Stukje volgt nog, maar wat mij betreft de beste editie die ik heb meegemaakt!

Bij deze een kort overzicht van mijn ervaringen.

Donderdag

Nadat ik enige tijd buiten heb staan te wachten voor Le Mystere des Voix Bulgares, bleek dat ook wij niet meer naar binnen konden. Zoals veel anderen zijn wij naar Sun Kil Moon gelopen, om aldaar een matig boeiend concert te zien. Snel door gelopen naar Grouper in de Domkerk, wat ik een uitstekend concert vond met geweldige beelden van Paul Clipson. De avond afgesloten met Essaie Pas en daarna Den Sorte Skole, wat beiden vermakelijk was maar niet bijzonder sfeer verhogend.

Vrijdag

Overdag genoten van het Lombok festival, met onder andere een concert in de kerk daar en in de kou buiten wachten tot we de molen in konden. Dat ging helaas niet meer, dus met een koud glas bier genoten van de muziek van Yank. Daarna doorgelopen naar de Pastoefabriek om Tiny Vipers te zien, wat helaas maar kort duurde maar me behoorlijk wist te raken. Daarna verder gegaan naar de Helling, om de kwellende muziek van Keiji Haino aan te horen. Vrouwlief is na enkele minuten naar buiten gelopen; ik heb het met vingers in mijn oren tot bijna het einde vol weten te houden. Daarna volgden de (beiden geweldige) concerten van William Basinski en GAS. Bij die eerste had ik enorm veel pijn van het zitten; bij die tweede begon de vermoeidheid toe te slaan. Toch waren het voor mij de hoogtepunten van het festival. Coby Sey deed het aardig; het is niet helemaal mijn ding, kwam ik achter.

Zaterdag

Deze dag begonnen bij Mario Batkovic, wat geweldig sfeervolle muziek was, en hoorde ik daar de klanken van Koyaanisqatsi?? Een klein stukje Gonjasufi meegepakt, waar een heerlijke show bezig was. Helaas vanaf het balkon moeten bekijken omdat het zo druk was. Shabazz Palaces wel van dichtbij kunnen aanschouwen; wat een show! James Holden daarna gezien en wederom erg genoten van een optreden. Daar vroegtijdig weg gegaan omdat mijn vrouw het minder kon waarderen; en dan wilde ik nog per se naar Ben Frost. Daar helemaal vooraan gestaan en toch wel flink genoten, ondanks dat ik het veel eentoniger vond dan dat ik had gehoopt. Natasha Khmeto vond ik op de cd aardig klinken, maar bij het concert bleek dat het toch niets voor me was, dus na enkele nummers lekker naar bed gegaan.

Zondag

Voordat we naar huis zijn gegaan, toch nog gepoogd iets mee te pakken. We begonnen bij Visible Cloaks, wat best de moeite waard was, in theater Kikker. De afsluiter was Yves Tumor. Wat een concert! De beste man die keer op keer het publiek in kwam om zijn zweterige lijf tegen alle gasten aan te gooien, terwijl hij tegelijkertijd door bleef schreeuwen in de microfoon. Met een dikke lip (ik raakte wat verstrikt in zijn microfoon draad) naar de trein toe gelopen, om terug te kunnen kijken op enkele heerlijke dagen!

Top 5

1. GAS
2. William Basinski
3. Yves Tumor
4. Mario Batkovic
5. Shabazz Palaces

(eigenlijk verdienen Tiny Vipers en Grouper ook nog een plek; maar dat zegt genoeg over de line up van dit jaar)

Hoe was Aldous? Vorig jaar bij Explore the North moeten missen ten faveure van Gert Vlok Nel (ook erg mooi).

Ik heb Aldous gisteren gezien en vond het redelijk.

Gisteren alweer de laatste LGW? dag van dit jaar. Na rustig te hebben opgestart, ontbeten enzovoort wilden we naar Julianna Barwick in de aula van het Academiegebouw. Een locatie die dit jaar voor het eerst meedoet en wat wilde het geluk, de ingang was recht tegenover onze AirBnB. Toen we echter zo'n kwartier voor aanvang uit de ramen keken stonden de rijen al over het hele Domplein heen. Deze kleine locatie in combinatie met de weinige keuzemogelijkheden gedurende de dag zorgde ervoor dat er weer een act 'at capacity' was. In plaats van Julianna werden het daarom biertjes bij Orloff, ook helemaal niet verkeerd.

