Nee, zit verstopt onder 1 van de betonnen loopbruggen, tussen het Rayban en Pitchfork podium, gemakkelijk te vinden.

Dan kan je bij de informatiestand (die stond vorig op de locatie waar voorheen het ATP podium stond, dit klinkt ingewikkeld, maar Lukas weet vast wat ik bedoel ) een ticket halen voor het optreden later die dag.

Dit is hoe het vorig jaar ging, ik heb er zelf geen gebruik van gemaakt, dus helemaal exact weet ik het ook niet en Primavera kennende kan het dit jaar zo maar anders zijn.

Staat er niets op de site?

zoiets al kan het ook heel ander programma worden als ik dat moment in iets anders goesting heb:

donderdag

Panda Bear
Yasmine Hamdan
Viet Cong
The Thurston Moore Band
Kelela
Antony and the Johnsons
Tyler, The Creator
Sunn O)))
Jungle
Andrew Wheaterall

vrijdag

Disappears
Ex Hex
Patti Smith & Band performs Horses
Damien Rice
Sleater-Kinney
Run The Jewels
Death From Above 1979
The Juan McClean (live)
Movement
The Soft Moon

zaterdag

Patti Smith solo acoustic
Mujeres
Strand of Oaks
MOURN
Swans
Einstürzende Neubauten
Les Ambassadeurs
Babes in Toyland
Dan Deacon
Thee Oh Sees
Caribou

ik wil trouwens gerust eens afspreken, ook de dagen ervoor als er hier zijn die dan ook al gaan.

Ja, leuk plan!

Nog één vraagje, die concerten op donderdag en zondag, in bijvoorbeeld de Sala Apolo en BARTS, kan je daar zomaar heen? En zijn dat die stages in de stad?

Woensdag, donderdag loop je hopelijk al op het festivalterrein

En Sala Apolo en Barts zijn poptoko's, zitten tegen over elkaar in dezelfde straat (avigunda del parallel 62, bij metrostation paral-lel, niet te missen)

Maar nee, daar kan je niet zo maar heen, daar moet je je bandje voor hebben opgehaald. Dat kan volgens mij die woensdag zelf al vanaf een uur of twaalf (ik ben lui, ik hoop dat iemand mij verbetert en het wel uitgezocht heeft )

Woensdag op het festivalterrein spelen er ook acts, vaak was dat gratis en op een andere locatie in de stad, maar vorig jaar was het ook zo en hoe dat was geregeld weet ik niet, daar ben ik niet geweest, maar toen was het programma in Barts ook een stuk sterker dan dit jaar. Wel mooie toko overigens, dat Barts, bij Sala Apolo is het vaak ontzettend druk met een lange rij voor de deur, ben ik nog niet geweest, te meer ik op woensdag en zondag ook gewoon de laatste metro pakte richting kamer.

Zelfde als vorig jaar dus.

Geen must-sees voor mij dit jaar. Ruimte om leuke nieuwe dingen te ontdekken dus, en geen gestress. Richie Hawtin wil ik wel graag heen, maar ik zit daarvoor nog wel met een gat van 2 uur hmpf.

Mijn voorlopige lijstje:

Donderdag

19:15 Hans-Joachim Roedelius (of evt. Cheatahs)
20:45 Sun Kil Moon (of evt. Thurston Moore Band)
22:50 Spiritualized
23:45 The Black Keys
01:30 James Blake
04:20 Richie Hawtin

Vrijdag:
17:00 Disappears
20:00 Patti Smth
23:00 Pharmakon
23:45 Run the Jewels
00:50 Death From Above 1979
02:00 Jon hopkins
04:00 Dixon

Zaterdag:

17:45 Swans
21:40 Einstürzende Neubauten
22:10 Interpol
23:45 Babes in Toyland (jammer van The Strokes)
01:30 Underworld (jammer van Thee Oh Sees)
03:00 Caribou

Gebeurt hier nog wat jongons?

Omg Paap. Als je nou gewoon eens een recensie post...

Goed, even gauw dan:

Dag 0:
- Las Ruinas: soort Spaanse Pixies ten tijde van Surfer Rosa. Geinig. 3,25*
- Panama: Australische electropop. Veel technische malheur, maar toffe muziek. 3,50*
- Christina Rosenvenge: Spaanse die begonnen is a tienerpopster en decennia later een alternatieve madam is. Klonk vanaf het gras theatraal en hard (Sonic Youth werd genoemd als referentie). Iets om thuis na te luisteren. 3,50*
- Cinerama: tweede band van Wedding Present-voorman David Gedge. Niet echt heel verheffend. 3*
- OMD: Old Men Dancing. Greatest Hits-set met 1 nieuw nummer. Andy McClusky zingt en danst alsof het een lieve lust is, de andere oude man kan het beter achterwege laten. Toch leuk optreden. 3,50*
- Viet Cong: net als hun album liet het mij af en toe koud en was het af en toe waanzinnig. Langste nummer was een ziedend hard hoogtepunt. 3,75*
- The Juan MacLean: met liveband, goede disco. Hoogtepunt was een waanzinnige versie van Happy House, duurde wel een kwartier ofzo. 4*

Dag 1:
- Arthur Russell´s Instrumentals: begon met een uitvoering van een klassiek stuk dat Russell 40 jaar geleden schreef voor een orkest. Wij vonden het wat saai. De afsluitende medley van discokrakers Is It All Over My Face en Tell You Today was wel heel tof. Wel wat sneu dat de spontaan opspringende dansende mensen meteen weer moesten gaan zitten van el securitat. 3*
- His Golden Messenger: Amerikaanse rootsrock die deed denken aan Tom Petty en The War On Drugs. Even inkomen, maar zeker in de zon erg genietbaar. 3,5*
- Giant Sand: stukje van gezien, klonk prima. Maar een kwartier is niet genoeg voor een rating.
- Replacements: begon heel vet, werd daarna nog vetter. Daarna bleek ik ineens gerold en 100 euro armer. Domper, maar daar kon Paul Westenberg ook niets aan doen natuurlijk. I Will Dare, You Are My Favourite en Achin´ to Be zijn sindsdien niet uit mijn hoofd te branden geweest. 4*
- Spiritualized: gadegeslagen en aangehoord vanuit de VIP-area. Helaas geen Come Together gehoord. Klonk verder wel prima. Ook een oud Spacemen 3 nummer kwam nog voorbij. 3,5*
- Black Keys: laatste stuk van gehoord, met alle hits. Geen band waarvoor je naar Primavera komt, maar toch verder wel gezellig. 3*
- James Blake: begon met CMYK, dus ik vond het al snel goed. Sterk optreden, toffe gasten, mooie opbouw en op een saai nummer ergens in het begin goed genietbaar. 3,75*
- Andrew Weatherall: klonk erg fijn, ik mag deze technodinosauriër wel natuurlijk gezien de link naar mijn avatar en ook zijn latere eigen muziek en diverse remixes. Uiteindelijk was dit de afsluiter van ons, Richie Hawtin komt een andere keer wel weer. 3,5*

Met alleen nog een paar zaaloptredens te gaan een voorlopige top 5:

