Dag 3

Swans in eerste instantie niet opgenomen in het schema, omdat ik ook Tori Amos wel wilde zien en Einsturzende neubauten zeker, maar als een klein wonder was er een afzegging en zie ik Strand of oaks volgende week vrijdag wel op een minder enorm podium.

Dus ik zat weer klaar voor het 4e Swans optreden in 8 maanden tijd. Wederom erg sterk, maar gelijk aan het optreden 2 weken geleden en dus zonder de euforie van het andere werk (en geen Gira die zijn bandleden in het gareel moest schoppen) dat ze sinds LGW in hun set hebben opgenomen. Klein beetje Swans moe dus, dat kan dus blijkbaar bij 1 van de allerbeste bands van het moment.

Tori Amos, fijn om een keer gezien te hebben, ben er geen beter mens van geworden of zo, maar fijn om een keer gezien te hebben.

En dan 1 van de hoogtepunten van 2011 op herhaling: Einsturzende neubauten, na de briljante Lament uitvoering van vorig jaar weer tijd voor een "greatest hits" set. Ergens hoop je dan op een volstrekt gestoorde show zoals ze die vroeger gegeven schijnen te hebben, maar Blixa wordt ook een dagje ouder en is een cultfiguur geworden met een nog steeds prachtige stem en uithalen waarover je blijft verbazen. En dan toch nog even Haus der luge er in rammen, heerlijk, zou het dan toch? Nee, daarna toch weer post 2000 werk. Maar ach, prachtige uitvoeringen van Von Wegen, Die Befindlichkeit des Landes en een pissige Bargeld, eerst omdat zijn kastje het niet deed en daarna omdat het einde van Susej weggedraaid werd, foei organisatie. Maar wederom weer een hoogtepunt op Primavera.

Snel door naar Unknown mortal orchestra, maar dat hadden meer mensen voor mij bedacht en toen maar doorgelopen naar het Ray-Ban waar ik al zittend kennis maakte met de prettige noten van Les Ambassadeurs. Ik ben te weinig bekend met dit soort muziek om het wel of niet goed zijn te kunnen onderscheiden, maar de zang was fijn, de muzikanten kundig en af en toe mocht er een klein beetje buiten de lijntjes gekleurd worden. Mijn voorkeur uit Mali ligt toch meer bij Tamikrest en die andere bekende Mali blues band waar ik naam nu even van vergeten ben, maar een beetje afwisseling op een festival is altijd fijn.

Daarna tijd voor Earthless, die zo'n beetje een integrale uitvoering deden van From the ages volgens mij. Beginnen, een stuk of 3 instrumentale nummers spelen en weer stoppen. Veel vaders zullen zeggen dat dit vroeger veel beter gedaan werd, en ze hebben vast gelijk, maar fuck it, dit klopte van de eerste tot de laatste seconde en het publiek snapte dat.

Dan breekt het moment aan dat je beseft dat het er al bijna weer op zit, nog 2 acts in de planning, de afsluiter Caribou was bekend, maar Health gaan zien en het risico op een fiasco lopen (of net zo goed geniaal kan zijn) of toch maar Thee oh sees, waarvan je weet dat het goed gaat komen? Toch maar het laatste, echt zo'n band die ik nooit beluister, maar waarbij het echt geen zak uitmaakt welke set ze uit hun hoed toveren. Ook dit maal weer, John Dwyer is het gezicht, daar moet je naar kijken, die steelt de show met zijn veel te hoge gitaargreep. Toch is het ook knap dat je met zijn tweeën zo synchroon kan drummen

Caribou deed het Ray-ban podium volstromen, en volstromen en er leek geen eind te komen aan de stroom mensen uit alle hoeken en gaten van het festivalterrein, ik was blij dat ik een mooi plekje op de tribune had gevonden. Our love was de sterke opener en zette meteen de toon voor het optreden, dansmuziek, zoals dansmuziek eigenlijk altijd live gebracht zou moeten worden, in volle bezetting, het venijn zat hem in de staart met een werkelijk subliem trio Odessa, Can't do without en Sun, nog steeds net zo goed, misschien wel beter, als 5 jaar geleden, toen ik Caribou voor het laatst zag, zo lang moet ik niet meer gaan wachten.

