Gisteren ook een dagje naar Le Guess Who geweest en vandaag de gratis sessies van Le Mini Who?

Route ging langs:
The Besnard Lakes
Hootoon Tennis Club
Titus Andronicus
Protomartyr
Swervedriver
Younghusband
Bully
Viet Cong
Liima

Behoorlijk wat leuke bands met Viet Cong wel als hoogtepunt. Niet alles kunnen zien want een kwartier moeten wachten om binnen te komen, maar met Death een fantastisch slot.

Van de Mini Who sessies is Ultimate Painting wel het beste, maar de rest ook erg de moeite waard.

Gisteren een aantal uur op Le Guess Who geweest. Sowieso de gelegenheid genomen om TivoliVredenburg eens echt goed te zien (was tot nog toe alleen in Ronda en de Grote Zaal geweest): wat een prachtig gebouw is dat geworden, zeg.

Charlemagne Palestine viel me niet echt mee. Erg pretentieus en kunstzinnig, maar muzikaal wat mij betreft niet erg interessant.
Magma was werkelijk fantastisch. Köhntarkösz en Mekanïk Destruktïw Kommandöh spelen, daar kan een mens alleen maar heel erg blij van worden. Van mij hadden ze 2,5 uur mogen spelen ipv 1,25. Toch maar eens naar Frankrijk voor een echt optreden ipv een festivalset.
Toen een stukje gezien van Shabazz Palaces. Klonk niet verkeerd, maar de zaal was wat te druk.
Sunn O))) was wel aardig, maar na zo'n drie kwartier had ik het erg echt wel gehoord (gezien nauwelijks, door de dikke laag rook), dus toen zijn we naar Kamasi Washington geweest. Was dezelfde show als eerder deze maand in Bitterzoet (maar dan met voldoende ruimte op het podium voor de hele band), en dus eveneens steengoed.
Helaas moesten we wel eerder weg voor de nachttrein, waarna een flinke reis huiswaarts volgde.

Mooi complex, goede muziek gehoord maar qua tijden was dit niets voor mij. Volgend jaar moet er dus wel iets heel bijzonders staan, wil ik weer gaan.

Gisteren Destroyer, Magma, Ringo Deathstarr, heel even Sun Ooo en Kamasi Washington gezien. Afgezien van Sun vond ik het allemaal zeer goed tot waanzinnig. Kan me niet herinneren dat ik de afgelopen 10 jaar zo heb genoten tijdens een festival. Vredenburg beviel me ook erg goed, fijne akoestiek.

Zaterdag had voor mij het minst interessante programma.

De avond begint wederom in Pandora. De twee zusjes van Deradoorian serveren een lekkere mix van pop en wereldmuziek. Er worden nogal wat instrumenten van stal gehaald, maar de mooiste klanken komen toch van de stemmen van de dames.

Deaf Center stond vrijdag tegenover Protomartyr en dus moest ik het vandaag doen met de helft. Dat beviel maar matig en toen ik door de vloer kon horen dat Dan Friel was begonnen, ben ik naar beneden gegaan. Dit was niet veel beter, maar wel leuker. Thumper en Rattler sprongen er positief uit.

Saintseneca speelde voor de eerste keer ooit in Europa. Ik vraag me af of ze zich ook zo hebben gestoord aan het continue gepraat van een groepje mensen. Ik had afgelopen donderdag bij Ought al een groepje mensen aangesproken en mede daarom liet ik deze even aan me voorbijgaan. Kennelijk heeft niemand anders er last van, want niemand heeft er iets van gezegd. Veruit het beste nummer was 'Happy Alone'.

Ambient is niet echt mijn ding, maar Sea Island van Loscil spreekt me wel aan en voor mij stond er niks interessants tegenover. Ik vraag me nog steeds af of ik even ben weggedoezeld want het was over voor ik er erg in had.

Yung Gud begon sterk in Cloud Nine en toen 'You Want Me' er in kwam dacht ik echt dat het ging gebeuren, maar vanaf dat moment ging het fout. 'You Want Me' was te kort en niet hard genoeg en daarna kwamen er een aantal samples voorbij met nigger dit, nigger dat, geld dit, geld dat. Zonde!

Inmiddels was het rond een uur of twee en waren er nogal wat mensen wappie. Zet die in een zaaltje met Lightning Bolt en dan gaat het los. Wat een herrie!!! Geweldige afsluiter van een leuke, maar niet hele sterke muziekdag.

Deradoorian 7,0

Otto A Totland 5,0

Dan Friel 6,5

Saintseneca 6,0

Loscil 6,0

Yung Gud 5,0

Lightning Bolt 8,0

Een heel fijn weekend Le Guess Who? zit er helaas alweer op. Vooral zaterdag heb ik enorm genoten van drie te gekke optredens in de grote zaal maar ook gisteren heb ik nog veel moois gezien met The Pop Group als perfecte afsluiting.

Le Guess Who? is een top festival met TivoliVredenburg als stralend middelpunt dus de tickets voor volgend jaar zijn alweer in de pocket.

De festival top vijf:
1. Kamasi Washington
2. Destroyer
3. Mirel Wagner
4. The Pop Group
5. Blanck Mass / The Notwist

Ten eerste vond ik dat het geluid echt heel slecht was bij veel optredens (zelfs bij 3 in mijn top5) in TiVre dit jaar (vorig jaar totaal niet!) . Ten tweede wil ik zeggen dat het desalniettemin super was! Top 5:
1. The Notwist
2. Kamasi
3. Bennie Maupin
4. Destroyer
5. Viet Cong

Verslag van mijn kant:

Donderdag (na dwalen door Utrechtse straten) begonnen in de Janskerk met eerst Hildur Gudnadottir, dat wel aardig was, maar een tikkeltje saai, en daarna Julia Holter. Opvallend was dat na het concert van Hildur bijna niemand opstond, en we zodoende alsnog niet hele goede plaatsen hadden (dit zou mijn festivalvrijdag nog beïnvloeden). De keuze voor Julia Holter ipv The Notwist bleek een verkeerde: naar mijn mening speelde ze niet goed. Klonk vaak rommelig, en zeker de nonchalante zang was niet altijd spot on. Erg jammer. Daarna nog een stuk van de set van The Notwist meegepakt, en dat was echt fantastisch. Op BKS had ik ze gezien, en daar was ik al enthousiast over, maar volgens mij was dit concert nog beter: absolute meerwaarde van de live-versies tov de studioversies. Als ze nog eens met een clubtour komen dan wil ik daar zeker heen. Daarnaast was de lichtshow ook nog erg tof. Toen gewacht op Faust. Goed concert, alhoewel we op den duur wel verzadigd waren. Die breiende meisjes

