Goed, dan zal ik ook eens aanstalten maken een verslag te schrijven.

Dag 1:

De eerste dag begonnen we gezamenlijk met Bis, een Schots bandje dat blijkbaar weer bij elkaar is gekomen. Alhoewel ik wel een aantal CD´s en singletjes van ze heb, ben ik eigenlijk alleen van Eurodisco ooit even idolaat geweest. Het was een fijne binnenkomer om vanaf een afstandje vanuit het gras gade te slaan, maar meer dan dat toch eigenlijk ook niet.

De volgende band was The Fall, en dat was voor fanbois Omsk en Cygnus wel een reden ons in de voorste rijen te mengen. Mijn eerdere Fall-concertervaring (LVC 2000 dacht ik) was geen beste (MES was in een constante oorlogsstemming en verliet halverwege het concert ruziënd het podium), dus ik was wel benieuwd hoe het er deze keer aan toe zou gaan. Dat was redelijk, maar het was inderdaad meer interessant vanwege het freakgehalte dan de geboden muziek, want die vond ik geen voldoende waard...

Het eerste goede optreden van de dag was gelukkig aanstaande: het Amerikaanse postrockgezelschap Tortoise. Ik had ze ooit eens gezien op een Noors festival, maar toen kende ik ze totaal nog niet. Nu met ´Millions Now Living...´ en ´TNT´ (mijn favje) achter de kiezen kon ik het nog beter waarderen dan destijds. Was vooral heel erg blij met het magistrale I Set My Face to the Hillside.

Na Tortoise was het wachten op Pavement, voor mij één van de bands waar ik op voorhand het meest benieuwd naar was. Het laatste jaar ben ik Crooked Rain, Crooked Rain steeds meer gaan waarderen en in voorbereiding op Primavera heb ik ook kennisgemaakt met het debuut en Wowee Zowee. Dat ik niet alle Pavement-albums even goed kende bleek wel een hindernis, want niet alles kwam even goed over. Verder wel een erg stoere presentatie met een sublieme Malkmus (held!) en schreeuwende sidekick en veel hitjes aan het einde.

De volgende artiest die hoog op mijn lijstje stond was Fuck Buttons, een Brits electronic/noise-duo die vorig jaar aan de hand van Andrew Weatherall (tevens de producer van mijn avatar) een erg fijn album uitbrachten. Ze begonnen uiteraard met albumopener Surf Solar, een overweldigende maalstroom die wat mij betreft misschien wel het hoogtepunt van de eerste festivaldag was. De rest van de show was wat rustiger, alhoewel bandlid1 af en toe behoorlijk intens over de muziek van bandlid2 heenschreeuwde. Voor mijn gevoel ging het wel een kwartiertje te lang door, ook omdat ik dolgraag Moderat nog wilde zien. Blijven staan bij Fuck Buttons bleek gelukkig de juiste keuze, want Moderat viel ontzettend tegen: veel gekloot met de beeldschermen, een audiojackplug die niet goed zat (veroorzaakte nogal wat gekraak) en bovenal een ontzettend mager geluid, dat zelfs helemaal vooraan nog werd overstemd door afgaande mobiele telefoons. Uiteindelijk hebben we het niet afgekeken en zijn we richting bed gegaan...

Bis: 6,5
The Fall: 4,5
Tortoise: 8
Pavement: 7,5
Fuck Buttons: 8
Moderat: 4

Dag 2:

De volgende Primavera-dag begon in het Auditorium, een theater dat bij het festival behoort. Owen Pallett kreeg de handen behoorlijk op elkaar, maar ik kreeg eigenlijk nooit het gevoel naar een echt gedenkwaardig concert te kijken. Leuk was wel zijn cover van Caribou´s Odessa, waardoor hij toch nog wel een voldoende krijgt.

Een stuk beter vond ik Hope Sandoval & The Warm Inventions, voor mij de eerste verrassing van het festival. Hope´s vorige band Mazzy Star staat al een tijdje op mijn luisterlijstje, maar eigenlijk ben ik nooit verder gekomen dan Fade into You. De donkere setting (het licht werd gedimd en het maken van foto´s verboden), de sfeervolle beelden en de zalvende liederen van Hope sloten bijzonder goed aan op mijn vermoeide gemoedstoestand, dus ik genoot met volle teugen. Na Sandoval wilde ik eigenlijk Low zien, maar helaas werd het Auditorium ontruimd om andere mensen ook een kans te geven nog binnen te komen. Eenmaal buiten snapte ik wel waarom: er stond een rij van honderden meters.

Na wat flarden van The New Pornographers te hebben gehoord, bleek Wire plotsklaps een akoestische set te spelen in een klein tentje. Dat was een fijne vervanging voor Low, ware het niet dat de akoestische set zo´n twee minuten duurde en het gebodene meer op een voorgedragen gedicht dan op muziek an sich leek. Toch leuk om zo dicht bij zulke legendes staan, maar verder had het voor mij niet veel waarde.

Het daaropvolgende concert van Beak viel me wat tegen: iets teveel krautrockje spelen en iets te weinig eigen smoel. Gelukkig doet Geoff Barrow met Portishead interessantere dingen, ik zie Beak dan ook meer als een hobbydingetje voor ernaast.

Na Beak was het dan tijd voor Wire, maar dan elektrisch versterkt. Wire is een band waarvan ik pas dit jaar enigszins de waarde ben in gaan zien; 154 is stilletjes aan het uitgroeien naar één van mijn post-punkfavorieten. Ik was dan ook erg blij met nummers als The 15th en 12XU, maar miste dan wel weer A Touching Display. Met de korte punky-nummertjes heb ik wat minder, geef mij toch maar de net iets langere nummers met snijdende gitaren.

Na Wire sloeg de vermoeidheid wel enigszins toe, waardoor ik besloot met Lukas maar op de tribune te gaan zitten en vanaf die plek Panda Bear gade te slaan. Dat was een slechte keuze, want in plaats van bv. Bros speelde hij veel nieuw materiaal dat behoorlijk traag en weinig dynamisch was. Achteraf was het toch beter geweest naar bv. Les Savy Fav te gaan, waar Frank erg enthousiast over was.