Aldous Harding wilde ik wel graag zien en daarom ben ik voor de volgende Academiegebouw sessie maar wat eerder in de rij gaan staan. Binnenkomen lukte zonder veel moeite maar vanwege de (wederom) massale toeloop moest ik wel op de stenen vloer in het gangpad zitten. Ik heb weleens prettiger gezeten.... Aldous zelf vond ik redelijk. Het optreden was vrij afstandelijk (geen woord gewisseld met het publiek), het ene nummer had duidelijk meer pit dan het andere en vooral in het begin was niet alles even zuiver. Ik had eigenlijk doorlopend het idee naar een minder getalenteerde versie van Julia Holter te kijken die de voorgaande twee edities vergelijkbare optredens op vergelijkbare locaties gaf.

Hierna de spulletjes opgehaald in het appartement en koers gezet richting TiVre. Onderweg rustig wat gaan eten waarna we om acht uur klaar stonden op een mooi plekje in de Pandora bij Sevdaliza. Deze Iraans-Nederlandse artieste loopt nog niet gek lang mee maar heeft nu al de uitstraling van een echte wereldster. En agh, als je het maar genoeg uitstraalt wordt je er misschien vanzelf een. De eerste paar nummers vond ik de nadruk nog teveel liggen op 'de act'. Ze had een danser bij haar en samen kronkelden ze over het podium in de meest bijzondere poses. Op zich mooi en stijlvol maar het leidde wat af van de muziek. Gelukkig verdween de danser na een paar nummers om plaats te maken voor een strijkkwartet Vanaf dat moment werd het optreden naar een hoger niveau getild en vond ik het schitterend. De strijkers voegden echt iets toe aan de sterke composities van Sevdaliza die een combinatie van elektronica en R&B liet horen. Een onverwacht hoogtepunt van de zondag.

Hoewel ik hierna nog graag Perfume Genius had gezien heb ik ervoor gekozen met mijn muziekmaat mee richting station te gaan. Hij woont in een behoorlijke uithoek van het land en moest daarom uiterlijk half tien de trein hebben. En hoewel er natuurlijk nog veel moois te zien was op de zondagavond vond ik het eigenlijk wel best. Ik heb een schitterend festival gehad en veel mooie en bijzondere optredens gezien. Eentje meer of minder gaat aan zo'n fijne ervaring weinig meer veranderen. Kaarten voor volgend jaar zijn alvast in de pocket, op naar mijn jubileumeditie!

Aldous Harding 7
Sevdaliza 8,5

Festival top 5:
1. James Holden & The Animal Spirits
2. Kevin Morby
3. William Basinski
4. Roy Montgomery
5. Marisa Anderson / Wolgang Voigt (GAS) / Sevdaliza

Leuk om alle verhalen weer te lezen en als ik die koppel aan mijn ervaringen, denk ik dat het voor mij de editie was van de juiste keuzes en op tijd aanwezig zijn.

Donderdagnacht was het pittig om de oogjes open te houden op de terugweg. Gelukkig hadden we voor vrijdag en zaterdag een appartementje in de binnenstad. De eerste biertjes daar smaakten erg goed en daarom besloten we ons voorgenomen bezoekje aan Museum Speelklok te laten schieten en lekker op tijd te zijn voor Protomartyr.

Twee keer eerder gezien (in kleinere zaaltjes), maar ook de Ronda konden ze hebben. In tegenstelling tot Sater vind ik Protomartyr live zeker meerwaarde hebben. Ik kan uren naar Joe Casey kijken. Wellicht zo gewoon dat het ongewoon is. De andere bandleden zie ik niet eens. Voor mij is de Joe de personificatie van hoe ik rock het liefst zie. De nummers van de nieuwe worp kwamen goed uit de verf. Met name My Children, Windsor Hum, Here Is The Thing, Up The Tower en Half Sister vond ik erg sterk.

Een klein uurtje om te ontspannen en te wachten op Thurston Moore. Zo heb je iemand nog nooit zien spelen, zo zie je hem twee dagen achter elkaar. Zijn laatste album blind aangeschaft en dat klikt nog niet helemaal. Live vond ik het beter, hoewel Speak To The Wild voor mij het hoogtepunt was. Heerlijk gitaarwerk en wat mij betreft mag het ook zonder vocalen.

Op naar de grote zaal voor het Radio Philharmonic Orchestra. Thuis had ik me hierop verheugd, maar kennelijk was ik er niet echt voor in de stemming, want het beviel me niet echt. De uitvoering was voldoende.

Nog even bij de surprise-act gekeken. Die speelden ons zo mooooh dat we naar het appartement zijn gegaan.

1. Protomartyr 9,0
2. Thurston Moore Group 8,0
3. Radio Philharmonic Orchestra 5,5
4. ????????????????????????? 2,0

Princess Nokia als afsluitende suprise-act, die zag ik niet aankomen. Briljante keuze.

