Enkel Metz is niet zeker, maar voor de rest ben ik te vinden bij:
Zaterdag:
18:40 – 19:30 – Mario Batkovic (Ronda)
19:30 – 20:00 – Peter Brötzmann & Han Bennink (Cloud Nine)
20:00 – 21:00 – ICP Orchestra (Cloud Nine)
21:00 - 21:50 – Shabazz Palaces (Pandora)
21:40 – 23:10 – Pharoah Sanders (Grote Zaal)
23:30 – 00:30 – Dälek (dB’s)
01:30 – 02:30 – METZ (De Helling)
02:50 – 03:35 – Natasha Kmeto (Cloud Nine)

Begin vandaag bij The Bug, dan toch John Maus en Fhloston Paradigm, daarna is er weinig wat me echt tof lijkt, tips?

Ik ben er alsnog bij voor de laatste twee dagen! Net nog een passe-partout op de kop kunnen tikken voor een acceptabele prijs.

Ik ben te herkennen aan een blauwe blouse, een zwart T-shirt van The National met wit/rode opdruk, een lichtbruine broek en bruine sneakers. Spreek me gerust aan als je me ziet.

Voorlopige planning post ik zo.

Gister weer erg genoten van alle optredens. We hadden alleen gekozen om Thurston Moore af te kijken, en hebben daardoor van 23.20-23.50 in de rij gestaan voor de helling en het hele optreden van William Basinski gemist

Toch wel jammer dat ik Keiji Haino heb moeten laten schieten na de reviews hierboven, maar het concert van twee jaar terug viel me dusdanig tegen dat het niet nogmaals riskeerde de verkeerde keuze te hebben gemaakt.

Wel heb ik zowel donderdag als vrijdag Sietse aka Orphax gespot, op donderdag bij de Dom en op vrijdag toen hij wegliep bij GAS

Protomartyr 7.5
Weyes Blood (drie nummers gezien) 8
Thurston Moore Group 8.5
GAS 8.5

In Tivoli is het al snikheet, dus ik ben in de avond enkel te spotten in donkergroene trui, zwarte jeans en witte sneakers. Good luck in een donkere zaal. Zo loop ik in ieder geval naar de Ronda.

Zaterdag:
18:40 - 19:30 - Mario Batkovic (Ronda)
19:30 - 20:25 - Kevin Morby (Grote zaal)
20:45 - 21:30 - Cate Le Bon (Jacobikerk)
21:40 - 22:30 - Julie Byrne (Kikker)
22:30 - 0:00 - James Holden & The Animal Spirits (Ronda)
0:20 - 1:10 - Moon Duo (Pandora)
1:10 - tot de laatste trein - Ben Frost (Ronda)

Is Shabazz gelukt? Wij hebben Kevin Morby afgekeken en konden er daardoor niet meer in bij Shabazz.

Nee, bij mij is het ook mislukt, ik heb wel een geslaagd optreden van Cate Le Bon gezien. Zojuist was Pharoah Sanders bij vlagen geniaal, erg fijn dat ik dat heb mogen meemaken!

Amen. Wat een band, wat een optreden, wat een man!

Maus was een feestje! Wat een energie, grote verrassing voor mij.

Hmm, ik weet het niet helemaal bij Sanders. Ik zat bij vlagen (denk helemaal het begin en het begin van Karma/The Creator) met tranen in de ogen zo mooi en uniek. Anderzijds vond ik de crowd participatie niet passen bij zo een spiritueel jazzicoon. Grote zaal is wat anders dan een jazzclub en dat kun je zo gebruiken, maar het hoeft niet zolang door te gaan. Het dansen van de man vond ik wel schattig. Het zag eruit alsof hij ieder moment kan omvallen, dus goed om hem eindelijk eens te zien. Toch wel een van de laatste legendarische Amerikaanse bandleiders uit de 60's. Verder hadden de (post)bop stukken ook wel thuisgelaten kunnen worden. Past niet bij de man en deed wat teniet aan de indrukwekkende spirituele stukken.