1) Underworld
2) Belle and Sebastian
3) Tony Allen
4) Ride
5) Sun Kil Moon

Dag 3 meegepikt en dit zag ik:

- Strand Of Oaks: geweldige passie en enthousiasme van deze sympathieke baardmens. Zingen over zijn jeugdidolen Jason Molina en Smashing Pumpkins en nu zelf zo'n idool zijn, je zag dat het hem iets deed. Hij ging er dan ook helemaal voor in zang en gitaarspel, zelfs al was het nog maar 18u. 4,5*

- Tori Amos: in de Ray-Ban die ineens gigantisch leek toen zij in haar eentje opkwam. Ze begon heel zenuwachtig en dat was begrijpelijk met een publiek dat leek op café te zitten en de bassen van de andere podia die het pianospel enigszins verstoorden. Ik ben zo ver mogelijk naar voor gewandeld en zo rond rij 10 gestrand bij de grote fans. Ondertussen sprak ze haar zenuwachtigheid uit en daarmee was ze bezworen. Wat volgde was fantastisch: de klassiekers Cornflake Girl en Precious Things werden luidkeels meegezongen, de housebeats bij Raspberry Swirl zorgden voor een partysfeer en de tragere nummers zoals Toast voor ontroering. Mooi! 4*

- Foxygen: overlapte met Tori Amos dus maar een stuk gezien. Wat ik hoorde en zag was geweldig. Het zag er prachtig uit (die dansjes van die achtergrondzangeressen!) en de zanger was onvermoeibaar springerig. Alle nummers liepen in mekaar over en het was nooit duidelijk in welk nummer we nu precies zaten of wat begin en einde waren maar het werkte! 4*

- Interpol: veel van verwacht maar wat een ramp was me dat! Van zodra de zanger zijn eerste noot zong verbazing in ons groepje: is dit Paul Banks of een invaller? Die stem, wat is daarmee gebeurd? Het hele lage spectrum ervan is verdwenen, lage noten haalt hij nog nauwelijks en hij klinkt niet als zichzelf. Ook nog eens vals en bij het 4e nummer Evil zijn we gevlucht. De tegenvaller van de avond. 2*

- The Strokes: niet veel van verwacht en de horden zatte Engelsen die toekwamen, waren geen al te goed voorteken. Casablancas was helemaal in de stijl van zijn publiek: die haartooi was een soort van mislukte halve rode kleuring, het fluovestje gaf hem het uitzicht van een bouwvakker maar van bij de eerste noot zat de muziek goed. Bijzonder strakke set met uitstekende zang en schitterend gitaarwerk. Ineens besefte ik dat werkelijk alle nummers een geniale riff hebben. The Strokes maakten het helemaal waar. 4*

- Underworld: de vermoeidheid sloeg toe maar gelukkig nog gebleven. Misschien wel het hoogtepunt van de avond met zeker het allerbeste geluid. Het zag er ook nog eens geweldig (licht en projecties) uit en wat een dynamiek en opbouw hebben die nummers! 4,5*

Leuk festival toch

Ik gooi er ook maar eens een top 15 in:

1. Ride
2. Hookworms
3. Swans
4. Sunn O)))
5. Patti Smith (akoestisch in het theater)
6. The Replacements
7. Jon Hopkins
8. The Church
9. Electric Wizard
10. Thee oh Sees
11. Patti Smith (performing Horses)
12. Disappears
13. The Soft Moon
14. Flyying Colours
15. Viet Cong

De recensies volgen. Dit is mijn eindbalans:

1. Belle & Sebastian
2. Dan Deacon
3. James Blake
4. The Vaselines
5. Ride
6. Interpol
7. Thee Oh Sees
8. The New Pornographers
9. OMD
10. The Replacements

Voor mij wederom geen Primavera dit jaar vanwege ziekte, gelukkig hadden Narmas, Thomas en Lukas een soort pre-Primavera voor mij georganiseerd. Met optredens van BrandWerk, Aafke Romeijn en Marco Martens & DJ Native. Die dag was 5 sterren waard.

Festival begon een beetje vervelend met beroving vooraf op dag 1. Flink wat spullen kwijt. Dus iets later dan gepland op het festival er toch maar wat van gemaakt. Dat lukte eigenlijk wel goed, want wat een relaxte sfeer op een overzichtelijk terrein. Alleen de vrijdag was wel erg druk bij eettentjes en bar, maar de andere dagen meer dan goed te doen. Ray-Ban absoluut mijn favoriete stek, sfeervolle stage, beste geluid ook wat mij betreft. Nog niet zoveel zin om wat langer te schrijven, maar de top 10 is ongeveer zo:

1 Underworld
2 Jungle
3 Objekt
4 Run The Jewels
5 Jon Hopkins
6 Sleaford Mods
7 Les Ambassadeurs
8 Movement
9 Chet Faker
10 Sunn O)))

Bij Underworld vooraan gestaan en dat was erg geniaal, vooral met Born Slippy was het kippenvel om het hele veld los te zien en horen gaan. Het zag er uit dat ze dat zelf ook wel speciaal te vonden. Jungle was ook helemaal volgens verwachting, wat een goede band is dat, elke track gewoon een swingend bommetje. Beste dj set was duidelijk van Objekt. Vinyl only, strak gemixd met allemaal van die etchy techno/electro. Sowieso ook cool die Bowers&Wilkins stage met boxen in alle 4 de hoeken, in het midden was het geluid erg fijn, maakte ook niet uit welke kant je op stond, geluid was altijd goed.

Ook wel fraai toen Caribou zijn afsluiter Sun speelde en ik dit beeld zo zag
http://i62.tinypic.com/2hp3gc5.jpg

Mooie verhalen jongens. Beetje jammer om te lezen dat de één is gerold en de ander beroofd. Dat is toch wel een smetje op een mooi festival in een mooie stad

Ongelooflijk, ben ook eens aan het nadenken over een top 10, Swans, Belle & Sebastian en Electric wizard lijken het gewoon niet te gaan halen. En dan noemde ik op voorhand de line-up enigszins teleurstellend.

1. Patti Smith & band perform horses (in het Auditorium een half uur meegekregen, was ook prachtig)
2. Antony
3. Sunn O)))
4. Einsturzende neubauten
5. Caribou
6. The Replacements
7. Earthless
8. Ride
9. Panda bear
10. John Hopkins
11. The soft moon
12. Electric wizard
13. Swans
14. Thee oh sees
15. Hans Joachim Roedelius

En dan is het niet eens zo dat Les Ambassadeurs, The KVB, Tori Amos, B&S (ontzettend magere setlist, dat was 4 jaar terug wel anders) en Shabazz palaces slecht waren.

Ratatat ook niet, maar vond het uiteindelijk maar een vervelend trucje.

Enige waar ik echt verdrietig van werd was Ex hex en toen ik wat zat te eten Chet Faker daar zijn kunstje doorheen moest blazen.

10 juni voorverkoop, dat gaan we toch gewoon maar weer doen.

