers hadden gemaakt. Maar ach, ze speelden een handjevol favorieten, en we konden ons naar hartelust schor en ongans schreeuwen. Doe maar een 7-.

____

-Polvo
Mooi, strak, veelbelovend, ga zo door! - huh, alweer het laatste nummer? Jawel, Polvo gaf een concert dat over was haast voor het begon, maar ze wisten toch wel mijn benieuwdheid op te wekken. Maar dat konden de Polvo-lofzangen van Frank en Lukas eigenlijk ook al. Nu snel die nieuwe binnenhalen. 7,5.

-Built To Spill
Dan denk je net dat je Primavera-lijstje wel ongever compleet is, en dan komt de band die onze grootste gemene deler is (nou ja, Herman had zijn hoop op de The Charlatans gevestigd) met een setlist op de proppen die zomaar het resultaat had kunnen zijn van een lange nacht vergaderen met Cygnus, Lukas en mijzelf .

Tel maar na: ze speelden niets van PFNO, maar die hadden we alledrie al integraal live gezien. Lukas noemde You Were Right als niet-durven-dromen-nummer, Cygnus kreeg 'zijn' Twin Falls, en mijn mond viel open toen de schromelijk overkeken nummers Else en Distopian Dream Girl werden ingezet. Daarnaast werden de oeroude nummers Big Dipper en In The Morning nog eens opgevoerd, werden het strakker dan strakke Traces en Goin' Against Your Mind in een strakker dan strakke versie gespeeld, en werd er afgesloten met het goddelijk gitaargeweld van Carry The Zero.

Nu heeft Doug Martsch een vrij draconische idee van perfectie (getuige zijn geruzie met de technici tussen zowat alle nummers, en zijn voornemen Perfect From Now On te zijn), en in dat licht zeg ik: het concert was perfect geweest als Broken Chairs de afsluiter was.

Maar dat is amper genoeg om het minnetje rechtvaardigen. Een dikke 10-.

Donderdag;
Het eerste dat we (ik, 3 vrienden en 2 vriendinnen) live zagen was Bis. Op cd maakte het niet echt indruk en dat kan ook van het live-optreden worden gezegd. Als verkenning van het festivalterrein gelukkig ook niet storend.

Daarna the Fall aan het werk mogen zien. Muzikaal toch regelmatig erg lekker maar de hier eerder gebruikte omschrijving voor de frontman als verdwaalde Korsakoff-patiënt lijkt helaas wel een beetje te kloppen. Het zal allemaal wel bij deze band horen...

Vervolgens naar de Ray-Ban stage verkast om daar The XX te aanschouwen. Fijn plaatje hebben ze gemaakt, echter bewust niet te veel beluisterd uit angst voor verzadiging. Die was nog niet opgetreden dus heb wel kunnen genieten van dit jonge Britse gezelschap.

Broken Social Scene had ik ook nog nooit live gezien maar draai vooral de eerste platen toch regelmatig. Mijn reisgezelschap overtuigd hebbende om te blijven kijken hoopte ik natuurlijk dat ze het waar zouden maken. Helaas kwam het maar moeilijk op gang en ik was ook totaal niet onder de indruk van de zanger. Na een paar een nummers was ik zelfs bang definitief op deze band af te knappen. Gelukkig werd naarmate het einde dichterbij kwam het optreden ook beter en kwamen er wat bekendere nummers voorbij, daardoor toch nog een voldoende. Al had ik wel het gevoel dat m'n vrienden het beter vonden dan ik.

Één van de eerste bevestigingen van het festival en tegelijk één van de redenen om de trip naar Barcelona te maken was toch wel Pavement. Nog een mooi plekje kunnen bemachtigen links voor het podium. Gelukkig maakten de mannen van Pavement het waar en het zou voor mij één van de beste optredens van het festival. Erg genoten en het bleek maar weer eens hoeveel indieklassiekers deze mannen hebben voortgebracht. Gelukkig mag ik ze binnenkort in Doornroosje nog een keer aan het werk zien.