Weet niet of ik nog toekom aan een heel verslag. Daarom wat korte hoogtepunten. Batkovic deed mij versteld staan. Fantastische aimabele man, geweldig virtuoos en een simpelweg unieke componist. Geweldige Oost-Europese cinematografische ervaring. Bij vlagen emotioneel.

Later op de avond heel hard gegaan op Dalek en Metz (waarbij ik verdorie continu de mosh werd ingeduwd door oa. een Jesus gast met ontbloot bovenlijf). Toch stug blijven staan haha. Dat soort heavy namen mis ik wel een beetje vanavond. Hopen op Suuns als surprise act.

Ook gezien: Shabbazz, Han Bennink met Brotzmann en later ICP Orchestra (heel leuke combo van traditionele New Orleans ragtime a la Scott Joplin en AACM freejazz uit Chicago).

Als je bij James Holden een jongen een meisje uit de zaal hebt zien slepen, dan heb je mij gezien! Wat het hoogtepunt van de week moest worden werd abrupt verstoord door een flauwvallende zus (vermoedelijk door een combinatie van te weinig eten, tramadol en de heftige muziek en beelden)

Wat wel hoogtepunten zijn gebleken de laatste twee dagen: GAS, Luka Productions (vooral heel vermakelijk), Mario Batkovic en XAM Duo (afwisselend matige en zeer indrukwekkende gedeeltes). Ook erg leuk: Madensuyu, Omri Ziegele, Ernst Glerum & Han Bennink, Maalem Houssam Guinia & Band en Hieroglyphic Being.

Zometeen ga ik waarschijnlijk even kijken bij de 12-hour drone (rond een uur of 14.00). Ook Julianna Barwick, Juana Molina, Shabaka & The Ancestors en Matana Roberts staan op het programma.

Gisteren begon het meteen al leuk toen ik in de Ronda Ataloona, Koenr en Cygnus tegenkwam. Nét genoeg tijd om even te kletsen voor het eerste concert. En dat was meteen al een topper:
http://www.fotobewaren.nl/foto/mario-bafkovic-54855.html
Mario Batkovic raakt, zo lijkt het, iedereen in de Ronda. Er wordt niet gepraat, er wordt nauwelijks gelopen; die paar mensen die een drankje gaan halen bewegen zich uiterst schuchter. De muziek is verpletterend modern: de accordeon heruitgevonden. Het derde nummer is het stuk dat in de teaser zat van de festivalsite: een stuk uit Philip Glass' Koyaanisqatsi dat werd afgewisseld met wat dan misschien wel eigen werk zal zijn. Maar ook de rest van de set blijft boeiend; het stuk erna is zo mogelijk nog beter! De presentatie is zowel bescheiden als gedurfd: af en toe is het tegen het brutale aan, zo stil als hij het laat worden in de zaal. Betoverend optreden dat ik me mijn leven zal herinneren.

Tweede concert voor mij is het ICP Orchestra in Cloud Nine. Het is daar oncomfortabel vol, maar toch krijg ik voldoende mee van de vrolijke en speelse muziek van dit ingespeelde gezelschap. Composities van Misha Mengelberg, de onvermoeibare Han Bennink als middelpunt. Ga ik toch eens wat meer van beluisteren want uiteindelijk was ik er toch te kort voor een goed oordeel. Ik ging, met mijn gezelschap, ruim voor einde weg om op tijd te zijn bij ..

Shabazz Palaces. De Muziek van DJ vooraf is mooi, wel onfatsoenlijk hard. Het optreden doorsta ik maar 10 minuten; de eerst 5 minuten is een intro met filmpje en lijkt op te bouwen naar een geweldige start. Maar dat gaat mis. Zelfs met de oordoppen maximaal ingepropt kan ik de herrie niet verdragen. Ik hoor geen melodie alleen maar drens/bas, mijn ingewanden doen zeer. Ik vlucht.