Voor mij was het de eerste keer Primavera Sound. En kan wel zeggen dat dit het beste festival is waar ik ooit geweest ben. Het veegt sowieso de vloer aan met alle festivals in Nederland. (ook al mag BKS er ook wel zijn)
Ik kwam woensdagochtend aan en na wat administratieve dingen eigenlijk meteen naar het festival gegaan. Daar geproost op een aantal hele mooie dagen met degenen die daar al waren en vanuit de VIP-area in het gras de eerste bandjes bekeken waarvan Christina Rosenvinge het meest overtuigde.
Daarna toch koud gekregen en even een vest aangetrokken, daarna snel terug en OMD bekeken, die een fijne greatest hits setlist hadde en een goede lichtshow erbij.

Tweede dag begon het dan echt. Op voorhand niet de beste dag maar zeker wel vermaakt. Benjamin Booker was een verrassing, erg toffe muziek. Daarna de legendarische Replacements, die erg goed waren, flink gesprongen en gedanst.
Daarna by far het raarste optreden van het festival. Antony speelde met een 50-koppig orkest erbij, wat schitterende muziek opleverde. Alleen een beetje jammer dat hij het nodig vonden ontzettend vage film op te zetten waarvan de eerste scène een vrouw in een varkensstal toonde die aan de tepel van een varken zat te zuigen. Tweede scène was een man op een berg met een luier aan die allemaal stenen in zijn broek had gestopt en ze daarna van de berg afgooide. Na die scènes had ik het wel gehad met de filmsmaak van Antony en met mijn ogen dicht de prachtige muziek aangehoord.
Hoogtepunt van de dag was de muziek van James Blake. Geweldige setlist, vooral de tweede helft volgde hoogtepunt na hoogtepunt. Live komt de muziek van James Blake goed tot z'n recht, de bassen laten je hele lichaam trillen en zijn stem staat ook als een huis live.
Van te voren zou vrijwel iedereen blijven tot Richie Hawtin, maar door een gebrek aan goede dingen tot Richie begon om 4 uur 's nachts besloten om naar huis te gaan.

De dag erna was op papier de beste dag en dat maakte die ook waar. Als opwarmertje alvast een optreden van Ex Hex, catchy garage rock van drie vrouwen met pit, die bovendien een van mijn favoriete platen van vorig jaar hebben gemaakt.
Daarna Patti Smith, waar ik niet heel veel van verwachte, maar dat bleek onterecht. Ze gaf een waanzinnig optreden, inmiddels is ze al 68 jaar(!) en haar klassieker Horses al 40 jaar oud. Maar ze vertolkt het nog even overtuigend als het album klonk in 1975, kippevelmoment was het laatste nummer, een klein liedje, die ze inzette na een hele mooie speech.
Daarna moesten we door voor Belle & Sebastian. Dit was alweer geweldig, een hele goede setlist, waarin nieuwe en oude nummers hand in hand gingen. Stuart Murdoch blijkt een uitstekende performer die naast de prachtige muziek ons vermaakte met een verjaardagsliedje voor zijn zoon en de mensen op het podium liet dansen tijdens een goede uitvoering van The Boy With The Arab Strap.
Church van een afstandje bekekekn maar die vond ik eerlijk gezegd niet heel bijzonder, ik ben dan ook na Under The Milky Way maar alvast naar Ride gelopen. Ik ken lang niet alles van ze, maar ook zoals andere reunieën van shoegazebands is dit ook weer een hele succesvolle. Vooral na Dreams Burn Down was het een en al genieten.
Jon Hopkins was superfijn, uiteindelijk spijt dat ik ze vanuit het gras heb bekeken, maar mijn benen deden het niet goed meer.
Om 4 uur 's nachts stond daarna The Soft Moon. Die waren op de ideale tijd ingedeeld, ik weet niet of het ook door de invloed van alcohol kwam, maar ze hadden me helemaal in hun groep met de muziek, een van de beste optredens die ik zag deze editie, die helaas wel gestopt moest worden omdat een meisje onwel was geworden in het publiek. (liep wel goed af gelukkig)

De laatste dag eerst naar het park gegaan. Daar stond Ex Hex nog een keer. Dat park is een geweldige locatie en een erg mooie toevoeging aan het festival. Mede door de setting vond ik ze nog beter dan gisteren, al miste ik wederom net het eerste nummer dat Don't Wanna Lose bleek te zijn.
Daarna klaar gemaakt voor drie uur Swans. Dat was goed met veel flarden van het laatste album dat ik erg goed vind, vooral het tweede stuk na de eerste pauze was van hele grote schoonheid doordat de basis van A Little God in my Hands was. Achteraf bleek het twee uur te duren, het had van mij nog wel even door kunnen gaan.
Vervolgens had ik een heel gat waarin ik niet bijster veel uitvoerde. Voordat Interpol begon ben ik naar de Einstürzende Neubauten gegaan, maar dat bleek live zo goed te zijn (interessant om te zien hoe ze al hun geluiden maken) dat ik Interpol maar heb laten zitten. Daardoor had ik genoeg tijd om vooraan bij de Strokes te komen te staan. Nog steeds is dat een van mijn favoriete bandjes en het verbaasde me wat een supersterrenstatus ze in Spanje hebben. Het veld stond tot de nok vol. Ze deden er iets langer over voor ze begonnen maar dat vergaf ik ze, want alles wat ik wilde horen zat in de setlist en ze speelden ongelooflijk strak. Altijd fijn zo'n concert waar je de fanboy kan uithangen en alles mee kunt blèrren.
De laatste act die ik die avond zag was Underworld, en dat werd het hoogtepunt van het festival. Op plaat vind ik het al een fijn album, maar live kwam het ongelooflijk tot leven en vanaf en toen ik gister het album opzette werd wel zeer duidelijk dat live het kwartje helemaal gevallen was. En tsja, als ze dan ook nog eens afsluiten met Rez en Born Slippy is het feest helemaal compleet. Het publiek ging compleet los.
Daarna nog even naar de traditionele DJ Coco show geweest die allemaal alternatieve hitjes aan elkaar reeg, dat was nog even zeer vermakelijk voor een half uurtje. Maar inmiddels waren mijn en de benen van anderen wel echt stuk en werd het tijd om naar huis te gaan. Al met al een hele mooie editie met een hele toffe groep en een ontzettend fijn festival, zeker met die VIP-tickets is het ideaal en door het aantal podia is het ook nergens echt te druk.

Hier nog mijn top 15:
1. Underworld
2. Belle & Sebastian
3. The Strokes
4. The Soft Moon
5. Patti Smith
6. James Blake
7. Antony & the Johnsons
8. Ride
9. Einstürzende Neubauten
10. Ex Hex (in het park)
11. Swans
12. Replacements
13. Jon Hopkins
14. Ex Hex (pitchfork stage)
15. Benjamin Booker

Toch heb ik iets niet goed gedaan bij B&S dan denk ik, want ik vond dit verreweg de minste van de 5 optredens die ik van ze zag. En ik had er nog wel zo naar uitgekeken.