Gelukkig ging het muzikale niveau daarna behoorlijk omhoog, met voor mij het beste optreden van Primavera tot dan toe. Shellac was werkelijk een fan-tas-ti-sche show weg. Albini en zijn maten speelden ongekend intens en met een aangename agressiviteit alsof ze door de duivel op de hielen werden gezeten. Helaas was er een overlap met Pixies, die ik ook dolgraag wilde zien, dus met spijt in mijn hart en na heel veel twijfelen het laatste stuk Shellac laten schieten voor een aardige, maar niet overdreven speciale Pixies-show. Het is natuurlijk altijd leuk om mee te schreeuwen met Tame, Monkey Gone to Heaven en Debaser, te dansen op Here Comes Your Man (mijn huidige Pixies-favoriet), maar echt briljant werd het dus nooit.

Na Pixies was ik wel redelijk uitgeteld, en ben ik richting bed gegaan.

Owen Pallett: 7
Hope Sandoval & The Warm Inventions: 8,5
Wire (akoestisch) : niet in cijfers uit te drukken...
Beak: 6
Wire: 7,5
Panda Bear: 4
Shellac: 9-
Pixies: 7,5

Dag 3:

De laatste echte festivaldag begon met "Michael Rother & Friends Present Neu! Music", een must-see voor krautrockliefhebbers Frank en ik. Het is altijd maar afwachten hoe een toch tamelijk ontoegankelijk oeuvre als dat van Neu! zich vertaalt naar een liveshow, maar dat ging Rother en zijn kompanen (beide Sonic Youth-gerelateerd) bijzonder goed af. De setlist was de beste denkbare met nummers als Hallogallo en vanaf minuut 1 was duidelijk dat we hier bij iets heel bijzonders aanwezig waren. Het enige minpunt was de korte duur: na plusminus 45 minuten krautrockgrooves was de pret over.

Na een kort stukje van The Slits (viel me niet mee) te hebben gezien, was Polvo het volgende optreden waar ik bij was. Van Polvo had ik nog nooit gehoord, totdat ik vorig jaar uit het niets op In Prism stuitte: een fantastisch gitaarplaat, een beetje in de traditie van Slint, Sonic Youth, Chavez, etc. Polvo had het zoals veel andere bands wel even lastig met het geluid (zang niet hoorbaar in het begin), maar sloeg zich daar wel doorheen en deelde ook nog mee dat hun vorige optreden op Primavera (2008) hen over een dood punt had geholpen. Ook dit optreden was wat mij betreft net wat te kort: Lucia zou een magisch slotakkoord zijn geweest en voor tenminste een half puntje meer hebben gezorgd.

Na Polvo maakte de groep zich op voor Built to Spill, maar ik besloot toch voor The Charlatans te gaan. Zij zouden integraal Some Friendly spelen, en alhoewel ik dat album een stuk minder hoog aansla dan de opvolger Between 10th and 11th, bevat het met Then, Sproyston Green en uiteraard The Only Know I Know wel een aantal van mijn ultieme Charlatans-favorieten. Het was een knap en sfeervol optreden, waarbij het me overigens opviel hoe enorm jong Tim Burgess er nog uitziet. Hij werd tijdens het concert 43, maar je zou hem eerder 23 schatten. Mooi was verder dat The Only Know I Know werd opgedragen aan Rob Collins, de originele Charlatans-toetsenist die zich in 1996 te pletter reed tegen een boom en dat niet overleefde.

Na The Charlatans en voor de rest Built to Spill was het even bijkomen op het kunstgrasveld (onze vaste hang-out), waar we nog wel stukjes van Sunny Day Real Estate en Pet Shop Boys meekregen. Toen we genoeg energie hadden bijgetankt, hebben we nog even naar Ben Frost gekeken. Frost is een tamelijk experimentele electronica-muzikant die graag zijn gitaar laat schreeuwen en kraken over vreemde klanktapijten. Op zich een origineel concept, maar alleen de echt lawaaiierige stukken spraken me aan en per saldo waren dat er te weinig voor een voldoende.

Die kwam er wel voor The Field, waarvoor ik Orbital liet schieten. Dat was een goede keuze, want The Field had een drummer en bassist meegenomen en dat bleek een erg goede toevoeging op zijn electronica. Het moest even op gang komen, maar als je Everyday en Over the Ice speelt kun je bij mij al niet meer stuk. Erg fijne muziek voor de betere avondgymnastiek, het publiek ging ook best goed los.

Michael Rother & Friends: 9+
Florence and the Machine: 7,5
Polvo: 7,5 (jammer dat ze geen Lucia speelden!)
The Charlatans: 8
Ben Frost: 6
The Field: 9

Vandaag trouwens ook nog naar het Parc Joan Miró geweest en daar Real Estate gehoord en Dum Dum Girls gezien. Die eerste kende ik nog niet, die tweede wel. DDG speelden erg fijn, maar het viel wel op dat het aanzienlijk tammer was dan op plaat. Waar met name de EP nog als een flinke bak melodieus lawaai klinkt, was dit optreden relatief ingetogen. De noisy garage-pop klonk nu meer als "Blondie in de kerk" (vanwege de echo op de zang), zoals Lukas treffend omschreef.

Nog twee cijfers en een fotootje van de laatste:

Real Estate: 7
Dum Dum Girls: 7,5

Die grap moest ten tijde van mijn post nog gemaakt worden, maar alle credits voor Omsk: ik kreeg er tranen van in mijn ogen.

Nog wat verdere hoogtepunten:

- De Faith Healersemo was ook dit jaar weer van de partij (zie de verslagen van vorig jaar). Frank heeft hem nog gevraagd of hij zijn polaroidcamera weer bij zich had, maar dat bleek niet het geval.
- De leuke spelletjes tussendoor, waaronder `verzin de krantenkop´, `raad het gefloten liedje´, `verzin de bandnaam uit de Donald Duck´ (Jeff Duckley, Iron Eenden en dergelijke) en meer van zulks.
- De Japanner in de stad met onbeperkt eten.

