Mijn Primaverapunten

Woensdag 28/05

Temples: 6
Stromae: 8 (wat een topperformer! Ik had er niet veel van verwacht maar het werd een meevaller van jewelste, heb me uitstekend geamuseerd. Opvallend waren de vele Belgische vlagjes )
Regenbui: 0 (zelden zo'n regenvlaag meegemaakt, zelfs onder het afdakje aan ATP werd je zeiknat!)

Donderdag 29/05

Glasser: 5 (deed me weinig tot niets, niet memorabel dus. Enkel de tattoos van de zangeres zijn bijgebleven)
Midlake: 7,5 (kwam moeizaam op gang maar het einde met Roscoe, Head Home en The Old And The Young maakten veel goed. Eindigden in stijl!)
Warpaint: 7 (beter dan ik verwacht had, met de leuke Bowiecover! Geweldige bassiste overigens!)
Neutral Milk Hotel: 7,5 (maar een deel kunnen meepikken maar wat ik hoorde was echt geweldig. Helaas geen deftige plaats in het publiek meer kunnen bemachtigen)
Queens Of The Stone Age: 7 (zoals steeds een strakke show maar ik zag ze al zo vaak dat het wat went allemaal, misschien had ik beter iets anders gaan ontdekken
Arcade Fire: 7,5 (zelfde gevoel als bij QOTSA. Het zag er wel mooi uit op het podium maar er wordt duidelijk met minder vuur gespeeld dan pakweg 5-6 jaar geleden. Ze blijven wel wereldklasse natuurlijk. Helaas Here Comes The Night Time gemist omdat ik Moderat niet wou missen)
Moderat: 9 (ideale afsluiter van de festivaldag, een donker feestje met Bad Kingdom, Rusty Nails en uiteraard Seamonkey als hoogtepunten)

Vrijdag 30/05

Julia Holter: 8 (vermoeidheid van autorit dinsdag/woensdag en een vrij slapeloze nacht in de hostel zaten nog in de kleren maar het auditorium met de uitstekende zetels zorgden voor een magisch uurtje wegdromen bij Julia Holter!)
Dr. John: 7,5 (heerlijke muziek om bij te gaan zitten en genieten. Fan geworden van dit genre door de schitterende HBO-reeks Treme!)
FKA Twigs: 7 (intrigerende muziek met een charismatische zangeres/buikdanseres, het ontdekken waard!)
Pixies: 4 (volgens mij kwamen ze gewoon geld cashen i.p.v. een strakke show neerzetten. Na een half uurtje had ik het wel gezien)
Slint: 9,5 (volledig omver geblazen door de show van Slint. Grondleggers van het postrockgenre. Good Morning, Captain was de ultieme mokerslag. Wauw!)
Darkside: 8,5 (unieke show/ervaring van de heren van Darkside. Helaas iets te vermoeid om me ten volle in het publiek te mengen. Maar op de RayBan kon je ook zitten mee genieten van deze trip!)
Oso Leone: 7 (nog een stukje meegepikt. Ik weet wel dat ik het goed vond maar veel is er niet blijven hangen).

Zaterdag 31/05

Teho Teardo & Blixa Bargeld: 8,5 (wat een optreden! Dit kwam volledig tot z'n recht in het auditorium vond ik. Mooi ook met een heleboel strijkers. Deed me wat denken aan de rustige nummers van Nick Cave & The Bad Seeds. Het meisje op het podium was trouwens het dochtertje van Blixa Bargeld. Schattig!
Caetano Veloso: 7,5 (deze Braziliaan kreeg het hele publiek mee. Leuke, zomerse, zuiderse sfeer!)
Godspeed You! Black Emperor: 8,5 (ik had niet gedacht om het bijna 2u vol te houden maar het was fenomenaal, vooral afsluiter Behemoth was er boenk op!)
Blood Orange: 8 (heerlijke ontdekking en heel dansbaar, met gastzanger Connan Mockasin tijdens de laatste nummers)
Mogwai: 8 (degelijk zoals steeds. Speelden enkele van mijn favorieten - Mogwai Fear Satan en Rano Pano, mooie afsluiter van een geweldig festival!)