Mijn tweede Primavera, en een wat kortere versie dan vorig jaar. De zaaloptredens voorafgaand aan het festival moest ik laten schieten door opleidingsverplichtingen, terwijl de afterparty op zondag werd opgeofferd aan bier, petanque en het uitstekende gezelschap van onze Primavera-groep. Dat laatste is erg de moeite waard, maar het is wel spijtig dat ik dit jaar geen zaaloptredens heb gezien, vorig jaar goed voor twee van mijn top 5 noteringen. Misschien daardoor dat ik wat minder van de ene muzikale verbazing in de andere viel dan vorig jaar, en vaker echt moest zoeken naar iets dat mijn aandacht vasthield. Maar over drie dagen festival viel er desondanks veel te genieten, en het hoogtepunt zat ook lekker op het einde.

Het eerste optreden dat ik uiteindelijk op donderdagmiddag zie, is Arthur Russel Instrumentals in het Auditorium. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar het is op papier een interessant project. Dat weet ik nu, omdat ik het tijdens het optreden heb gegoogled. Dat is in dit geval geen compliment. Om mezelf te citeren: 'Het lijkt wel of Disney een film heeft gemaakt over Godspeed You! Black Emperor.' Beter kan ik het niet verwoorden: het ontbreekt er nog maar aan dat er inspirerende Facebook-spreuken worden geprojecteerd over de flauwe natuurplaatjes op de achtergrond. Goed, het tweede stuk is een fractie beter dan het eerste, en als laatste wordt er nog wel een aardig discomuziekje de zaal ingeslingerd. Alleen door dat laatste kan ik er nog een 3,5 uit 10 voor kwijt, maar dit vond ik dus helemaal niets.

Van daaruit volg ik mijn gezelschap richting Hiss Golden Messenger op de Ray-Ban (inderdaad zoals Tuktak zegt duidelijk één van de leukste podia, dit jaar zeker ook qua programmering). De heren van Hiss Golden Messenger zetten een meer dan gedegen rootsrock-set neer (herman zat met zijn Tom Petty vergelijking precies goed, imho), die me niet direct tot een nieuwe superfan heeft gemaakt, maar met een biertje in het zonnetje zeker de moeite waard was om helemaal af te kijken. (7).

We blijven rondom de Ray-Ban hangen en ik pik een stukje Giant Sand mee. Ik ben onder de indruk van de stage presence van Howe Gelb, maar de muziek weet me niet te pakken. Uiteindelijk zie ik dan ook te weinig voor een beoordeling, en lopen we door naar Cheatahs op de Adidas, die ook al niet te veel indruk achterlaten, misschien ook omdat hun muziek tussen het podium en mijn oren wordt getroffen door een fiks windje uit de Middellandse zee, waardoor het geluid niet al te goed is.

Ik ben de enige die Mark Kozelek gaat bekijken, mede omdat hier één van de naarste clashes ooit plaatsvindt: mijn gezelschap gaat massaal naar The Replacements, en dan zou je ook nog Thurston Moore en Ought kunnen gaan kijken op hetzelfde moment. Omdat 'Benji' me toch wel flink in zijn greep heeft gekregen, kies ik toch voor Sun Kil Moon, die bovendien als gastgitarist Neil Halstead (Slowdive) bij zich heeft.
Om met dat laatste te beginnen: ik vind Halstead de beste gitarist die ik deze Primavera heb gezien. De man zit op een stoel eigenlijk maar wat te pingelen, en murmelt af en toe een woordje mee met Kozeleks teksten. Het lijkt achteloos, maar het is bijna akelig perfect, precies wat de liedjes nodig hebben om boven zichzelf uit te stijgen. Ook Kozelek zelf is in vorm, zijn zang en liedjes lenen zich goed voor een galmbak als het Auditorium, waar de matheid verdwijnt waar hij op plaat soms last van heeft.
Het is wel een optreden met minpunten: juist in zijn passie overschreeuwt hij zichzelf soms, waardoor zoiets als 'Richard Ramirez...' het dan juist weer niet haalt bij de intensiteit op het album. Met de nummers van Benji lijkt hij sowieso een beetje klaar, waardoor juist de twee lange nummers van zijn nog te verschijnen plaat 'Universal Themes' de hoogtepunten worden. 'The Possum' heeft alles in zich om een Kozelek-klassieker te worden. Als hij eindigt met een nummer met de onwaarschijnlijke titel 'This Is My First Day and I'm Indian and I Work at a Gas Station', wat naadloos overloopt in een praatje tegen het publiek waarin hij toegeeft dat hij weleens betere optredens heeft gegeven, komt het kippenvel alsnog, en heeft het fenomeen Mark Kozelek zich nog iets dieper tussen mijn favorieten genesteld. Zoals blijkt, een optreden waar het nodige over te zeggen valt (8,2)

Ik kan me verder niet herinneren dat ik iets waardevols heb gezien totdat ik vooraan bij de ATP sta, waar Spiritualized begint te grooven. Op zijn best is de band van Jason Pierce hemelschrijend goed, maar ik kom er toch wel achter dat het geen muziek is waarvoor ik zin heb om een uur te staan. Vanuit de VIP-area enige meters daarachter kan ik het ook prima volgen, en bovendien fijn wat pilsjes nuttigen met mijn vriendjes. Zoals ik al aangaf, Spiritualized heeft soms wel en soms niet mijn aandacht, ik krijg ook nooit de indruk dat Pierce absolute concentratie van zijn publiek verlangt trouwens. (7,3)

Het kan best zijn dat ik nog langs een podium ben gelopen, maar het is waarschijnlijker dat we weinig uitvoeren totdat de soundcheck (!) van Sun O))) het onmogelijk maakt om nog een conversatie te voeren, en we verplaatsen naar de VIP-area die uitkijkt op het hoofdpodium, alwaar ik nog een stuk Black Keys meepak. Een band die het gevaar loopt een soort reizende gelikte greatest hits-show te worden, als is er met die hits zelf niet zoveel mis natuurlijk (7,0).

Ik loop nog even mee naar het voorvak van James Blake, die erg sterkt begint, maar ik merk dat ik na een paar nummers het trucje wel geloof. Nog maar een pilsje dan, en daarna nog even de stramme benen bewegen op Andrew Weatherall op de Ray-Ban, een DJ waar je je eigenlijk geen buil aan kan vallen (7,5). Toch winnen onze vermoeide benen het voor het einde van zijn set, waardoor alle goede voornemens om Richie Hawtin te gaan zien op niets uitlopen.

Het enige podium waar ik vorig jaar niet geweest was, is het Heineken Hidden Stage, waar je vanuit het oogpunt van de kunstmatige buzz alleen maar binnen mag als je bij opening van het festivalterrein een gratis ticket hebt gehaald voor je band naar keuze. Mijn Primavera-maat Ton is wel geïnteresseerd in The Pastels, en dus sluiten we aan in de (gelukkig vlotte) rij voor kaartjes, waarna we ons vervoegen tot een ondergrondse parkeergarage, die voor de gelegenheid is uitgedost als poppodium en -eerlijk is eerlijk- vrij stijlvolle bierreclame. The Pastels vallen helaas nogal tegen, sympathieke Schotse rammelpop waar op zich niets mis mee is, behalve dat de zanger echt niet kan zingen. Dit wordt uiteindelijk zo irritant dat we het voor gezien houden (5,0)

Vanuit de VIP-area zie ik The KVB optreden op de ATP, en dat is verdorie nog niet slecht zeg. Lekker stomende postpunk die dansbaar en gruizig tegelijkertijd is: een echt Primavera-bandje, met de nadruk op prima. (7,7).