Hoogtepunt van gisteren: Juana Molina. Ook leuk: Princess Nokia, Tune-Yards en de 12-hour Drone (Innerwoud en Ashtoreth). Matana Roberts was vooral interessant (en dat bedoel ik dan wel positief). Dieptepunt van de week (met afstand): het Alice Coltrane gebeuren. Ook enorm balen dat ik Julianna Barwick hebben moeten missen door een krankzinnig lange rij waar ik niet op gerekend had. Ook het meeten met Ataloona en Koenr is helaas mislukt. Wat betekent dat ik nog steeds nog nooit MusicMeteraars in het wild heb gespot. Best knap eigenlijk...

En reken maar dat ik hier nu vaker heen ga. Waren schitterende vier dagen. Ik overweeg zelfs om nu al een early-bird ticket te kopen voor volgend jaar.

Voor ons was er geen plaatsje meer vrij in het 'Chinese Paradijs' dus het werd een sateetje in Tivoli zelf. Wel ok, maar meer ook niet.

Vandaag was voor mij een dag zonder 'must-sees', maar een dag waar ik hoopte op positieve verrassingen. Bij de vorige editie werd dit in alle gevallen een teleurstelling, maar deze keer pakte het anders uit.....

Te beginnen met Mario Batkovic. Eén man met een accordeon in een redelijk grote zaal. Daar ging ik alleen maar op af vanwege de vele positieve geluiden die ik over Mario had gehoord. En dat pakte heel goed uit! Vanaf de eerste toon was de zaal muisstil. Mario genoot er zichtbaar van en zal zelden in zo'n grote zaal gespeeld hebben denk ik zo. Hij genoot en benoemde ook de grootte van de zaal en 'het alleen zijn op het podium'. Ik had niet gedacht dat accordeonmuziek me zo aan zou kunnen spreken, maar hier zat alles in.

Kevin Morby was ons niet bekend en hoewel er met de uitvoering niks mis was, konden wij dit allebei niet waarderen.

Dit ging ook op voor Shabazz Palaces en daar gingen we na 20 minuten weg.

Zo konden we nog een stukje van Maalem Houssam Guinia & Band meepikken. Niet heel goed, maar wel een fijne sfeer.

Mijn broer ging een mooi plaatsje bezetten voor James Holden en dat gaf mij de kans om een klein stukje van Pharoah Sanders te gaan zien. Zo vol heb ik de grote zaal nog nooit gezien. Ik ben geen kenner, maar het klonk erg fijn. Ik kon op dat moment echter niet zo lang meer staan en ging na een minuut of 20 naar de Ronda voor James Holden. En dat was de 2e positieve verrassing van de avond. In het middenstuk kakte het heel even in, maar het begin en het eind waren zeer sterk. Top!

En als je dan denkt dat je alles hebt gehad, bereik je na 3 dagen genotsmiddelen genieten een ongekend hoogtepunt bij Xam Duo. Volgens mij wilde iedereen die hier tot het eind was gebleven lekker nog heel lang blijven liggen.

We hebben onszelf nog kunnen oprichten om bij Hieroglyphic Being te gaan kijken. Dit begon erg lekker, maar werd al snel wat eentonig.

Mario Batkovic 9,0
Kevin Morby 4,0
Shabazz Palaces 3,0
Maalem Houssam Guinia & Band 6,0
Pharoah Sanders 7,0
James Holden 9,0
Xam Duo 8,5
Hieroglyphic Being 6,5

Laten we dat gegeven nóg knapper maken. Wij kwamen uiteindelijk bij Juana Molina stomtoevallig een andere Teun tegen - Paalhaas wel te verstaan

Dat was echt wat jaartjes geleden en dan kom je 'm zo in zijn natuurlijke habitat tegen bij Juana Molina. Alleen al het weerzien van - en kennismaken met nieuwe - kameraden en die onbezonnen verrassende line-up maken het een bijzondere sfeervolle festivalervaring. Ga ik volgend jaar weer doen

Zaterdag was vooraf de dag van Pharaoh Sanders. En van de helden van Dälek.

De avond begon met een mooie mini-meeting bij Mario Batkovic - mij nog onbekend, maar de lovende woorden van enkele anderen klonken overtuigend genoeg. Het was een fantastisch concert van een ontzettend leuke man. Hij was zichtbaar onder de indruk (en aan het genieten) van de volle, stille zaal. sq verwoordde het al treffend, zowel bescheiden als gedurft. Hele gave artiest.