Een nadeel met een voordeel; ik heb een zitplaats in de grote zaal bij de 'hoofdact' van vandaag Pharoah Sanders. Zoals te verwachten loopt de zaal goed vol. Ruim voor de start van het concert is het al vol:
http://www.fotobewaren.nl/foto/lgw-grote-zaal-voor-pharoah-54856.html

Het wordt een memorabel optreden. Pharoah is niet de jongste en kwiekste meer, is slecht ter been en kan kennelijk niet lang achter elkaar staan. Deze 'handicap' verwerkt hij echter charmant in de performance zodat dit alleen maar bijdraagt aan de beleving dat we hier naar een levende legende zitten te kijken. Grote delen rust hij uit op een stoel maar de band is briljant en vult de pauzes goed op. En áls hij dan speelt is het af en toe tranentrekkend mooi. Na het snellere middendeel, met ook nog wat zang en publieksparticipatie zakt het naar het einde wel wat in. Fijne belevenis.

Na een pauze wat betere plekken opgezocht in de grote zaal voor Les Amazones d'Afrique. Het blijkt een verkeerde keuze. Ik ben een groot liefhebber van Afrikaanse muziek op zijn tijd maar dit was ver onder de maat. Geen mooie ritmes (!), uitgesproken slechte drummer, en de beste kwaliteit van de 4 dames was hun jurk. Kennelijk is dit een samenraapsel van zangeressen die zich hebben verenigd omdat ze niet kunnen doorbreken tussen de vele mooie Afrikaanse vrouwenstemmen die er al zijn. Na een kwartier vertrokken.

Ik probeer nog even het XAM duo in de Herz. Fijne zaal, maar ook hier valt de muziek me wel tegen. Elektronische soundscapes en de jongetjes op het podium geven me de indruk dat ze af en toe maar doen alsof ze met iets bezig zijn. Het is natuurlijk altijd lastig om van pure elektronica een performance te maken. Hoeft ook niet altijd, maar dan moet de muziek zelf het doen, en de composities zijn mij daarvoor gewoon niet spannend genoeg.

(edit) Geplaatst zonder de bijdragen van Ataloona en Teunnis gelezen te hebben want ik heb hier even aan gewerkt

Ik loop daar straks vanaf 13:45 met Koenr rond voor Roy Montgomery en dan gaan we door naar Barwick. Zin om daar nog ergens kennis te maken?

Haha. Had je Ben Frost moeten proberen. Ongezond. En dan wijst hij ook nog naar de geluidsman dat de bas verder omhoog moet... (Was wel vet, trouwens).

En grappig: Shabazz Palaces was voor mij een van de grootste verrassingen. En wel omdat ik ze al eens gezien had op Le Guess Who?, twee jaar geleden in Cloud Nine, en ik het toen erg tof vond, maar geen hoogepunt. Aangezien hun nieuwste muziek het geweldige spul aardig verdunt, verwachtte ik dus geen topoptreden. Maar dat was het wel. Zéér genoten.

Helaas Dälek gemist. Ik kon mezelf niet wegslepen bij James Holden. Samen met Mount Eerie toch wel het hoogtepunt.

Ja, lijkt me top. Ik ben trouwens nog niet 100% zeker of ik dan al naar de 12-hour drone ga, eigenlijk zou ik zo lang mogelijk bezig moeten zijn met studeren. Julianna Barwick ga ik wel sowieso heen. Je kunt me herkennen aan baardje, bril, zwarte broek, zwarte wollen trui of oranje-wit t-shirt.

Ja ik heb op het moment zelf al gemerkt dat ik hier in de minderheid ben. Ik kreeg blije reacties toen ik via de sluipweg (langs de toiletten) naar buiten liep want daar stonden mensen te wachten die naar binnen wilden in mijn plaats. Het leken me wel goede performers voor die 5 minuten dat ik ze zag. Met het stijgen van de leeftijd kan ik steeds minder goed tegen extreem lawaai en vooral lage tonen laten zich slecht tegenhouden met gehoorbescherming. Ik heb een betere set doppen in bestelling staan die nog meer geluid kunnen filteren met behoud van kwaliteit, en misschien moet ik het dan nog maar eens proberen.