Waar ik ook niet zo lang meer op hoef te wachten is de voorverkoop voor volgend jaar, wederom heerlijk festival gehad, wederom weer niet teleurgesteld, op naar nummertje 7.

Tinariwen.

Dank u.

Beter je goede herinneringen houden. Het was bijwijlen bijzonder vals en Paul Banks was vocaal nog maar een schim van wat hij geweest is. Ik vond het pijnlijk...

Totaal geen last van gehad. Als ik een vocaal wonder wil horen, ga ik toch al niet naar Interpol kijken.

Even klein overzichtje: geen echte persoonlijke uitschieters dit jaar maar op enigszins chronologische volgorde wel erg genoten van:
- Albert Hammond Jr.
- OMD
- Thurston Moore band
- Patti Smith
- Antony
- Ariel Pink
- The Church
- Jon Hopkins
- Dixon
- Giant Sand
- Richie Hawtin
- Tori Amos
- Les Ambassadeurs
- The Strokes

Lekker optreden van de laatste band maar wederom enorm veel zatte Engelsen en Spanjaarden op het grote veld wat daar wel vaker voorkomt. Vind de optredens op het grote veld daarom stukken minder, vooral 's avonds in combinatie met de gigantische drukte t.o.v. de rest van het terrein. Jammer want ook op de grote podia staan regelmatig favorieten geprogrammeerd (lees: Ride) die je dan wel eens mist. Maar ach, heb gewoon weer een uitstekende Primavera gehad en de kans is groot dat we er volgend jaar weer bij zijn.

Of misschien toch weer eens Porto proberen voor de afwisseling...?

Ik zit het optreden nu eens na te beluisteren op Youtube, ik kan me wel voorstellen dat Paul Banks wel eens vocaal beter in vorm is geweest, maar echt 'vals' kan ik het toch niet noemen.

Maar voordat ik Interpol beoordeel, ga ik eerst verder met festivaldag twee, waar Tony Allen niet het rustmomentje was geworden wat we hadden verwacht (en dat is positief bedoeld), en we de innerlijke mens versterken zodat we op tijd en redelijk fit klaar staan om Belle And Sebastian te zien.

Als kind van de jaren negentig was ik natuurlijk wel op de hoogte van het fenomeen, maar eigenlijk was ik nooit echt een fan totdat ik een playlist aanmaakte met bands die op Primavera zouden spelen, en de liedjes van vooral 'Tigermilk' me ineens behoorlijk wegbliezen. Sindsdien gaat het hard tussen mij en B&S, maar ook weer niet zo hard dat ik nu al een bijzonder sterke mening had over hun nieuwe plaat, of met een vooraf bedachte lijst favorieten stond te hopen in het publiek. Van de liedjes die ik al wel tot favorieten zou rekenen speelden ze er eigenlijk niet één, maar wat ik kreeg was een heerlijk optreden, waarbij de band als kameleons schakelde tussen bijna Pet Shop Boys-achtig dansvermaak ('The Party Line') via Talking Heads achtige artrock ('Perfect Couples') tot met kleine middelen bijna tot tranen roeren ('Piazza, New York Catcher') tot aan de perfecte feestelijke-en-toch-melancholische climax ('Boy With The Arab Strap'). En die Stuart Murdoch is een geweldige frontman, misschien wel de beste die ik dit festival zag. Dat er minder uit de glorieuze begintijd werd gespeeld was niet eens jammer, omdat daarmee het optreden gewoon perfect in balans was. Meesterlijk en minstens een uur te kort (9,5).