Daarna nog snel even de kans gegrepen om Brötzmann aan het werk te zien, al was het maar heel kort. Vervolgens een stuk ICP Orchestra. Toffe set, lekker speels. Han Bennink leek helemaal in z’n element. Ik zag later nog een quote van hem langskomen waarin hij aangaf:
“Ik ken 80% van de line-up niet. Heerlijk!”

Door naar de Pandora voor een stukje Shabazz. Dat was tof, maar ik vond het niet heel speciaal. Niet heel erg dus, dat we eerder weg moesten om zeker te zijn van plekjes bij Pharaoh. Er stond een flinke rij buiten de Pandora toen we wegliepen (was dat nog voor Shabazz of stonden mensen daar al voor Holden?)

Pharaoh Sanders dus. Het beeld van de beste man, schuifelend van z'n stoeltje naar de mic en terug na enkele minuten sax, zal me nog heel lang bijblijven. Het stuk publieksparticipatie vond ik te lang duren, maar dat is een kleine smet op een verder toch wel eningszins legendarische ervaring. Na ruim een uur zijn we vertrokken want Dälek stond helaas niet optimaal geprogrammeerd.

Ik ben vooraf nog wel in de verleiding geweest om gewoon naar Holden te gaan, dB’s is immers niet om de hoek en ik had Dälek al eens gezien. Maar gelukkig wilde Dave heel graag naar Dälek dus ik had voor de avond speciaal een fiets van een vriend geleend. En het was droog, dat scheelt. Tussen studenten die op weg waren naar een feestje de Amsterdamsestraatweg afgefietst, ruim op tijd bij de dB's om even rustig een drankje te halen en een goed plekje te zoeken. Achteraf heel erg blij mee. Dälek zette een strakke, intense show neer met een mooie muur van geluid. Er kwamen nog een paar stukken Absence langs, maar ook het nieuwe werk kwam goed uit de verf. Tof om ze weer te zien. En nostalgisch om weer eens in de dB’s te zijn.

De avond was w.m.b. al meer dan geslaagd en ik had geen zin meer om me nog ergens naar toe te haasten. Heb nog even getwijfeld om naar de Helling te fietsen voor METZ, maar uiteindelijk gekozen om naar Tivoli te gaan en een stukje Ben Frost te checken. Sq nog heel kort in de wandelgangen tegengekomen (die kwam net uit de tegenvallende amazones). Ben Frost klonk prima (en flink hard), maar na een half uur had ik het wel weer gezien. Lekker lomp, maar te veel van het zelfde en niet gelaagd genoeg. Dan nog maar even thuis nagenieten.

Even mijn concert highlights op een rijtje:

1. Juana Molina (gewoon een 10. Briljant. Leuk. Schattig. Groovend. Klaar.)
2. Sex Swing
3. Roy Montgomery (I)
4. Mario Batkovic
5. METZ
6. Roy Montgomery (II)
7. Dalek
8. Alanis Obomsawin
9. The Ex
10. Julianne Barwick / Grouper / Tiny Vipers (alle drie ontzettend goed, maar kan geen keuze maken wat ik nou het mooiste vond. Wel op alles iets aan te merken. Tiny Vipers te kort, bij Barwick een wat mindere plaats en bij Grouper het last hebben van mijn nek wegens de plaatsing van het bankje)

En het mooie is dat zelfs die dingen buiten de top 10 nog makkelijk een 8 of hoger halen zoals Basinski, Pharoah Sanders (ondanks mijn op- en aanmerkingen wel aardig 'geland'), het wachten bij Big|Brave, Sun Ra Arkestra, Moor Mother etc. En zoveel meer interessante dingen gezien die echt uniek zijn zoals een reeds compleet geflipte Mary Margaret O'Hara die begon als een mompelende old lady en langzamerhand met bijzondere uitvoeringen van musicalnummers en haar eigen repertoire het publiek meekreeg; blaasgoochelaar Ben Bertrand en ICP Orchestra. Geslaagd jaar!

Ik heb gisteren nog iemand aangesproken die voldeed aan jouw signalement. Hij stond ook nog eens in de goede rij ( Barwick ) . Maar ik kreeg een niet-begrijpende reactie toen ik jouw MuMe profielpagina liet zien ' no that's not her ' .

Ik heb iets gemist zie ik.

Volgend jaar ook gaan, Stefan

Iedereen heeft het goed naar de zin gehad zo te lezen!

Wat mij betreft de beste editie die ik heb meegemaakt. Het was voor mij de 5e keer. En hoewel ik er zelf geen last van heb gehad lijkt het wel de drukste editie. Wachtrijen en/of mensen die niet naar binnen kunnen bij o.a. Big Brave, Le Mystère des Voix Bulgares, Shabazz Palaces etc. Opvallend.