Ik had afgelopen maandag - goddank - mijn laatste tentamen. Ik leef met je mee

Ik ben te herkennen aan een zwarte broek, witte sneakers, rozeachtig shirtje en blauw jasje. Het zou een stijlbreuk zijn indien Koen in iets anders dan zijn paarse jas en zijn lange krullen plus baard zou verschijnen. Let op hem dus haha.

Ik ben dus wel bij Shabazz geweest, maar ik deel niet helemaal in het enthousiasme. Enerzijds positief verrast want die twee nieuwe albums verhouden zich totaal niet tot de oude eps en albums. Anderzijds kwam ik niet helemaal in de groove. Kan wellicht ook gewoon liggen aan die kolkende mensenmassa met mensen die kennelijk constant een nieuw plekje moesten vinden. Kan tegenwerken.

Hoogtepunten van gisteren: Mario Batkovic, Julie Byrne en James Holden. Kevin Morby was ook verrassend goed live.

Dit wil ik ongeveer gaan zien vandaag:

Zondag:
13:50 - 14:40 - Mozart's Sister (Aula Academiegebouw)
15:30 - 16:20 - Julianna Barwick (Aula Academiegebouw)
17:20 - 18:20 - Aldous Harding (Aula Academiegebouw)
18:20 - 19:20 - Juana Molina (Pandora)
20:30 - 21:15 - Jane Weaver (Cloud Nine)
21:50 - 23:00 - Perfume Genius (Grote Zaal)
23:15 - 23:55 - ? (Pandora)
23:55 - 00:30 - ? (Ronda)

Leuk om de ervaringen zo te lezen! Fijn festival met voor ieder wat wils blijkbaar. Heb een totaal ander schema gelopen dan anderen:

The Bug: snoeihard, dus van vooraan naar achterin de zaal verplaatst. Gierende gitaartonen over moddervette beats, tof, maar ietwat eentonig en weinig lijn te ontdekken: 7

Stukje Colin Benders meegepakt, mooie sound, tof apparaat.

John Maus: wat een energie, wat een sound en een heerlijk publiek. Voor mij het beste van de 2 dagen, absoluut memorabel. Grappige is dat ik mijn kaartje kocht voor Holden, maar na het zien van een YouTube clipje voor een waar ?-momentje ben gegaan. Die gok heeft goed uitgepakt, John heeft er een fan bij! 9!

Fhloston Paradigm: zitplekje bovenin de Hertz. Kon mooi van bovenaf op zijn hardware meekijken, vingervlugge geluidskunstenaar die door ritmes en lagen te stapelen een fijne ervaring weer te creëren. Niet heel spectaculair, wel vermakelijk. 7

Nog even staan kijken bij de boys van XAMduo, maar het pakte me niet. In de auto terug naar Groningen een cd’tje van Beastie Boys erin gegooid, Intergalactic meeschreeuwen op standje 10 komt ook in mijn top 5 dit weekend

Zonde Teun. Dan denk ik dat je een paar plekjes naast mij stond want daar ging al binnen 5 minuten iemand onderuit. Heb je de rest nog wel van een afstand mee kunnen maken?

Mijn dag van gisteren begon zoals gepland bij Mario Batkovic. We waren er iets later dan verwacht omdat mijn moeder die even bij ons in de AirBnB kwam eten wat lang bleef plakken. Uiteindelijk zo'n 25 minuten Batkovic gezien en dat vond ik precies een mooie tijd. Het is knap wat hij doet en het wist me bij momenten ook zeker te raken maar na een half uurtje wordt het toch wel veel variatie op een thema.