Vrijdag stond in het teken van Josh T. Pearson. Uit angst dat we wederom geen goede plaatsen zouden hebben hadden we besloten eerder naar de Janskerk af te reizen (en daarmee helaas helaas helaas Na Hawa Doumbia te laten schieten), en dat bleek totaal niet nodig: Michael Price (met daarvoor nog even Mirel Wagner, dat was wel aardig, maar na vier nummers wel verzadigd) speelde de zaal eerder leger dan voller. Het was dan ook weinig boeiend. Al bij de eerste tonen (toen er tijdens één piano-aanslag ook ineens een orkest strijkers uit Ableton kwam zetten) verloor ik mijn interesse in het concert, je voelt je dan toch een beetje genept. De stukken vond ik ook weinig boeiend. Dat leek de zaal te delen, veel mensen vertrokken. Ofwel: onze zorgen voor goede plaatsen waren nogal onnodig. Nu ja. Bij Josh T. Pearson dus wel helemaal vooraan en in het midden: prachtig concert. Bij de (eveneens prachtige) soundcheck had 'ie me al te pakken. Zanger die ongelofelijk bezield kan zingen, zeker bij de nieuwere nummers kwam dat naar voren. Daarnaast met hilarische grappen. Zeer bijzonder concert (waar mijn omschrijving hier niet echt eer aan doet). Absoluut hoogtepunt van mijn LGW?-festival. Daarna ook absoluut geen behoefte meer andere dingen te gaan zien (dus Chelsea Wolfe laten schieten)

Op de zaterdag keek ik erg uit naar Phurpa, dat dus helaas door visumproblemen niet kon komen. Bummer. Begonnen met Destroyer. Klonk best prima, leuke band en zulks. Het werd echter wel duidelijk dat ondanks de bijzondere klank van de stem van de zanger, hij wel een vrij beperkt bereik had: veel werd op dezelfde toon gezongen. Daardoor werd het concert (en eigenlijk ook het album) wel wat eentonig op den duur. Vervolgens Magma. Svendra heeft me ooit voor het eerst kennis laten maken met Magma, en zei bij de tip 'ik weet niet of ik dit briljant of bar slecht moet vinden', waarmee hij Magma uitstekend had omschreven. Ik vind Magma niet bepaald goed, en tóch intrigeren ze me. Zo was ook het concert. Ik snap Magma gewoon niet zo goed, maar dat is juist het geinige aan de band. Best een leuk concert. T.P. Orchestre de Poly-Rythmo de Cotonou was ook leuk, dansende oude mannetjes met charmante feestmuziek. Daarna mijn eerste keer Sunn O))), en dat was tof. Eigenlijk was ik van plan eerder weg te gaan voor Islam Chispy/EEK, maar de nieuwsgierigheid (mij bekroop aanhoudend het gevoel dat er iets stond te gebeuren) deed me toch blijven. Bijzonder concert, waar je niet alleen met je oren, maar met je hele lichaam het muziek kan beleven (hard!). Het moment dat de trombone inviel was erg mooi. Verrassing, dus. Daarna nog een half uur Islam Chipsy/EEK, en dat was ook te gek. Fantastische en krankzinnige dansmuziek. Zou ik nog eens een keertje een hele set willen zien spelen in een gare fabriekshal, oid. Daarna nog een stukje Kamasi Washington gezien (was niet zo weg van het album), maar dat klonk live goed. Stuk van de drummers was vermakelijk, en de liederen daarna waren ook mooi. Het leek alsof er een soort godsfiguur op het podium stond, een soort Sun Ra-figuur, oid. Vervolgens gewacht op Sherwood ft Disappears, dat wel leuk was maar eigenlijk niets meer dan dat, om af te sluiten (erg laat op de avond) met Lightning Bolt, dat vooral wel leuk als feestje was, maar muzikaal wel echt beroerd. Het nieuwe album heeft een vrij nette en genuanceerde productie, maar daar was bij het concert niets meer van te merken.

Zondag heel vroeg opgestaan (icm de late zaterdagnacht met 3 uur slaap) voor de Songhoy Blues-film in het Louis Hartlooper Complex. Erg indrukwekkende film, en het wachten was op 'mijn' headliner voor de zondag. Echter, eerst nog een optreden van een experimentele oud-speler (hij had de traditionelere bouzouki-speler vervangen), maar dat vond ik niet heel geslaagd. Hertz is wel echt een prachtige zaal met al dat hout. Daarna The Space Lady in Kikker gezien, en dat was heel leuk. Ze speelden veel van mijn favorieten van het album (Major Tom, Ghost Riders In the Sky, Synthesize Me) en ook nog wat extra's (Starman en een lied - 'Go vegan!' - over Moeder Aarde). Toen in de rij staan voor Föllakzoid, die in de EKKO een drukbezocht, en fijn optreden gaven. Wel werd het me duidelijk dat ik de liedjes van het tweede album simpelweg veel beter vind dat die van het derde. Daarna eten en naar RASA voor Songhoy Blues. Zij speelden een erg toffe set, zeer energiek. Ik had het liefst ook wat rustigere liedjes gehoord (dat was een mooie mix geweest), maar het concert was alsnog erg goed. De gitaarspeler in me wordt niet vaak wakker, maar Songhoy Blues motiveert me om hun liedjes op de gitaar uit te zoeken. Daarna mijn festivalafsluiter The Pop Group gezien. Absolute anti-helden, en dan ook geen heldhaftig optreden, maar dat had ik ook niet helemaal verwacht. De liedjes van het oude album werden erg goed uitgevoerd (Thief of Fire vooral!), maar de nieuwe werd niet altijd eer aangedaan (met Nowhere Girl als gigantisch dieptepunt). Misschien omdat ze geen twee goede tonen na elkaar hebben kunnen aanhouden, en het nieuwe album meer uit liedjesliedjes bestaat dan de vorige? Afijn, leuk optreden wel, tof ze live gezien te hebben. Daarna vond ik het wel welletjes.