Nog helemaal high van Belle & Sebastian waggel ik achter mijn Primavera-maatjes aan, die blijkbaar The Church willen kijken. Geen band die ik uit mezelf wilde gaan kijken, maar terwijl sommige mensen achter wie ik aan waggelde hier hun teleurstelling uitdrukten, werd het voor mij de verrassing van de dag. Live blijkt de Church een behoorlijk pittig bandje, geweldig op elkaar ingespeeld, en ze spelen misschien wel de grootste uitbarstingen van gitaarlawaai die ik dit weekend zag, geen peulenschil op een festival dat uitblinkt in het brengen van gitaaruitbarstingen. 'Under The Milky Way' voelt dan bijna als een verdwaald karaokemomentje, maar wel een hele fijne. Toffe veteranen zijn tof (8)

Snel, snel door naar RIde, voor wie ik met pijn in mijn hart zowel Run The Jewels en Ariel Pink oversla. Het zal met niet weer gebeuren dat ik de shoegaze-reünie van het jaar mis, zoals vorig jaar gebeurde met Slowdive.
Ik ben op tijd, de band begint, en na een minuut of vijf denk ik, dit is precies hoe ik me een optreden van Ride had voorgesteld. Dat bedoel ik niet per se als compliment, zoals Lukas mij al juist citeerde kleurt Ride erg binnen de lijntjes van een ontzettend vette kleurplaat, dat wil zeggen dat ze erg, erg, goed zijn, maar dat ik op mijn vermoeide benen me wel soms stiekem afvraag wat nou precies de meerwaarde is van op de bank hangen en 'Nowhere' draaien. Ondanks het mooie podium en een zanger die nog goed in vorm is voor zijn leeftijd is er visueel nou ook weer niet zoveel te genieten. Maar zoals Lukas ook al juist constateerde, wordt het optreden rond de helft wat levendiger, met 'Dreams Burn Down' als duidelijk kantelpunt. Zo kwam alles toch nog goed en geldt Ride toch nog als hoogtepunt. Van een band van dit kaliber mag je ook eigenlijk niet minder verwachten (8,5)

Na drie uitstekende optredens op rij is er echt geen mogelijkheid meer tot staan, anders was ik zeker naar voren gelopen voor Jon Hopkins, want fuck, wat komen er heerlijke klanken van het ATP-podium, zeg (zie ook: Snoeperd) (8,2)

Toch komen we die avond nog even overeind voor The Soft Moon, die op het kleine Adidas-podium komen spelen. Schetsmatige, donkere industriële stukken, die toch nog catchy zijn. Het is soms op het randje van de aanstellerij, maar op de juiste momenten is het pretentieloos, en op andere momenten snijdt het ineens weer enorm diep. Ik was niet direct helemaal overtuigd, maar ging het gedurende het optreden steeds beter vinden. Op het moment dat de spanning een kookpunt bereikt, valt iemand flauw in het publiek en valt daarmee ook de climax een beetje in het water, omdat het optreden daardoor een kwartier wordt stilgelegd. Met het flauwgevallen meisje is het zover we weten goed afgelopen. (8)

De zaterdagmiddag wordt verrassend actief, als we al iets over drieën in het Ciutadella-park staan om Ex Hex nog mee te pikken. Het is een schitterend podium, maar niet met het beste geluid, waardoor de spierballen van een band als Ex Hex niet helemaal overkomen. Toch: sympathieke band, coole dames, goede liedjes. En dan weer aan de andere kant: ook weer niet zó goed, eerder benieuwd makend naar wat ze kunnen over een album of twee, en met wat meer podiumervaring, dan echt op dit moment al meer dan 'de moeite waard.' (7)

Vervolgens vaart makend terug naar het festivalterrein, waar ik twijfel tussen het zien van Patti Smith (ik miste haar 'Horses'-show maar hoorde van anderen dat het erg goed was) en het halen van kaartjes voor The Vaselines op de Hidden stage, waar ik misschien niet eens heen ga, omdat Swans op dat moment nog speelt.
Uiteindelijk haal ik kaartjes, en ben nog op tijd in het auditorium voor de helft van Patti Smith (de helft van de show wel te verstaan, Patti was gewoon in zijn geheel aanwezig). Een wijs besluit om de levende legende nog te gaan bekijken, want ze is bijzonder goed bij stem, en weet het auditorium live volledig in te pakken. Het Auditorium wordt tien keer zo klein en vijf graden warmer. De holle frases over het veranderen van de wereld hadden van mij niet zo gehoeven, maar het is wel weer aandoenlijk hoe een grote groep aanhangers haar zo op een voetstuk zet. Even wil je ook geloven dat de nacht van ons is (of de zaterdagmiddag) (8)

Swans, dan. Mijn eerste optreden van Gira en zijn kornuiten, wiens platen ik interessant maar ook wel wat onaangenaam vind. Zoals te verwachten krijgen we lange stukken vol met lange opbouw naar lange en bijzonder gruizige climaxen. Behoorlijk goed, eigenlijk, maar na een uur begin ik zin te krijgen in de zon van Barcelona. Het laatste uur laat ik daarom maar even voor wat het is, maar voor een tweede keer Swans ben ik zeker te porren (8,1)

En hoe het toen verder ging, vertellen we de volgende keer.