Mijn lijstje vanaf 8,0;

1. Mario Batkovic 9,0
2. Protomartyr 9,0
3. James Holden 9,0
4. Le Mystère des Voix Bulgares 8,5
5. Big Brave 8,5
6. Xam Duo 8,5
7. The Soft Moon 8,0
8. Thurston Moore Group 8,0

Volgend jaar ben ik weer bij, maar niet op zondag. De kids vergeven het me niet als ik er weer niet bij ben op 11 november (dan vieren wij hier Sint Maarten).

Hmm, ik vier op 11 november gewoon mijn verjaardag. Kon prima op LGW hoor

Vond XAM ook mooi (heb hun plaat door LGW? behoorlijk vaak gedraaid), maar had wel behoorlijk last van de vele pratende / af- en aanlopende mensen, waardoor ik niet zoals jij volledig in het concert kon opgaan.

Vond dat sowieso wel een doorn in het oog - waarom niet wat terughoudender bij dingen die je niet kent? Beetje gedekt achteraan, en als je het dan wat vindt kan je altijd nog naar voren, zeker als je laat binnen komt. Eén oelewapper maakte het wel heel erg bont, die probeerde Bij William Basinski al na vijf minuten zich vanuit de rechterhoek vooraan bij het podium naar de linksachter gelegen uitgang door een dicht op elkaar zittend publiek zich een weg te banen: is je eigen timetable dan echt zo belangrijk? Heb het gevoel dat het aandeel niet-luisterend publiek wel is toegenomen de laatste jaren, maar het is ook mogelijk dat ik te gewend ben aan goed publiek...

(verder niet al te gefrustreer hoor, heb veel goede dingen gezien op het festival, zal er binnenkort stukjes over schrijven! )

Wij zaten op de voorste rij, helemaal links in het hoekje. Drie stoelen naast ons zaten twee jongens die allebei op een hele andere golflengte zaten. Mijn broer (ik heb er niks van meegekregen) vertelde later dat ze bijna vechtend de zaal hebben verlaten.

Ik ben benieuwd naar je belevenissen Masimo. Volgens mij ga jij ook al een aantal jaren?

Verrassende keuze wel, maar ik kan me wel voorstellen dat dat een feestelijke afsluiter was! Ik had toen inmiddels al een trein opgezocht, na Sun Ra Arkestra vond ik het welletjes. Weet iemand wat de verrassingsartiest in Pandora was gisteravond?

Haha, leuk!

Pratende of weglopende mensen waren af en toe wat vervelend en is ook een haast onoverkomelijk nadeel van het (verder sterke) concept. Bij XAM Duo had ik daar totaal geen last van. Zat helemaal voorin rechts en toen ik aan het eind van het concert mijn ogen weer opendeed zag ik ineens dat de zaal half leeg was gestroomd. Niks van gemerkt tijdens het optreden.

Zelf was ik er niet bij (ik stond ook bij Sun Ra Arkestra, zonder spijt overigens), maar las dat het Msafiri Zawose was, Tanzaniaanse electrogogo (klik). Jammer dat ze niet op een van de andere vraagtekenplekken stonden. Is er toevallig iemand heen geweest?

Ennehh... vond (itt volgens mij vrijwel iedereen zowel hier als op LGW?) stiekem The Residents wél leuk, misschien hielp het dat ik niet zo bekend ben met hun werk. Die bizarre pakken in combinatie met het hoge podium van de Ronda, haast alsof ze van een andere planeet kwamen - de muziek (en zeker het gave gitaargeluid) zette dat wel kracht bij. Vond het erg fascinerend en vond het jammer dat ik alleen het staartje heb meegepakt (en dus niet de 'bol' in werking heb gezien).

Amadou & Mariam vond ik helaas minder sprankelend. Had ze een week daarvoor ook al in Ancienne Belgique gezien, en was daar ook teleurgesteld. Toen de toetsenist klappend het podium op kwam rennen wist ik al wel hoe laat het was. Wel jammer, want ik vind Amadou & Mariam op plaat juist erg gaaf. Ik dacht zelf dat het lag aan 1) de overhappy, veel te strakke gladjakkerband, alsof ik bij een stadionact/EO-jongerendag op bezoek was, en 2) heel het element dat Bamako zoals door A&M beleefd aan de luisteraar ten gehore gebracht wordt: de samples en fieldrecordings werden live niet afgespeeld, terwijl ik dat juist het sympathieke van het projet vind. Misschien miste ik ook wel de productie die Manu Chao zo goed op het eerste album verzorgd heeft... Ik weet het niet precies, maar vond het tweemaal niet overtuigend.