Wist het zelf niet helemaal zeker maar geen toegiften: bron
Ben namelijk vrij slecht in het onderling herkennen van nummers. 'Pissing' was de laatste waarvan ik de titel wist.
Aangezien ik Low nog nooit live gezien had kan ik het niet vergelijken met ander livemateriaal van de band maar ik vond het fantastisch. Ben ooit bij The Great Destroyer op 3,0 begonnen en zit nu op 4,0 en neig naar 4,5. Hope Sandoval had ik ook wel graag gezien (evenals Owen Pallett overigens) maar toen waren we nog in de stad helaas... Ik was voor Low trouwens in de rij gaan staan tussen de Pay-Pal hokjes en de hoofdingang in en was binnen (na ongeveer een uur wachten) toen de zaal voor de helft vol was. Dat viel dus uiteindelijk nog mee...


Volgens heb ik wel een aantal Nederlands uitziende koppen gezien voor bij Polvo... Verder overigens weinig. Toch wel apart om weer eens een festival bij te wonen dat zoveel bezoekers uit eigen land weet te trekken.

DAG 1:

De eerste dag van het festival begon voor mij met Bis. Grappige feestmuziek met een zangeres met heliumstemmetje. Niks bijzonders.

Mark E. Smith heeft me al eerder teleurgesteld en ik wilde niet eerder geloven dat hij op kwam dagen voordat hij daadwerkelijk op het podium stond. De band die voor dit festival met stip op 1 op mijn nog-te-zien-lijst stond, cancelde in 2008 hun optreden op Dour, waar ik deels voor The Fall aanwezig was en een jaar of 4 terug op Pukkelpop zou hij verschijnen met Von Südenfed, maar dat werd ook afgezegd. Toen er een kwartier voor het optreden nog geen bericht was dat het niet door zou gaan, begon ook ik er in te geloven. Maar waarin? Dat bleek snel genoeg nadat Mark E. Smith het podium had betreden. Meneer prevelde vrijwel onverstaanbaar wat liedjes aan elkaar, terwijl hij zijn gitarist een klap voor zijn kont gaf en bij de toetseniste willekeurig wat toetsen indrukte. Mark E. Smith verliet het podium zoals hij opkwam, langzaam schuifelend en het publiek geen blik waardig keurend. Dat de setlist van het optreden vrijwel alleen uit nummers van de laatste twee Fallplaten bestond (en dan ook nog de mindere) maakte het allemaal weinig beter. Geen Blindness, geen 50 Year Old Man. Enig lichtpunt in de setlist was Strychnine. Maar wat zeik ik? ik heb ze eindelijk gezien.

Daarna gingen we door met UI. De postrockband wordt veelvuldig vergeleken met Tortoise en die overeenkomst ligt er wel dik bovenop. De band begon rustig en bouwde gaandeweg meer uitbarstingen in, maar die hadden van mij wel wat heftiger gemogen.

Superchunk speelde een strakke en energieke show op het hoofdpodium. Heerlijke punky noiserock, waarbij ook Tim Harrington, leadzanger van Les Savy Fav (over wie later meer) ook nog een nummer meedeed.

De vergelijking tussen UI en Tortoise is al eerder gemaakt en als je beide bands vlak na elkaar hoort, dan zijn de overeenkomsten helemaal niet te missen.

Op Primavera Sound spelen vaak bands waarvan je denkt: ´Bestaan die nog?´ of ´Waar hebben ze die nou weer vandaan getoverd?´. Van die bands waarvan je jaren niets hebt gehoord en die slechts enkele optredens doen. Primavera Sound is dan bijna altijd het toneel van zo´n optreden. Zo´n band is Mission of Burma. De Amerikaanse postpunkers van weleer speelden een geweldige set met hoogtepunten als That´s When I Reach For My Revolver en Academy Fight Song. Voor zo´n show liet ik het begin van Pavement graag schieten.

Maar dat betekende wel dat ik bij Pavement geen goede plek meer kon bemachtigen. Bij bijna alle optredens op Primavera is het makkelijk om nog tijdens de optredens tot vlak vooraan het podium lopen, maar bij de headliners op het hoofdposium gaat dat niet op. Maar wat ik van die afstand zag, beviel me zeer goed. Het leek wel alsof Malkmus al mijn Pavement-favorieten had bewaard tot ik erbij was (behalve dan Cut Your Hair, waarmee ze openden). Dit is nou één van de bandreünies die er wél toe doen!

Daarna was het tijd om Fuck Buttons de kans te geven om zich te revancheren voor het slappe optreden dat ze vorig jaar op Dour kwamen. Begonnen ze daar met een kwartier durende pieptoon om daarna zogenaamd van het podium te lopen omdat het geluid niet in orde was en daarna een kwalitatief uitermate teleurstellende show te geven, op Primavera was het meteen raak! Ze klapten er meteen in met Surf Solar en wat volgde was een heerlijk duister optreden.

Ik sloot de eerste dag af met Moderat, maar dat was een grote tegenvaller. Een scherm weigerde steeds dienst en er was een probleem met de speakers, waardoor het optreden totaal niet overkwam.

Bis: 6
The Fall: 5
UI: 8
Superchunk: 8
Tortoise: 8
Mission of Burma: 8,5
Pavement: 8
Fuck Buttons: 8
Moderat: 5

De volgende keer Omsk onder water houden als hij een grap maakt. Dat schijnt serieus te helpen.

10 augustus in Paradiso te bewonderen

Dat zouden wij heel goed geweest kunnen zijn... Waar overnachtten jullie trouwens? Wij zaten (of beter, zitten nu nog steeds) in Barcelona Urbany en daar zaten nog wat meer Nederlanders.

Wij dus ook

In kamer 403 om precies te zijn. 4 mannen, 2 vrouwen in de categorie 23-25 jaar. Verder niet veel in de openbare ruimtes geweest. Woensdagnacht wat wijntjes op in de kantine en donderdagochtend nog ff ontbeten voor 10 uur. De dagen erna zelf ontbijt gehaald in de winkeltjes in de buurt.
Je kunt elkaar dus makkelijk mislopen. Wel kort 2 Nederlanders gesproken woensdagnacht die naar de Apolo waren geweest. Zelf ook over getwijfeld maar kreeg niemand makkelijk mee dus maar laten schieten voor een avondje in het restaurant.