Eenmaal buiten in de fijne Spaanse zon tijd voor twee aangename dingen: een soort hartige appelflappen gevuld met Mexicaanse aardappelprut, verrassend lekker en goedkoop voor Primavera-begrippen, en een stukje DIIV, wat ik toen een ontzettend tof optreden vond maar waar ik me nu helemaal niets meer van kan herinneren.

Terug naar de Hidden Stage voor The Vaselines. De door Kurt Cobain bewonderde slackers zijn inmiddels minstens een eind in de veertig, maar dat mag de pret niet drukken. De band trakteert ons op een paar handen vol gouden popliedjes, zwemmend in een badje van prettig vuig gitaarlawaai, en altijd gebracht met dd schalkse knipoog van een band die zichzelf niet te serieus neemt. Echt geniaal wordt het nergens, steengoed is het over de hele linie. En 'Son Of A Gun' wordt de tune van Primavera 2015. (8)

Over de albums van Foxygen heb ik gemengde gevoelens, maar de potentie voor een meesterlijk optreden is er. Ik was in ieder geval niet voorbereid op de golf gebakken lucht die er over me heen spoelde zodra de band het podium opkomt, voortgedreven door een zanger die toch wel de grootste windbuil is die ik dit festival zag. Een vleesgeworden ADHD-tantrum, die tussen allerlei gekke sprongetjes en huppeltjes door pardoes vergeet, bijvoorbeeld, hoorbaar in de microfoon te zingen, of echt een emotie (welke dan ook!) over te brengen op de luisteraar. Aangezien ik maar twee of drie nummers ben gebleven, zal ik zo eerlijk zijn geen dikke onvoldoende uit te delen.

Terug naar de kleine podia via de Ray-Ban, en hé! daar zijn wat primavera-maatjes, en Tori Amos die net haar show afsluit met mijn oude favoriet 'Cornflake Girl'. Blijft een leuk liedje, al klinkt Tori wel een beetje als een kopie van zichzelf. Dat kan ook komen omdat ze geen band bij zich heeft, en alle backing vocals en ritmesectie dus op tape staan. Desondanks weer een leuk meezingmomentje erbij. Vervolgens: gezellig een biertje halen bij de ATP, terwijl de Neubauten een paar honderd meter verder hun ding doen. Ik ben verre van een kenner, en afstand en aandacht waren niet zodanig dat ik echt een mening over hun show kan geven. Ik heb altijd een beetje het idee dat als ik op het podium zou gaan staan met een gereedschapskist, dan alle dingen daar uit zou halen, de namen van die dingen hardop in een microfoon zou roepen, en ze dan tegen mekaar aan zou slaan, ik dan ongeveer hetzelfde effect zou bereiken. Ik ben me ervan bewust dat dit een vooroordeel is dat waarschijnlijk op onwetendheid is gebaseerd.

Goed, Interpol dus. De band speelt in stemmig rode lichten, terwijl op de achtergrond abstracte thingies worden geprojecteerd die behoorlijk sfeervol en behoorlijk Interpol zijn. Het beste gebruik van videoprojecties van het festival, zover ik gezien heb. Ik vermaak me verder prima, tot het vierde nummer, waarbij ik helemaal uit mijn dak ga omdat het één van mijn favoriete liedjes is. Blijkbaar ga ik best ver in mijn bewondering, aangezien Lukas direct daarna zegt: 'Gaat het nog, Sander?' Ja, het gaat nog, zeker omdat direct Leif Erickson volgt, en meteen daarna NYC. De setlist, die met overmacht de eerste twee platen benadrukt (niemand klaagde daarover) is sowieso sterk. Wel is het dat bij een band als Interpol, die vrij consequent is in stijl, thema en tempo, dat je misschien onvermijdelijk een stuk of vijf momenten tijdens het optreden hebt dat je je even een beetje verveelt. Zo lang er ook vijftien momenten zijn dat je volledig wordt weggeblazen: geen probleem toch? (8,1)

Bier halen, buurten met maatjes, stukje Strokes meepikken. Hoofdpodium verlaten en terug naar Pitchfork.