Jep, heb daar heel snel het laatste beetje van mijn roti roll naar binnengewerkt, Koen geappt dat ie nu de wc uit moest komen (of nou ja, hij kwam zelf al en nee, ik heb dat niet geappt) en aldaar hebben we toch een aardig feestje gezien. Msafiri voerde dit festival een verbeten strijd uit met Mario Batkovic en Pharoah Sanders voor de titel 'meest aandoenlijke mannelijke artiest 2017'. Wat een plezier had die kerel. Ging helemaal uit zijn plaat met dat aparte instrument van 'm (hij legde superschattig uit hoe dat ding werkt); maakte vrienden met de gelegenheid-dj die hem begeleide, had veel contact met het publiek en bleef met grote grijns dansen en dansen. Ik noem het maar pogomuziek. Erg leuk dus

Zeker omdat ik bij Sun Ra een hongerklop kreeg en ik dus helaas het laatste kwartier miste.

Princess Nokia was eigenlijk een gewaagde afsluiter en liet best wel wat talent en een ruim palet aan stijlen zien. Echter veel te kort gespeeld plus onnodige speech over wat ze niet zou accepteren van het publiek. Beetje misplaatst bij dit festival. En jammer dat ze daarna aangaf nu eens een serieus optreden te willen doen, in plaats van een wilde performance. Nu bleef het vrij rustig, terwijl een wilde punky afsluiter een mooie manier was geweest om het festival af te sluiten. Wel blij met Tomboy

Tja, Princess Nokia. Ik heb me eerst rotgelachen om de ietwat ongemakkelijke blikken van sommige medebezoekers en vond het echt tof dat ze zo'n act als afsluiter kozen, als hiphopliefhebber. Dus eerst een kwartier lachend meegebounced.

Toen die lol gezakt was, viel me pas goed op hoe saai haar muziek is. Eentonige beats, eentonige raps, tekstueel in orde maar ook weer niet fantastisch, amateuristisch hoe de beat telkens gewoon werd uitgezet. En toen ze iets zei in de trant van 'normaal zijn mijn shows echt crazy en punkrock... maar vanavond wil ik het rustig uitvoeren voor de poëzie' dacht ik echt even dat dat een vorm van ironie was. 'Crazy and punk rock' ook echt, wie drukt zich zo uit. Maar het was dus geen ironie. En dus werd het saai.

Ik snap het ergens wel. Een vrouwelijke rapper met een politieke en feministische boodschap past bij het idee dat Le Guess Who? dit jaar zijn bezoekers zo graag met diversiteit kennis wilde laten maken. Maar mij bekroop het gevoel dat ze daarbij even vergeten waren om naar de kwaliteit te kijken.

Maar kennelijk mis ik iets, gezien de positieve reacties. Bovendien: toen ik haar opzocht zag ik meteen een feature van Wiki, de rapper van Ratking, en dat vind ik een erg toffe hiphopact. Toen kwam ik er ook pas achter dat ze zelf ook op het album van Ratking staat (Puerto Rican Judo - goed nummer) en dat ik haar daar dus al eerder heb gehoord.

Vervolgens luisterde ik haar muziek echter terug en bleef ik bij mijn conclusie: saaie beats, vlakke nummers, de teksten zijn geinig in your face maar maken het niet veel boeiender.

Dus nee, kwartiertje vermaakt, uiteindelijk niet onder de indruk van Princess Nokia.

Ha, die overgangen inderdaad. Dat kon echt niet. Kneuterig was dat. Verder zou ik hier als er iets goeds tegenover zou staan niet heen gaan, maar ik heb mij er best vermaakt. Ze kon echter niet constant een toffe vibe voorschotelen en wat je al aangeeft over haar teksten klopt helemaal. Leek wel een poëtische voordracht van wat pseudowijsheden waar Twitter mee volstaat.

Overigens rekende heel veel mensen in de Ronda op David Byrne (getuige Twitter) dus dat zal voor sommigen best een teleurstelling zijn geweest.

Zondag was de dag van Juana Molina, al het andere was (met alle respect) bijzaak. Sinds de release van Un Día wacht ik al op een kans om haar live te zien. Anticipatie dus.