Hoewel het meerendeel al gesloopt naar het hostel was gegaan na het lange wandelen eerder op de dag in combinatie met een lange festivaldag toch nog met twee man de nacht doorgehaald. Eerst maar eens Fuck Buttons op de Ray-Ban. Heerlijk mee staan wiegen op de harde klanken die onze kant op kwamen.
Ik vond het live een stuk beter uit de verf komen dan op cd. Meevaller van de avond.

Als laatste ook nog de (lange) wandeling naar de Vice stage gemaakt aangezien Moderat me toch wel leuk leek voor 's avonds laat op een festival. Helaas gooide de techniek aardig wat roet in het eten. Het geluid en een tv-scherm werkten namelijk niet optimaal en zo werd het toch wat suf.
Tegenvaller van de avond.

Bis: 5
The Fall: 7-
The XX: 7
Broken Social Scene: 6
Pavement: 9
Fuck Buttons: 8
Moderat: 5

Vrijdag;
's Middags toch maar even cultureel gedaan in de stad om vervolgens na het voor Spaanse begrippen vroege avondeten richting Auditori te gaan. Ik moest dat gebouw toch maar eens van de binnenkant zien en Low leek me de perfecte gelegenheid.
De rij was om 18:00 al behoorlijk lang maar ik had weinig keus naast gewoon aan te sluiten want het kon wel eens heel mooi worden. Low was toch een band die ik nog nooit had gezien dus dan mag je er wel wat voor over hebben. Na een lange tijd wachten en ruim na zevenen eenmaal binnen bleek gelukkig Low nog niet te zijn begonnen. Gelukkig nog een mooi plekje in het midden van de zaal kunnen vinden, zowel qua rij als qua hoogte.
De zaal liep al snel vol en de band kon beginnen. Zoals te voorspellen een sobere opstelling die past bij de muziek.
Enorm genoten van de muziek, het perfecte geluid en het muisstille publiek. Fantastisch.

Na de mooie ervaring in het Auditori bij de rest van de groep om Spoon te kunnen zien. Prima muziek, prima optreden maar het mist toch iets om het echt bijzonder te maken.

Wilco daarentegen heeft dat 'iets' wel en dus hoef je alleen maar te hopen op goed geluid. Uitgerekend dat liet de band de eerste nummers in de steek maar na een valse start liet Wilco toch zien dat het enorm veel klasse in huis heeft.
Impossible Germany blijft het ultieme livenummer van de band: de gitaarsolo en de manier waarop die weer overgaat in de rest van het nummer is echt hemels.

Na een paar nummertjes van Marc Almond snel doorgelopen naar de ATP stage voor Shellac. Bruut, ruig, bizar, vies, noem het wat je wil. Het knalde ongeremd de geluidsinstallatie uit en het was genieten. Heel apart maar oh zo heerlijk geluid weet deze band voort te brengen en live weten ze het energiek op het publiek over te brengen. Nogmaals: genieten.

Na het einde van de Shellac-show leek het gehele ATP-publiek zo snel mogelijk naar de main stage te lopen om zoveel mogelijk van Pixies mee te maken. Zo ook ondergetekende. Lekker vanaf de heuvel meeblèren met de klassiekers die ze hebben gemaakt in het verleden. Prima optreden en ze lijken in Spanje aardig populair gezien de opkomst van de vele festivalgangers en de sfeer die daaruit ontstond.

Afsluiter van de dag werden de Bloody Beetroots die hun feestje bouwden bij het Ray-Ban podium. Na deze heerlijke festivaldag was ik ook wel in de stemming voor een feestje en vooral dat Warp 1.9 (als ik het goed heb) is echt een gestoord nummer.
Gewoon even ordinair meestampen op deze Italiaanse herrie, waarom ook niet?

Low: 9
Spoon: 7
Wilco: 8,5
Shellac: 9-
Pixies: 8
The Bloody Beetroots: 7,5

Zaterdag;
Lekker in het zonnetje begonnen bij de Vice stage met een biertje. Fijne muziek van the Clean erbij maakte het een prima begin van de laatste festivaldag. Minpuntje: af en toe was het geluid van Michael Rother en vrienden op de ATP er doorheen te horen. Gelukkig klonk het niet verkeerd dus dat was weer een geluk bij een ongeluk.