Kortom: niet altijd de goede keuzes gemaakt, maar wel (tov vorig jaar waar ik op Sleaford Mods na alles in Vredenburg had gezien) heel veel verschillende zalen gezien (9 zalen). Toch mijn favoriete festival van Nederland (met concurrentie van Rewire)

Beste drie concerten:
1. Josh T. Pearson
2. Songhoy Blues
3. Sunn O))) (met afterparty bij Islam Chipsy/EEK)

-edit: tsjonge, dit verslag werd langer dan ik van plan was

Maakt niet uit, leuk om te lezen hoe anderen ook zo van dit festival houden. Ik ga zo wat typen over mijn vier dagen.

Ah ik ben weer terug van het mooiste festival van Nederland mensen otworthy: Lijstjestijd

Donderdag:

Julia Holter: Julia Holter was geweldig in een volgepakte Janskerk. Wat een overweldigende plek voor een concert is dat toch. Ook live was het zeer goed te pruimen en kwam de prachtige sfeer van de plaat prima uit de verf. De ambiance van de zaal is een extra pluspunt, gelijk één van mijn hoogtepunten. 8,5/10

Majical Cloudz: Ik kende dit eigenlijk niet, maar omdat er tegelijkertijd niks bijzonders was heb ik het op de dag zelf nog even opgezet. En ik ben eigenlijk meteen hooked aan deze electro-indie. Vooral omdat ik live weggeblazen werd door de ongemakkelijke houding, de hartverscheurende teksten en zijn toch ook prachtige stem. Deze man in de Janskerk was een geniale zet. 8,5/10

Faust: Tja, wat moet ik hiervan zeggen, je hebt vreemde optredens die nog enigszins charmant zijn en je hebt optredens die gewoon raar zijn en je ook nog eens niet pakken. Er zaten zeker goede nummers tussen, maar die werden afgewisseld met gefreak en absurdistische jams. Ook de drie breiende dames midden op het podium kan ik nog steeds niet plaatsen. Nee, ik had iets totaal anders verwacht. 5,5/10
Ought: Mijn persoonlijke hoogtepunt van vorig jaar was Ought in een afgeladen Ekko, dit jaar was het echter allemaal anders. Misschien waren mijn verwachtingen astronomisch hoog, maar Ought leek er niet zoveel zin in te hebben. Darcy deed niet zoveel moeite om de zaal mee te krijgen en er was gewoon geen energie, geen magie deze keer. De nummers zijn nog steeds geweldig maar dit was een routineklus, vlees noch vis. 7/10

Hoek: Deze negentienjarige ambientDJ uit Amsterdam stond donderdagnacht om half drie in de Ekko gepland. Een verkeerd tijdstip of plek zo bleek, want er was vrijwel niemand. Toch jammer want het was een intrigerende mooie set. Jammer van de troosteloze ambiance waardoor dit optreden nooit een kans had om tussen mijn hoogtepunten te belanden. 6,5/10

Vrijdag:

Kaki King: Vooraf toch zeer hoopvol op een goed optreden, het was ook zeker niet slecht. Mooie gitaarloopjes en getrommel op haar akoestische gitaar begeleid door zeer sfeervolle visuals. Het kwam alleen nooit echt los, op de helft maar vertrokken naar het gelijk geplande Hooton Tennis Club. 6,5/10

Hooton Tennis Club: Het was nogal knullig hoe de band na twee nummers aankondigde nog één nummer te spelen, verbaasd reageerde iemand uit het publiek dat ze nog een half uur hadden. De band maakte er een grap van speelde dus nog een half uur door, deze losse sfeer paste perfect bij de liedjes, gewoon een heerlijk powerpop optreden van Teenage Fanclub, euh ik bedoel Hooton Tennis Club. 7,5/10

Protomartyr: Wat een baas is Joe Casey, de frontman van Protomartyr. Hoe hij de nonchalance zelf is op dat podium, in pak met een biertje in één hand en de andere hand in zijn zak terwijl hij de lyrics in de mic schreeuwt. De zaal is gelijk helemaal mee en vooral de tweede helft van de set is erg lekker. Helpt ook mee dat de band zwaar strak speelt. 7,5/10

Swervedriver: Was ik maar naar het schijnbaar legendarische optreden van Josh T. Pearson gegaan inplaats van het matte bij vlagen saaie Swervedriver. Nee dit was samen met ought mijn grote tegenvaller. Wederom te hoge verwachtingen denk ik. Nergens werd ik gegrepen door de band. 6/10

Lubomy Melnyk: Metz was vol(huilen) en dus hadden we maar wat van pianist lubomyr melnyk meegepakt, erg mooi en nooit gedacht dat ik dit soort muziek ooit op LGW ging zien, maar ze blijven me verrassen. Als je denkt naar Metz te gaan en dan hierin terechtkomt is het contrast alleen nogal groot. Daarom niet optimaal van de meester kunnen genieten. 7/10

Evil Superstars: Ik had in de aanloop best was geluisterd naar deze band, maar live is dit compleet anders. Krankzinnig op goede manier, wat een intensiteit. Het is live meer noise en stoner dan ze op plaat ooit geweest zijn(volgens mij). De visuals waren al even bizar als het optreden en mij hadden ze mee. Geniaal in al zijn waanzin 8,5/10

Blanck Mass: Viet Cong was vol(huilen) dus was er ff niks tot Blank Mass, de helft van Fuck Buttons. Het was een zeer indrukwekkend geluid maar het leek nooit echt los te komen, nooit echt tot een climax te komen zeg maar. Wel een vet optreden maar ik prefereer de opbouwen van Fuck Buttons. 7,5/10

A Place To Bury Strangers: De afsluiter van de vrijdag om 2:00 maar de zaal was nog afgeladen. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten maar in de eerste twee minuten wist ik dat dit een speciale show ging worden. De gitarist smeet in het eerste nummer zijn gitaar vijf meter de lucht in en speelde daarna verder op een half verrotte gitaar. Dit was een opmaat naar de bizarre overdaad van deze band. Het geluid stond oorverdovend hard en de band haalde alles uit de kast, toen ik na 40 minuten dacht dat ze niet harder konden werd er achterin de zaal een soort drumcomputerding gehaald. De bassist liep de zaal in en gaf midden in de zaal(op een meter of twee van waar wij stonden) een minirave van tien minuten kneiterharde noise weg. De bastonen dreunden door je hele lichaam. Daarna liep hij het podium weer waar inmiddels de band Grump ook stond. Toen speelden de twee bands nog even twee nummers om iedereen nog even weg te blazen. verbijsterd van deze meesterlijke show droop iedereen af, dit ga ik nooit vergeten otworthy: 10/10