Vroeg me trouwens al af of er niemand meer naar MoB was geweest. Maar dus toch nog De vermoeidheid hield me echter bij de Vice vandaan

DAG 2:

Dag 2 begon met een optreden van Owen Pallett in het Auditori, een thater dat meteen naast het festivakterrein ligt. De man die eerst onder de naam Final Fantasy opereerde, maar dit vanwege een geschil met een computerspelletje met dezelfde naam niet meer mag doen. Hij werd spaarzaam begeleid door een gitarist en doordat hij zijn eigen vioolstukken loopte, leek hij in zijn eentje een compleet strijkorkest te zijn. En dat klonk geweldig.

Na Owen Pallett maakte Hope Sandoval haar opwachting in het Auditori. Als liefhebber van Mazzy Star wilde ik dit graag zien, maar als solo-artieste opereert ze toch een niveautje lager. En wat ik helemaal miste was haar zachte engelenstem, die in Barcelona vrij hard en bits klonk.

Ik zat te twijfelen tussen Low en The New Pornographers. Omdat ik vermoedde dat het Auditori leeggeveegd zou worden voor aanvang van Low en ik geen zin had om twee keer in een rij te gaan staan en ik Low ook al vier keer gezien heb, werd het die laatste. Ik vond het eigenlijk maar een beetje standaard, maar er zaten enkele zeer fraaie nummers tussen.

Daarna zag ik toevallig dat Wire een akoestische set zou geven in een klein tentje op het terrein. Dat viel een beetje tegen, het waren Colin Newman en de drummer die eerst een kort interviewtje gaven en daarna een soort van gedicht met spaarzame drums voordroegen. Niet veel bijzonders, toch leuk om mee te maken en even een babbeltje te maken en op de foto te gaan met Colin Newman.

Op het hoofdpodium speelde Spoon. Ze maken aanstekelijke liedjes die vaak eindigen in een heerlijk gitaarstuk. Het klonk goed, maar ik kon het niet afkijken vanwege het optreden van Wire.

Wire speelde een zeer energieke set, die voor flinke moshpits voor het podium zorgde. Ik had toch wat aanmerkingen op de setlist. Je hoopt toch op nummers als I Should Have Known Better, A Touching Display en Outdoor Miner. Gelukkig kregen we met The 15th en 12XU toch nog heerlijke klassiekers te horen. Fail van het concert: Omsk die een door de band in het publiek gegooid 12XU-shirt even vastheeft, maar het laat glippen...

Daarna was het tijd voor Les Savy Fav. De band speelde een heerlijke strakke show vol tegendraadse gitaarpartijen en waarin zanger Tim Harrinton helemaal de show stal. Die gast is echt helemaal geflipt. Stel je voor: een kalende man met baard en bierbuik die helemaal opgaat in zijn show en daarbij meerdere malen het publiek met een bezoekje vereert. Zo liep hij de tribune op om daar te proberen om op zijn buik op een paal te balanceren, deed hij met een lamp op het podium een vuurtoren na en maakte hij vrolijke rondedansjes door het publiek. En humor kan hem ook niet ontzegd worden. Toen hij na een rondje door het publiek weer op het podium klom en het publiek het micorfoonsnoer niet meteen teruggaf, zei hij tot de aanwezige Spanjaarden: "That´s the problem with you! Lending things and not giving back. That´s why your economy is failing!"

Op het zelfde ATP-podium (net als vorig jaar het podium met veruit de beste acts) kwam even later Shellac. Net als vorig jaar gaven zij een ronduit briljant optreden. Ze trapten af met A prayer en My Black Ass en even later bereikte het optreden een waanzinnig hoogtepunt met het episch aangezette The End Of Radio. Waanzinnig hoe strak bas en drum kunnen klinken. Het snijdende gitaargeluid van Steve Albini maakte het helemaal af.

Door Shellac moesten we het begin van Pixies missen en daardoor stonden Lukas en ik niet op een goede plek. Maar ik geloof niet dat ik er heel enthousiast over zou zijn als ik vooraan had gestaan. De Pixies klonken vrij standaard en ik miste de gekte die regeert op hun studio-albums.

Mijn afsluiter van deze dag waren The Bloody Beetroots. Het Italiaanse electro-trio gaf een liveshow van de bovenste plank. Hoewel de beentjes bij de Pixies moe aanvoelden en ik bij TBB op de tribune wilde gaan zitten, werd ik naar voren gezogen en was er van pijnlijke benen geen sprake meer.

Owen Pallett: 8,5
Hope Sandoval: 7
The New Pornographers: 7,5
Wire (akoestisch): geen beoordeling
Spoon: 7,5
Wire: 8
Les Savy Fav: 8,5
Shellac: 9,5
Pixies: 7
Bloody Beetroots Death Crew 77: 8,5

Wij zijn ook niet veel in de openbare ruimtes geweest. Ontbijten deden we altijd vlakbij in winkelcentrum Glories, het ontbijt sloot steeds om 10 uur en als je rond 5/6 uur terugkomt van het festival, haal je dat niet.

En wat betreft MoB... Je had je even over je vermoeidheid heen moeten zetten...

Mooie verslagen heren Primavera-gangers

DAG 3:

Terwijl Lukas, Omsk en Guus een paëlla aan de kust gingen eten, gingen Herman en ik toch maar alvast naar het festivalterrein. Want daar speelde Michael Rother, frontman van NEU!, een set waarin hij de oude glorie van weleer liet herleven. Hij werd bijgestaan door drummer Steve Shelly (Sonic Youth) en bassist Aaron Mullan (Tall Firs). Wat meteen opviel is dat het live een stuk vetter klinkt dan op plaat. NEU! klinkt erg swingend en de nadruk ligt meer op de gitaar dan op de studioplaten. De veel te korte set was een aaneenschakeling van hoogtepunten. Hallogallo!