Goed, als we aan de inspiratieloze woordgrappen zijn begonnen dan weten we dat het wel weer genoeg geschrijf is voor vandaag. Laten we eindigen met een hoogtepunt: na The KVB gaan we weer terug naar het Auditori, waar afrobeat-legende Tony Allen speelt. Hijzelf spreekt het woord 'Afrobeat' uit met een hoorbare minachting, en nodigt ons uit om zelf maar te bepalen hoe we zijn muziek interpreteren ('You are completely free'). Hoe interpreteren we zijn muziek? Nou, vooral met heel veel plezier. Het duurt even voordat Allen de zaal warm had, de subtiele grooves die zijn band neerlegt zijn soms wel erg subtiel, maar na het krappe uur staat het hele Auditorium te klappen, en weet ik één ding zeker: ik heb de beste drummer en de beste bassist van het weekend gezien, en het eerste optreden dat boven de negen uitkomt (9,2).

Overigens zijn hier weer een aantal integrale concerten te zien (o.a. Ride)

Goed. Dat was alweer mijn zevende Primavera Sound. Soms denk ik op een kwade dag in het jaar wel eens: het is wel eens genoeg geweest met die Barcelona-tripjes. Maar na zo'n week weet ik zeker dat ik volgend jaar weer wil...

Qua recensies beperk ik me even tot de concerten die ik ook echt met enige aandacht (bijna) in zijn geheel heb gezien.

Dag 0:

OMD (cijfer: 8/10):
De dag voor het echte festival begint, geven de synthpopveteranen van Orchestral Manoeuvres in the Dark al een gratis concert op het terrein. Een show waar ik met enige scepsis heen ga. Want veel tijdgenoten met een enigszins vergelijkbare sound hebben al lang en breed bewezen hun niveau niet meer te halen. Juist bij dit soort strak geproduceerde synthpop moeten alle details kloppen, of het wordt al snel lachwekkend of cheesy. Maar die reserves weet frontman Andy McClusky al vrij snel weg te nemen. Zijn stem klinkt als een klok en ook de synthpartijen komen prima uit de verf. Het wordt een prima greatest hitsfeestje, met Enola Gay als opener en Electricity als afsluiter. Verder: Maid of Orleans, Talking Loud and Clear, Forever Live and Die, Tesla Girls, enzovoort. Het klinkt allemaal vertrouwd en heerlijk. Op twee momenten blijkt dat OMD niet meer werkelijk in zijn hoogtijjaren zit: Souvenir wordt gezongen door keyboardman Paul Humphreys, en die kan het vocaal dus níet meer. Veel te lomp en drammerig gezongen. En OMD meent er ook een nieuw nummer (Metroland) in te moeten gooien, maar die valt toch een beetje in de categorie daar-zit-niemand-echt-op-te-wachten. Al met al echter een erg leuke opener.

Dag 1:

Giant Sand (cijfer: 6,5)

De festivaldag begon pas vrij laat na wat avonturen in de binnenstad. Van Panda Bear en Baxter Dury kwam het daardoor niet. Van Cheatahs wel, maar die klanken waaiden letterlijk over onze hoofden heen de Middellandse Zee in. Eerst echte stop was daarom Giant Sand, het langlopende rootsrockgezelschap van Howe Gelb. Die had inmiddels muzikanten in de band uit Scandinavië, Kroatië en weet ik veel waar nog meer. Sommigen waren nog niet geboren toen hij al op het podium stond. Dit soort Americana weet me zelden echt te grijpen. Hoewel het aardig wegluistert, ben ik een groot deel van het concert alweer totaal vergeten. Wat me bij is gebleven is dat de Kroatische zangeres me af en toe deed opveren. Verder was dit niet meer dan een gemoedelijke, maar rustige start.

The Replacements (cijfer: 8 )

Een van de opvallendste namen van Primavera 2015. De jonge culthelden van de jaren tachtig die als 'oude' mannen na vele jaren weer eens zouden laten zien wat ze in hun mars hadden. Aan energie in elk geval geen gebrek. Met een ongekende drive reeg de band klassiekers als I Will Dare, Bastards of Young en Alex Chillton aan elkaar. Die vonk sloeg over, want ons gezelschap was massaal in en rond de pit te vinden. Daar was het absoluut een leuk feestje, niet in de laatste plaats door de vrolijke moves van onze vriend en mascotte Aart de Bij. Tot mijn vreugde werd ik een uur na het optreden nog aangesproken door mensen die onder de indruk waren van 'the crowdsurfing bee'. Leuk was het dus zeker. Goed ook. Maar écht intens werd het nooit. Het ontbrak aan een nummer als Unsatisfied om even gas terug te nemen en de luisteraar een knoop in de maag te bezorgen. Een gave die deze band nu net heeft, maar niet echt wilde(?) benutten.

Tyler, the Creator (7)

Ik kijk op een festival vol herriebandjes altijd uit naar een leuk hiphopfeestje op z'n tijd. Die kansen zijn op Primavera Sound spaarzaam. Meestal hebben ze slechts twee of drie acts, maar dat zijn dan ook wel meteen goeie. Voor mij was Tyler, the Creator dit jaar de enige die in het schema paste. Een man waarvan ik de platen veel te lang en wisselvallig vind, maar die me op Best Kept Secret al eens zeer positief verraste met een charismatische liveshow. Ook ditmaal wist hij me goed te vermaken, al kwam het geluid niet altijd geweldig uit de verf. Het geheel had zijn momenten, maar klonk ook nogal slordig. Ik heb derhalve wel feestelijk gesprongen, maar had slechts bij vlagen een 'ja!'-gevoel bij het muzikale totaalplaatje.

James Blake (9)

Dankzij ons VIP-bandje (gna, gna) stonden we goed vooraan bij James Blake. Twee jaar geleden stond hij ook al op Primavera. Toen kende ik vooral de wat mij betreft matige hit Limit to Your Love en voelde ik weinig behoefte te gaan kijken. Inmiddels heeft met name zijn tweede plaat aardig wat draaibeurten gehad (met zijn eerste kan ik erg weinig). Blake opende indrukwekkend met bassen die zo diep doordreunden dat sommigen van ons gezelschap erdoor werden weggejaagd. Even dreigde het daarna wat saai te worden en kwam ook het toch wel onvermijdelijke Limit to Your Love langs. Het laatste half uur was echter om je vingers bij af te likken. Een fenomenale uitvoering van Life Round Here vormde wat mij betreft het absolute hoogtepunt. De elektronica en verdere instrumentatie deed me bij vlagen denken aan het optreden van Portishead op diezelfde Best Kept Secret waar ik Tyler zag. Het geluid is hypnotiserend en dringt door tot in je vezels. Daarnaast blijkt live wat een fenomenale zanger James Blake is. Geen vocale uitspattingen, maar precies de juiste timing en het juiste gevoel. Effectiever kan niet.

Morgen meer...