Zaterdag:

Destroyer: De man van de geweldige teksten en tegenwoordig ook sfeervolle platen was de opener van de zaterdag. Vorige keer zag ik hem zonder begeleidingsband en dat was wat karig, deze keer stond er gelukkig wel een band achter. Het was een heerlijk sfeervol en betoverend optreden, mijn persoonlijke favoriet Chinatown horen was een hoogtepuntje. 8,5/10

Ringo Deathstarr: Het geluid was één groot drama, maar dat neemt ook niet weg dat het gewoon een heel middelmatige band is. Maar zo slecht had ik het niet verwacht, ze zorgen hoogstpersoonlijk voor de enigste onvoldoende van het festival. Bah snel weg naar Shabazz Palaces. 4/10

Shabazz palaces: Hip-hop is het enigste genre waar het festival wat mij betreft nog wel wat meer mee mag doen en deze act is een eerste stap. De Hertz was propvol en de twee mannen gaven ook een heerlijke show weg. Vooral vet om ze live die beats op te zien bouwen met verrassend weinig voorgeproduceerde geluiden. 8,5/10

Sunn 0))): Dit moest je eigenlijk wel een keer meegemaakt hebben en nu ze er toch stonden. Sun 0))) live maakt muziek tot een lichamelijke ervaring. De loeizware drone is zo hard en verwoestend dat alles in de zaal trilt. Oordoppen waren verplicht en er werd geen drank geschonken tijdens het concert omdat anders de glazen van de bar trilden. De zaal werd volgepompt met rook en daar kwam de band in zwarte gewaden het podium op. Het was een overweldigende ervaring waar je muziek niet alleen hoort, maar ook ziet(de rook beweegt bij vlagen door het immense geluid) en voelt. Erg vet om een keer mee te maken, maar muzikaal wel erg eentonig. 7,5/10

Kamasi Washington: Ook stond Sunn O))) tegelijk met Kamasi Washington, de jazzsensatie die ik zeker wilde zien. Op plaat kan ik zeker waarderen, maar live is het twee treden hoger. Kamasi struint als een soort god over het podium en omringt zich met een groep onmenselijk goede muzikanten. Ze krijgen allemaal ruimschoots de ruimte om helemaal los te gaan wat enkele onvergetelijke momenten oplevert. Hoe één kan je met je instrument zijn. Kamasi is nieuwe jazzgod, zoveel mag duidelijk zijn. 9/10

Zondag:

The Space Lady: Ik ging hier meer uit nieuwsgierigheid naartoe dan dat ik het echt perse wilde zien. Het was echter zeer vermakelijk om een oud hartelijk hippievrouwtje zeer chille nummertjes op een synth te horen spelen. Het meest rustgevende concert van het weekend. 7/10

Föllakzoid: Hier keek ik zo hard naar uit, vorige keer kon ik maar een kwartiertje zien en dat kwartier was ik fan geworden van de krautrockers. Nu stond ik dus vooraan in een uitpuilende Ekko(perfecte zaal voor deze band) en ze maakten alles waar. De hypnotiserende jams waren geniaal en er stond regelmatig kippenvel op mijn armen. 9/10

Os Mutantes: Deze Braziliaanse psychband uit de jaren zestig stond ook nog op het programma en het was zeker de moeite waard. De psychedelische klanken waren overgoten met een subtiel latin-sausje. Het werd alleen wat te smooth voor me bij vlagen. 6,5/10

Atlas Sounds: Was ik maar naar Dungen gegaan want dit was niet zo bijzonder. Het geluid stond ten eerste echt veels te hard en het leek wel een soundcheck voor Deerhunter. Goed, ik vergeef het je Bradford Cox, omdat je zulke goede liedjes kan schrijven. 5,5/10

Deerhunter: Ze begonnen gelijk met mijn favoriete nummer Desire Lines en het was zeker een goed concert, ik kon alleen jammer genoeg niet alles zien en heb waarschijnlijk Helicopter gemist. De nieuwe nummers doen het live ook prima en het was subtiel wegdromen geblazen. De band komt alleen wat ongeïnteresseerd over waardoor ik er niet zo ingezogen werd als ik verwacht had. 8/10

Top vijf:

1. A Place To Bury Strangers

2. Kamasi Washington

3. Föllakzoid

4. Julia Holter

5. Shabazz Palaces

Naar de zondag keek ik erg uit met o.a. Deerhunter, Föllakzoid en Big Brave op het programma.

Autootje geparkeerd bij de Helling. Daar kun je op zondag gratis parkeren. De 3 dagen ervoor bij Vredenburg geparkeerd en als ik dat nog een keer had gedaan, was het parkeren duurder geweest dan een 4 dagenkaart.

Helemaal klaar voor Big Brave, waar ik het meest naar uitkeek van de hele line up. Vanwege afzeggen van een andere band was het aanvangstijdstip 70 minuten later geworden. Dan op het fietsje nog maar even naar Vredenburg voor weet-ik-veel. Kwam terecht bij Nick Garrie. En dat was onverwacht leuk! Niet alleen de muziek, maar ook de (korte) praatjes tussendoor. Beste nummers: Can I Stay With You en Love In My Eyes.

Eindelijk was het dan zover; Big Brave live zien! Samen met Benjamin Clementine voor mij de ontdekking van het jaar. En ook live geniaal. Een muur van geluid en die prachtige stem die live echt beter was dan op plaat. Het eerste nummer had ik bijna de hele tijd kippenvel. Ging live vrij veel richting noise. Dacht serieus heel even dat de drummer een hersenbloeding of iets dergelijks kreeg; hij drumt af en toe alsof 1 kant van zijn lichaam verlamd is. Prachtig stel bij elkaar dat nog werd versterkt door Jessica Moss.
Het absolute hoogtepunt van LGW? 2015 voor mij.
Op dat moment besloot ik dat het deze zondag niet laat zou worden.

Wel nog even Föllakzoid meepikken natuurlijk. Er stond een pittige rij voor Ekko en het leek er even op dat ik niet meer naar binnen mocht. Kwam toch goed en de mannen begonnen ijzersterk met Electric en een tweede nummer waarvan ik even de titel niet weet. Daarna volgde er een nummer met steeds een soort vertraging er in. Klonk heel apart, maar sloeg niet echt aan. Tijdens dat nummer liepen aardig wat mensen weg. Ze herpakten zich weer met Earth en toen had ik het gehad. Drie nachten met te weinig slaap was genoeg en ik was verzadigd.