Daar speelt namelijk Tune-Yards, en vol verwachting klopt mijn hart. Het was een tof Primavera tot nu toe, met fijne mensen, goede muziek, en zelfs de Heineken smaakte wel redelijk. Maar laat me er ook geen doekjes omheen winden, het festival heeft nog één vijfsterrenoptreden nodig om muzikaal beter te worden dan 'vrij goed', en deze mevrouw, wiens tweede plaat me een paar jaar terug flink van mijn sokken blies, lijkt me de beste kans om dat nog mee te maken.
Helaas blijft ook Tune-Yards hangen aan de bovenkant van de middelmaat. De prijsnummers van Whokill doen het publiek even ontvlammen, maar er zijn toch te veel momenten dat mijn vermoeide voeten meer aandacht opeisen dan de muziek. Wat was het? De tamme reactie van het Spaanse publiek? Mijn eigen vermoeidheid? De wat middenklasse arty-farty afstandelijkheid van Tune-Yards zelf? Ik weet het niet, maar tijdens de (overigens behoorlijk geniale) afsluiter Bizness besluit ik alvast naar het hoofdpodium te gaan. Ik moet midden in de muziek staan of naar bed gaan. (7,5)

En dan sta je vooraan bij Underworld. En dan krijg je alsnog je vijfsterren optreden. Het optreden waarbij je voeten zich ineens stoppen met zeuren en alleen hoger, hoger willen springen.
'Dubnobasswithmyheadman' wordt integraal gebracht, een plaat die een beetje buiten mijn genre ligt, en die ik pas in de voorbereiding naar het festival voorzichtig interessant begon te vinden. Maar mijn god, als de plaat een relikwie uit de jaren negentig is, dan is daar op het hoofdpodium van Primavera niets meer van te merken. Mmm, Skyscraper, I Love You. And I see Eeeelvis! Talks to god, talks to god, talks to god. Een DJ en een MC. Beats. Lampen. Dansen, dansen, dansen. Heel even denk ik dat het optreden als een nachtkaars uitgaat. 'Dubno...' eindigt namelijk met twee redelijk gezapige nummers. Een welkom rustmoment, maar geen goed einde van een feestje. Maar dan is er Rezz. En Born Slippy. En de conclusie: hoogtepunt van het festival. Sterker nog, ik heb niet bijzonder veel festivaloptredens gezien die hieraan kunnen tippen. Oké, het was geen veertien, maar het was wel een goede (10).

Opnieuw geboren, was ik zelfs nog even gaan dansen op Caribou, maar de Ray-Ban blijkt veel te klein voor deze man, en een dergelijke drukte is momenteel echt te veel gevraagd. Jammer, maar wat ik gehoord heb klonk bijzonder vet.

Verder was er nog wat bier, en petanque, en een hoop flauwe woordgrappen. Zij die erbij waren, of in ieder geval in de app zaten, zullen bevestigen: je had erbij moeten zijn. Ik zou het ten zeerste aanraden.

Voor degene die naar Ride waren op primavera. Run the Jewels was het beste optreden van heel het festival !!!

later meer !

Dan moet het wel vele malen beter zijn geweest dan in Pandora.

Hoe bedoel je? Ik was erbij in Pandora en het ging helemaal los.

Ik stond samen met Aart de Bij als enige van onze groep bij RtJ, maar we zijn na vier nummers weggegaan naar Ariel Pink. We stonden veel te ver weg, en bij hiphop moet de afstand toch wel klein zijn, intiem, om het echt goed mee te krijgen, vind ik. Ariel Pink was overigens erg puik, dus geen spijt van de beslissing.