Ik was eigenlijk van plan om eerder weg te gaan bij Michael Rother om nog een stuk van The Clean mee te pikken, maar omdat Rother gewoon té goed was lukte dit niet. Ik sprintte toch nog even naar het Vice-podium om daar nog 1 Clean-nummer mee te kunnen pikken. En ja hoor: ze bewaarden het favorietje waar ik op hoopte voor het laatst. Point That Thing Somewhere Else werd groots gebracht met een waanzinnig gitaarnoisestuk aan het einde.

Daarna had ik even geen band op het programma staan dus keek ik even rond. Ik zag een stukje van The Slits (veel te blije postpunk gemixt met reggae, niks voor mij) en Florence + the Machine (te standaard om te boeien).

Dan Polvo. Geweldig, maar veel te kort. Toen ze een waanzinne uitvoering van Beggar´s Bowl speelden, waren ze voor mijn gevoel nog maar net begonnen. Het was ook even een rare gewaardwording toen ze daarna meteen van het podium liepen.

Daarna Built to Spill. Doug Martsch en zijn mannen begonnen vanaf de eerste minuut met een set die gemaakt lijkt voor de doorgewinterde BtS-fan. Veel obscure nummers van de eerste platen kwamen langs en er zat zelfs geen enkel nummer van hun meesterwerk Perfect From Now on in. En nee, dat was geen enkel gemis. En natuurlijk is het wel begrijpelijk dat Built to Spill na een Amerikaanse en Europese toer waarin ze Perfect From Now On live uitvoerden, dat album even zat zijn. De nummers die ze wel speelden waren stuk voor stuk persoonlijke favorieten en ze werden vol kracht en superstrak gebracht.
Het optreden begon met Traces en daarna kwamen onder meer nummers als In the Morning, You Were Right, Big Dipper, Goin´ Against Your Mind, Else en Distopian Dream Girl langs. Lukas, Omsk en ik waren al helemaal in de zevende hemel, maar voor mij moest het mooiste nog komen, toen Doug Martsch solo het nummer Twin Falls bracht (waarvan ik nota bene eerder op de dag had gezegd dat ik die wel heel graag live wilde horen, maar dat dat wel nooit zou gebeuren). "Heb jij de setlist gemaakt?", vroeg een al even enthousiaste Omsk me. Wat een waanzinnige show, die met Carry the Zero een schitterende afsluiter kende!

Ik was van plan om Sunny Day Real Estate te gaan zien, maar na de onverwachte geniaalheid van Built to Spill, wilde ik even rustig zitten. Vanwaar ik zat kreeg ik nog wel wat stukjes mee van SDRE en The Pet Shop Boys. Daarna gingen we nog even kijken naar Ben Frost. Hij maakte experimentale muziek, waarbij hij dikke gitaarnoise op duistere klanktapijten legt. Het klonk bij vlagen vet, maar bij vlagen ook saai en ongeïnspireerd.

Ik sloot af met HEALTH. Geweldig hoe noise en dansbare ritmes een mooi geheel kunnen vormen.

Michael Rother (NEU!): 9
Polvo: 8
Built to Spill: 10
Ben Frost: 6,5
HEALTH: 8,5

En dan wordt de top 10:

01. Built to Spill
02. Shellac
03. Michael Rother
04. Les Savy Fav
05. Mission of Burma
06. Owen Pallett
07. The Bloody Beetroots
08. HEALTH
09. Pavement
10. Wire

Het was weer een geweldige editie van Primavera Sound. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij!

Ik krijg steeds meer het idee dat ik jullie groep erg vaak heb gezien afgelopen week. Jullie waren niet toevallig de groep Nederlanders die ik even heb gesproken woensdagavond laat (over het ophalen van de bandjes) in het Urbany-hostel?

Ik geloof niet dat wij dat waren, we zaten woensdagavond in het centrum van BCN en kwamen pas diep in de nacht terug.

Lache, de top 3 van Cygnus zijn precies de drie namen die mij het meest trokken :''''''''''''''''''''''''''''''''''''''(

Volgend jaar ben jij er gewoon weer bij knul.

Okay, nouja, ik heb in ieder geval meermaals mensen zien Musicmeteren op de computers in het hostel 's-ochtends. Wel vervreemdend om te zien als je helemaal in Barcelona bent

Ik zal ook even wat cijfers geven, wellicht later nog een verslagje, maar ik ben nu vrij zwak en ziek, dus dat zit er even niet in.

Dag 1:

Sic Alps: 3
Bis: 3,5
Monotonix: 7
The Wave Pictures: 6
The Fall: 7
Titus Andronicus: 8,5

Blijkbaar niet echt een band die leeft onder de Musicmeteraars hier, maar wel binnen mijn vriendengroep, en gezien het uitgelaten publiek vooraan dat elk woord meezong heeft de band een nogal trouwe fanbase. Frontman Patrick Stickles bestaat ongeveer voor de helft uit baard, en brengt uiterst nihilistische teksten die zich goed lenen voor meeschreeuwen. De setlist had voor mij bijna niet perfecter kunnen zijn, precies mijn favoriete nummers van hun twee platen.Hoogtepunt was misschien wel de uitvoering van het dik 10 minuten durende Battle of Hampton Roads, en het epische liedje Titus Andronicus (your life is over!) waarbij Stickles het publiek invloog.

Superchunk: 7,5
Tortoise: 8
Pavement: 10

Misschien is een 10 wat veel, maar voor mij kon dit niet perfecter zijn. Een fantastisch publiek vol met echte fans vooraan die niet alleen de hitjes maar ook de wat minder bekende tracks meezongen, een briljante setlist, een Malkmus die op dreef was, mooie gastbijdrages (Kevin Drew, de zanger van Monotonix die meedanst op Let's Dance) en wat een encore! (Gold Soundz / Shady Lane / Stop Breathin'). Ik heb er volgens mij een gekneust scheenbeen aan overgehouden (ik loop in ieder geval sinds donderdagavond mank) maar het was het waard. Het was zelfs het missen van Mission of Burma waard, wat toch de band was die ik samen met Pavement het liefste wilde zien.