Wederom een geweldige editie en ik ga zo zeker een early bird voor volgend jaar kopen. Enige tegenvallende is dat geen één act buiten de zogenaamde mustsees die ik had, me echt heel positief heeft verrast.

Nick Garrie 7,0

Big Brave 9,5

Föllakzoid 7,0

Top 10 (met wat kleine bijstelingen van eerder gegeven cijfers)

10. Ought 6,5
9. Deradoorian 7,0
8. Föllakzoid 7,0
7. Nick Garrie 7,0
6. Mirel Wagner 8,0
5. Dollkraut 8,0
4. Lightning Bolt 8,0
3. Majical Cloudz 9,0
2. Protomartyr 9,0
1. Big Brave 9,5

Volgend jaar van 10 t/m 13 november. Die zondag de 13e staat The Cure in Ziggo.

Leuk om te lezen allemaal! Heb zelf nog niet echt de schrijfgeest.

Toppers/verrassingen van het weekend:
Stuff.
Deaf Center
The Notwist
Adrian Sherwood ft Disappears
The Space Lady

Zaterdag last-minute toch gegaan. Begonnen bij Destroyer, gelijk een goede binnenkomer. Met live-band een stuk energieker dan op plaat, op een wat minder middenstuk gewoon prima. Jammer, maar begrijpelijk, dat hij Bay of Pigs niet speelde.

Magma vervolgens was geinig, mooi om dit eens live te zien. Typisch muziek waar ik voor in de stemming moet zijn. Na persoonlijke favoriet Da Zeuhl Wörtz Mekanïk weggegaan voor T.P. Orchestre Poly-Rytmo de Cotonou. Dat was heerlijk dansen, wat een fijne show! Ondanks dat er vrijwel niks van mijn favoriete album Cotonou Club werd gespeeld.

Na een korte zitpauze wilden we gaan kijken (voelen deden we de muziek buiten de Ronda al) bij Sunn 0))), maar daar was het 1 in, 1 uit, dus maar er maar lekker voor gaan zitten bij Kamasi Washington. Die speelde een knetterstrakke show met zijn band, al was het bij vlagen wel iets té veel show-off en iets te weinig muzikale lijn. Daarna wilde ik nog even H09909 meepakken in de Ekko, maar de combinatie rij + regen zorgde ervoor dat ik koos om 100 meter verderop horizontaal te gaan.

Al met al een relatief kort, maar muzikaal zeer sterk festival. Voor is dit een absolute uitblinker onder de festivals, weinig andere festivals die zo spannend en gevarieerd programmeren als Le Guess Who. Dat vrijwel alles op loopafstand van mijn huis, is ook niet mis.

Van mij ook nog even een verslag (deel 1 van 2):

Het is mid/eind november, dus weer tijd voor het gezelligste, veelzijdigste en leukste festival van het jaar: Le Guess Who? Dit jaar in nóg meer zalen dan de vorige jaren, en met een nóg internationaler programma. Ik ging uiteraard weer 4 dagen polshoogte nemen. Hier een verslag (in 2 delen).

Donderdag
Julia Holter
Zoals ondertussen bijna gebruikelijk, begint het festival voor mij in de Janskerk. Al miste ik de IJslandse celliste Gudnadottir, was ik gelukkig nog op tijd voor een van mijn beoogde hoogtepunten Julia Holter. De avant-garde artieste die met haar stem en instrumentatie perfect in de galmende Janskerk past. En ze begon bloedmooi. Eerst met een ode aan Parijs, en vervolgens met haar prachtige kakafonie aan mooie geluid en de nummers van haar laatste album wist ze de volledig volgelopen kerk voor zich te winnen. Maar mij deed het na dit veelbelovende begin niet veel meer. Het bleef erg vlak, en ook haar wel heel saaie Amerikaanse overkomen overtuigde mij geen moment. De veelzijdigheid van haar album verdween in de galmen van de Janskerk.

The Notwist
Snel naar de Grote Zaal in TiVre vluchten dus om nog zoveel mogelijk The Notwist te kunnen meemaken. Ik zag ze al eerder dit jaar (weergaloos concert dat ik vergat te recenseren) en hadden daarom geen prioriteit boven Julia, maar oh ik had toch echt meteen naar ze toe moeten gaan. Met soms bijna naar house/dance nijgende folk-electronica waren ze nóg imponerende dan in Doornroosje. En het publiek ging helemaal los, zeker bij het adembenemende laatste nummer waarbij ze hun grunge/metal verleden nog even aanhaalden.

Faust
Na de Duitse art-rockers van The Notwist maar lekker in de Grote Zaal gebleven en een leuk plaatsje gereserveerd, wachtende op die andere Duitsers: de Einsturzende Neubauten van 2015: Faust. Het eerste wat opviel waren de breiende meisjes waar heel Twitter over repte, die zich al ruim voor aanvang van het optreden pontificaal op het podium hadden genesteld. Toen ál een intrigrerend concert, en het was niet niet eens begonnen. En toen kwam de band ten tonele. Met theatrale en hysterische muziek wisten de grondleggers van de Krautrock het eerste half uur behoorlijk te overtuigen. Maar daarna vervielen ze steeds meer in experiment en verzandde frontman Jean Hervé Peron in vaag gebrabbel en hield ik het op een gegeven moment maar voor gezien.

Op naar Pandora om daar nog een stukje Last Ex te zien. Een heel klein stukje ja. 1 (langgerekt) nummer zag ik nog, en dat smaakte best naar meer. Lekkere lome spacy gitaar-rock, in lijn van de andere bandjes die namens Constellation Records of LGW stonden.

Ought
Maar de echte reden dat ik naar de Pandora ging was natuurlijk Ought. Na een korte pauze kwam de band die verantwoordelijk was voor een van dé hypes van 2014 en het festival hoogtepunt van vorig jaar het podium op. Maar al snel werd duidelijk, misschien mede door het toch wel iets minder imponerende tweede album van de band, dat dit concert het bij lange na niet ging halen bij vorig jaar. Dat kwam ook door het matig afgestelde geluid, waardoor we de karakeristieke stem van frontman Tim Beeler nauwelijks konden horen. Wel een fantastisch Beautiful Blue Sky gehoord, maar niet mijn persoonlijk favoriet Habit.