Aan het begin van de middag op m'n gemak door de regen langs de oude gracht gelopen. Vandaag zonder fiets, maar mét paraplu. Ik kwam ruim op tijd aan bij de Pastoefabriek voor Roy Montgomery, een zitplaatsje gezocht en een half uur mee kunnen pikken van R. De Selby. Best mooi, maar niet heel bijzonder. Daarna een prachtige set van Montgomery met een violiste - hypnotiserend. Vervolgens nog even blijven zitten om te kijken wat de volgende act zou brengen en dat was een goede keus. Ben Bertrand bleek een waar klarinet-kunstenaar en trakteerde ons op 4 afwisselende en behoorlijk gave stukken. Leuke verrassing!

Had nog best wat meer drone-sessies willen zien, maar na de 2 debacles van donderdag wilde ik toch wel ruim op tijd weg voor Barwick. En zo konden we op ons gemak naar het domplein lopen (ditmaal zonder regen), want we hadden alle tijd. Toch? Er bleek al een kleine rij te staan tot net buiten de deuren van het academiegebouw, en dan weet je bij dit festival nooit of het binnen nog leeg is of al helemaal vol. Na 10 min keek ik achterom en bleek de rij inmiddels het halve plein in beslag te nemen, bijna tot aan de dom. Beetje billenknijpen dus. De rij voor ons bleek ook nog veel langer te zijn dan we dachten, want toen we eindelijk naar binnen mochten, moesten we ook nog 2 lange gangen door. Maar we kwamen als een van de laatste plukjes publiek binnen. Toch een kleine opluchting, want ik ben Barwick al een keer eerder misgelopen. Ze had een cellist bij zich en dat was een heel erg mooie combinatie. Erg fraai optreden.

Daarna alle tijd om naar Tivoli te gaan (eindelijk een keer écht alle tijd). Een plekje op het balkon gezocht voor de Alice Coltrane zangers, maar dat was toch vooral om de tijd te vullen tot Juana Molina. Aangezien ze één van de redenen was om een kaartje te halen gingen we een minuut of 20 voor aanvang al de Pandora in voor mooie plekken vooraan. Tot mijn verbazing stond er op het podium genoeg spul klaar voor een halve band, ik had haar gewoon solo met een boel pedalen verwacht.

Toen Juana grijnzend het podium op kwam werd meteen duidelijk dat ze er zin in had, en dat gold ook voor de 2 jonge bandleden die ze bij zich had. Het optreden was dansbaar, aanstekelijk en de meeste nummers waren gewoon een klein feestje. Toen ik na een dik half uur ook nog de beginklanken van Un Día waarnam, kon mijn dag helemaal niet meer stuk. Hoogtepuntje dus. Dat ze maar snel weer naar Nederland mag komen.

Snel door naar Linton Kwesi Johnson. Die gaf een spoken word performance - waar ik al een beetje rekening mee had gehouden. Zijn gedichten, stem en presence waren sterk genoeg om ’t optreden te dragen en boeiend te houden, maar ik heb toch wel meerdere malen bedacht hoe veel toffer het nog was geweest als er gewoon een reggae-band achter ‘m zou staan. Dat er plagerig een heel podium vol instrumenten achter hem klaar stond, hielp ook niet mee. Maar toch wel heel leuk om de man gezien te hebben.

Door naar Mary Margaret O’Hara. Dat was heel anders dan verwacht (of dan hoe ik me die ene plaat herinner). Hele eigenzinnige dame. Concert was de moeite met een paar coole stukken, maar ik was niet compleet overtuigd. Richting het einde maar eens gegoogled waar de Hertz zich bevond, want na 3 dagen Tivoli was ik die naam nog niet tegen gekomen. Op de 7e verdieping, zo bleek.

Daar stond Alanis Obomsawin die Bush Lady integraal zou uit voeren. Ik kende haar voor het festival niet, maar op Dave’s aanraden even wat over haar opgezocht en geintrigeerd geraakt. Ze is een (acclaimed) Canadees-Abenaki documentaire maakster en bracht in 1985 1 plaat uit. Dit klonk wel als een unieke kans om haar te zien. Innemende dame, en het was een bijzonder optreden met een paar hele sterke stukken. Nu nog wat filmisch werk van d’r opzoeken.

Daarna waren er voor mij even geen must-sees, maar Tune-yards is live altijd leuk. Zé had het heel erg naar d’r zin en dat werkt aanstekelijk. Iets langer dan verwacht daar blijven hangen, en aangezien ik Sun Ra Arkestra al eens had gezien ben ik terug naar de Hertz gegaan om Matana Roberts te zien. Na wat technische problemen begon ze zo’n 15 minuten te laat, maar het was het wachten wel waard. Ik ben niet bekend genoeg met de platen om alles te herkennen (er kwamen iig stukken van de 3e Coin plaat voorbij), maar het was een behoorlijk intens optreden dat alle kanten op vloog en voor de volle 45 minuten interessant bleef. Coole vrouw.

