Arctic monkeys, waar ik mijn vriendinnetje een stuk blijer mee maak.

En op Primavera was het sensationeel goed, van mensen die beide optredens gezien hebben heb ik gehoord dat dit net een tandje teruggeschakeld was, kan je na gaan hoe goed het op Primavera was.

Groot voordeel van veel zien in een jaar; sommige keuzes zijn dan een stuk makkelijker.

Mijn top 5, in willekeurige volgorde:

Arctic Monkeys
Melody's Echo Chamber
Cashmere Cat
Portishead
Stage 4

Met eervolle vermeldingen voor Fuck Buttons en Thomas Azier, die allebei geniaal waren maar ik te kort zag om ze echt mee te laten tellen.

Ik vond het heel jammer dat ik Fuck Buttons niet kon zien. Maar bij mij ging Arctic Monkeys voor.

Fijn dat ze Marquee Moon integraal na een (weet niet meer welke) show speelden op stage one.

Oh ja, hoogtepunten:
1. Melody's Echo Chamber
2. Portishead
3. Fuck Buttons
4. Temples
5. Idiot Glee
6. Savages
7. Suuns
8. Sigur Rós
9. Black Lips
10. Kurt Vile

Nog weinig Traumahelikopter voorbij zien komen, lagen de meesten zeker nog op 1 oor?

Goed, die kan je overal zien, maar tot nu toe vakkundig gemist.

Vuig, rauw en punk as fuck. Over 2 weken maar weer denk ik, tenzij ze tegenover Rats on rafts & The Kift staan, want die samenwerking ga ik niet missen.

Zo, wat een fantastisch festival was dat! Absolute hoogtepunt was voor mij Sigur Ros; moest na dat concert echt even bijkomen omdat ik er volledig in extase raakte - heeeerlijk, briljant optreden! Andere hoogtepunt was voor mij Damien Rice en het Arctic Monkeys dat me met een fantastisch optreden ineens weer deed beseffen dat ik die band toch wel degelijk heel goed vind..

Ik vraag me trouwens af of iemand weet je hoe je die video'tjes van 3voor12 kunt downloaden. Ik zou graag enkele van mijn favoriete concerten (voor zover ze op die website staan) naar een dvd'tje branden maar heb geen idee of dat wel kan.

Wel aardig overigens dat ze overal hele CD's draaiden tussen optredens door. O.a. Rodriguez, Nas, Wu-Tang-Clan, The Beach Boys en Big Star voorbij horen komen. Moest wel lachen bij die laatste dat iemand achter mij opmerkte "he, dat is toch dat liedje van That 70's Show"

Groningen-noord rules...

In the street gecoverd door Wilco:

http://www.nyctaper.com/

Onderaan vind je dan de downloadmogelijkheid, mp3 deed het niet dus de FLAC binnengehaald, nog niet geluisterd, maar interessante setlist.

Btw, iemand nog die afterparty bij de Verse Friet Hoes meegemaakt na afloop van Sigur Ros? De frietkraam speelde ineens Daft Punk uit een lullig radio'tje en in no time ontstond er een hele dansende mensenmassa recht voor die frietkraam en de patatbakkers werden plotseling dj's die het publiek bespeelden en met een nieuw nummertje kwamen. Eerste keer in mijn leven (en wss laatste) dat ik mensen zag crowdsurfen voor een friettent.

Toen de friettent stopte met het concert gingen we zelf maar verder door muziek te maken op de prullenbakken en 1 voor 1 werden crowdsurfende mensen in diezelfde prullenbakken gegooid.

Tsja, de meetings. Ik ben best veel MuMe'ers tegen gekomen. Gloeilamp, Co Jackso, Lukas, Dwejkk_, Arrie, DjFrankie, Aart de Bij en meer waar ik de naam niet van onthouden heb, ben ik allemaal tegengekomen, maar ben ze ook vroeg weer kwijtgeraakt. Ik had het vast leuk gevonden om meer met jullie op te trekken, maar als iedereen telkens andere plannen heeft, ga ik me er toch aan irriteren. Ik had nadat ik iedereen kwijt was ook de behoefte niet om jullie weer op te zoeken. Ik vind het ook heerlijke om in mijn eentje over het terrein te dwalen. Hoef ik ook met niemand rekening te houden.