Vrijdag
Mirel Wagner
Vrijdag begon voor mij weer in de Janskerk. Hier stond de illustere Mirel Wagner haar akoestische liedjes te vertolken, en oh wat was dat mooi. De duistere en duivelse sferen die ze opriep kwamen prachtig tot zijn recht in de kerk en drie kwartier was ik volledig gegrepen door hij ijzingwekkende teksten. Tel daar bij op haar prachtige stemgeluid, bij verre het meest indrukwekkende dat ik het hele festival heb gehoord en we hebben een van de hoogtepunten van LGW15 te pakken. Bij vlagen duidelijk de vrouwelijke versie van Nick Cave, en dat is beslist een compliment.

Swervedriver
Daarna, na wat schema-twijfels, toch maar naar de TiVre gesneld. Daar was het schema enigszins onsamenhangend. Veel akoestische en bijna klassieke acts stonden tegenover elkaar, en dit was het enige moment van het festival dat het schema even niet zo veelzijdig was als gehoopt. Dat zorgde ervoor dat bij het gehypete Protomartyr, de enige harde act van dat moment op de dag, helemaal stampensvol was. Wij dus zoeken naar een alternatief. Dat vonden we bij het minimalistische Deaf Center, dat een kwartier heel intrigerende was, maar daarna vooral een beetje saai. Daarom maar weer weggegaan, en maar naar de comeback van shoegazers Swervedriver gegaan, want de spannendste act van de dag, Jerusalem in my Heart, had afgezegd wegens technische problemen. Dat was leuk en even lekker rocken, maar daar is meteen alles mee gezegd. Dus op naar weer een andere zaal.

Ludomyr Melnyk
De omschrijving van de ons onbekende Ludomyr Melnyk klonk interessant (de snelst spelende pianist op aarde), dus maar naar de Hertz. Daar aangekomen zat de zaal bijna helemaal vol dus dat beloofde wat. Solo op een vleugel creëerde Melnyk de meest bijzondere pianomuziek die ik ooit heb gehoord. Melnyk noemt het zelf "continuous music", muziek waarbij de piano-klanken eigenlijk tot één continue en hypnotiserende klank zijn gevormd;een soort akoestische drone. Heel erg bijzonder. Jammer dat Melnyk met ellenlange intermezzo's en vage verhalen de nummers aan elkaar praatte. En na 60 minuten (Melnyk ging veel langer door dan gepland) moesten we toch echt op tijd naar het beoogde hoogtepunt van de dag.

Viet Cong
Viet Cong. Vorig jaar miste ik ze toen ze in de EKKO stonden, dus nu een herkansing. Hoewel hun debuut-album mij een beetje tegenviel wist ik vrijwel zeker dat ze live wel zouden overtuigen. En wat heet: met doordringende postpunk, met erdoorheen geweven subtiele melodieën, overtuigden ze van begin tot eind. Ondanks dat net als bij landgenoten Ought de dag ervoor het geluid wat slecht stond afgesteld, stelden ze geen seconde teleur. En vooral de 15 minuten durende afsluiter was een baken van tomeloze energie, agressie en subtiele muzikaliteit. Fantastisch optreden en een heerlijke afsluiter van de vrijdag.
Pat-sounds: Dag 1/2 Le Guess Who? (2015-11-19/20) - pat-sounds.blogspot.nl

Echt een muziekwalhalla.

Mijn top 5:
1. Josh T. Pearson
2. Kamasi Washington
3. Magma
4. Shabazz Palaces
5. The Notwist (helaas 'slechts' drie kwartier van gezien)

En nog een verslag van zaterdag/zondag:
----
Op naar dag 3 en 4 van LeGuessWho? Vooral op de zaterdag stonden bij voorbaat de meeste must-sees, maar ook de zondag had een zeer interessante line-up.

Zaterdag

Destoyer
Beginnen deed ik bij Destroyer in de Grote Zaal, toch wel een van mijn meest geluisterde artiesten van de laatste paar jaar. Twee jaar terug stond Dan Bejar solo een hele saaie set te spelen, maar nu nam hij zijn voltallige band mee. En dat zorgde voor mijn eerste en ook meteen laatste heuse kippenvel moment van het festival! Opener Bangkok werd prachtig opgebouwd naar een spetterende climax van blazers (sax en trompet), dusdanig dat ik met open mond stond te kijken. Als het zo zou doorgaan, zou het het beste concert van het jaar kunnen worden. Jammergenoeg werd het dat niet. Het hele optreden bleef spetterend, maar ook wel een beetje eentonig. Het trucje van Bangkok werd iets te vaak toegepast en elk nummer leek op elkaar en verzandde in een vergelijkbare climax. Bovendien deed de stoïcijnse Dan Bejar dusdanig ongeïnteresseerd, hij zat meer aan zijn biertjes te lurken dan dat hij zong, dat het afbreuk deed aan de sfeer van het optreden. Toch een duidelijke highlight van het festival.

T.P. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou
Ik wilde eigenlijk de hele avond in de Grote Zaal blijven, maar ging toch nog even weg om de legendarische progrockers van Magma in de Ronda te zien optreden. Een vermakelijk intermezzo met briljant muzikantschap, maar ook wel een beetje een saaie bedoeling met weinig melodie en iets te langgerekte nummers. Na een half uurtje dus maar terug naar de Grote Zaal om daar een feestje te bouwen met het Afrikaanse/Beninse afro-funk-gezelschap T.P. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou. Swingende afro-funk met een vrolijke en zonnige sfeer verlichtte de grote zaal, en ik heb niemand in de zaal gezien zonder een glimlach op zijn gezicht. Een heerlijk optreden om je in de zaterdag-avond te zuigen.

Toch gingen we iets eerder weg naar de Pandora om mijn favorieten Suuns te zien. Ze stonden samen met Jerusalem In My Heart in de Pandora. Die had gisteren nog af gezegd voor zijn soloshow; des te meer reden om hierheen te gaan dus. Ook vorig jaar stonden ze samen op LGW, en hoewel dat concert lang niet zo goed was als Suuns 'solo', was dat een geslaagde set. Nu ze ook daadwerkelijk een album hadden uitgebracht was ik benieuwd of ze wellicht een wat coherentere en meer ervaren set op de mat kunnen leggen. Het was in elk geval duidelijk dat ze heel wat beter op elkaar waren ingespeeld dan vorig jaar, maar duidelijk was ook dat Jerusalem In My Heart nu veel meer invloed had. Veel Afrikaanse/Arabische drones en tonen dus, en daarmee heel wat experimenteler, vager en vooral minder dansbaar dan vorig jaar, en een behoorlijke teleurstelling. Ik hoop van ganser harte dat LGW huisband Suuns volgend jaar weer zelf een optreden verzorgt.