Om de topoptredens van Primavera dit jaar te overtreffen moet het Run the jewels optreden op Primavera vele malen beter zijn geweest dan in de Pandora. En dat was inderdaad al een goed optreden, al vind ik losgaan persoonlijk geen criterium bij beoordeling van optredens.

Misschien voor jou geen criterium, maar voor velen wel. Persoonlijk kan bij mij het publiek een wereld van verschil maken voor de kwaliteit van een optreden. Publiek kan een groot deel van de sfeer bepalen.

Het is niet misschien, ik zeg vrij expliciet dat het voor mij geen criterium is

Ik scheid die 2 zaken liever, maar het maakt uiteraard wel uit voor de ervaring, The Stone roses in de HMH behoort bij lange na niet bij de beste optredens die ik gezien heb, het is wel 1 van de concerten waar ik het meest van genoten heb, maar van enthousiaste Britten gaat de band niet opeens beter spelen. En zo heb ik geen flauw idee hoe het publiek zich vorig jaar bij Slowdive gedroeg, ik was tot tranen geroerd, dat was subliem.

En zo was Run the jewels voor mij niet goed omdat het publiek losging, maar omdat ze gewoon een goede show neerzette, dus ik geloof zeker dat het op Primavera ook een goede show was, ik was alleen niet bij, ik hoopte eigenlijk dat jassn wel bij beide shows aanwezig was. En uiteraard bepaald iedereen voor zichzelf de criteria.

Nou de Vip-kaarten voor volgend jaar zijn weer in de pocket. Ik zal eens proberen om er dit keer ook in een even jaar bij te zijn.

#zinin

Hopelijk is Aart er volgend jaar ook weer bij. Ik in elk geval wel.

Ik ben er ook weer bij. En met de goedkeuring van zijn baasje wil Aart vast ook wel weer. Zeker als ik honingdropjes ga meenemen.

Nog even resumeren:

Dag 2:

- Tony Allen, 4,5*
De dag begint met Tony Allen in het Auditorium. Tony Allen is de vroegere drummer van Fela Kuti, maakte wat prima soloplaten in de jaren '70 en bracht vorig jaar nog een uitstekend album uit. Dat speelt hij nu op zijn oude (75 jaar oud) dag live en met verve. De band is geweldig en binnen de kortste keren staat de zaal op uit zijn stoel, want stil zitten is er niet meer bij. Geweldig concert, een van mijn hoogtepunten dit jaar.

- Belle and Sebastian, 4,5*
Het volgende hoogtepunt dient zich al snel aan, want ook de show van Belle and Sebastian blijkt een voltreffer. Vier jaar geleden stonden ze op hetzelfde podium en speelden ze volgens mij een half uur langer. Toen moest ik er even inkomen en hielp het ook niet mee dat ze net een zwakke plaat uit hadden. Dat laatste is nu zeker niet het geval, want de nieuwe nummers kwamen live uitstekend uit de verf. Al met al een geweldig concert, muzikaal nog iets beter dan in 2011 denk ik. Enig nadeel is dat het best een half uur langer had mogen duren. Maar wie weet eind dit jaar de herkansing in 013.

- The Church, 3,5*
Daarna op naar The Church, waarvan ik drie nummers ken. Twee ervan kwamen voorbij. Verder een onderhoudend concert waarbij vooral de zanger me wel beviel met een fijne dosis theatraliteit zonder dat het over de top ging. Tof figuur. Muzikaal was het wat steviger dan ik me op voorhand had voorgesteld.

- Ride, 4*
Vervolgens was het de beurt aan Ride, een van de vooraf ingecalculeerde hoogtepunten. Met name Nowhere heb ik veel gedraaid de afgelopen maanden, evenals persoonlijk favorietje Chelsea Girl. Het was tof om ze bezig te zien en horen, maar voor mij werd het pas écht goed vanaf Paralysed. Drive Blind, bijna aan het eind, was ook fantastisch. Ik ben nu wel benieuwd welke shoegaze-bandje volgend jaar hun reünie viert op Primavera.

