Dag 1: woensdag:
Niet veel dus aangezien we met de auto waren gekomen en het weer er niet zo denderend uitzag. Toch na een regenbui maar al vertrokken om achter de bandjes te gaan zodat we niet lang moesten aanschuiven de donderdag. Toen we toekwamen was Temples bezig, niet slecht maar de vorige keer op best kept secret vond ik ze beter maar van de laatste nummers en het halfuur erna herinner ik me alleen de regenbui en de zware wind waardoor een afdak niet eens hielp en dat iedereen kletsnat was. (oh ja en ik had geen KW mee met de simpele reden, hoe minder mee hoe beter). Maar als Belg zijnde was ik natuurlijk gekomen om Stromae bezig te zien. Hij begon met Ta Fète en zo was meteen duidelijk dat het optreden van hem gewoon een feestje ging worden, al was het soms wat te veel aan de platte kant volgens mij. Het meest memorabele moment was toen stromae het v-teken deed en de N-VA opeens doorbrak in Catalonië. Daarna ging ons groepje al weer weg en gingen we nog ergens iets eten en een San Miguel drinken (veel beter dan een gewoon Belgisch pintje en al zeker dan de dure heineken op het festivalterein)

Dag 2: Donderdag
Stapje gaan doen in Barcelona, tapas gaan eten aan 1 euro en daarna vertrekken naar het auditorium voor Colin Stetson (helaas niemand meegekregen van mijn groep, zowat bijna het relaas van de hele donderdag ondanks mijn ferme inspanningen om iemand mee te krijgen naar Colin). Toen ik eindelijk binnen was en mij ging zetten in zo’n zetel viel ik bijna direct in slaap, nee niet van het concert (want dat was nog niet begonnen) maar gewoon omdat die zetels zo goed zitten. Gelukkig begon Colin 1 minuut later al, geen seconde te laat. Colin stond daar met zijn 2 sacofonen een uur lang indrukwekkend te wezen, helemaal alleen (jammar dat volcano choir op hetzelfde moment in de apollo speelde want ik had graag justin met een paar nummertjes zien meedoen). Nietemin kreeg Colin na 1 uur een welverdiende staande ovatie. De primaveradag was pas begonnen maar hij kon al niet meer stuk.

Daarna eventjes een lokaal bandje meegepikt: El Petit de Cal Eril, wat zeker niet slecht klonk en ondertussen had ik de prachtige ray-ban ook al ontdekt. Daarna rIchting ATP podium waar Follakzoid een potje krautrock op zijn best serveerde. Deze Chilleense mannen brachten pure kwaliteit en niet veel show maar dat is ook niet nodig. Daarna ging het naar Glasser op het pitchfork podium. Dit optreden was een dj en een zangeres die wat sexy stond te dansen. Alleen de muziek was niet echt top, dus vertrok ik wat vroeger om nog eens naar het auditorium te gaan om A Winged Victory for the Sullen (daar sommige van ons groepje mislopen). Dit optreden viel wat tegen, ook al omdat er heel veel heen en weer geloop was. Al had het ene wel te maken met het andere denk ik. Het optreden was ook wat aan de saaie kant want er vielen sommige mensen op dit vroege uur al in slaap. Wat vroeger vertrokken om wat te eten en af te spreken voor Warpaint op het heineken podium, van een lange wandeling gesproken.

Warpaint zag ik voor de 3de keer in dit was de minste, al lag dat grotendeels aan het feit dat dit een groot podium was en ik hen de vorige keren in een zaal en tent zag. Ze waren weer heel goed en ook hun cover vond ik erg geslaagd (en ook beter dan het originele, al zal herman mij hier nooit gelijk in geven). Ashes to Ashes klonk nog nooit zo heerlijk. Het laaste nummer was dan weer zo als altijd een echt hoogtepunt bij ieder concert van hen. Elephants is dan ook zo geweldig goed live. Daarna mij vlug haasten (ik stond er zeker op nog geen 3 minuten) naar het ATP podium om Neutral Milk Hotel te zien. Door een tip van iemand die vorig jaar al was geweest, kon ik nog een redelijk plekje veroveren want het was wel erg druk. Over dit optreden kan ik redelijk kort zijn. Het eerste halfuur was werkelijk overweldigend goed. Daarna zakte het toch iets in om de draad weer op te pikken bij de laatste 2 nummers.

Na Neutral Milk Hotel waren er 3 optredens met heel weinig publiek waar ik naartoe ging. Chrome (die op het kleinste podium stond) gaf een goed rockoptreden maar nu ook niets speciaal. Daarna terug naar ATP podium voor Shellac. Shellac die ik vlug beluisterd had toen ik de timetable zag (om toch iets te doen tijdens Arcade Fire die ik echt niet moest zien door hun laatste album), toen ik daarstond voor het podium wist ik eigenlijk al niet meer wat voor muziek ik moest verwachten, ik was het namelijk al vergeten. Heb ik het me beklaagd? Helemaal niet, dit optreden ga ik echt niet vergeten. Dit optreden had alles wat ik verwacht had van de Pxies maar daar later meer over. Dit optreden was energiek, Dynamisch en vol pit zelfs een moshpit. Ik herinner mij nog heel goed dat de bassist graag een vragenronde inlaste als de zanger wat tijd nodig had, dat de drummer een aardig potje kan drummen als zijn drumtoestel wordt afgebroken door de rest tot zijn stoel toe. Dit was een optreden om te herinneren en zo heb ik ze graag.

De Arcade Fire fans hadden ongelijk. Daarna had ik weeral honger, dat heb je nu eenmaal na energieke optredens. Mij dan maar gaan zetten bij Charles Bradley in de Ray-ban, waar ik toch positief verrast werd. Had er helemaal niks van verwacht maar dit beviel me wel. Vooral de zang was extreem goed. Daarna voor de laatste maal naar het ATP podium voor deze dag (4 van de 5 concerten die dag gezien). Moderat gaf er een heel lekker donker feestje. Ik hou wel van feesten maar de donkerste zijn altijd de leukste, dat werd me bij dit concert ook wel weer duidelijk. Normaal had ik nog zeker naar Jamie XX maar een uur wachten zag ik niet meer zitten.

Stromae: 6,5
Colin Stetson: 9
Follakzoid: 8,5
Glasser: 5
A Winged Victory for the Sullen: 5
Warpaint: 8,5
Neutral Milk Hotel: 9
Chrome: 6,5
Shellac: 9,5
Charles Bradley: 7,5
Moderat: 9

De rest volgt later op de avond of morgen

Ja, Colin Stetson deed mee bij Arcade Fire, dus bijna iedereen.

Maar goed, we hebben hem met een aantal ook solo gezien in het Auditorium. Kon er niet echt inkomen en daar hadden er meer last van onze groep.

Andere namen helaas niet gezien.

Warpaint ook niet, dus Ashes to Ashes niet gehoord.

Een top 10:

01. Slowdive
02. Ty Segall (Apolo show, op het terrein zelf heb ik hem niet gezien)
03. Loop
04. Kronos Quartet
05. The Dismemberment Plan
06. Chrome
07. The Twilight Sad (gedeelde 7e plaats voor de full band show op het terrein en de ingetogen set in het park)
08. The Ex (gedeelde plek voor de zaalshow en de festivalshow)
09. Cloud Nothings
10. Föllakzoid

Op dit festival valt een briljante show van Julia Holter gewoon buiten je top 10, ongehoord eigenlijk. Slint en GY!BE hadden ook moeiteloos een top 10 notering kunnen halen, maar die shows heb ik vanwege het waanzinnige aantal clashes maar voor de helft kunnen zien. Ook Shellac, PAUS, Lee Ranaldo & the Dust, Nine Inch Nails en Brian Jonestown Massacre waren erg goed en zouden op bijna ieder ander festival gewoon je hoogtepunt zijn.