Daarna rustig naar Pandora gelopen voor surprise act #1. Dat was een klein feestje in een (helaas) halflege zaal met een ontzettend vrolijke Msafiri. Dansen.

Na afloop door naar de Ronda – de geruchtenmachine was inmiddels op volle toeren. Ik had o.a. Suuns, Youssou N’dour, David Byrne, Kypski en Princess Nokia langs horen komen in de wandelgangen. Het bleek de laatste en daar leek niet iedereen even blij mee, maar wat mij betreft was het een prima afsluiter. Beetje amateuristisch, beetje pretentieus, maar heerlijk om Tomboy live te zien. With my little titties and my fat belly

Op weg naar de garderobe liepen we mevr. Obomsawin tegen het lijf. Ik heb haar bedankt voor d'r optreden en we zijn nog even met haar op de foto geweest. Leuk.

De 4 dagen vlogen voorbij, met het ene hoogtepunt na het andere. Dit was na de edities van 2011 en 2012 mijn 3e keer LGW, en wat mij betreft de beste van de 3 edities en sowieso één van mijn beste festivalervaringen ooit, en dan heb ik nog een heleboel interessante acts moeten skippen. Hoewel ik een stuk minder met muziek bezig ben dan vroeger, maakt zo'n festival als dit me weer helemaal warm voor nieuwe muziek en krijg ik zin om op ontdekkingstocht te gaan. Heerlijk.



Eindlijstje (ongeveer):

01. Juana Molina
02. Keiji Haino
03. Roy Montgomery
04. Mario Batkovic
05. Dälek
06. Grouper
07. Liu Fang
08. Alanis Obomsawin
09. Julianna Barwick
10. Richard Youngs

Overige highlights: Ben Bertrand, Basinski, The Ex, Tiny Vipers, Pharaoh Sanders, Matana Roberts

Dat was Jessica Moss

Ah cool! We vroegen het ons nog af.

Haha, ik zat nog zo te twijfelen of zij dat inderdaad was. Ze had overigens net zo veel gevoel in haar tenen als in haar vingers. Als je zag hoe ze aan het goochelen was met pedalen en effecten en knoppen; heel cool. Ook leuk om mijzelf in een youtube filmpje achter Montgomery in trance terug te zien

En leuk om Montgomery later met heel veel rammelend kleingeld een colaatje te zien halen, om zich vervolgens lekker te amuseren bij Ben Bertrand. Bijzonder om de man eindelijk aan het werk te zien. Goed om hem als liefhebber te zien genieten en ondertussen een hele hoop andere toeschouwers erg van zijn optreden hebben genoten. Heel blij dat hij eindelijk eens optredens weggaf (hoewel begrijpelijk waarom hij zich lang heeft teruggetrokken).

Ik dan ook maar een lijstje. Niet zoveel gezien als de meeste anderen maar genoeg voor een top 10, allemaal van de kwaliteit 'wil ik best nog eens zien'.

1. Le Mystere des Voix Bulgares ( ja jongens, ik zat 1e rij )
2. Aldous Harding
3. Pharoah Sanders
4. Alanis Obomsawin
5. Mario Batkovic ( kreeg een like van hem op Twitter op mijn MuMe recensie ! )
6. Han Bennink en Alexander von Schlippenbach
7. Liars
8. ICP Orchestra ( moeijlijk te plaatsen in de volgorde wegens te weinig van gehoord )
9. Greetje Bijma
10. Sekou Kouyate

Jammelijk gemist
Julianna Barwick ( stukje van gehoord op afstand in de wachtrij buiten de zaal , waar ik vast in was gaan staan voor Aldous Harding , kende het niet maar klonk geweldig mooi ) .
Amadou & Mariam ( was ik wel heengegaan had ik het geweten )
Jambinai ( had ik al eens gezien, met pijn laten schieten )
The Ex ( altijd leuk )

Ja, wrijf het er maar in. Ik draai de plaat nu voor het eerst en nu heb ik nog meer spijt.

Van Jenny Hval zou je ook spijt gehad moeten hebben - primadeluxe; Weyes Blood was tof; Protomartyr en Thurston Moore aangehoord, totdat het tolerantiebekertje vol was. Wat mij betreft hadden ze de achterhaalde meuk van The Residents - al kan ik die nu tenminste nu bijvoegen aan mijn muzikale CV - zonder meer mogen inruilen voor Amadou & Mariam; had ik m'n stramme leden nog eens kunnen roeren. Gas was trouwens geen Jumping Jack Flash - het kwam niet los in De Helling. Zaterdag moet ik nog eens evalueren ...