Kiezen is verliezen op dit festival. Enkele bands die ik jammer genoeg heb gemist door overlappingen of vermoeidheid --> St Vincent, Jamie XX, Chvrches, Caveman, John Grant, Slowdive, Dum Dum Girls, Jonathan Wilson en Cut Copy. Materiaal genoeg voor nog een festivaldag dus

Het is zeker voor herhaling vatbaar! Onze hostel (Amistat Beach) was ideaal gelegen, op ongeveer 2km van het festivalterrein, al viel die wandeling 's nachts soms tegen door de vele afstanden die je al moest afleggen op het festivalterrein zelf.

Eten en drinken op het festival vielen goed mee (ook qua prijs vind ik), al moet je gewoon de Heineken vermijden Uitstekend gegeten (Japans en pizza) en qua drankjes was de Font Vella voor 1,5 euro voor een halve liter wel een aanrader. Ook de Vermuth ging er goed in op de laatste dag.

Verder ook nog redelijk veel van de stad zelf kunnen meepikken. Stadswandeling op donderdag - oude stad, Sagrada Familia, Parc Ciutadella, Barceloneta - en ook tapas gaan eten. Op zaterdag nog naar Parc Guell getrokken, schitterende locatie met een verbluffend uitzicht op de stad.

Voor het geval de vraagsteller het antwoord over het hoofd ziet

Hier staan trouwens wat concerten online, met beeld en geluid.

Primavera Sound | ARTE Concert - concert.arte.tv

O.a. The Ex, Antibalas, John Grant, Warpaint, Drive-By Truckers, Charles Bradley, Jamie XX.

Ik kwam nochtans met die 2de instelling af en had nog een leuk feestje verwacht maar dat was er gewoon niet.

Ok Thnx:) Ik dacht al, wat een apart meisje, je gaat toch niet zomaar het podium oplopen? De beveiliging wilde haar eerst nog weghalen:p

Dag +1 en top tien

Het festivalterrein wordt opgeruimd, maar Primavera Sound zindert nog even verder met optredens in de clubs en Parc de la Cuidadella. Het weer is beter dan in de afgelopen dagen, dus het is geen straf om terug in het park te zijn waar we nog een stuk Boogarins (****) kunnen zien, een gruizig bandje met wortels in de jaren zestig. Hebben we niet ondertussen genoeg van dat soort bandjes? Neen, nooit! Althans, niet als ze zulke heerlijk groovende zachtaardige muziek bij elkaar vogelen als deze dudes.

Een paar diehards gaan nog even bij de Dum Dum girls kijken verderop, maar samen met de andere vlei ik mijn stramme kadaver neer op het gras, waar we blijven hangen totdat we die avond gaan eten in het wokrestaurant Ichiban (***). Lukas en Omsk houden het daarna voor gezien, de rest begeeft zich naar de Apolo, een van de locaties waar een 'closing party' staat gepland. Terwijl we naar binnen komen speelt een rockduo genaamd Valius (**), die niet al te veel eigenschappen tentoonspreiden.

Het podium is dan voor de veelgeprezen Cloud Nothings (****), wiens gelauwerde, door Albini geproduceerde tweede plaat naar mijn mening 'style over substance' was (nieuwste album heb ik nog niet gehoord). Als liveband staan ze duidelijk wel op de top van hun kunnen, het soort bandjes dat je zou willen zien als je zestien bent en lekker luid en wild wil doen. Met talent voor de betere gitaarmishandeling, en het toch wel geniale Wasted Days als climax hoeven we niet veel te klagen.

Overigens wel een beetje dom van de zaal om alles in glas te serveren (inclusief longdrinks!) en dan stagediven en crowdsurfen toe te staan. Na twee optredens ligt de vloer zo vol met scherven dat het een wonder is dat slagaderlijke bloedingen zijn uitgebleven.

Het venijn van het festival zit zowaar nog in de staart: van de ongeveer twintig platen die Ty Segall (*****) per jaar lijkt uit te brengen, heb ik er nog geen beluisterd die me tot fan wist te maken, maar vanaf het eerste monsterriff gaat het helemaal los in de Apollo. De vierkoppige band met Segall aan het roer brengt Rock 'n Roll in caps lock, elk nummer een voltreffer, elk riff een mokerslag, gewoon een uur lang helemaal uit je plaat gaan. Wat een baas, gaat dat zien bij een concertzaal bij u in de buurt zeg ik. Ik heb er gewoon een uur voor nodig om te kunnen stoppen met grijnzen, een beter uitroepteken had dit festival niet kunnen hebben.