Heb ze 3 keer gezien, waarvan ook een keer op primavera in 2011. Toen ook heel mooi, maar grofweg het eerste half uur vond ik toen wel erg zoet en een tikje saai. Nu deed het me nog iets meer.

Mooie verslagen trouwens!

Dag 2:

Ex Hex (7,5)

Een bandje waarvan ik nog nooit gehoord had, maar dat volgens mijn gezelschap toch zeker in mijn straatje zou moeten passen. En inderdaad, vrolijke powerpop met vrouwelijke vocalen gaat er hier altijd wel in. Heel erg Blondie, maar dan iets meer garagerock. Nergens werd het echt heel speciaal, maar onderhoudend was het zeker. Ideale dagopener in de vroege avondzon.

The New Pornographers (8)

Met een paar concerten die ik vooraan mee wilde maken in het vooruitzicht, koos ik hier even voor een zitplekje op afstand. Daar heb ik niettemin met een biertje heerlijk zitten luisteren naar dit sympathieke indiepopgezelschap uit Canada. De eerste twee of drie nummers zal ik door Ex Hex zijn misgelopen, maar toch was mijn timing enigszins perfect. Want de erg leuke, vroege single The Laws Have Changed kwam bijna direct langs toen ik mij in het gras genesteld had. Daarna volgde een onderhoudende set met nieuw en oud werk. Vol vrolijke zang en extatische synthesizerdeuntjes. Het nieuwe album, dat ik slechts een keer vluchtig had beluisterd, staat nu op. Want juist een paar recente nummers deden me ook opveren, zo blijkt uit de Setlist.fm-check.

Belle & Sebastian (9,5)

Een dagje voor popparels, want de volgende echte stop was Belle & Sebastian. Een grote naam in indiepopland waar ik eerlijk gezegd nooit zo heel veel aan heb gevonden. Af en toe een mooi liedje, maar met de bescheiden voordracht van Stuart Murdoch ligt saaiheid op de loer. Maar dan die nieuwe plaat. Fans van het eerste uur klagen blijkbaar steen en been, maar mij bevalt die nieuwe sound wel. Met Girls in Peacetime Want to Dance heeft B&S zijn Pet Shop Boysplaat gemaakt, vol met naïeve en ietwat campy dancepop. Maar ook met een soort extase en heerlijke arrangementen waaraan alles klopt. Ik keek dus - als een van de weinigen waarschijnlijk - vooral uit naar nieuw werk.

Wat dat betreft kreeg ik niet eens zo heel erg mijn zin. 3 van de 11 nummers kwamen van de nieuwe plaat, en mijn favorieten The Cat With the Cream en The Everlasting Muse (met het nu al befaamde BZN-stuk) bleven achterwege. Maar het hele gevoel van deze setlist was wel net zo sympathiek en onderhoudend als B&S' laatste worp. Voor iemand als Cygnus reden om weg te lopen wegens te blij gehuppel. Maar ik ging graag aan Murdochs hand mee door een kleurrijk poplandschap. Met name het middenstuk was om van te likkebaarden. Perfect Couples was me op de nieuwe plaat nooit zo opgevallen, maar was een absoluut hoogtepunt in een funky jasje waarbij de Talking Heads nooit ver weg waren. Daarna bleek waarom Murdoch zichtbaar zo in zijn element was. Zoonlief Danny was 2 jaar oud geworden én voor het eerst bij een concert.

Na een onvermijdelijk Happy Birthday volgde misschien wel het absolute hoogtepunt van het festival: Piazza, New York Catcher, nu net een van die oudere nummers die bij mij wél een snaar raakt. Cygnus miste melancholische nummers, maar dat moet dan zijn omdat zijn oren zijn verpest door te veel gitaarnoise-uitbarstingen. Want dit... Tranen in mijn ogen, en dan overdrijf ik niet. Daarna kon het niet meer stuk. Bij The Boy With the Arab Strap haalde Murdoch een man of 15 uit het publiek die op het podium mochten dansen. Dat werd een geweldig feestje, mede dankzij de legendarische moves van de dude in het Run the Jewels-shirt. Get Me Away From Here, I'm Dying was daarna een prachtige afsluiting. Ik voorzie voor mezelf een forse duik in het oude B&S-werk, net zo lang tot ik dat ook heel goed vind.

The Church (7)

Ook naar The Church keek ik uit, want ik ben deze veteranen de laatste tijd behoorlijk gaan waarderen. Een duik in hun jaren 80-werk levert een hoop heerlijke licht-psychedelische pop- en rockparels op waarvan ik allemaal heel erg wenste dat ze langs zouden komen. Helaas niets van dat alles. Het onvermijdelijke Under the Milky Way zat natuurlijk in de set, evenals Reptile. Maar verder lag de nadruk nogal op flink wat gitaaruitspattingen. Dat was op zich best onderhoudend, maar ik had liever twee in plaats van vijf gitaarinferno's gehoord, en daarvoor in de plaats pakweg The Unguarded Moment, Constant in Opal en Tantalized.

Ride (8,5)

Dat haastige spoed zelden goed is, bleek maar weer eens toen we na een snelwandelsessie vanaf The Church voor het podium bij Ride stonden. Daar bleek namelijk al voor de tweede keer in ons acht man tellende gezelschap iemand te zijn gerold. Bij hetzelfde podium als een dag eerder, nota bene. Zo begon het shoegazeuurtje dus nogal in mineur. Het leek wel of Ride dat doorhad, want ze begonnen de eerste nummers een tikje voorzichtig. Alsof ze ons de kans wilden geven er eerst even echt helemaal in te komen. Leave Them All Behind klonk als opener als een klok. Maar het was de eerste helft van het concert allemaal wat aan de veilige kant. Zoals ik Sandokan-veld volgens mij hoorde zeggen: Ride kleurde binnen de lijntjes van een heel mooie kleurplaat. De tweede helft ging het echter wél plankgas. Bij Chrome Waves gingen voor het eerst alle registers open, daarna volgde mijn persoonlijke favje Paralysed. Midden in Drive Blind zat ineens een harsh noise-stuk ingebouwd. Ride kon niet tippen aan de hypnotiserende klanken van Slowdive een jaar eerder op hetzelfde podium. Maar ver bleven ze niet achter, en dat is al een prestatie op zich.

Daarna nog ongeveer de helft van de set van The Juan McLean gezien en bedanst, maar dat was toch net te kort voor een gedegen beoordeling. Jammer genoeg niet het magnifieke A Simple Design gehoord; die was vermoedelijk al geweest.

Later meer...

Ik kan natuurlijk ook niet achterblijven,

Dag 1

In tegenstelling tot vorig jaar vond ik het woensdag en zondag programma niet zo boeiend, dus ik kon met een gerust hart op een woensdag met wat vrienden gaan zuipen, nadat dit iets uit de hand was gelopen duurde het even voordat ik donderdag op gang was, maar bleek ruim op tijd om een reservering voor Panda bear in de wacht te slepen. Gelukkig maar, want in het auditorium met visuals en een sterke plaat op zak zou dit toch zo maar een fijne show kunnen worden. En dat werd het ook, met op de achtergrond fijne visuals, waarin ik soms het idee had dat hij zich wel erg had laten leiden door zijn seksuele fantasieën kwamen nummers als Mr Noah en Boys latin ontzettend sterk uit de verf.