Maar op Primavera staat gewoon geen maat. Of zoals Primavera-debutant Dwejkk_ het verwoordde toen onze aanwezigheid op de editie van 2015 aan de orde kwam: "niet gaan is gewoon geen optie".

Dé tegenvaller was Television. Ze speelden Marquee Moon netjes na (wel in een andere volgorde), maar dat was zo zouteloos, ongeïnspireerd en zonder speelplezier dat ik liever de plaat opzet dan ze live zie. Maar ja, ik heb nu wel Tom Verlaine gezien en ergens had ik het ook voor geen goud willen missen.

En voor wie dit jaar nog twijfelt over Best Kept Secret of Pukkelpop omdat Slowdive daar staat: GA SLOWDIVE ZIEN! Na dat waanzinnige slot met When the Sun Hits, She Calls en de Syd Barrett-cover Golden Hair liep ik een uur in extase over het terrein. Of niet, Sandokan-veld?

Ook maar even een klein verslagje en cijfers van de artiesten die wij hebben gezien. De eerste dag met Stromae sla ik maar even over. Wat een weer trouwens die dag, stonden er nog meer mensen onder het afdakje?

We begonnen ons festival in de auditori met a Winged victory a sullen. Ik zag hierboven een minder positief cijfer staan, maar ik vond het juist de beste artiest in de auditori die ik heb gezien. Deed me erg aan het rustige werk van Sigur Ros denken. Neutral Milk Hotel was gewoon heel vet. Alle bekende nummers werden meegezongen. Het einde van de show viel een beetje dood. Arcade Fire was natuurlijk de headliner en maakte het wat mij betreft helemaal waar. Muzikaal misschien niet altijd super ingewikkeld, maar wat een fantastische show en een fantastisch feest! Daarna nog een stukje Disclosure meegepakt, klonk heel aardig.

Tweede dag begonnen met Body/Head: te experimenteel en te vaag. Slowdive was gewoon erg goed zoals hierboven vermeld en uniek qua sound. Daarna voldge voor mij het hoogtepunt met The National. Ik had ze nog nooit live gezien, maar volgens mij kunnen ze gewoon niet tegenvallen. Matt Berninger sprong nog precies bij ons in het publiek. Erg leuk om hem even aan te raken.

Derde dag vooral de wat kleine podiums opgezocht met de postrockbands en Cloud Nothings. Mogwai maakte op mij het meeste indruk die dag! Iemand trouwens nog dat kleine meisje op het podium gezien bij Teho Teardo? wtf deed die daar?

Cijfers:
A Winged Victory for the Sullen 7
Midlake 6,5
Neutral Milk Hotel 9
Queens of the Stone Age 7
Arcade Fire 9
Disclosure 7
Body/Head 5
Slowdive 8,5
Pixies 7
The National 9,5
SBTRKT 7,5
Teho Teardo 6,5
GY!BE 7,5
Cloud Nothings 7,5
Mogwai 8

Mijn top-drie bestaat toch uit de grote namen, mede doordat Matt Berninger zo vriendelijk was om ons even op te komen zoeken: 1 The National, 2 Arcade Fire, 3 Neutral Milk Hotel

Ik vond Queens of The Stoneage en de Pixies een beetje tegenvallen.
Voor de rest een fantastisch festival, mooi terrein en aardige mensen. Af en toe wel erg druk (met name bij Arcade Fire). Ik ben zeker van plan om vaker te gaan.

Cijfers + verslagje per dag:

Woensdag 28/6

Dan vlieg je een slordige 1200 kilometer om te beginnen met een band die ik een maand of 2 geleden 20 kilometer verder ook al zag: het Nederlandse The Ex. Het concert destijds in Het Paard in Den Haag was tot nu toe mijn concert van het jaar, dus mijn verwachtingen waren hooggespannen. Anders dan toen waren er nu geen Ethiopische muzikanten en danseressen, maar toch was het weer erg goed. The Ex heeft toch wel een tamelijk unieke sound gevonden met hun aanstekelijke mix van hoekige (post-)punk, dwarse rock en soms Afrikaanse ritmes. Ik kreeg er weer een erg positieve vibe van.

Anders was dat met Shellac, want Steve Albini is nooit echt blij. Toch is er in hun Spartaanse muziek wel humor te ontdekken, bijvoorbeeld de slow motion poses en soms zelfs zang. En uiteraard de ontmanteling van het drumstel op het einde. Een geniale manier om een concert af te sluiten. Muzikaal gezien heb ik Shellac wel eens beter gezien. Er werd veel werk van een nieuw te verschijnen album gespeeld en dat kwam bij mij niet helemaal aan. Gelukkig maakte het venijnige Dog and Pony Show en The End of Radio wel het een en ander goed.

Onze VIP-kaarten bewezen daarna al meteen hun waarde, want we konden zonder moeite doorsteken van de BARTS naar Club Apolo en zo de enorme rij passeren. Eenmaal daar zagen we de Brian Jonestown Massacre, een illustere naam waarvan bij mij nooit echt het kwartje is gevallen. Ook nu viel dat niet, helaas. Het stoner-gehalte was me iets te hoog, al vond ik de laatste paar nummers wel wat meer pit hebben.

Van de Apolo ging een deel van de groep naar Teatre Principal, een fraai theater op de Ramblas. Helaas waren de drankprijzen navenant decadent, waardoor we het na een half uur John Talabot maar voor gezien hielden en een taxi huiswaarts hebben genomen. Ik vond John Talabot (derde keer al dat ik hem zag op PS) dat half uur ook weer niet zo interessant dat het een groot gemis was.

8,5 The Ex
7,5 Shellac
6,5 The Brian Jonestown Massacre
6,5 John Talabot

Ook ik was na vier jaar afwezigheid weer eens ter plaatse en ervoer eigenlijk een beetje een vreemde editie. Door ongehoorde vliegvertraging miste ik de hele eerste dag; door regen ook een deel van de tweede. Onder het verdict:

Vrijdag
Slowdive: 9,5. BAM. Klonk veel voller en hemelser live dan ik dorst hopen, en de afsluiter Golden Hair was magisch.
Pixies: 6. Af en toe leuk. Meekrijsbare nummers als Hey!, Here Comes Your Man, Monkey Gone To Heaven werden hinderlijk onderbroken door nieuw materiaal. Afsluiter Where is My Mind? klonk nergens naar.
The National: 7. Gebrek aan passie en inlevingsvermogen in zijn eigen nummers is Berninger niet te verwijten. Maar ondanks dat het de eerste keer was dat ik hem live zag, had ik het idee van een trucje op herhaling (door publiek heenlopen, microfoons gooien e.d.). En waar was Pink Rabbits?
Jesu: 5. Blonk niet uit.