- Jon Hopkins, 3,5*
Uiteindelijk was het daarna voor mij vooral wachten op The Soft Moon, maar Jon Hopkins bleek vanaf de VIP-ruimte erg gaaf. Had wel spijt dat ik niet ergens vooraan te vinden was op dat moment.

- Movement 1,5*/ Pallbearer 2*
Daarna even gaan kijken bij Movement, wiens Ivory ik erg fijn vind. Maar live trok ik eigenlijk helemaal niet op dat moment, veel te 'kwijleballerig' om 3 uur 's nachts en van alle spanning die de plaat heeft ontdaan... dus bij het derde nummer (nb. Ivory) Luuk en Joep aangekeken en maar vertrokken naar de aangelegen originals tent waar metalband Pallbearer nog stond op te treden. Dat vond ik eigenlijk ook niet best, maar het had in ieder geval nog wat energie. 2*/2,5*

- The Soft Moon, 3,75*
Toen het uiteindelijk de beurt was aan The Soft Moon, was het inmiddels 4 uur en ik was er ook wel aan toe de dag goed af te sluiten. De muziek van The Soft Moon om 4 uur 's nachts horen leek me eigenlijk behoorlijk perfect, gezien het duistere karakter ervan. Op de een of andere manier vind ik het altijd een mix tussen The Cure en Nine Inch Nails en dat werd live ook weer waargemaakt. Minimaal, industrieel, meeslepend... Het was wel even schrikken toen er vlak voor me een vrouw bewusteloos op de grond lag en het optreden werd stilgelegd, maar gelukkig kwam ze weer bij en kon het optreden met een slotnummer worden hervat. Zou ze nu graag nog eens ergens in een donker zaaltje willen zien (eigenlijk was de Heineken Hidden Stage ook wel een mooie plek geweest).

Dag 3:

- Diiv, 3,5*
De laatste dag begint met een ingelast optreden van Diiv, die veel nieuw werk spelen dat bij mij nog even moet landen, hoewel het niet wezenlijk anders klinkt dan het oude. Afsluiten doen ze netjes publieksfavoriet Doused.

- The Vaselines, 3,5*
Dan togen we naar de Heineken Hidden Stage, een ondergronds podium in een (vroegere) parkeergarage. Daar zien we The Vaselines, een band waarvan ik eigenlijk alleen de 'Nirvana'-nummers ken. Zo lyrisch als de anderen hierover zijn ben ik dan weer niet, al heb ik me er goed mee vermaakt. Moet toch eens de albums gaan checken.

- Tori Amos, 3*
Tori Amos zag ik al 2 keer live in een ver verleden, in 1998 op mijn eerste en enige volledige Pinkpop en rond 2006 in Ahoy. Toen was ik nog enigszins fan, t/m Strange Little Girls heb ik al haar albums gekocht. Vandaag de dag kan ik er echter weinig meer mee, enkel haar eerste twee albums zet ik nog wel eens op. Het concert deed me dan ook niet zoveel en misschien was het ook wel veelzeggend dat zowel Luuk als ik bij de magere beats van Raspberry Swirl onafhankelijk van elkaar aan 2 Unlimited moesten denken. Op de een of andere manier kan ik haar ook niet meer geloofwaardig/authentiek vinden.

- Einsturzende Neubauten, 3,5*
Vanaf te ver weg luister ik naar Einsturzende Neubauten. Een band die ik graag nog eens live had willen ontdekken, zoals Swans een jaar of 4 terug. Helaas blijven de eureka-momenten uit.

- The Strokes, 3,5*
The Strokes beginnen wat later, waardoor het programma op de grote podia wat uitloopt en Caribou niet meer naadloos aansluit op Underworld. Dat is wel jammer, maar de greatest hits-show van The Strokes is verder prima vermaak. Na een half uurtje vanuit de voorste contreien geloof ik het verder wel en hoor/zie ik de rest van wat grotere afstand.