Kamasi Washington
Op naar de jazz-sensatie van 2015, en volgens velen de redder van de jazz: Kamasi Washington. Ikzelf was iets minder enthousiast dan de meesten, en denk dat de hype vooral komt omdat ie toevallig op een goed label zit, maar bij dit soort artiesten is het vooral belangrijk ze live te zien. En dat was bij het eerste nummer meteen evident. Met een tomeloze energie werd het publiek meteen bij het nekvel gegrepen en nooit meer losgelaten. Iedereen in de band speelde met enorm veel passie en speelplezier, en waar het album bij vlagen wat te experimenteel was, was dit optreden een grote toegankelijke en energie brij van funk, soul en jazz. Hoogtepunten werden vooral verzorgd door de fantastische toetsenist en de twee!! drummers, maar het accent lag wel heel erg (te) veel op dit drietal. Het minpunt van het optreden was namelijk dat het geluid erg slecht stond afgesteld, en we de blazers-sectie bijna niet konden horen. Kamasi zijn sax zelf kwam maar net over de keiharde drums uit, en enkel tijdens zijn mooie solo's kwam de kwaliteit van de band-leider echt naar voren. Toch een imponerende set vol spierballerij, en het slechte geluid stoorde eigenlijk geen moment. Misschien toch wel een beetje de redder van de jazz. Het had echter nóg veel beter kunnen zijn.

Daarmee was de zaterdag weer afgelopen, en met het oog op het vroeg te beginnen programma van de zondag maar snel naar bed.

Zondag

Gaye Su Akyol
Zondag had niet een heel uitnodigend schema, maar er stonden wel wat bakens in het blokkenschema. Zo wilde ik bijvoorbeeld Follakzoid heel graag in de EKKO zien, maar ging ik toch uit gemak maar naar de TiVre (achteraf het hele weekend alleen maar in de Janskerk en TiVre geweest...). Daar begonnen we in de Grote Zaal met een drietal Turkse acts. Te beginnen met het ons volstrekt onbekende bandje Gaye Su Akyol. Het bleek een viertallige band te zijn met zangeres die in het onverstaanbare Turks zong, waarbij de mannen maskers droegen en heerlijke psychedelische rock verzorgden. Een lekkere veelzijdige rock-set met sterk drumspel hoorden we die ons de hele tijd geboeid wist te houden; dit soort concerten maken LGW zo ontzettend bijzonder!

Okay Temiz & La Fanfare Du Belgistan
Daarna bleven we lekker in de Grote Zaal hangen voor Okay Temiz & La Fanfare Du Belgistan. De 76-jarige Temiz, een Turkse cult-held, werd ondersteund door een Belgische jazz-band en speelden een rustige set vol vakmanschap. Hierin bespeelde Temiz uiterst vage instrumenten met als hoogtepunt een soort pijl en boog met een bol eraan vast dat klonk als een draaitafel. Beter kan ik het niet omschrijven. Interessanter was de 8 man tellende Belgische band, die prachtig op elkaar ingespeeld was en vooral qua blazers-werk overtuigde. Toch vielen we een beetje in slaap bij het weinig energieke optreden, en vertrokken we naar wat energiekers: Babe Rainbow. Dit bleek een heuse hippieband te zijn, volledig in jaren 70 stijl met flower-power kleding (wijde broeken!). Het geluid stond (bijna voor het eerst dit festival) perfect afgesteld en gecombineerd met een energieke en zeer vrolijke set waren we blij naar de Ronda gevlucht te zijn. Heerlijke ongecompliceerde uptempo pop-rock met lekkere samenzang.

Babe Rainbow
In de Ronda bleven we. De volgende act was namelijk Mikal Cronin in een speciale setting: de minimalistische en puntige rock-nummers van Cronin werden eenmalig bijgestaan door een blazers- en strijkers-sectie! Maar dat viel wat tegen. Het geluid stond slecht afgesteld, en het eerste kwartier hebben we geen strijker of blazer gehoord omdat de gitaren veel te hard stonden. Sowieso passen dit soort toevoegingen niet zo bij de recht-door-zee muziek van Cronin. Desalniettemin werd het concert naar het einde toe steeds beter (ook omdat het geluid wat werd bijgesteld) en zagen we gemiddeld genomen een degelijke set. Maar van die blazers hebben we weinig gemerkt.

Vervolgens wilden we Ariel Pink zien, maar door wat problemen tijdens het avond-eten bijna de hele set gemist. Dat was geloof ik niet zo erg, want het laatste nummer dat we nog wel hoorden, was niet erg bijzonder. En weer klonk het geluid erg slecht in de Ronda...Op naar de Grote Zaal voor een rondje jazz dan maar!

Bennie Maupin
Te beginnen met jazz-fenomeen Bennie Maupin in een viermans band. Nagenoeg perfect was deze set: van subtiel minimalistisch tot funky en opzwepend, het optreden had alles in zich, en het geluid was perfect (ondanks een Maupin die af en toe zijn ontevredenheid uitte). Maupin liet horen duidelijk nog op de toppen van zijn kunnen te musiceren, al was het vooral zijn veelzijdige band, en dan vooral de pianist, die imponeerde. Heerlijk festival-hoogtepunt en een terechte staande ovatie van het
publiek.
Annette Peacock
We bleven lekker hangen in de Grote Zaal, want een andere jazz-legende zou hier optreden: Annette Peacock. Waar ik een experimentele pop-set met grote band verwachtte, positioneerde Peacock zich verrassend genoeg solo achter een piano, met drum-computer aan haar zijde. Vergelijkbaar met het laatste album van Kate Bush, 50 Words for Snow, karakteriseerde deze set zich door minimalistische piano-klanken en de snerpende, in de loop van de jaren niks aan kwaliteit ingeboete, stem van Peacock. Een enorme verrassing, en zo laat op de avond en laat in het festival, een toch wat zwaar en moeilijk optreden. Maar zonder twijfel zéér indrukwekkend.


Daarna nog naar de Ronda voor Atlas Sound aka Bradford Cox aka Deerhunter, maar daar konden we de energie niet meer voor opbrengen. Met Peacock eindigde dus deze zeer geslaagde LeGuessWho?, waarbij alle genres de revue passeerden en eigenlijk alleen de geluidskwaliteit teleurstelde. Hoe kan het dat vorig jaar bijna alles perfect klonk, en er dit jaar zoveel matig geluid was te horen?? Naja, ik weet het niet.
Nu al zin in Le Guess Who? 2016. Nu al een succes. Waarom? Wilco.