Hierna door naar de grote zaal voor het optreden van Kevin Morby. De liedjes/albums die ik van hem ken vind ik goed maar ook niet meer dan dat. Des te verrassender was het dat ik gisteravond compleet werd weggeblazen. Wat vond ik dat een heerlijk live optreden! De grote zaal was goed gevuld en met mijn muziekmaatje Erwin en Gretz hadden we een mooi plekje zo halverwege de vloer. Live komt zijn muziek voor mij veel meer tot leven en vooral de country feel die het concert had vond ik grandioos. Dat de band om hem heen ijzersterk was (die gitariste!) hielp natuurlijk ook mee maar Morby zelf wist het concert mooi te dragen. Harlem River, Dry Your Eyes en Dorothy waren hoogtepunt. Kijkend naar zijn setlijsten zag ik dat hij regelmatig Colorado Girl (Townes van Zandt) covert maar dit deed hij gisteren jammer genoeg niet. Het had het optreden helemaal perfect kunnen maken.

Hierna wilden we Shabazz Palaces gaan zien maar hierin bleken we niet de enige. Toen we de rijden bij Pandora zagen zijn we gauw naar 'de sluiproute' gelopen alwaar we Cygnus nog troffen. Helaas kwamen we tot de conclusie dat zelfs deze achteraf ingang was afgesloten. Een duidelijk gevalletje van verkeerde planning want het Afrikaans collectief in de Ronda stond voor een half lege zaal te spelen.

Doordat we Shabazz misten waren we wel mooi op tijd voor een plekje vooraan bij Pharoah Sanders. Bijzonder om deze legende live aan het werk te zien. Het zag er fragiel uit maar de momenten dat hij het podium pakte waren wel heel krachtig. Maar, hoe bijzonder ook, ik ben toch na vijfenveertig minuten weg gegaan. Een mens moet keuzes maken en ik koos ervoor om James Holden met zijn Animal Spirits te gaan zien.

Een keuze waar ik achteraf absoluut geen spijt van heb want James Holden bleek voor mij het absolute hoogtepunt van het festival. Wat was het krankzinnig heerlijk goed. Zijn Inheritors werk zag ik al eens live maar bleek vanavond nog steeds ijzersterk. Renata en Blackpool Late Eighties waren hoogtepunten. Gelukkig overtuigde het nieuwe werk minstens zo, Pass Through The Fire en Thunder Moon Gathering voorop. Het absolute hoogtepunt moest echter nog komen, The Caterpillar's Intervention! De hele zaal ging hier compleet op los, mijzelf incluis. Na deze complete euforie sloot James Holden af met nog een nummer van zijn nieuwste plaat (Go Gladly Into the Earth volgens mij). Ik begrijp niet zo goed waar deze keus vandaan kwam want in omgekeerde volgorde had hij de set afgesloten met het absolute hoogtepunt terwijl het laatste nummer nu een beetje als mosterd na de maaltijd voelde. Anderzijds, een kniesoor die daarop let . Toen ik mij afloop omdraaide bleek Frank vlak achter me te staan. Ook voor hem was het een buitenaards optreden en we vroegen ons beiden af, wat moeten we nu nog. Heeft het zin om na zo'n optreden nog naar andere optredens te gaan?

Een welverdiende bier en zitpauze later hebben we toch maar een plekje gezocht in de grote zaal alwaar we een stuk Amazons d'Afrique hebben meegepakt. Kwalitatief niet gek bijzonder maar het aanstekelijke enthousiasme van de dames op het podium maakte veel goed. Toch was ik nog teveel met het optreden van Holden bezig om echt op te gaan in de Afrikaanse ritmes.

Hierna door naar Ben Frost die ik toch graag mee wilde pakken. Achteraf had ik prima naar Marcel kunnen luisterde die me gisteren al waarschuwde:
En verdraait, ook mij viel het tegen. Het podium zag er tof uit met de opgehangen doeken maar wat Ben Frost stond te doen kon me maar matig interesseren. Ik miste elke vorm van subtiliteit en kwam geen seconde 'in het moment'. Lomp is dan ook het woord wat steeds door m'n hoofd spookte. Na twintig minuten vond ik het welletjes en zijn mijn muziekmaatje en ik afgetaaid richting appartement. Nog niet moe, maar wel enorm voldaan dankzij de excellerende James Holden en de voor mij fijne surprise die Kevin Morby bleek te zijn.

Wederom een uitmuntend dagje Le Guess Who?!