Buiten een biertje gedronken ik kon weer vlot terug naar het auditorium om de minimale electro van de ondertussen 80-jarige Hans-Joachim Roedelius. En minimaal was het, zeker gezien de 3 man bezetting, maar Roedelius begeleide de boel dan weer op piano, dan weer op een orgel. Verwacht geen uitspattingen, maar zeker interessant en van genoten.

Na een stukje gezapig Giant sand te hebben gekeken, maar snel een goed plekje voor The Replacements gezocht, niet te goed, want bij Antony moest ik vooraan staan, The Replacements speelden wonderbaarlijk strak en een mooie doorsnede van hun oevre, waar ik zelf stiekem toch wel de voorkeur geef aan de Let it be nummers. Dat ze zichzelf ook niet al te serieus nemen bleek wel uit de stukjes covers die ze doodleuk tussendoor speelden. Net als Lukas had ik een klein rustpuntje ook wel fijn gevonden (en dan bij voorkeur Androgynous), maar als dat nu het minpunt is, dan weet je dat je dat je een goede show heb gezien.

Antony dus. Zou met een fors orkest komen, wat ik in eerste instantie een kleine domper vond, maar in tegenstelling tot het Concertgebouw optreden nam het orkest een minder grote plek in op het podium leek het wel en was het toch vooral Antony. Met een wonderlijke show, met persoonlijke favorieten, You are my sister, I fell in love with a dead boy en Her eyes are underneath the ground. Prachtig, prachtig. Blijft wel een wonderlijk vreemde persoonlijkheid en het idee achter de visuals snapte ik ook niet helemaal, maar met een beetje concentratie had ik daar geen last van. Zo blij dat het optreden op dat enorme podium zo goed uitpakte met voor het overgrote deel een doodstil publiek.

Daarna Sunn O))), voor het eerst. Snoeihard, alles trilde, maar briljant, zeker nadat er heerlijk melodisch op meegezongen werd door de zanger. Dat moeten ze op Mallorca gehoord hebben.

Snel door naar een andere favoriet, Electric wizard, en wederom bekroop mij het gevoel dat ze niet waarmaken wat ze de afgelopen jaren op plaat hebben beloofd. Toch wel de absolute doomgrootheden wat mij betreft, maar net als op Desertfest vorig jaar leek de handrem er op te zitten. Maar niettemin blijven Black mass, Witchcult today en Chosen few wel gewoon heerlijk.
Nog wat last van de dag er voor en nog geen behoefte om te gaan dansen dus de bus teruggepakt.

Dag 3:

Swans (7)

Een dilemma in de dop. De loodzware noiserock van Swans stond voor maar liefst drie uur geprogrammeerd in het Auditorium, een prachtige theaterzaal direct naast het festivalterrein. In potentie is zoiets een optreden waar men het jaren later nog over heeft. Maar je offert er wel zowat een halve festivaldag aan op. Ik besloot er toch maar te gaan kijken, met een plan B in mijn achterhoofd. Het eerste halfuur beuken klonk prima, maar niet erg anders dan ik in twee eerdere optredens van ze gezien had. Het tweede halfuur bleek definitief dat het optreden op zich best de moeite was, maar dat het nooit legendarisch zou gaan worden. Daarom toch maar besloten om de zaal te verlaten voor The Vaselines, die ik ook wel graag wilde zien. Later bleek trouwens dat Swans het na twee uur welletjes vond.

The Vaselines (8,5)

Voordat The Vaselines begonnen, viel ik nog even in de boter omdat DIIV prijsnummer Doused tot het laatst bewaarde. Die kon ik dus mooi even meepikken. Ook voor The Vaselines een bijzonder decor: ze speelden op de Hidden Stage, in een goed verborgen (oud?)-parkeergarage op het terrein. De tragiek van The Vaselines is dat ze vooral bekend zijn omdat Nirvana ze gecoverd heeft. Met name Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam is bekend van Cobain en co's Unplugged-plaat. Veel leuker dan dat bekendste nummer vind ik echter Son of a Gun, een onweerstaanbaar lo-fi-popliedje zoals ze alleen eind jaren 80 in Engeland gemaakt werden. Ik moet ook zeggen dat ik The Vaselines vooral voor die ene track wilde zien. Maar gelukkig had de band meer te bieden. Ze trokken een heerlijk gruizige gitaarmuur op, waarover naar hartenlust ietwat melige popliedjes werden gezongen. Ik meende te zien dat de zangeres af en toe oogcontact zocht met Aart de Bij, die zich ook al opperbest vermaakte. De hele show was onderhoudend, maar bij Son of a Gun ging ik in elk geval helemaal los. Wedijvert met Piazza, New York Catcher voor beste nummer van het hele festival.

Tori Amos (6)

Dan viel er even een gat in de programmering van must-sees, hetgeen de kans bood om Tori Amos dan maar eens helemaal mee te pikken. Op een of andere manier was dat qua publiek ineens onvergelijkbaar met de rest van het festival. Vrij veel kleffe stelletjes, de meesten wel alternatief gekleed, maar toch. En fans die dermate toegewijd waren dat ze bij elk raar geluidje van Tori hysterisch begonnen te gillen. Dit moet toch het concert geweest zijn dat nog het minst ver van een Marco Borsato-optreden af ligt. Tori Amos zelf wist me niet echt te overtuigen. Wat ze deed was bij vlagen best mooi, maar Tori-met-alleen-piano had toch beter in het Auditorium dan op een festivalpodium gepast. Met Crucify kreeg ik mijn favoriete nummer nog langs ook, maar die versie werd toch nooit zo intens als op plaat. Verrassend was een stukje Tori-met-dancebeat, maar echt heel goed vond ik dat ook niet. Zesje dus.

Interpol (8)

Bij Interpol moet het voor mij echt van de eerste twee platen komen, en gelukkig worden die tegenwoordig bepaald niet genegeerd in de setlists. Met de nodige verwachtingen stond ik dan ook samen met Sandokan-veld klaar bij het hoofdpodium. En jawel, al na twee nummers zag ik God én de Duivel bezit nemen van onze Sander. Want Evil, voorwaar een van zijn favoriete nummers, kwam langs. Ik sprong enthousiast mee en werd meteen beloond met Leif Erikson, een van mijn twee favorieten. En waarschijnlijk vandaag mijn ene favoriet, want Stella Was a Diver... is nou niet bepaald de grootste zekerheid in een setlist. Daarna nog NYC, ook niet mis. In de loop van zo'n concert blijkt wel af en toe dat Interpol nogal een one trick pony is. Het hele concert voltrekt zich in hetzelfde midtempo, en dan begin ik bij de mindere (lees: nieuwere) nummers wel wat af te dwalen. Daar staan echter weer genoeg hoogtepunten tegenover. Want Not Even Jail, Slow Hands, Untitled. En als klap op de vuurpijl zélfs Stella Was a Diver, waarop ik dan weer kekke dansjes heb gedaan. Jammer dat dat niet de uitsmijter was. Verder: uitstekend vermaakt.