Zaterdag
The Twilight Sad: 7,5. Sympathieke band met kundige artiesten.
Television: 6. Strak, puntig, binnen de lijntjes, gekookte aardappel.
Mark Eitzel: 6,5. Songwriter met een plezierige melancholische zangstem en onderschat repertoire. Had zijn momenten, maar doet me op plaat nog altijd meer. Zijn conferences sloegen de plank steeds mis.
Godspeed You Black Emperor: 7/7,5. Deel moeten missen, dus geen definitief punt. Wat ik zag was fijn.
Kendrick Lamar: n/a. (oa omdat ik nog geen groot referentiekader in hiphop-concerten heb.)
Nine Inch Nails: 6,5. Kreeg me niet mee

Varia
Ichiban: 6. Het all-you-can-eat-visrestaurant in Barcelona. Bewaarde er goede herinneringen aan. Wat ik at correspondeerde daar niet altijd mee.
Dino Pan: 7. Betaalbaar, klantvriendelijk en scheutig in het gebruik van mayonaise op broodjes
Vueling: 2. Een vlucht van 1,5u met acht uur vertraging is niet hip.
Turkse slowdivefans: 8,5.

Je bent wel erg karig met je punten. Oztan is minstens een 9,5 waard.

Toch wil ik punten zien bij Kendrick.

Donderdag 29/6

De eerste volledige festivaldag begonnen we met Colin Stetson in het Auditorium en dat viel niet mee. Ik zie dat ik New History Warfare Vol. 2 op 4,5* heb staan, maar gedurende het optreden kon ik niet of nauwelijks in de muziek komen. Dat was anders bij de Chilenen van Föllakzoid, die een geweldige krautrockset ten gehore gaven. Dat ik bij de helft van de intro's dacht dat er een cover van Neu!'s Hallogallo aankwam, vond ik ook geen enkel bezwaar.

Lawman van Girl Band is een van mijn favoriete singles van 2014, dus hun optreden op het kleine Vice-podium mocht ik niet laten schieten. Muzikaal was het lekker lawaaierig en nu viel pas echt op hoe de stem van de zanger precies het midden houdt tussen die van Mark E. Smith en Stephen Malkmus. Fijne band die met een verrassende cover van Blawan's Why They Hide Their Bodies Under My Garage afsloot. Hoe goed het ook was, toen ik daarna het laatste stukje van The Ex meepikte baalde ik er wel van dat ik dat niet helemaal had gezien. Mooi om Spanjaarden te zien dansen op The Ex en het was terecht, want het was weer erg goed. Nu tweeënhalf keer live gezien dit jaar. Ik heb er een favoriete (live)band bij, geloof ik.

Vervolgens was het tijd voor de natte droom van menig Primavera-ganger, dacht ik, maar echt druk was het in het begin niet bij de reünie van Neutral Milk Hotel. Van redelijk vooraan het hele concert meegekregen, maar eigenlijk maakte het enthousiasme van het publiek het concert meer dan het optreden zelf. Maar misschien ben ik ook wel niet fanboi genoeg, mijn 4,5* voor hun beroemde album ten spijt. Ik denk dat ik het solo-optreden van Jeff Mangum twee jaar geleden zelfs nog wat mooier vond.

Daarna was de beurt aan de veteranen van Chrome, een band met een behoorlijke discografie. Daarvan heb ik enkel Half Machine Lip Moves beluisterd, maar da's een plaat die nooit helemaal aankwam. Live gebeurde hetzelfde, maar gaandeweg kwam ik er steeds beter in en vond ik het toch wel erg de moeite waard. Ik voelde me een beetje alsof ik ergens begin jaren '80 in een gruizige nachtclub was beland. Uiteindelijk toch wel een verrassend goed concert. Ik zal Chrome op plaat eens in de herkansing gooien.

Arcade Fire was de volgende artiest waar ik erg benieuwd naar was, eigenlijk alleen om Reflektor live te horen. Dat was namelijk mijn favoriete nummer van 2013. Uiteraard opende ze ermee, maar eigenlijk had het nummer niet de gehoopte impact. In vergelijking met eerdere concerten die ik van ze zag, miste ik een beetje de intensiteit: Arcade Fire is toch wel een beetje een machine geworden op het podium. Toch waren er ook wel hele mooie momenten, zoals It's Never Over (Hey Orpheus) waarbij Regine Win toezong vanaf een klein podium middenin het publiek). Het concert had voor mijn gevoel wel iets korter mogen duren: Keep The Car Running en de singles van The Suburbs vond ik live eigenlijk niet echt interessant. Alle kanttekeningen ten spijt spookt dit concert misschien nog wel het meeste door mijn hoofd van allemaal.

Daarna was de pijp voor mij wel een beetje leeg voor die dag en zijn we op de klanken van Moderat huiswaarts gegaan.

5,0 Colin Stetson
8,0 Föllakzoid
7,5 Girl Band
8,5 The Ex (eigenlijk te weinig gezien voor een cijfer)
7,0 Neutral Milk Hotel
7,5 Chrome
8,5 Arcade Fire

Vrijdag 30/6

We trokken de dag op gang met de dreampop van een charmante en warrige Julia Holter, die echt uitstekend rijmde met mijn vermoeidheid. Het was heerlijk dagdromen op haar muziek. Nu draai ik haar album Ekstatis sowieso vooral als ik moe ben. Een heerlijk concert om mee te beginnen. Vervolgens begon het buiten te onweren en hebben we vanuit eeen tentje in de vip-area de rumcola's lekker laten smaken en kennisgemaakt met een leuke Franse en Costaricaan.

Toen het eenmaal weer droog was heb ik diverse toffe concerten gezien. Eerst van Loop, een Britse groep die na een jaar of twintig weer bij elkaar is en venijnige krautrockgrooves aan de dag legde. Ik had vooraf enkel hun plaat Heaven's End beluisterd, maar live beviel e.e.a. me nog beter eigenlijk. Daarna speelde rootslegende Dr. John van wie ik graag wat meer had gehoord, maar zijn optreden overlapte grotendeels met dat van shoegazers Slowdive. En dat was me een hoogtepunt, al was het maar vanwege de Turkse fan Oztan die zeer vals en hard meezong. Maar toch vooral vanwege de wonderschone melodieën in combinatie met de scheurende gitaren. Met name Souvlaki Space Station hakte erin bij mij: het was even alsof ik aan het zweven was, zo mooi. Verder maakte de band en met name Rachel ook een uitzonderlijk sympathieke indruk. Je zag aan alles af hoe zij er ook van genoten.

Na Slowdive was het tijd voor Pixies, maar dat viel me toch niet mee. De glans is er wel wat vanaf. En ik mis toch eigenlijk ook wel gewoon Kim Deal. Een paar jaar terug waren zij ook hier en dat optreden was veel beter. Op Magdalena na konden de nieuwe nummers me niet echt bekoren en de oude werden ook niet altijd even overtuigend gebracht.

Via Pixies uiteindelijk nog een stukje van postrockpioniers Slint gezien en na een tijdje hangen uiteindelijk afgesloten met een hoop beats. Allereerst liet Jagwar Ma Hacienda-/Madchestertijden herleven op de Ray Ban-stage. Inmiddels was ik eigenlijk wel een beetje op, maar daarna belandden we toch nog in een uitpuilende Boilerroom, waar Vatican Shadow een desoriënterende liveset speelde van spartaanse industriële techno, compleet met veel tempowisselingen en polyritmes. Enerzijds vond ik de sfeer wel lekker duister, anderszijds had de muziek ook wel iets leegs. Maar op een bepaalde manier werkte het erg goed. Tot slot met technoveteraan Laurent Garnier tot het ochtendgloren gedanst, om bij thuiskomst het zonlicht op te zien komen achter de Sagradas Familias.