Mario Batkovic 7,5
Kevin Morby 9,5
Maâlem Houssam Guinia & Band (stukje meegepakt) 6
Pharoah Sanders 8
James Holden & The Animal Spirits 10+
Les Amazones d'Afrique 7
Ben Frost 4

Wat vervelend om te horen, Teun. Ik hoop dat je zus inmiddels weer in orde is! Dit is natuurlijk pure pech, hopelijk kun je James Holden later nog eens in volle glorie aanschouwen!

Donderdag 09-11-2017 Le Guess Who?

Vorig jaar was ik er voor het eerst bij, voor het eerst op het Le Guess Who? festival. Toen was ik er op de donderdag aanwezig, toen was de donderdag tevens ook uitverkocht. Dit jaar ben ik er voor de tweede keer bij, ook op de donderdag, die tevens ook dit jaar weer is uitverkocht.
Dit festival heeft verschillende redenen wat mij er naar toe bracht, inmiddels hoop ik (sinds Incubate er niet meer is) Le Guess Who? als (vervangende) traditie voor mij te houden.

Deze keer was ik iets beter voorbereid, ruim op tijd met mijn ticket, op tijd met het huren van een fiets, en net op tijd met het huren van een Airbnb. En als klapper op de vuurpijl een plekje bij het chinees restaurant Paradijs, met als uitzicht TivoliVredenburg voor mij.

Helaas viel het lekkere eten wat zwaar en bracht dat bijna heel de avond buikpijn met mij mee, maar muziek gaat voor, dus probeerde ik mijn eigen timetable nog aan te houden.

Hier heb ik wat korte recensies en persoonlijke meningen van de donderdagavond!


-


20:30 – 21:30 In Pandora start Jerusalem in My Heart met een spannende set aan muziek. De man zit solo op het podium, met achter zich een dia scherm waar video’s zich afspelen. Er staan twee gitaren klaar, een analoge synthesizer en nog enkele knoppenplaten. Het begint met zang, het lijkt niet Engels te zijn, maar een taal uit het verre buitenland. Met behulp van enkele pedalen voert de artiest zijn geluid op. Bij de meeste nummers zoekt hij de grens op met harde geluiden en vormt hij een geluidmuur. Dit doet op sommige momenten de zaal zelfs aan het trillen.

Rond kwart over negen waan ik mij een weg naar de grote zaal, hier is Sun Kill Moon al lang bezig. Vanaf de zijkant heb ik zicht op het podium. Helaas viel het mij wat tegen en moet ik eerder zeggen dat dit toch niks voor mij is. Daar wil ik dan weer niet mee zeggen dat het slechte muziek is. Tevens leek alles ook goed afgestemd te zijn. Mark Kozelek heeft een erg goede stem en gevoel voor zowel poëzie als humor.

Om 22:20 begon Han Bennik en Thurston Moore aan hun improvisatie. Han Bennik is tijdens deze editie van Le Guess Who? vaker te zien met andere artiesten, als improvisatie duo. Moore (Sonic Youth) doet het hier op gitaar erg goed en creëert meer tonen over elkaar heen. Bennik (van eigen bodem) gaat hier over als een wilde gewaagde drummer. Dit vormde een spannende, goede set!

Rond 22:55 ben ik in de Ekko, ik wurm mij zelf tussen het publiek naar voren voor Dark Buddha Rising. Hier had ik al veel zin in en was ik erg benieuwd naar. Er was op het podium veel aanwezig, een drummer, bassist, gitarist, toetsenist, en een zanger die een drum bij zich had. Dit pakte erg goed uit, zowel op metal gebied, als experimenteel. Van grunten moet ik normaal niks hebben, maar hier viel het nog wel mee.

23:50 de Ronda wordt langzaam wat voller voor de ‘?’ zijn optreden. De eerste avond dat de verrassing en het festival logo zijn werk gaat doen. Bij opkomst is er al meteen herkenning, dit is de Nederlands/Turkse Altın Gün band. Ondanks dat deze groep al later op het festival zou gaan spelen staan ze hier vanavond er niet zomaar. De band speelt samen met de 64 jaar oudere zanger/instrumentalist Ahmed Fakroun uit Libië, op het podium. Het resultaat pakt goed uit, het vormt een geslaagd concert. Hier en daar schommelde het tussen vrolijke pop nummers en psychedelische pop.