Om af te sluiten nog even de festival Top 10:

1. The Notwist
2. Kamasi Washington
3. Bennie Maupin
4. Destroyer
5. Lubomyr Melnyk
6. Viet Cong
7. Mirel Wagner
8. Annette Peackock
9. Babe Rainbow
10. T.P. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou

Pat-sounds: Dag 3/4 Le Guess Who? (2015-11-21/22) - pat-sounds.blogspot.nl

Go vegan!

In je recensie ben je toch overwegend negatief over Destroyer en Kamasi, Norrage. Bijzonder dat ze dan nog zo hoog komen in je top.

Uuh? nee? ik ben negatief over het album en over het geluid bij Kamasi, maar ik kom superlatieven te kort voor het optreden zelf in de tekst? Misschien wat onduidelijk opgeschreven Bij Destroyer kan ik het beter begrijpen, dat kakte ook wel in. Maar dat concert zorgde voor mijn enige kippenvel moment

Geluid in Grote Zaal was inderdaad slecht, zowel bij Destroyer, als Orchestre, als Kamasi. Instrumenten stonden te hard of juist te zacht afgesteld, hoge tonen waren schel en af toe zaten er zelfs glitches door. Moet toch niet kunnen in zo'n gerenommeerde zaal. Vooral bij Kamasi moest ik me daar echt ff overheen zetten (maar da's ook een beetje mijn deformatie)... minpuntje op een verder uitstekend festival.

Yep. Alleen op zondagvond ik het geluid goed in grote zaal, bij Maupin en Peacock bijvoorbeeld. Ook het geluid in Pandora en Ronda vond ik 90% van de tijd echt heel slecht. Hertz was wel goed, net als Cloud Nine en de Janskerk. In andere locaties ben ik niet geweest

Het ligt ook niet aan de zaal, het ligt aan de artiesten. Bij Destroyer wilde elk bandlid zijn geluid maximaal hebben. Het wordt dan natuurlijk ook een brei als iedereen tegelijk begint te spelen. Geluidsmensen doen, om oneindige discussie ("ik ben toch de muzikant?") te besparen, ook maar gewoon wat er van ze gevraagd wordt.

Het probleem van de grote zaal is gewoon dat die zaal - qua akoestiek - eigenlijk niet bedoeld voor (hard) versterkte muziek. Klassiek klinkt er prachtig en om die reden is de grote zaal in het verleden dan ook vaak geprezen - i.t.t. de Rode Doos in Leidsche Rijn - en er is van alles ondernomen om dat in stand te houden. Voor andersoortige muziek vergt het overigens wel enig 'tweaken' en dat vergt tijd en geduld. Zo niet, loopt de zaal erg snel 'vol'. In het verleden meermalen ronduit oorverdovende concerten meegemaakt (Philip Glass en Steve Reich bijv) - de musici zelf horen niet hoe het in de zaal klinkt.

Opvallend trouwens dat bij Maupin de drummer herhaaldelijk om meer monitor moest vragen.

Bij de beter klinkende concerten durven artiesten zichzelf zachter te zetten, op zulke momenten is er ook niks aan de hand. Veel artiesten hebben daar geen snars verstand van helaas.
Verder mag die oude zaal van mij gewoon plat en vernieuwd, een oerlelijk gedrocht is het eigenlijk.

Het grappige is dat voor Hoog Catharijne, waar het oude MC Vreeburg nauw op aansloot, veel mooiere bebouwen zijn gesloopt, zoals dat van De Utrecht (prachtig voorbeeld van Jugendstil) en de restanten van de burcht, blootgelegd op de plaats van het MC werden ook snel weer bedekt. Al spoedig na oplevering werd de omloop rond het MC op niveau eerste verdieping volkomen afgegrendeld - hij was met al zijn nisjes en bankjes erg gebruiksvriendelijk voor junks

Herman Hertzberger is vermaard om zijn zgn 'mensgerichte architectuur' - dat leidt tot veel kruip-door en sluip-door dingen, nisjes en trappetjes en die uiterst onhandige visgraattrappen in de zaal. Als ik het zou moeten typeren zou ik zeggen: "kneuterig". Met het uit de bocht gevlogen budget van Tivoli - ook dit jaar krijgt men de exploitatie niet rond - vraag ik me af wat de impact geweest zou zijn als men 'from scratch' was begonnen. Had men niet de kosten hoeven te maken om de "grote zaal te ontzien" en waren waarschijnlijk geluidslekken zoals nu (inmiddels verholpen met flinke extra kosten) niet opgetreden.

De eerste lijst met namen:

Curators:

Wilco
Savages
Julia Holter
Suuns

General Program:

Swans
Patty Waters *
Dinosaur Jr.
Digable Planets *
Wooden Shjips
The Dwars of East Agouza
Scott Fagan *
Ryley Walker
Cate Le Bon
The Comet is Coming
St. Francis Duo
Guy One & The Polyversal Souls
Lera Auerbach & Netherlands Chamber Orchestra
Jameszoo Quartet
Anna von Hausswolf
Phurpa
Richard Skelton
Heron Oblivion
Nadja
Heather Leigh
Star Rzeka
Ryan Sambol
Doodcast Live Special

De * vind ik drie prachtige boekingen.

Begint zeker wat moois te worden!

Voor mij vooral een hoop onbekende namen, maar Digable Planets is supertof ja!

Vrij obscure boekingen toch wel bij deze eerste grote lichting namen, op een aantal (middel)grote namen na. Een hoop huiswerk zullen we maar zeggen. Al zijn sommige artiesten onder ander namen misschien bekender zoals Heather Leigh (Charalambides), Heron Oblivion (Meg Baird) en Nadja (Aidan Baker). Klein puntje van kritiek aangezien het me opviel: o.a. Savages, Swans, Julia Holter, Jameszoo en Suuns hebben recentelijk nog op LGW gestaan. Een klein beetje een herhalingsoefening dus maar met een ticketprijs van 90€ voor vier dagen festival ga ik verder niet klagen.

Het is de tiende editie van het festival en ze geven op hun website aan: Vandaar dus de - op sommige punten - herhalingsoefening. Een andere bekende naam is overigens St. Francis Duo bestaande uit Stephen O’Malley en Steve Noble.