8 Julia Holter
7,5 Loop
9,25 Slowdive
6 Pixies
7,5 Jagwar Ma
8 Vatican Shadow
7,5 Laurent Garnier

Ook ik heb me voor het eerst laten verleiden tot een week cerveza en noiserock in Barcelona, moge het onderstaande verslag dienen ter lering ende vermaak. Waardering in sterren van één tot vijf om niet al te genuanceerd te worden, personen genoemd bij hun MuMe-gebruikersnaam waar mogelijk voor de duidelijkheid.

Dag -2 en -1

Hoewel we twee dagen voor het begin van het festival aankomen, staan er die avond al cluboptredens gepland van Hot Chip en Digitalism. We laten deze aan ons voorbij gaan, en besteden de eerste 24 uur in Barcelona voornamelijk met het verkrijgen van onze bandjes en het uitprinten van de kaarten voor clubshows, wat door de waardeloze wifi in het hostel nog een redelijk project wordt. Verder word ik als Primavera-maagd geïntroduceerd tot tradities zoals de Dino Pan en spelen we het aloude toepspel, waarbij ik leer dat de spelsituatie die in Eindhoven armoede ('ermoei') wordt genoemd, in andere delen van het land bekend staat als 'pelt.' Een dergelijke uitwisseling van culturen geeft echte meerwaarde aan het bezoeken van een internationaal festival, me dunkt.

Woensdagavond vind met name Cygnus het tijd voor actie, en ik vergezel hem naar de lokale club Barts, waar een reeks optredens gepland staat in het kader van het festival. Barts is een fijne, knusse concertzaal, en precies als we binnen komen gelopen begint het Portugese Paus aan hun set (****). Je spreekt de bandnaam ook uit zoals het Nederlandse woord 'paus', voor het geval u benieuwd was. Het betreft een viertal waarvan twee drummers de voorhoede vinden. Weer eens wat anders, inderdaad, maar nog belangrijker: een heerlijke binnenkomer voor het festival. Paus laat de dubbele drumpartijen om elkaar heen krullen als Battles of Foals, en overgiet dat met het meebrulgehalte van een Kasabian en nog een flinke scheut Mogwai-lompheid. Sympathieke jongens ook, na het optreden spreken we ze nog even bij de t-shirtverkoop, waar we de drummer met baard complimenteren met zijn wunderbaum-tattoo, en ik me laat verleiden tot de aankoop van een heus Paus-bandshirt.

Door dit gesprek, en andere sociale verplichtingen zoals een toevallige ontmoeting met de Primavera legende die bekend staat als de 'Faith healers- emo' gaat het grootste deel van het optreden van Full Blast (**) langs me heen. De saxofonist van dit jazztrio (verder: drums, electrische bas) komt me wel vaag bekend voor, en pas drie dagen later kom ik er, na wat googlewerk, achter dat hier de legendarische Peter Brötzmann op het podium stond. Hij is nooit echt mijn favoriete blazer geweest, en met dit optreden ben ik niet van mening veranderd.

De rest van onze Primavera-groep verschijnt op tijd om het doek letterlijk te zien opgaan voor het optreden van The Ex (*****). Ik kende dit Nederlandse instituut van naam, maar ik had me nog nooit in hun muziek verdiept. De groep straalt meteen een soort wildheid uit, zanger Arnold de Boer begint met de instructie naar de belichting dat zijn band behoefte heeft aan veel rood en geel. En vervolgens het optreden. Mensenlief. Wat. Een. Band. De rest van de week moet ik grinniken bij de gedachte dat ik helemaal naar Spanje ga en dat een bandje uit mijn eigen vaderland wellicht het beste is dat ik heb gezien. The Ex is chaotisch maar dansbaar, toegankelijk maar complex, luid maar dynamisch. En ik hoop dat ik, als ik de leeftijd heb van het oudste bandlid, ook maar één ding nog met zoveel plezier kan doen als de zichtbare lol waarmee The Ex op het podium staat. Ze vierden onlangs hun 35-jarige bestaan, en wat mij betreft gaan ze voor het dubbele.

De avond eindigt met een ander instituut als een half uur later Shellac (****) het podium betreedt. Ik zou normaal zeggen dat de band 'onder aanvoering staat' van de legendarische producer en gitarist Steve Albini, maar de band benadert een trio van gelijken te zijn, met alle bandleden netjes in een rijtje vooraan op het podium en de drummer in het midden. Ook Shellac is in zijn lange bestaan niets verloren van zijn scherpte en agressie, het enige negatieve dat ik aan het optreden kan bedenken is dat het plaatsvindt na de geniale The Ex, verder absoluut een topband.

We verplaatsen ons naar een andere club, de Apolo (geen spelfout) waar we het optreden van The Brian Jonestown Massacre meepikken (****). Ten overstaan van een volgepakte en kolkende zaal stroomt het podium vol met de negen of tien bandleden. Als laatste komt een gast met een muts en een zonnebril op het podium die het hele optreden niets doet behalve tamboerijn spelen, een paar regels achtergrondzang en coolheid uitstralen. In een band waarvan de frontman als een grijze muis aan de zijkant van het podium blijft staan is dat laatste trouwens niet eens een overbodige luxe. Op plaat wisten deze sixtiesfans me nog niet te overtuigen, maar ik geef toe dat het liveoptreden een heerlijke buzz veroorzaakt door de gelaagde, zwierig psychedelische gitaarmuren met fijne liedjes. Niet het beste optreden van het festival, maar beschouw mijn zieltje als gewonnen.

De rest gaat nog naar een andere club waar John Talabot en Jamie XX hun kunsten vertonen, maar ik en mijn voeten hebben wel genoeg gezien, en samen met Lukas begeef ik me onderweg terug naar het hostel. Dit is tevens mijn eerste ervaring met de Rambla in de nacht. Ik wil er niet echt over praten.

Dag 1
Donderdag, de eerste echte festivaldag begeven we ons in de middag naar het terrein om Colin Stetson (***) te gaan kijken in de Auditori, een theater van Schouwburg-afmetingen aan de rand van het festivalterrein. Vanuit zachte theaterstoelen zien we hoe Stetson zijn Alt- en sopraansaxofoon tot het uiterste drijft in een soort postmodale extrapolatie van het Pulp-album Different Class. Als enige echte freejazz-liefhebber in het gezelschap vond ik het waarschijnlijk boeiender dan de rest van de groep, maar het was niet helemaal het juiste optreden op het juiste moment wellicht.

Een deel blijft in het Auditori voor Julian Cope, ik begeef me met herman en Cygnus naar het ATP, een fraai 'niet te klein, niet te groot'-podium met uitzicht over de Middellandse Zee. Daar kijken we naar Föllakzoid (****), een Chileens gezelschap dat het ideaal van de naar marihuana ruikende grooverockband zo ver doorvoert, dat ik betwijfel of ze doorhadden dat ze op een podium stonden. Buiten dat: enorm tof optreden, waarbij huizen worden gebouwd van wijdse riffs die door de gitarist, een opvallende verschijning met vet haar en een blauw regenjasje, naar grote hoogte worden gefreakt. Erg cool.