Fuck Buttons: 8 (wat een lichtshow!)

Later dag 2 en 3.

Dit waren wij dus. Maar heb dan weer niet lopen Musicmeteren in het hostel...

Oh, hoi!

Voor de liefhebbers zijn een aantal concerten beschikbaar via de WFMU site

Mission of Burma
Sic Alps
Monotonix
Crocodiles
A Sunny Day in Glasgow
Thee Oh Sees
Ganglians
New Pornographers
Wilco
Wire
Graham from Wire interview with Brian Turner
Pavement
Marc Almond

Playlist for Live at Primavera Sound, Part 1 - May 28, 2010 - wfmu.org

Condo Fucks
Diplo
Major Lazer
Endless Boogie
Michael Rother, Steve Shelley & Aaron Mullan play Neu!
The Clean
The Slits
Van Dyke Parks
Roddy Frame
The Books
Gary Numan
Dum Dum Girls
Liquid Liquid
Almighty Defenders
The Field

Playlist for Live at Primavera Sound, Part 2 - May 29, 2010 - wfmu.org

Dat waren wij dus....

Niemand naar het strand geweest? Heerlijk, water was nog een beetje fris, maar wat een golven donderdagochtend/ begin van de middag. Je kleurt in 3 dagdelen toch wel erg hard bij en met een Spar op de hoek met koude halve liters voor een euro is het heel aardig vertoeven.

Verder toch nog wel heel veel van de stad gezien zonder me het schompes te hebben gelopen. En volgende keer neem ik toch denk ik wel weer een appartement; lekker bed, fijne koelkast, ''s morgens fijn brood roosteren en voordat we naar het festivalterrein gingen was het ook prettig om tosti's te maken of een pizza in de oven te rauzen, tram over de diagonal erg dichtbij en 's avonds was de 20 minuten wandeling ook nog wel aangenaam en goed te doen.

Maar wat is dat toch met dat roken van hasj, dacht toch echt dat dit in Spanje niet toegestaan was, maar op het strand werd half Marokko opgerookt en op het festival de andere helft.

En mensen maar zeiken over de Nederlanders

Nog ff een paar fotootjes van het afgelopen weekend:




Artistiek momentje tegen het plafond van het Auditori




The Fall kwam zowaar opdagen




Op de foto met Colin Newman (Wire)




Omsk, Guus, Cygnus, Lukas




Wire




Shellac




Groepsfoto incl. Herman.

Zoals beloofd:

Primavera sound,

Dag 1, donderdag 27 mei 2010

Na eerst twee en een halve dag de prachtige stad Barcelona verkend te hebben was het eindelijk donderdag en zou het festival gaan beginnen, maar omdat het festival pas rond 5 uur ’s middags begon was er nog tijd zat om eerst nog lekker op het strand te gaan liggen, daarna nog even wat te eten en te drinken in het appartement om vervolgens de tram te pakken naar het festivalterrein. Wat bij aankomst meteen opviel was dat er geen rijen stonden en dat je ook niet uitgebreid gecontroleerd werd.

Bij het halen van het bandje kregen we al meteen te maken met 1 van de kleine dingetjes die wat anders zijn dan ik gewend ben; we kregen een pasje met barcode mee, die je net als je Pinkpopkaartje ook nodig hebt om het festivalterrein op te komen en waarmee je je zelf ook uit moet scannen op het moment dat je tussendoor het festivalterrein verlaat en je weer terug wilt komen. Apart, maar werkt prima, zeker omdat de organisatie dan precies weet hoeveel mensen er op het terrein zijn. Vervolgens had ik al vernomen dat je eigenlijk van te voren moet bedenken wat je wilt gaat drinken, omdat je aparte bonnetjes hebt voor bier, water, fris, mixjes, shots, etc. Niet moeilijk gedaan en wat bier, fris en om een rond bedrag te maken wat waterbonnen gekocht en in de loop van het festival blijkt het systeem toch wel aardig te werken. Na een biertje te hebben gedronken ging ik naar het hoofdpodium om Bis in actie te zien, het rood-witte lint was weggehaald, het optreden zou over 10 minuten beginnen dus ik dacht; ik loop naar de bar en bestel nog een biertje, blijkt de bar nog dicht te zijn, vast iets Spaans. Goed, je went er wel snel aan en omdat het bij een andere bar nog niet druk was is het ook geen probleem.

Bis bleek een leuke opener, ongecompliceerd, enthousiast, redelijk wat nummers van hun laatste album Social dancing, wat ik als enige kende. Vervolgens zou Surfer blood op het programma staan naar aanleiding van hun toch wel sterke album Afro coast. Omdat we nog wel wat tijd hadden en de zon nog lekker scheen hadden we plaats genomen op de tribune bij het Ray-ban podium; een mooi arena, waar je fijn kan zitten. Daar startte op een gegeven moment ook een bandje; The Wave pictures en die maakte met hun eerste nummers een dermate goede indruk met muziek waar ik (en mijn vriendin) gewoon van hou dat ik met het Rotown en Lowlandsoptreden van Surfer blood in mijn achterhoofd gewoon lekker ben blijven kijken zonder dat ik er ook maar iets van herkenning volgde. Opvallend moment was dat de zanger riep “onze favoriete band allertijden is The Wows, ga dat zien vanavond”, terwijl volgens mij die hele band niet op het festival stond, maar goed kan ook aan mijn gehoor hebben gelegen.

Mark E. Smith is een legende en hij bleek nog levend ook, nou ja, voor wat er voor door moest gaan. De band bleek de frontman te moeten dragen, deed dat aardig en ondanks het toch zeer omvangrijke repertoire van The Fall hoorde ik toch wel een flink aantal bekende nummers voorbij komen (ik ben gestopt met het proberen te onthouden van songtitels, dat werden er echt te veel en op het net kan je vrij eenvoudig setlisten terug vinden) en was de slotconclusie vooral dat het toch mooi was dat ik The Fall op mijn gezien lijstje kon zetten.