Daarna laat het duo Chromeo (****) nog zien dat een gitaar ook een goede stage prop is als je er stiekem niet op speelt, en intussen maken ze nog een heel aardig moesje van Michael Jackson-achtige dansbare soul/funk. Dat het ze überhaupt lukt om ons nog mee te krijgen na Segall zegt veel goeds over deze vrolijke schobbejakken met keyboards op vrouwenbenen. Leuk! Daarna nog even dansen op alleraardigste house-dj Dave P (****), en zo wordt het alweer de kleine uurtjes voordat we dan toch met tegenzin afscheid nemen van Primavera 2014.

Nog even een shoutout naar dit festival en alle aanwezigen. Qua optredens wist Primavera zijn naam absoluut waar te maken, en hoewel ik niet het type jongen ben dat normaal gesproken snel met vreemden op vakantie gaat, was het een eer om het festival te verkennen met zes zulke vriendelijke, grappige, ontspannen en welbespraakte liefhebbers: Cygnus, Dwejkk_, herman, Lukas, Omsk en zalwelnikszijn! bedankt, ook Paap_Floyd voor het laten overnemen van het kaartje, en natuurlijk was Rhythm & Poetry altijd een beetje erbij.

Sluit ik af met mijn persoonlijke top 10:

1. The Ex (beide optredens)
2. The Twilight Sad (parkoptreden)
3. Ty Segall
4. Kronos Quartet

Deze vier zijn makkelijk, want de enige optredens die van mij wel de hele dag hadden mogen duren. Vanaf hier wordt het natte vingerwerk:

5. Chrome
6. Follakzoid
7. Arcade Fire
8. Julia Holter
9. Lee Ranaldo & The Dust
10. Loop/ John Grant (kan echt niet kiezen sorry)

Jongens, hierbij ook een top vijfje van mij. De eerste drie kunnen wat mij betreft wat rouleren vanwege OMG!!!11

1) Chrome

Een voor mij onbekende band. Vijf meneren in zwart leer, volgens mij de 50 al enige tijd gepasseerd, en oei oei wat een heerlijk lawaai. Het balanceerde ergens tussen de duistere, industrial kant van APTBS en het out en out rockwerk van een Stooges. Track na track kwam aan als een mokerslag.

2) Slowdive

Catharsis. Pure schoonheid. Wat een band. En sympathiek, zo hee. Ik ben eindelijk om wat betreft Slowdive. Kan er zo nog wel wat meer superlatieven tegenaan gooien, maar ik zal me inhouden. Daarom nu het woord aan mijn cynische kant, want piepklein minpuntje vind ik (als zelfbenoemd shoegaze-purist) de soms wat hardere stukken die niet perfect uit de verf komen. Uiteraard ook een dikke 9, maar eigenlijk valt er geen cijfer aan te geven. Wow… wat een band.

3) Ty Segall (Apolo)

Wat een ongelooflijk rock ‘n’ roll optreden. Petje af. Oom Steven kan trots zijn.

4) The Ex (Barts of Apolo – weet niet meer :/ )

Errug leuke verrassing. Deden mij met hun dansbare betonnen grooves denken aan de latere jaren van ons aller Don van Bief. Ik werd hier erg blij van. 8,5

5) Boogarins (Vice)

Tja, ik ben nu eenmaal een retroman (of metroman, whatever ) Op plaat is het gewoon een degelijk partijtje retro pop-rockmuziek, maar live komen ze een stukje feller en psychedelischer voor de dag. Leuke verrassing. Heb met een aantal pilsjes bij de hand volop zitten genieten in het zonnetje. 8

Wil ook nog even kwijt dat het een geweldige trip was met jullie allemaal. Een fijn gezelschap en geen Yoko’s die alles verpesten. Het was een voorrecht om met jullie mee te gaan, en graag tot een volgende keer.

Voorverkoop start binnenkort.

Primavera Sound Barcelona - Noticia - primaverasound.es

nu krijg ik meer en meer spijt van dat ik ty segall gemist heb ...

Disclaimer: sorry, dit wordt een soort emotieporno.

Dit topic spam ik jaarlijks vol met allerlei meer of minder enthousiaste concertverslagen. Maar dit keer vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam iets zinnigs kan schrijven. Het is een vreemde gewaarwording om op een festival als Primavera rond te lopen, terwijl je hoofd eigenlijk totaal niet naar de zoveelste noiserockband of postpunkreünie staat. Tot een dag van tevoren twijfelde ik nog of ik wel naar Barcelona zou vliegen. Omdat Rob, eigenlijk onze achtste reisgenoot, in zeer onzekere toestand achterbleef in een Gronings ziekenhuis. Zonder daar al te veel over in detail te treden: een paar dagen voor vertrek leek zijn einde nabij. Vervolgens ging het gelukkig weer iets beter, en restte er maar één juiste keuze. Toch gewoon festivalwaarts, omdat hij niet anders gewild zou hebben.