Ik volg de herman en Cygnus naar het kleine Vice-podium voor Girl Band (**), wat niettegenstaande de bandnaam een gezelschap is van goed verzorgde tienerjongens. Volgens mij vond mijn gezelschap het wel een oké optreden, en de single die ze speelden klonk inderdaad wel goed, maar ik zag verder toch een bende jonkies die enorm graag luid wilden zijn, maar waarvan de testikels nog eerst wat verder moeten indalen. Halverwege haak ik af, ik loop even langs Glasser (-) op het Pitchfork-podium ernaast maar zie niets wat mijn aandacht vasthoudt. Terug naar de ATP dus voor het tweede optreden van The Ex (*****), die op de festivalweide net zo achteloos overtuigen als in de club gisteren. I'll say it again: Wat. Een. Band.

We blijven bij het ATP voor Neutral Milk Hotel (***), een optreden dat we als MuMe-leden natuurlijk niet kunnen missen. De band is vijftien jaar uit beeld geweest, en zo te zien heeft Jeff Mangum al die tijd geen scheermes van dichtbij gezien. Misschien maar beter ook, gezien de thematiek van zijn liedjes. Hoe dan ook, meteen vanaf de tonen van King of Carrot Flowers (1 t/m 3) ontploft het publiek in een soort hipster-orgasme. Mensen vallen elkaar in de armen en zingen sommige stukken zo hard mee dat het de band soms bijna overstemt. Die schattige publieksreactie is eigenlijk nog het meest magische aan het optreden, dat blijft steken in een soort gezocht excentrieke, rommelige degelijkheid, waarbij de vonk nooit echt overspringt. Op het einde overheerst een gevoel van 'was dat het nou?'

Terug naar de Vice voor Chrome (*****), een bandje dat eruit ziet als de liefdesbaby's van Lou Reed en Professor Sneep, en ongeveer klinken als The Stooges met meer psych-elementen. Ik kende ze niet, en merk dat ik wel even mijn aandacht erbij moet houden, wat overigens niet wordt geholpen doordat het bijna een kwartier duurt om samen met Dwejkk bier te halen (minpuntje aan Primavera: echt de meest waardeloos georganiseerde dranktenten ooit op een festival). Als ik eenmaal met een glas bier in mijn hand sta, met een uitstekende plek voor het podium qua licht en geluid, valt alles op zijn plek en ga ik helemaal om. Geweldige rockband, en mijn favoriet van deze Primavera-dag denk ik.

Eigenlijk moet mijn favoriet dan nog komen, want op het Sony-deel van het hoofdpodium speelt om half één die nacht Arcade Fire (****). Pas mijn eerste bezoek aan het hoofdpodium, en een van de weinige concerten waar ik ben geweest waar het echt druk was. Omdat we Chromes uitkijken, kunnen we alleen door onze VIP-bandjes nog het voorste vak in. Waar ik verder dit festival vooral veel goede authentieke rock heb gezien, onderscheidde Arcade Fire zich juist door een prachtige show: om het anderhalve nummer leek het alsof je naar een compleet ander podium zat te kijken (leuk: mensen met grote hoofden van papier-maché die komen meedansen met 'Normal People'). Verder kunnen ze natuurlijk putten uit een sterke oeuvre, waarbij het accent vooral ligt op de eerste en laatste plaat (ondergeschoven kindje is wel mijn huidige persoonlijke favoriet 'Neon Bible', waarvan alleen 'No Cars Go', 'Keep The Car Running' en een piepklein fragmentje van 'My Body is a Cage' worden gespeeld). Dwejkk noemt het een mat optreden, en hij heeft gelijk in zoverre dat er binnen de gelikte machine die Arcade Fire nu is weinig ruimte meer is voor spontaniteit, maar ik merk dat ik de rest van het festival nog regelmatig terugdenk aan het optreden, of met nummers van Arcade Fire in mijn hoofd zit.

Op het festivalterrein gaat het nog een paar uurtjes door, maar we begeven ons terug naar het hostel om Omsk te verwelkomen, die door vertraging pas nu in Barcelona arriveert. Dit tot ergernis van onze kamergenoot (door Lukas 'Elmer de Argentijn' gedoopt door zijn gelijkenis met het tekenfilmfiguur), die de volgende dag chagrijnig naar een andere kamer verkast. Arme Elmer.

Grappig, ik vond juist The Suburbs/ Ready To Start/ The Sprawl tot de meest geslaagde nummers behoren.

Dag 3: vrijdag
Ook dag 3 begon redelijk vroeg en ook weer in het auditorium. Julia Holter kon ik deze keer niet mislopen (had haar al 2 keer door omstandigheden gemist). Nu zou ik haar dus eindelijk zien, na bijna een struikelpartij toen ze het licht uit deden net voor ze begonnen en het zoeken naar mijn plaats. Ik kwam eigenlijk nooit echt helemaal in het concert, ik vond het wat teleurstellend en allemaal een beetje braafjes, ik had ze graag wat meer oudere nummers zien spelen waar ze wat meer uit de bocht gaat.

Dan vlug een ticketje gaan scoren voor de hidden stage waar later op de dag The Wedding Pressent speelde, nog net op tijd want ik moest tesamen met iemand anders eerst nog een hele groep overtuigen om mee te gaan. Nu zij gingen wat niksen erna en naar John Grant gaan en ondertussen nam ik nog het laatste halfuur van Oso Leone mee in de hidden stage. Dit was goed maar hier kom ik nog eens op terug.

Na een pauze bij Mas Ysa die ik me niet eens meer kan herinneren dus goed zal het wel niet geweest zijn. Ging het naar Astro, net ervoor begon het te druppelen en het zag er erg slecht uit maar ik had een oplossing, ik ging op de eerste rij staan aan de vice en door de harde wind kon ik zo toch 20 minuten droog blijven. Daarna bleef ik toch maar staan want het was gewoon een heel goed optreden. Goed energiek popoptreden, meer moet dat soms niet zijn. Daarna mij haasten naar The Wedding Present in de hidden stage (zodat ik al weer wat kon drogen, terwijl de rest nat werd) alleen daarvoor al vond ik mijn ticket praktisch. Nu het was gewoon een heel goed optreden van deze Engelsen. Nu had ik gewoon een nummer van hen beluisterd omdat er anders niks te doen was voor mij, maar ik was toch wel positief verrast. Wel een typisch rockconcertje niet echt speciaal.
Dan terug naar buiten want de zon was nu eenmaal terug boven water gekomen. Klaar om Dr. John aan het werk te zien, al zittend want dat was de max aan de ray-ban. Deze man heeft een geweldige stem live, sterk optreden met alles erop en eraan dat je maar wilt hebben bij een concert van deze Meneer. Het enige minpuntje was dat trombonist niet Baptiste van Treme was maar een vast lid van The Night Trippers, maar nu spreek ik natuurlijk over een nutteloos detail. (al was het wel leuker geweest).

Dan de moeilijkste keuze van bijna heel het festival voor mij, FKA Twigs meepikken of toch maar Slowdive. Het werd FKA Twigs met in het achterhoofd om daarna nog de slotnummers van Slowdive mee te pikken. Werd dan een misinschatting zeg, niet dat FKA Twigs slecht was hoor. Het werd een erg leuke trip. Ieder nummer zinderde wat na (buiten water me). Dat ze een kwartier overspeelden vond ik al bij al niet zo erg want het was gewoon enorm goed. Wel jammer want zo liep mijn planning helemaal in het water en kon ik alleen nog de slottonen van slowdive horen.