Aangezien een vriend redelijk Florence-fan is en ik hem als tegenprestatie mee kon slepen naar Polvo en andere bands waar hij niet bekend mee is maar solidair mee naar het hoofdpodium gegaan. Niet echt mijn muziek, wel een prachtige stem en dat in combinatie met de podiumpresentatie maakte het toch een boeiend geheel.

Voor het einde van Florence en haar machine maar vlug verkast richting om een goed plekje te kiezen voor Polvo. Jammer dat de optredens maar zo kort konden duren want het was toch wel weer een lekkere show. Mijn ervaring was dat de zang toch iets beter was dan in Tivoli vorig jaar en het optreden lekker strak. Graag nog wat meer nummers de volgende keer!

Wachtend op de rest van het reisgezelschap toch wat verder van het podium geraakt dan vooraf de bedoeling was voor Built to Spill. Toch ook één van m'n favoriete bands maar had al zoveel moois gezien dat ik het maar voor lief nam deze band van een afstandje te moeten zien. Stukken drukker dan bij Polvo was het dan ook. Helaas was het geluid op deze afstand ook een stuk minder en het leek alsof de zeewind er een beetje mee speelde.
Carry the Zero maakte nagenoeg alles goed en zo maakte ook dit keer Built to Spill live weer indruk.

Pet Shop Boys: gelukkig speelde er geen favorieten op dit tijdstip en konden we met z'n allen naar toch één van de grootste namen van het festival. Lekker relaxed vanaf de heuvel staan toekijken en af en toe stiekem meegedanst. Veel hits natuurlijk, maar wát een show.
Visueel fantastisch, een hoop gedans: het was een kleurrijk geheel.
Regelmatig met open mond staan kijken naar het podium en soms simpelweg een harde lach. Vermakelijk in ieder geval.

Als laatste stond the Field in de planning. Ik kreeg niemand mee aangezien Orbital tegelijk bezig was. Na een tijdje the Field toch ook maar richting Ray-Ban gegaan want ik vond de drummer eigenlijk gewoon hinderlijk hard ten opzichte van de rest. Voor mij bleek die liveband dus averechts te werken en maar besloten nog een groot deel van Orbital mee te pakken om toch met de hele groep het festival af te sluiten.
Daar aangekomen - gelukkig niet te ver lopen want de benen en voeten waren inmiddels gesloopt - was het toch een lekker feestje. Orbital doet me op cd, tot nu toe althans, relatief weinig maar live was het toch erg lekker. In combinatie met de visuals toch erg genoten en toch nog even de voetjes van de vloer gekregen.
Waardige afsluiter van een (muzikaal) fantastisch festival.

The Clean: 7
Florence and the Machine: 7
Polvo: 8,5
Built to Spill: 9-
Pet Shop Boys: 7,5
Orbital: 8

---------------

Totaal Primavera Sound 2010;
- Muziek: 9,5
- Eten & drinken: 7,5
- Sanitair: 6, overlopende pispotten en dergelijke. Voor de dames is het nog wat lastiger met de vele lange rijen voor de dixies.
- Terrein: 7, toch jammer dat bijna alles verhard is, zie liever toch wat meer gras. Daarentegen wel een hele mooie locatie.
- Prijs/kwaliteit: 8,5

Aangezien ik muziek toch veruit het belangrijkst vind kan ik alleen maar zeggen een fantastisch festival te hebben meegemaakt.

Leesvoer! Leuk dat nog meer MuMe'ers langs zijn geweest, ik ben het ook op veel punten met je beschouwingen eens.

@ MVW: Hoe was de uitvoering van The Great Destroyer door Low en speelden ze nog toegiften? Ik had het zelf ook graag gezien, maar het Auditori werd na Hope Sandoval leeggeveegd en om weer achteraan in een lange rij aan te sluiten zag ik niet zitten.

Grappig, MVW, verrassend veel dezelfde keuzes als (delen van) ons gezelschap zie ik al. En inderdaad, meestal wel behoorlijk eens met je bevindingen. We zijn je vast ergens tegengekomen