Na een reisdag en een rustige aanloopdag met wat hostelhangen en platenzaken was het woensdagavond tijd voor de eerste (zaal)optredens. Maar dan komt het dagelijkse mailtje. Rob heeft een moeilijke dag gehad. Geen dramatisch slecht nieuws, maar gezien de al weken durende wilde achtbaanrit wel reden tot onrust. Die informatie sta ik bij het eerste optreden van The Ex te verwerken. Soms hoor ik heerlijk hoekige postpunk. Maar vaker dwalen mijn gedachten af. Daarna Shellac. Geen muziek waar je je in dit soort situaties beter van gaat voelen. Normaal niet iets waar ik erg gevoelig voor ben. Maar mijmeren wordt piekeren, en na afloop sta ik te janken. Ik wil genieten van muziek, maar concerten blijken een moment om na te gaan denken. En dat is niet altijd aan te bevelen. Ik wil eigenlijk terug gaan naar het hostel, maar de rest van de groep verplaatst zich snel naar The Brian Jonestown Massacre. Ik heb er weinig zin in, maar ik trek het gelukkig wat beter. Lekker mellow. Ik ben zo moe dat ik volgens Frank het 'wereldrecord staand slapen' verbeter.

Donderdag dan. Ik neem me voor om mijn gevoel de rest van het festival een beetje te volgen. Dat zegt me dat ik weinig zin heb in wat zwaardere muzieksoorten. De dag begint met een jazzmeneer die me niet erg boeide; dat zou hij anders ook niet gedaan hebben. Naar Julian Cope keek ik vooraf erg uit. Hij speelt niet briljant, de setting van een man met alleen een gitaar is voor zijn soort muziek wel erg kaal. Niettemin ben ik blij dat zowel mijn favoriete nummer van The Teardrop Explodes (Sleeping Gas) als van zijn solowerk (Sunspots) de revue passeert. En het doet me goed te merken dat ik niet bij elk optreden verzink in mijn gedachten.

Hoewel het ziekenhuisnieuws er niet beter op wordt, kan ik dat bij Neutral Milk Hotel redelijk van me af zetten. Hoewel de meesten vrij gereserveerd reageren op het optreden, was ik zelf eigenlijk wel opgetogen. Het was fijn om nummers te horen die ik redelijk door en door ken. En een niet al te neerslachtig karakter hebben. Ik zing mee en vermaak me met de orgastische hipsterblikken om me heen. Al met al een onderhoudend uurtje. Volgende halte is Chrome, maar ik voel aankomen dat ik me daar vandaag niet thuis voel.

En dus loop ik een rondje totdat Arcade Fire begint. We krijgen een show die weliswaar nogal gelikt en uitgedacht is, maar waar de klasse toch ook wel aan alle kanten van af druipt. Het wordt nogal een greatest hitsshow, maar dat pakt voor mij wel goed uit. Ik ben immers pas een recente bekeerling, pas vorig jaar viel het Funeral-kwartje bij me. Dat betekent dat ik het bekende werk dus nog niet beu gehoord ben, en ook nog niet heel veel persoonlijke favorieten heb. Minpuntje was dat de set na een fantastisch begin af en toe wat inzakte. Juist op dat soort momenten dwalen dus ook mijn gedachten weer af. Het kostte soms energie om mezelf bij de les te houden, maar dat ging. Het leek me een mooie afsluiter van dag 1.

Op dag 2 laat ik de eerste beslommeringen even aan me voorbij gaan en begin ik de dag met oudgediende Dr. John. Op de 'tribune' aan de achterzijde gebruik ik zijn optreden vooral als achtergrond- en bijpraatmuziek. De eerste grote afspraak staat daarna op het programma bij een van de hoofdpodia. Slowdive, door Sander meermaals per ongeluk Slowgaze genoemd. Hij was er dan ook als enige niet bij, omdat hij droge kleren verkoos. Een blunder, want zelfs ik, met mijn matige festivalfocus, raakte betoverd door de melancholische gitaarmuren en serene zang van Rachel. Een betovering die inderdaad prettig werd doorbroken door Oztan de Shoegazeturk, die keihard en zeldzaam vals meebrulde. Hij gaf me het laatste zetje om écht in de juiste stemming te komen, waarvoor dank.