Toen we weer allemaal tesamen waren voor de Pixies, hadden we er allemaal zin in. Of ja bijna allemaal, want de Pixies hadden blijkbaar geen zin in. Na 2 nummers, kreeg ik het al op mijn heupen en kon ik het niet laten om kritiek te geven. Wat een suffe voorstelling zeg en niet alleen suf gespeeld maar ook nog eens niemendalletjes van nummers. Was dit het nu, de Pixies zonder pit die eventjes wat geld komen ophalen. Daarna ben ik nog zo’n 10 minuten gebleven, al was dat eigenlijk meer om zoveel mogelijk mensen mee te krijgen naar Slint. Aangezien we nog tijd hadden, wat op het gemak gaan eten om dan net op tijd naar Slint te gaan. Veel volk was er wel niet. Beetje jammer natuurlijk want wie wil er nu niet helemaal het Splinterland album horen live? Het was een Geniaal optreden. Live was het echt beter dan verwacht. Vanaf nu zeggen ik dan ook altijd en overal gewoon Good Morning, Captain.

En toen kwam de groep die met stip genoteerd stond in mijn planning. Blijkbaar was dit met meer mensen zo want wat een massa volk aan de ray-ban. Dan nog zoveel mogelijk naar voren gegaan tijdens het eerste nummer. Dit optreden was verrassend erg dansbaar, minder verrassend erg donker, maar wat me meest verraste was toch wel hoe de ray-ban in vuur en vlam stond. Noemde ik het optreden van Slint geniaal? Ja hoor, maar als dat geniaal was dan was het optreden van Darkside gewoon Legendarisch !!! Veruit 1 van de beste optredens die ik ooit al gezien heb en zeker een aanrader voor iedereen.

Om wat te bekomen van dit optreden stond Oso Leone nog eens op de planning (toch weeral het laaste halfuur), al was het eerder drie kwartier want door dat FKA Twigs een kwartier overspeeld, stond alles achter op schema. Oso Leone is een spaans groepje die me wel aanstaat maar ik was daar eigenlijk al voor Factory Floor. Dat werd want langer wachten maar voor hen had ik dat over, want ze zijn geniaal live en vooral die drummer is geweldig. Ze waren fantastisch maar toch iets minder dan toen ik ze in de AB zag, de drummer moest ook constant bijstellen want er waren wat dingen niet in orde, maar dat kon de pret niet bederven. Stilstaan was net als bij Darkside helemaal geen optie. Hierna kon ik heel goed slapen.

Julia Holter: 7
Oso Leone: 7,5
Astro: 8,5
The Wedding Pressent: 8
Dr. John: 8,5
FKA Twigs: 8,5
Pixies: 0
Slint: 10
Darkside: 20
Factory Floor: 9

4de dag en voor mij mindere dag: de zaterdag
Eigenlijk moest ik niet echt iets zien, dus maar de stad ingetrokken. Toen het weer er wat slecht begon uit te zien terug naar hostel en daar gebleven tot ze geen regen meer uitgaven. Natuurlijk al te laat voor Courtney Barnett, jammer dat ik die gemist heb maar volgende keer beter. Aangekomen iets voor 20u, dan maar naar Dum Dum Girls gegaan. Niet slecht maar kon me niet echt overtuigen.

Op naar de Bob Dylan van Brazilië: Caetono Veloso, eventjes meegepikt en dit klonk wel heel goed. Daarna de domme keuze gemaakt om Earl Sweatshirt te gaan bekijken (want die wou ik echt zien). Leek dat een misser van formaat, hij speelde al maar 45 minuten, liet hij al bijna een kwartier lang gewoon een dj wat magere brolplaatjes draaien. Ook toen hij opkwam was er niet veel aan, ja hij kan goed rappen maar nee een optreden van hem is niks waard.

Dan maar weer wat vroeger vertrokken. Godspeed bekijken? Nee, dit leek me niet geschikt voor op een festival. Dan maar naar Volcano Choir, ik wilde me laten verassen, ook hier vond ik niet veel aan. Dit moet met voorsprong het minste project van Justin Vernon zijn en het leek alsof ze hun laatste concert ooit gaven aan de reacties van hen op het podium. Dan maar naar Kendrick Lamar (stond normaal niet op mijn planning maar aangezien iemand van onze groep die wel eens wou zien, ging ik maar mee) . Kendrick maakte weeral de domme keuze om live instrumenten te gebruiken op een festival, terwijl hij een dj gebruikt in de zalen. Ik stond ook redelijk ver en kwam er nooit echt in, al had hij er wel zin in. Ik kwam nooit echt in de echte stemming. Dan ook maar weer vroeger vertrokken.

Sean Kuti, zoon van stond namelijk te wachten in de ray-ban. Ook hier kwam ik niet echt in de stemming (had gewoon niet echt goesting in dit soort muziek), dus zette ik mijn toch maar voort naar Blood Orange. Daar bleek gewoon dat ik vermoeid was want dit klonk geweldig goed maar toch kon het me niet in beweging krijgen, dan maar gaan slapen met Nine Inch Nails te horen op de terugweg tot aan het hostel.

Dum Dum Girls: 6
Earl Sweatshirt: 1
Volcano Choir: 5
Kendrick Lamar: 7

De rest niet lang genoeg gezien, mindere dag. Vooral te maken met misse keuzes en te weinig slaap de dagen ervoor.

Volgende maand Pitch Festival, ik ga vooral voor Darkside, ben zeer benieuwd! De verwachtingen zijn hoog.

Ik kan ook niet wachten om Darkside live te zien bij het Pitch Festival na al die lyrische reacties en Youtube fragmenten.

Sjieke reviews Volgend jaar heb ik in de planning om hier ook heen te gaan. Mensen nog ervaring met Primavera Porto?

Heb een stukje Darkside gehoord in het voorbijgaan en op de achtergrond bij het kopen van een warme trui, klonk goed inderdaad.

De keuze tussen Jagwar Ma en Factory Floor vond ik niet te doen. Uiteindelijk voor de eerste gegaan, maar hoop dat ik FF ook nog eens in NL kan zien.

Treffend Pixies geduid trouwens in die zin over geld ophalen.

Sowieso leuk al deze verslagen te lezen. Ga je volgend jaar weer, jassn?

ik denk van wel of de line up zou flink moeten tegenvallen. misschien volgend jaar eens afspreken

Iemand hier die de Pixies nog wel te doen vond, of moet ik jassn geloven en straks op BKS zo ver mogelijk er vandaan blijven en Bombay Show Pig pakken?

Het ligt er maar net aan met welke verwachtingen je er gaat staan. Als je een band in de vorm van zijn leven verwacht, valt het vies tegen. Als je je erop instelt dat de Pixies flink over the hill zijn, dan kan je best een leuk feestje maken met de oude nummers.

En mijn nu al veel te uitgebreide Primavera-verslag wordt vervolgd met:

Dag 2

Wederom beginnen we de dag in de Auditori, waar we Julia Holter (****) zien spelen. Het soort meisje dat op een boswandeling waarschijnlijk valt in een konijnenhol waarbij ze in een psychedelische wereld vol pratende dieren terechtkomt. Volgens mij is ze zelf nog niet helemaal wakker (monoloog tegen het publiek: 'Yeah... there's really great... stuff out there, you know, just... lot's of... great music...'), maar muzikaal gezien zit het allemaal wel snor, met een soms hypnotiserende show vol met ongemakkelijke maar boeiende liedjes.