Om 00:30 komt het duo ‘Essai Pas’ op het podium. Hun muziek staat bekend om disco, synthpop en lijkt live wat meer uit te pakken naar techno. De opkomst is druk, heel Cloud Nine staat namelijk vol. Het klinkt hier en daar wel goed, maar doet mij verder niet meer dan het is. Uiteindelijk is het een mooie overbrugging om eerder naar De Helling te gaan voor het optreden van The Soft Moon.
Om tien voor één leek ik niet de enige te zijn die vroeg is gekomen om een goed plekje voor aan te scoren. Als groot fan was ik wel blij dat ik nog kon aanschuiven dicht bij het podium. Dit zou ook de eerste keer zijn dat ik de band live zou gaan zien.

01:15 na een goede nauwkeurige soundcheck start de band met ‘Die Life’ van het tweede album ‘Zeros’ uit 2012. Van de setlist voor deze avond zou je buiten oud werk stiekem ook hopen op wat nieuwer werk. Helaas zit dat er niet in voor deze avond, ook al komt wel de nieuwe single ‘Burn’ voorbij. De set wordt daar en tegen wel goed afgewisseld met van elk album wat. Zo kwam ook ‘Total Decay’ voorbij, afkomstig van de debuut EP. Het meeste kwam vanavond van het laatste album ‘Deeper’ en verrassend ook van het debuutalbum af. Voor zanger/oprichter ‘Luis Vasquez’ is zijn muziek een uitlating van zijn verleden en de optredens de energie en emotie die hij daarmee kan uiten. Bij nummers als ‘Wrong’ en ‘Want’ komt de ijzeren drum naar voren en leeft Vasquez zich daar goed op uit. Bij deze twee nummers doet het lichteffect, de strobo ook erg goed zijn werk. Wellicht werd deze wel wat te vaak ingezet op de avond. Dit past dan ook weer erg goed bij de industrial/postpunk muziek. Na dertien nummers en een korte toegift heeft The Soft Moon een klein uur vol gespeeld en een erg goede set weggeven.


-


Nadat ik mijn favorieten band heb kunnen zien en een setlist en drumstok heb kunnen bemachtigen was het afwachten of Vasquez nog naar de merchandise zou komen voor een fan moment. Dit kwam zeker voor en daarmee kwam mijn droom uit.

Totaal maakte dit weer een geweldige Le Guess Who? ervaring en dan heb ik het niet alleen over de muziek, maar ook over het fietsen door een stad als Utrecht. Nu is het voor vele nog genieten op het festival, waar ik nu thuis nog even nageniet. Daarna is het toch weer een jaartje wachten, maar dan weet je ook dat er iets goeds gaat komen!

Julie Byrne had ik graag gezien, maar Pharoah Sanders had hier prioriteit (geen spijt, gezien zijn magistrale optreden). Gelukkig zag ik Julie dit jaar al drie keer. Werd ze weer bijgestaan door een vent met een ondefinieerbaar instrument?

Nu is het wachten op koning Shabaka, daar kijk ik ook alvast enorm naar uit. Ik heb trouwens een blauw Down The Rabbit Hole-T-shirt aan (met Nijntje), mocht iemand mij willen spotten!

1 mannelijke violist en een andere dude die idd een synthesizer-achtig apparaat bediende.

Die violist kan ik me niet herinneren, die was er de vorige keren volgens mij niet bij. Die man met dat apparaat wel, leuk dat hij nu weer mee was.

In tegenstelling tot de voorgaande dagen besloot ik op zondag om te gaan artiesthoppen. Er stonden weinig dingen op het programma die ik van begin tot eind MOEST zien, dus deze dag leende zich daar prima voor.