Dan toch maar in één moeite door naar de Pixies. Weinig verwachtingen, maar ze spelen altijd wel een paar leuke nummers om bij te springen. Dat hebben we dus ook maar gedaan. Het leverde een onderhoudend uurtje op, ondanks al het matige nieuwe werk en het feit dat Where Is My Mind? ook wel eens beter heeft geklonken. Zelf was ik erg blij met Vamos, al was de gitaarstandaard-aan-de-gitaarhals-ophangactie van de gitarist op een vrij sneue manier onnavolgbaar. Na de Pixies nog een staartje van Slint gehoord vanaf het VIP-terras. Dat klonk niet verkeerd, maar het was inmiddels zo koud dat ik het rond een uur of één eigenlijk al wel weer welletjes vond.

Voor dag 3 was ik door de situatie met Rob behoorlijk zenuwachtig. Want hiphopdag. Maar eerst Television. Een optreden dat op zich niet slecht was, maar wel veel te braaf binnen de lijntjes van de plaat. Ik heb aan eerdere commentaren dan ook weinig toe te voegen. Daarna bleek verder niemand van de groep naar Earl te gaan. Ik wachtte dus af wat er gebeurde. Eerst kwam zijn dj een kwartiertje draaien. Het was niet echt boeiend. Daarna Earl. Ik wilde het heel graag goed vinden. Maar ik vind zijn beats op plaat nogal saai, en dat was live niet anders. Ik sprong een beetje mee, af en toe ging Earl best een stukje hard. Maar over het algemeen: meh. Ik had gehoopt op een bijzonder moment, maar dat werd het helaas niet.

Dan moest het maar van Kendrick komen. En het kwam ook van Kendrick. In de eerste minuten stonden de bassen nog zo hard dat hij er nauwelijks bovenuit kwam, maar dat euvel was vrij snel verholpen. Veel favorieten zaten al in het begin van de set. Backseat Freestyle bijvoorbeeld. En de tweede helft van m.A.A.d City. Het was absoluut een goed optreden. Welbeschouwd ongetwijfeld niet het beste concert ooit, maar voor mij was het dat op dat moment dus wel. Ik moest en ik zou en ik ging gewoon. Waarschijnlijk heb ik mensen weggejaagd door allerlei rare sprongen. Ik heb van de omgeving verder weinig meegekregen. Ik heb echt alle remmen los gegooid zoals ik eigenlijk nooit doe tijdens een concert. Na afloop viel ik van verbijstering Herman huilend in de armen. Of dat nou van geluk was of van iets anders, weet ik eigenlijk zelf ook niet.

Daarna heb ik nog een poging gedaan om Nine Inch Nails leuk te vinden, maar ik bedacht me al snel dat Kendrick de enig mogelijke afsluiter was voor mijn Primavera 2014. Ik hoop volgend jaar op een zorgeloze editie. Toch ben ik blij dat ik geweest ben. Al was ik vast niet altijd even gezellig gezelschap, toch heb ik mijn zinnen ook wel kunnen verzetten. Ook dankzij dit toch weer geweldige MuMe-gezelschap. De Primavera-traditie houden we wat mij betreft nog even in ere!

Tickets 2015 in da pocket

Ik ook. En nog 8 users met mij.

Check!

Check!

Dansen dansen <:)

Volgend jaar zijn mijn hoedje en ik gewoon weer present. <:-)

<:-)

Behalve als ze geen reuzenrad hebben.

(:-)

<:-)

<:-)

Jippie!!!

En anders máken ze maar een reuzenrad

http://festileaks.com/wp-content/uploads/2014/11/The-Strokes-Barcelona-746x999.jpg
Vorig jaar maakte Primavera met zo'n doek Arcade Fire bekend. Nu duikt dit doek op in Barcelona. Het zou zomaar kunnen dat Primavera hierachter zit.

Blijkbaar wel dus, de bovenkant is nu ook onthuld.

https://pbs.twimg.com/media/B2LnUuKIUAA4wMg.jpg

Gaaf! Die zou ik wel op Best Kept Secret willen zien.

Primavera ISIS

Meh, wat een matige naam om mee te beginnen.

In Spanje is The Strokes wel veel groter dan in Nederland volgens mij.