Onze groep waaiert uit over meerdere interessante locaties (Drive-by truckers, rum-cola), ik kies er als enige voor om John Grant (****) te gaan zien op het Heineken-hoofdpodium. Het is een optreden dat eventjes nodig heeft om op gang te komen, ten eerste omdat Grant een nogal lijzige, zwaarmoedige manier van musiceren heeft, en ten tweede omdat het meteen bij aanvang tyfushard begint te regenen. Toch weet de Amerikaan op zijn eigen onderkoelde, zelfspottende manier intimiteit in het optreden te brengen, zodat het zelfs iets romantisch krijgt om ervoor in de regen te staan (in de melodramatische betekenis van het woord). Dat hij songs kan spelen als 'Pale Green Ghosts', 'Glacier' en de prachtige afsluiter 'Queen Of Denmark' helpt dan natuurlijk een hoop.

Na het optreden stopt het gelukkig met regenen, en dwaal ik even over het terrein totdat ik uitkom bij de ATP, waar Loop (****) staat te spelen. Ik zag maar één ander optreden dit Primavera waar zo goed gebruik werd gemaakt van het begrip MONSTERRIFF als bij Loop. Ik voel mijn schoenen vijf centimeter dieper de grond in trillen tijdens het optreden. Ontzettend vet. Cygnus, die ik in het publiek weer tegenkom, is helemaal ondersteboven en rept zelfs van een top 3 optreden, maar daarvoor mist het optreden voor mij wat dynamiek, waardoor het na een half uur wel een beetje op elkaar gaat lijken allemaal. Verder absoluut geen op- of aanmerkingen.

Zittend op de trappen bij de Ray-ban stage pikken Cygnus, herman, Dwjekk, Baran zonder MuMe-account, een vriendelijke Canadees en ik een stukje Dr John And The Nite Trippers mee, maar ik vind er geen ruk aan, en buiten de massa begin ik het goed koud en klam te krijgen door het achtergebleven regenwater in mijn kleren. Ik besluit terug naar het hostel te gaan om iets droogs aan te trekken, echter schat ik de benodigde tijd compleet verkeerd in waardoor ik pas rond kwart over tien weer op het festivalterrein terug ben, en het optreden van Slowdive daardoor moet missen. Gelukkig vond de rest er niet veel aan, en bleven ze niet de rest van het festival dingen zeggen zoals: 'Ik heb er nog kippenvel van' en: 'Absoluut mijn nummer één!' Dat scheelt toch weer.

Ik had nog The Pixies kunnen meepakken, een band waar ik een tijdje stevig dol op ben geweest en die ik nog nooit heb mogen gezien, maar op een of andere manier heb ik al het hele festival het idee dat een optreden van de Pixies alleen maar kan tegenvallen. Aldus blijf ik voor het kleine Vice-podium hangen voor het optreden van Lee Ranaldo and the Dust (****). Met Steve Shelly op drums overigens, dus heb je toch de halve Sonic Youth voor je neus staan. Eerlijk gezegd vind ik de eerste paar nummers een beetje vervelende oude mannen-rock, maar ongeveer op het moment dat Cygnus en Zalwelnikszijn me komen vergezellen ('Ohhh, jongen, Slowdive, pfff!') gaat de beuk erin en worden we getrakteerd op een paar van de mooiste gitaarerupties van dit Primavera, toch al een prima festival voor de liefhebber van het gruizigere gitaarwerk.

Ik ben van plan nog naar het hoofdpodium te rennen voor een staartje Pixies, maar bedenk me halverwege dat ik geen zin heb in lange wandelingen en mensenmassa's, en draai me om. Samen met Cygnus en Zalwelnikszijn ga ik een pilsje drinken bij de VIP-ruimte bij de ATP-stage, waar Cygnus ons een kwartier later achterlaat om bij datzelfde podium Slint (**) te gaan kijken. Hun Spiderland heb ik altijd een puberale plaat gevonden, en zowaar vind ik een medestander in Zalwelnikszijn, met wie ik een aangenaam uurtje besteed in de VIP-ruimte met het drinken van goedkoper bier, het zemelen over muziek en het roepen van nare dingen over Slint. Ik overweeg nog even naar het hoofdpodium te gaan, omdat The National daar speelt, een band over wie ik vaak nare dingen heb gezegd maar die toch een overtuigende livereputatie heeft, maar het blijft bij bier, ouwehoeren en Slint in de verte. Vanuit rechts beneden, waar de Pitchfork stage is, klinkt soms ook nog een vlaag Deafheaven door. Ze hebben het allemaal maar moeilijk, zo te horen.

Pas rond drieën zie ik weer mijn eerste optreden, als ik met herman, Dwjekk en Baran vooraan sta bij Jagwar Ma (****), een Australisch gezelschap dat een soort kauwgomballenversie doet van Primal Scream. Precies het juiste optreden om onze vermoeide lijven weer wat energie te geven, sterker nog: het is springen geblazen bij dit lekker brutale gezelschap, al is het meer een enorm lekker optreden dan muzikaal nou zo memorabel. Zo rond deze tijd van de avond dat allerminst een bezwaar.

We vervoegen ons tot de fraai vormgegeven danstent Boiler Room, waar we nog even verder kunnen beuken op de set van Vatican Shadow (***) die onder het motto 'fuck subtiliteit' onze trommelvliezen teistert met iets dat herman omschrijft als 'industrial techno'. Ik zou geen betere omschrijving weten dan dat behalve 'fijne teringherrie'. Met nog een stukje prettige maar niet bijzonder opvallende Laurent Garnier (***) om het af te sluiten, is de dag al druk aan het krieken in Barcelona als we eenmaal het hostel bereiken. Al met al een welbestede dag. ('Toch jammer dat je Slowdive hebt gemist, Sander.''Kunnen we er nu over ophouden?')

Het was Elmer de Algerijn.

Hoe kwamen jullie trouwens aan die VIP-kaartjes?

Kopen.

Ah.

, sorry ik ben je niet in de zeik aan het nemen, maar wel een beetje aan het dollen.

VIP kaarten gaan bij de eerste voorverkoop voor 150 euro weg en daar zijn er 1000 van, in een volgende ronde gaan er nog een paar weg voor iets meer en daarna bleven ze dit jaar in der verkoop voor dacht 250 euro. Prijzen uiteraard van dit jaar, dat kan volgend jaar weer anders zijn.

Cygnus heeft hier denk ik wel een paar keer uitgebreid uitgelegd hoe hij het doet en wat de voordelen zijn (hij doet dat schijnbaar graag ), zoek die berichten op en dan weet je vrijwel alles.

Dag 3

Ik sta toch weer (relatief) op tijd naast mijn stapelbed, en teleurstellend nieuws bereikt ons: het optreden van Macaulay Culkins The Pizza Underground, in potentie een van de hoogtepunten van het festival (qua cult-meligheid althans), is afgelast. Dat is nog eens van een koude pizza thuiskomen.
We treuren niet lang, en begeven ons onderweg met Dwejkk, Omsk en Cygnus naar het fraaie Parc de la Cuidadella, waar in het kader van het festival gratis optredens worden gegeven door acts die ook elders op het festival te zien zijn/ waren. Op het eerste podium dat we tegenkomen pikken we een klein stukje Speedy Ortiz mee, wat verder geen heel positieve of negatieve indruk achterliet. Na een minuut of tien lopen we achter Cygnus aan, die de Twilight Sad wil zien. We missen het begin van die set, omdat de plek waar we eerst vermoeden dat het podium is, in feite het Catalaanse Genootschap voor de Vrienden van de Cactus is. Tsja, wie heeft dat nou nooit meegemaakt op een festival?