Begonnen in de Ashram, met het Sai Anantam koor dat de muziek van ALICE COLTRANE vertolkt. Bij binnenkomst kreeg iedereen een tekstboekje uitgereikt om mee te zingen. Het podium was mooi aangekleed met een tafel met daarop een foto van Alice Coltrane en zoutkristallampen en in de zaal lagen kussentjes om op te zitten. Ook werd er al een half uur voor het optreden een chant over de speakers gedraaid om de sfeer er vast in te brengen. Niettemin babbelde het publiek er vrolijk op los tot de muzikanten daadwerkelijk op het podium stonden.

Het optreden viel me in eerste instantie wat tegen. Ze speelen mij onbekende nummers en ik vond de drummer, die uitstekend speelde iets te nadrukkelijk aanwezig. Misschien was percussie door de zangers en zangeressen wat toepasselijker geweest. Daarom besloot ik naar ALDOUS HARDING te gaan. Helaas kwam net toen ik mijn plekje afgestaan had een saxofonist tevoorschijn en verruilde de drummer zijn stokken voor paukenstokken en kwam de vaart in het optreden. Toch maar even doorgegaan naar Aldous Harding, die toen ik binnenkwam eerst twee minuten en het stemmen was en ook nog net voor de eindtijd stopte. In plaats van de geplande drie nummers, kon ik er uiteindelijk dus maar één meepikken. Te weinig voor een beoordeling.

Snel terug naar het koor, waar ik de solo van Alice Coltrane's dochter en een bijdrage van Perdume Genius miste, maar nog wel twintig minuten van de swingende uitsmijter en het spritituele einde kon meepakken. Daarna tijd voor een vegan chiliburger en LOST HORIZONS dat er nogal eclectisch uitzag, maar veel te anoniem klonk. Snel doorgerend naar de spoken word van LINTON KWESI JOHNSON die mij enorm wist te boeien met zijn verhalende inleidingen en haast gezongen gedichten. Erg goed qua uitvoering en inhoud.

Daarna een stuk MARY MARGARET O'HARA gezien. Toen ik binnenkwam wilde ik meteen omdraaien, omdat zij enkel wat kreten slaakte en haar begeleidende muzikanten volledig onafhankelijk van elkaar leken te musiceren. Gelukkig brachten een cover van Somewhere over the Rainbow en eigen werk van Miss America daar verandering in. Klonk buitengewoon mooi, hoewel ik doordat ik midden in het optreden viel nog steeds niet snap waarom haar broer met ballonnen zat te spelen op een stoel midden op het podium. Het staartje van de intrigerende SEVDALIZA meegepakt. Daarna ALANIS OBOMSAWIN in de mooie Hertz-zaal. Intrigerende en betoverende muziek door een charismatische dame. Snel de plaat eens opzoeken.

Daarom te kort bij SHABAKA gehangen om op tijd te zijn voor PERFUME GENIUS. Een enorm goeie performer, met perfecte danspasjes en uitstekende zang. Ik kan zijn laatste album ook goed pruimen, maar live verdween helaas wat subtiliteit in de absurd harde bas. Jammer. Daarna mijn opwachting gemaakt bij MATANA ROBERTS, die twintig minuten te laat het podium opkwam. Nog tien minuten later kwam het pas echt op gang, maar toen was ik al op weg naar de uitgang om de kosmische jazz van SUN RA ARKESTRA te bekijken. Prima feestje van een in glitterpakken gehulde band onder leiding van de 93-jarige (!) Marshall Allen.

Dit was mijn derde keer LGW?, maar voor het eerst voor de volle vier dagen gegaan. Een uitstekende ervaring, hoewel ik veel artiesten heb laten schieten om andere optredens af te kunnen zien. Een minpunt vond ik het vele gewandel tijdens de optredens, veroorzaakt door het moordende tijdschema. Maar als dit de enige manier is waarop je zoveel verschillende bands op zoveel mooie locaties kunt zien, is dit een redelijk offer.

Hoogtepunten van de zondag zijn veruit Juana Molina (just wow) en de six Becks van Frank.

En vele andere bijzondere dingen gezien zondag.