Dan Deacon (9+)

Na een paar potjes toepen met The Strokes op de achtergrond (fans schudden nu vast hun hoofd...) begaf ik me naar Dan Deacon. Op basis van zijn erg leuke plaat Bromst (2009) die ik recent heb ontdekt en zijn live-reputatie keek ik daar behoorlijk naar uit. En dat bleek meer dan terecht. Na een nummertje om op te warmen sommeerde Dan het publiek een grote cirkel te maken voor een dance contest. Twee mensen mochten daar gaan springen en dan weer iemand nieuws uitkiezen. Binnen de kortste keren stond het hele terrein dus wild heen en weer te dansen, en dat was natuurlijk precies de bedoeling. Ik heb een uur lang alle kanten op gesprongen. Samen met Aart de Bij, die op veel aandacht van vrouwelijk schoon kon rekenen. Dan Deacon brabbelt tijdens zo'n concert wat dingen door een microfoon die zijn zang nogal vervormt. Er verder hangt er een tapijt van indietronica dat een beetje doet denken aan iets tussen Animal Collective en Fuck Buttons. Dit kon van mij echt niet lang genoeg duren. Enige minpuntje is dat ik de enige van ons achttal was (nou ja, twee op negen, want Aart) die het gezien heeft. En dus kon ik mijn vreugde met niemand delen.

Thee Oh Sees (8)

Na Dan Deacon ben ik letterlijk naar Thee Oh Sees gerend. Die had ik al zo vaak net niet gezien dat het hoog tijd werd. Ondanks dat ik er Underworld voor moest laten schieten, want daar was ik na Dan Deacon toch al te laat voor. Of dat nou zo'n gelukkige keus was, betwijfel ik door alle loftuitingen over Underworld wel een beetje. Maar goed, ik zou de helft er dus toch al gemist hebben, en Thee Oh Sees kon ik tenminste helemaal zien. De eerste nummers stond ik nog een beetje bij te komen van Dan Deacon, daarna kwam ergens Toe Cutter, Thumb Buster en begon ik ook bij deze bak herrie te landen. Prima concert, maar mijn springmomentum was inmiddels toch wel een klein beetje verdwenen. Daarom op het laatst toch maar een plaatsje wat verder naar achteren gezocht. Maar dat lag dus aan mij, zeker niet aan de band.

Daarna had ik graag nog Caribou gezien, maar daar was het zo onmenselijk druk dat we dat van een afstandje met een half oor heb gehoord. Na de traditionele afsluiting door DJ Coco (met vuurwerk!) zat Primavera 2015 er weer op. Want de zondag stond er weliswaar een zaalshow van Thee Oh Sees gepland, maar we gaven de voorkeur aan een drinkgelag en een jeu de boulestoernooi.

Dag 2

Dissapears heb ik afgelopen jaren al regelmatig gezien, dus ik vond het niet zo erg om die te missen omdat ik in het park bier zat te drinken met ergens op de achtergrond wat bandjes. Ik was wel op tijd voor The KVB. Origineel? Nee, beter gedaan? Ja. Toch vet? Zeker. Ik blijf toch wel een enorm zwak voor die jaren 80 postpunksound hebben.

Toen Ex hex, omdat mij bij was gebleven dat ik die plaat wel leuk vond, geen idee wat ik wel heb beluisterd, maar het was treurig met een hoofdletter T.

Ik zat dus ruim op tijd klaar voor Patti Smith die integraal Horses kwam spelen. Ik had wel gehoord dat ze het nog steeds wel kon, maar dat de punkgodin van weleer nog zo in bloedvorm zou zijn had ik in mijn stoutste dromen niet durven hopen. Van begin tot eind was het een sublieme performance van Horses, waarbij ze soms heel dankbaar was, maar ook zeker haar tanden liet zien en toen voor een tweede maal het G-L-O-R aiaiaiaiaiaiaiaia over het veld galmde wist je dat het optreden 1 grote zegentocht was geweest om vervolgens de plaat af te sluiten met het mooie kleine Elegie. En vervolgens nog een mokerslag uitdeelde met Rock n roll nigger. Voor mij met afstand het beste optreden van het weekend.

Dan hoop je op zo’n magische Primavera dag, met Belle and Sebastian, Ride en een mooie nacht in het vooruitzicht. Daar kon vrij snel een streep doorheen, want B&S was verre van magisch. Niet omdat Stuart niet vrolijk was of dat de band niet goed speelde, maar vanwege een hele magere setlist met niemendalletjes als Another sunny day en Funny little frog afgewisseld met toch al niet bijster sterke songs van het nieuwe album the party line en perfect couples. Gelukkig was daar nog wel Electronic rennaissance, een favorietje die ik nog niet eerder live had gehoord en The boy with the arap strap blijft altijd fijn, zodat het niet helemaal verspilde moeite was, maar het was toch wel de grootste tegenvaller van het weekend.

Shabazz palaces had dan wel weer een heerlijke flow, maar zo ingeklemd tussen B&S en Ride kwam het bij mij niet helemaal binnen.

Ride dus, voor mijn vertrek woensdagochtend heb ik hiervoor al een deel slaap ingeleverd, omdat ze toen in Paradiso stonden, deze setlist week amper af, maar het was wederom weer ontzettend goed, Drive blind was mij als nummer nooit opgevallen, maar sinds ik nu 2 keer die uitbarsting heb gezien is dat wel anders, wow. Eigenlijk jammer dat dit niet als laatste gespeeld werd, zoals het in Paradiso het laatste nummer voor de encore was. Dan mogen ze dat volgend jaar komen doen nadat ze Nowhere integraal hebben gedaan. Minpuntje was wel dat ik een heldenonthaal voor deze band had verwacht met dito publieksbeleving tijdens het optreden, dit bleef voor mijn gevoel een beetje achter.

Hapje eten met ditmaal wel fijne klanken van DFA1979 op de achtergrond werd het tijd om eens wat echt electronische muziek te bekijken, Jon Hopkins, geweldige visuals, geweldig optreden waarin het eerste deel vooral gestoeld was op zijn Immunity werk, ook de hoola hoop dames waren een fijne aanvulling, halverwege werd het wat vlak, wat meer beukwerk, maar het laatste deel maakte weer veel goed. De tijd tot Soft moon gedood met Ratatat, dat begon veelbelovend, maar na een half uur bleek het maar een trucje dat herhaald werd en werd het best wel vervelend.

The Soft moon is natuurlijk ook een trucje, maar wel een hele goede, donker, hard, tegenwoordig minder eendimensionaal als tijdens hun Zeros tour door hun plaat Deeper met het geweldige Black er op. Nu ben ik niet zo goed in het onthouden van nummers, bij The soft moon kwam ik daar ook niet helemaal meer uit, dus ik zal jullie daar verder niet lastig mee vallen. Fantastische spot, heel, heel fijn optreden. Moe.

Zo, die Interpol setlist klinkt wel geil, dat was zoals ik ze vroeger zag en het een tijd lang 1 van mijn favoriete bands was. Die liefde is een beetje bekoeld, maar misschien toch weer eens een poging wagen.