Een paar hoeken verder komen we terecht op een hofje tussen een soort Disneykasteel en iets wat lijkt op een met klimop overgroeid verlaten metrostation. Hier staat een door Martini gesponsord mini-podium, waar The Twilight Sad (*****) inmiddels aan hun set is begonnen. Ik beken dat ik geen idee had wat deze band maakt, ik haalde het zelfs door elkaar met de Twilight Singers (ik was er uit mijn eigen ook niet zo snel naartoe gegaan, alleen al vanwege de waardeloze bandnaam: the Twailaaight sèèèèd). Pas na dit optreden hoorde ik voor het eerst de gloomy shoegaze die deze band op haar albums maakt, en schijnbaar ook op hun festivaloptreden van de dag daarvoor. In het park verschijnen ze in uitgeklede versie, en spelen sobere versies van hun liedjes, waarbij de stem van zanger James Graham de hoofdrol opeist. Die Graham is een wat druilerig, breekbaar Schots mannetje, die zelfs een keer toegeeft bang te zijn een nummer niet te kunnen uitzingen zonder in huilen uit te barsten. Pathetiek ligt op de loer (op zijn zachtst gezegd), maar op het moment dat zijn stem door het bewolkte park galmt, heb ik nog het meeste zin om op het podium te klimmen en hem een knuffel te geven. Het is bijna een soort festival-crush van me, dit: een vertederend en aangrijpend optreden, dat me nog een uur na afloop helemaal in zijn ban heeft (ik moet bekennen dat ik volgens mij wel de enige was die het zó goed vond binnen ons gezelschap).

Op ons gemak bewegen we ons naar de andere kant van de stad, waar we net het begin missen van de set van The Kronos Quartet (*****). Alleen door onze VIP-bandjes komen we nog binnen in de volgepakte Auditori, waar we in het donker een vrij plekje moeten zoeken onder begeleiding van de band die de soundtrack van Requiem For A Dream inspeelde, een redelijk surrealistische ervaring. Als we eenmaal op onze plek zitten, worden we met het doodstille auditorium getrakteerd op uitvoeringen van o.a. Terry Riley, Lauri Anderson en Clint Mansell. Het is moeilijk dit optreden in woorden te vatten, maar ik denk dat ik namens alle aanwezigen spreek als ik zeg dat als er zoiets bestaat als muzikale perfectie en ultieme zeggingskracht, dit optreden in de buurt daarvan kwam. Dat je zoiets kan gaan zien op een zomerfestival, maakte me nog enthousiaster over Primavera dan ik al was.

Tijd voor een van de grote publiekstrekkers van het festival, een uitvoering van het klassieke album Marquee Moon door Television (***). Een band die prima haar liedjes naspeelt, en verder als een stel zoutzakken op het podium staat. Zeker na de hoge kwaliteit van de dag tot nu toe een domper.

Verschrikkelijke keuzes weer daarna, maar ik besluit met Omsk naar het Auditori te gaan om de Mark Eitzel Ordeal (***) te kijken. Hij is een muzikant die zich ergens aan de rand van mijn muzikale beleving bevindt (categorie 'moet ik zeker nog eens dieper induiken'), en dat is na dit optreden niet in positieve of negatieve zin veranderd. Eitzel is een aparte vogel, een onhandige jongen die sympathiek lijkt maar toch ook een misantrope uitstraling heeft. Zijn liedjes kunnen je net zo makkelijk naar de strot grijpen als tegenstaan door een overdaad aan steeds terugkomende grote gebaren. Hij speelt voor een half gevulde zaal waar de meningen duidelijk verdeeld zijn, en misschien is dat precies de biosfeer waar hij thuishoort.

Terug op het festivalterrein gaan we de VIP-area binnen voor goedkoop bier en uitzicht op Godspeed You! Black Emperor (****) op het ATP-podium. Ik moet wel glimlachen dat ik hier op een VIP-plek Heineken zit te lurken terwijl uitgerekend dit collectief krakers speelt (eat that, you bunch of commies!), maar dat gezegd hebbende moet ik toegeven dat mijn lang gekoesterde weerstand tegen GY!BE enigszins afbrokkelt terwijl de band 'Mladic' (?) naar een climax drijft. Een stuk van Levez Vos Skinny Fists komt net zo goed mooi binnen, helaas is het daarna tijd om de VIP-area te verlaten voor het volgende optreden.

Op de Heineken-stage zien we even later Kendrick Lamar (***) het podium opkomen met band. Ik zou hier graag schrijven dat het optreden mijn lauwwarme enthousiasme voor zijn muziek heeft doen ontvlammen tot een vuur van passie, maar eerlijk gezegd vond ik het niet echt een topoptreden. Kendrick maakt niet echt optimaal gebruik van de mogelijkheden die een liveband biedt, en zijn trucjes om het publiek op te zwepen doen vaak een beetje aan als gemeenplaatsen (telefoons in de lucht allemaal!) Een kwartier voor het einde heb ik het eigenlijk wel gezien en ga ik bier halen. Althans, dat had ik gedaan als er achter de bierstands mensen hadden gestaan die geïnteresseerd waren in het verkopen van bier.

De meeste anderen besluiten naar Nine Inch Nails te gaan. Ik weet het niet zo met Trent Reznor dus dwaal af naar de andere kant van het terrein, waar ik ga kijken of ik een stukje Blood Orange kan zien. Echter kan ik mijn aandacht niet echt houden bij de soul/funk op het podium, dwaal verder, en uiteindelijk terug naar het hoofdpodium. Ik bedenk me dat ik nog een pasje heb ter waarde van drie gratis bier -onderdeel van het VIP-rugzakje- en maak dit tegoed op terwijl ik vanuit een prieel versierd met bloemetjes (!) alsnog het grootste deel van Nine Inch Nails (***) meepik. Het is nooit veel geworden tussen mij en Reznors muziek, maar zover ik kan nagaan geeft zijn band hier een voorbeeldig, strak en loeihard festivaloptreden.

Na het optreden wordt ik in de VIP-area vergezeld door Cygnus, Dwejkk en herman, en wordt het nog vrij gezellig, waarbij we redelijk uitzicht hebben op Foals (****), die hun livereputatie met glans waarmaken, ondanks dat hun laatste album me niet boeit. Als ons even later wordt verzocht de sluitende VIP-area te verlaten, moet ik eerlijk bekennen dat ik te beschonken ben om de rest van de avond nog fatsoenlijk te kunnen recenseren. Van Cut Copy herinner ik me alleen de fraaie lichtshow, en het feit dat ik het grootste deel van het optreden bezig was om naar de wc te gaan en iedereen kwijt te zijn. Het klonk wel lekker, en volgens herman was het zelfs erg goed. Ik moet hem op zijn woord geloven. We feesten nog even verder bij de gezellige hitjes van DJ Coco, maar als ik weer iedereen kwijtraak besef ik dat het tijd is om naar bed te gaan.

Categorie: niemand let op tot je een fout maakt . Mijn excuses.

Mooi, ik stond bijna vooraan met dik kippenvel en merkte aan het einde dat ik vrijwel het hele optreden met een aangespannen lichaam heb staan kijken (er begonnen wat spieren te trekken) vanwege de intensiteit.

Verder fijne verslagen om te lezen, krijg je toch nog iets mee van alle acts die ik heb moeten missen.