Vervolgens was het weer tijd om ergens te gaan zitten en dat werd het Vicepodium; die hoek hadden we nog niet gehad en het werd Ui of Pony bravo. Aangezien ik mijn vriendin niet zo blij maak met postrock, daar ben ik sinds het optreden van For a minor reflection in Rotown wel achter, gingen we een kijkje nemen naar het voor ons onbekende Pony bravo. En dat bleek broeierige rock te zijn overgoten met een Spaanse en Arabische saus, niet helemaal iets voor mij, maar zeker niet onaardig en een heel gaaf, bijna dansplaatachtig slotnummer van een minuut of 10. Dan ga je toch best met een prettig gevoel weg.

Keuzes, keuzes, keuzes, daar draait het om bij Primavera; zo veel goede bands, daar moet wel overlap in zitten en zo werd het dus geen Superchunk, geen Tortoise, maar wel Broken social scene, die er in kwamen met World sick. Helaas stond het geluid van de zang, zoals vaker dit weekend, te zacht, waardoor het prachtige nummer niet helemaal uit de verf kwam, maar dit was snel hersteld en werd het een prachtig optreden met veel nummers van Forgiveness rock record, de laatste plaat, welke ik in tegenstelling tot vele anderen toch wel de beste plaat tot nu vind. Meisje Feist ontbrak vandaag helaas, maar als je Lisa Lobsinger het prachtige all to all hoort zingen, je Owen Pallet en een Pavementman waarvan ik helaas de naam kwijt ben voorbij ziet komen en je een lekkere versie krijgt van Meet me in the basement, ben je dat al snel vergeten, hopelijk ook in augustus nog op een Nederlands festival te bewonderen, maar dit was fijn.

Tot slot van de eerste dag de band waar ik eigenlijk voor kwam, Pavement was 1 van de eerste namen die bevestigd werd en ik schatte de kansen van deze band op Pinkpop niet zo hoog in dus werd het Barcelona.
Nog nooit gezien in combinatie met hooggespannen verwachtingen gaat meestal niet zo goed, maar in dit geval wel, openen met Cut your hair was een meesterzet, de band speelde strak, vond ze niet zo nonchelant als ik uit de verhalen heb vernomen en vrijwel al mijn favorieten kwamen voorbij; Conduit for sale, In the mouth a desert etc. Enkel Ed Ames heb ik gemist, maar wat een band, wat een optreden waar ook nog Kevin Drew van Broken social scene voorbij kwam en de zanger van Monotonix (welke ik in eerste instantie niet eens herkende, terwijl ik tijdens Bazar curieux zo’n beetje het zweet van zijn borstkas heb gelikt) die nog een dansje kwam doen. Toen was het zo’n half 3 en was het tijd geworden om af te taaien.


Dag 2, vrijdag 28 mei.

Begin van de middag mijn vriendin nog meegesleept naar het Picassomuseum, omdat het toch bewolkt was en ik vind dat wanneer je in Barcelona bent je dit toch gezien moet hebben (ondanks dat ze bijvoorbeeld Guernica niet hebben), daarna toch weer leker op tijd richting festivalterrein, omdat dit de vorige dag toch best is bevallen; het is dan nog lekker rustig op het hele terrein, waar je ’s avonds nog wel vrijwel overal de ruimte hebt, maar je wel hordes mensen kan tegenkomen. Je kan dan nog eens ergens gaan zitten bij iets wat je niet kent, zo kwamen we deze dag bij Pitchforkstage (geen zin om het auditorium in te gaan) uit voor Wild beasts; een Spaanse band die vrij Brits aandoende pop speelt inclusief 3 zangeresjes en een ukulele die af en toe ter hand werd genomen. Lieflijk, schattig en aangezien ik van vrijwel alle genres hou, vond ik dit prima te verteren zo aan het eind van de middag, zonder dat het nu echt spectaculair goed was.

Vervolgens was ik erg benieuwd naar The new pornographers, de eerste 3 albums vind ik fantastisch, Challengers vond ik wat minder en de laatste had ik niet eens beluisterd. Helaas kwamen er niet zo veel favorieten voorbij, maar was Mass romantic tegen het einde aan nog wel erg lekker. Prima band, uitstekende zangeres, naar mijn zin gehad, maar stiekem wat meer gehoopt.

Nadat bleek dat Nuevo vulcano niet zo fijn bleek om de tijd te doden (geluid te hard en niet interessant) toch maar even langs alle tentjes met vinyl en dergelijke gewandeld, waar ze toch hele leuke dingen tussen hadden staan, maar niet voor een dermate prijs dat ik wat moest kopen, omdat het in Nederland niet gaat, weinig Primavera hebbedingetjes ook, 1 shirt en dat was het. Vervolgens in het gras gezeten voor Spoon, prima band, prima optreden, al had ik het idee dat ik het op plaat spannender vind. Dat het wel druk kan zijn op het terrein bleek uit dat het even bij Beach house kijken geen doen, was van plan om even het openingsnummer te bekijken om dan door te gaan naar Wire, toen Beach house niet opende met het door mijn gehoopte Zebra, snel doorgelopen om nog even rustig een biertje te kunnen doen. Wire; erg bekend was ik er niet mee, maar vond Pink flag altijd wel een lekker plaatje, helaas bleek het live toch wel schel, was het geluid (nog?) niet zo goed en heb ik het na 15 minuten voor gezien gehouden om toch nog maar een keertje veilig voor Wilco te kiezen, achteraf bij het lezen van andermans verslag waaruit bleek dat Les savy fav maar 1 show in Europa doet beter daarvoor gekozen, maar ach bij Wilco weet je gewoon dat je minstens een 8 krijgt. En dat was ook de derde keer binnen een jaar zo. Via Chicago vond ik ditmaal niet zo indrukwekkend als vorige 2 keren, maar Misunderstood was een leuke verrassing. Jeff Tweedy lijkt ook steeds symphatieker te worden en Bull black nova gaat een nieuwe Wilco klassieker worden. Blijft een absolute topband.