- Underworld, 4,75*
Underworld zag ik een paar maanden terug nog in Paradiso met min of meer dezelfde show, dus in eerste instantie twijfelde ik nog of ik wel moest gaan, temeer omdat er rond deze tijd in het schema overal wel iets fantastisch gaande lijkt te zijn. Maar ik ben blij dat ik het toch gedaan heb, want Underworld bleek voor mij hét hoogtepunt van Primavera Sound 2015. In Paradiso waren ze ook al heel goed, maar deze band live zien in zo'n setting is toch heel anders dan op een doordeweekse dag waarop je het ook niet te laat wilt maken omdat de volgende dag weer verplichtingen wachten. Op de een af andere manier voelde ik het helemaal en kon ik er met volle teugen van genieten. Elk detail was raak. Mother Earth is op plaat wellicht wel mijn favoriete nummer; live is dat wellicht een wat tamme afsluiter, dus het was goed dat Rez (wat een nummer...) en Born Slippy er nog achteraan kwamen. Ook mooi om te zien hoe Karl Hyde communiceerde met het publiek en na afloop zijn maatje Rick Smith bedankte. Gewoon twee maten die nog zoveel plezier hebben in wat ze doen.

- Caribou, 4*
Daarna wilde ik toch wel heel graag naar Caribou, maar het was ondoenlijk daar nog een goede plek te vinden. Qua entourage is de Ray-Ban een fantastische stage, maar het was fijn geweest als er nog 10.000 mensen bij hadden gekund... de rest laat de drukte voor wat het is, maar ik kom beetje bij beetje nog bij de trappen uit en geniet daar van wat ik denk dat het laatste stukje van de set is. Als ik achteraf de setlist bekijk blijk ik toch nog hun halve concert gezien te hebben. Iets heel anders dan 5/6 jaar terug dan in de Poble de Espanyol doen ze niet, maar de band en de setlist zijn nog veel beter geworden.

- DJ Coco, 4*
Traditiegetrouw afgesloten met DJ Coco, die de betere popmuziek aan elkaar mixt met alternatieve plaatjes. En dan krijgen we nog wat vuurwerk op de koop toe.

Op naar #ps16!

hier nog even op reageren ik was niet op beide shows want ik ben een Belg en ik woon zo goed als bijna in frankrijk ...

Voor mij is het ook geen criteria of het publiek los gaat of niet maar het kan wel helpen bij je eigen beleving van het optreden (ik probeer hier trouwens nog een verslagje te schrijven als ik eens goesting heb) Ik ben vooral zelf helemaal los gegaan

Zo, vakantie voor komende lente ook weer geboekt. Toevallig in dezelfde week als het festival (heel toevallig) Ik ben er ook bij volgend jaar. Eens zien of het wat is

Niemand?

Magistrale eerste update. Nu wil ik ook.

http://i65.tinypic.com/jhyaah.jpg

Ik denk dat het de eerste en laatste update is hoor. Maar niettemin erg tevreden zoals elk jaar.

A.R. Kane
Chairlift, DJ Koze, LCD Soundsystem, Mbongwana Star, Optimo, PJ Harvey, Thee Oh Sees, Ty Segall, US Girls, Wild Nothing. Ik ben tevreden. Radiohead is ook niet gek.

Algiers, Holly Herndon, Pusha T, Mbongwana Star, Empress Of, man wat een toffe namen! Maar waarschijnlijk gaat het financieel wat lastig worden, helaas.

Namen die ik er meteen uitpikte:
dungen, current 93, chills, pj harvey, a.r. kane, robert forster van go-betweens, pantha du prince, suede, radiohead, pj harvey, air, pusha t, vince staples, battles, animal collective, boredoms, dinosaur jr, brian wilson, cabaret voltaire, deerhunter, drive like jehu, goat, orchestra baobab, psychic tv (sorry voor kleine lettertjes, komt uit een facebookberichtje)

maar moet zeggen dat ik steeds weer andere dingen zie. Ben ook enthousiast over de namen die Herman en Arrie noemen.

Wist niet eens dat Robert Forster van Go-Betweens was. Erg mooie naam.

Heeft Sigur Ros eigenlijk plannen voor een nieuw album? Anders zou ik een best of-show van ze helemaal niet erg vinden. (zag ze op BKS maar daar speelden ze toen veel nieuw spul)

Wauw! Selda(!), Richard Dawson, Drive Like Jehu, Islam Chipsy & EEK, Mbongwana Star, Orchestra Baobab, Shellac, Six Organs of Admittance... Cool!