En op een festival als Primavera krijg je na Wilco gewoon nog een band die daar gruwelijk hard overheen dendert; Shellac, een moordmachine, vanaf het moment dat Steve Albini “To the one true God above, here is my prayer” het veld op slingert gaat het los, los en nog eens los, 1 van de bruutste optredens die ik ooit gezien heb, wat mede komt doordat alles zo lekker basis is (geen geklooi met electrische kastjes, gewoon bas, drum, gitaar, zang en je hebt een rockband), waardoor het hard en clean over komt.

Tot slot nog de drukte in om nog een klein beetje een deugdelijke plek te vinden bij het hoofdpodium. Dit was ook het enige moment waarbij ik dacht: “ah het kan toch wel kneiterdruk worden op dit terrein”, Pixies is toch wel een band waar ik een zwak voor heb en was blij dat ik ze een jaar of 5 terug nog een keer kon zien, nu was ik er weer blij mee, maar is het niet meer zo speciaal als de eerste keer. Vaak zat van mensen gehoord dat ze 20 jaar geleden ook echt niet heel goed waren live en dat bleek. Ik vind het prachtig hoor, zeker als ik Isla de encanta en Alec Eiffel voorgeschoteld krijg, maar een wereldoptreden zal het wel nooit worden als je het objectief gaat bekijken en ik moet zeggen dat ik hun Jesus and mary chain cover wel sterk blijf vinden.

Dag 3, zaterdag 29 mei.

Het was nu echt weekend en dat was op het strand goed te merken, tamelijk druk, niettemin is op het strand liggen wel een prettige bezigheid na een festivaldag en zouden we het lekker rustig aan doen, omdat we nu niet van plan waren om vroeg op het festivalterrein te zijn. Dat werd uiteindelijk kwart voor 6, prima op tijd om Real estate aan het werk te zien. Ik was wel gecharmeerd van hun debuutplaat, welke je dan natuurlijk ook bijna helemaal krijgt voorgeschoteld en dat is best prima, jong bandje nog, kunnen nog groeien, maar zeker geen onaardig optreden gezien.

Door een briljante opname op Pitchfork waren mijn verwachtingen van Atlas sound flink gestegen, Deerhunter vind ik prima, maar Logos was het album wat mij om onverklaarbare reden had gegrepen, al dreigt er bij dit soort muziek het gevaar van saaie brei, maar dat is Logos niet. En live al helemaal niet, wat een indrukwekkend optreden van deze jongen die je op straat zo voorbij zou lopen, maar als ik dan Walkabout hoor en een fantastisch uitvoering van Attic lights krijg dan weet je; dit is een bijzondere jongen; in je eentje zo’n optreden geven, daar neem ik mijn hoed voor af.

Vriendinnetje opgevist en samen het mooie podium van Florence bekeken, want dat zouden we even kijken om vervolgens naar Polvo door te gaan. Florence and the machine is zo’n act waarvan je een paar keer het album hoort, je het niet zo bijzonder vindt, je het Lowlandsoptreden eigenlijk wel had willen zien, maar daar vast iets anders tegenover stond en ze dus ondertussen flink gegroeid zijn voordat je ze voor de eerste keer gaat zien.
En dan word je weggeblazen door het optreden. Wat een frontvrouw, wat een optreden, Polvo wie? Nee jammer dat ik dat gemist heb, maar goed keuzes moeten af en toe gemaakt worden.

Toen een hapje gaan eten, waarbij mij opviel dat er wel wat variatie was in het eten, maar niet overdreven veel en dat de prijzen naar festivalmaatstaven toch zeer netjes waren en het eten prima is. Met het voedsel toch ook nog maar even bij de Adidas stage gekeken, wat volgens mij gepresenteerd wordt als een locals stage, maar dat niet helemaal is. Maar So cow was bezig, een punkrockbandje wat bij het eten zo lekker op de achtergrond voorbij kwam en het was alweer een tijd geleden dat ik een bandje Del shannon hoorde coveren.

Bij Built to Spill was het ondertussen volgelopen, nog wel een redelijke plaats kunnen vinden, echter ging het optreden in het begin te traag doordat de frontman liep te kloten met het geluid, gelukkig werd het wel beter en beter en na een “we have to get our shit together” kreeg ik eindelijk de Built to Spill te horen die ik verwachtte, waarna al snel Going against your mind van You in reverse (mijn favoriete album) voorbij kwam, lekker!

Sunny day real estate, nooit begrepen hoe het zo ver is gekomen dat Nate Mendel en William Goldsmith bij Foo fighters gingen spelen, muzikaal zijn ze daar toch wel een stap of 3 op achteruit gegaan, al heb ik daar mijn vrienden nog niet van kunnen overtuigen (die denken ook echt dat Foo fighters een rockband is), maar goed ze zijn terug en hoe. Het is een geoliede machine en het is toch wel heel erg fijn om eindelijk nummers als Guitar and videogames, Song about an angel en Circles live te horen. Strak, goed, hard, aanrader voor andere festivals komende zomer.

En op de slotdag stond er op het hoofdpodium een afsluiter waar ik eigenlijk niets mee heb; Pet shop boys. Op Roskilde afgelopen jaar had ik al bijna een uur gezien van de mooie show, vind eigenlijk alleen “It’s a sin” echt leuk en had zoiets; ik laat het drie kwartier aan mijn vriendin zien en dan ga ik lekker slapen. Maar wat bleek; de Roskilde show was 2 niveautjes omhoog getild met fantastische dansers, mooie lichteffecten, 2 uit kartonnen dozen opgebouwde schermen die omvielen, deuren, trappen, alles klopte tot in de puntjes. Anderhalf uur Pet shop boys zonder show zou voor mij echt geen doen zijn, nu was het een eitje met toch wel 1 van de mooiste shows die ik ooit gezien heb.

Laatste keer de 20 minuten gewandeld naar het appartement, de volgende dag nog wat parken bekeken en nog even King khan & BBQ show meegepakt in het Miropark, wat gehobbeld in het oude centrum en nog een keertje erg lekker tapas gegeten en de vakantie was om, maar wat een week, wat een festival, volgend jaar toch maar even kijken of ik niet nog meer slachtoffers kan vinden.

De voorpret kan alweer bijna gaan beginnen

Woooooohooooooooo, ik heb er zin in.

Morgen de eerste namen!