Mijn top 6:
1. Sigur Rós
2. Swans
3. Arctic Monkeys
4. Damien Rice
5. Savages
6. Portishead

Ik heb nog veel meer moois gezien dit weekend, maar deze zes sprongen er voor mij wel bovenuit. Dat het een mooi weekend zou worden wist ik natuurlijk al, maar het werd nog veel mooier dan ik had durven dromen. Ik vond het een moeilijke beslissing om een kwartiertje eerder weg te gaan bij Portishead, omdat ik dat al fantastisch vond, maar dat heeft goed uitgepakt. Ik had daardoor perfect zicht, (wat ik niet verwacht had, omdat ik bij Portishead ook al 20 minuten van te voren arriveerde en het toen al goed vol stond). Sigur Rós heb ik nog nooit eerder gezien, maar heeft mij diep ontroerd. Halverwege de set waren alle pijntjes van drie dagen op mijn benen staan verdwenen, zo intens ervaarde ik de muziek. Achteraf vroeg een meisje dat langsliep en zag dat ik nog naar een leeg podium aan het staren was: 'Dat was mooi, he?' Wauw, was het enige dat ik kon antwoorden. Ik heb daarna nog een biertje gehaald en heb die aan het meer opgedronken om bij te komen. De setlist kan ik natuurlijk niet vergelijken maar vond het een mooie mix van sterke nieuwe nummer en oud materiaal.

Bij Swans stond ik zo goed als vooraan. Die drones en vooral de opbouw naar de uitbarstingen waren prachtig. Maar de frontman maakte het verschil bij Swans. Hoe hij zijn dirigeerde vond ik heel mooi om te zien. Iets wat ik niet snel zal vergeten is dat de drummer een ketting bellen aan het schudden was en daar plotseling mee ophield zonder dat die frontman dat aangaf. Dus die frontman draaide zich om en gebaarde dat hij door moest gaan. Heel mooi!

Arctis Monkeys kan ik kort over zijn. Die heb ik nu voor de derde keer gezien, maar hebben gewoon zo veel sterke songs dat het gewoon nooit teleur kan stellen, al heb ik ze nog nooit met zo veel overtuiging horen spelen. En hun nieuwe plaat gaat afgaande op hun nieuwe nummers weer een knaller worden.

Damien Rice heeft in zijn eentje het hele strand stilgekregen. Bravo daarvoor! En het verhaaltje tussendoor vond ik een absolute meerwaarde, waarna Cheers Darlin' met zo veel passie gezongen werd dat dat by far het mooiste is wat ik van een soloartiest gehoord heb.

Bij Savages ging het na een paar nummers goed los in Stage 3. Ik heb daar twee nummertjes meegebounced in de pit en heb toen mij kans gegrepen en ben vooraan gaan staan. Net als Stage 2 vond ik Stage 3 te laag, maar als je vooraan staat, beleef je het optreden des te intenser. Wat een pit hebben deze vrouwen! Het hoogtepunt in de set was de maat op het einde die ze maar bleven en bleven herhalen. Eerst ging die herhaling me tegenstaan, maar vervolgens bleven ze maar doorgaan dat de verveling omsloeg in verbazing en bewondering, een soort ongeloof alsof iedereen voor de gek werd gehouden.

Het leek bij Portishead wel alsof ik me niet helemaal durfde over te geven aan de muziek. Dat ik bang was dat ik anders niet meer eerder weg wilde gaan voor Sigur Rós. Anders had ik dit misschien wel nog mooier gevonden. Want mooi vond ik het zeker. Beth Gibbons is een geweldige zangeres en de videobeelden dikte de toch al bijzondere sfeer die er hing nog een extra aan. Ondanks alles vond ik het een goede beslissing om Portishead als afsluiter in de tent te programmeren. Alt-J had van mij wel van plek mogen wisselen met Allah-Las.

Vrijdag om 5 uur opgestaan, zodat ik om 8 uur de werkdag kon beginnen en dus om half 5 kon vertrekken om met een beetje geluk nog een stukje Maccabees mee te pikken. Beetje geluk ontbrak helaas. En Ofei was volgens mij een kwartier eerder afgelopen dan aangekondigd, dus dat ging ook al niet door. Wel nog een nummertje van Surfer Blood meegepikt. Aardig, maar niet bijzonder.

Dan maar het festival echt openen met Bloc Party. Niet dat ik daarvoor een ticket had gekocht, maar leuk om even mee te nemen en na een weifelachtig begin nog best een goed optreden. Opmerkelijk hoe je met zo'n blok kauwgom in je mond nog kunt zingen.

Door naar Macklemore waar het verwachte feestje inderdaad viel te beleven. Waarna ik Arctic Monkeys een paar nummers de tijd heb gegeven om aan te tonen dat ze niet een van de meest overschatte bands van de laatste tien jaar zijn. Dat lukte ze niet, dus dan maar naar Black Dice waarbij het alleen al een genot was om te zien hoe ze zelf in hun muziek opgingen.

Op weg naar de uitgang het begin van Fuck Buttons meegepikt. Begon zeker veelbelovend, maar ik was afhankelijk van het OV en met nog twee dagen voor de boeg wou ik toch maar even voorzichtig beginnen. Het oude lijf kan ook niet meer alles.


Zaterdag meldde mijn “taxi” dat ze om 11 uur uit Amsterdam zouden vertrekken. Dus ruim op tijd om mij even in Kaatsheuvel op te pikken en door te rijden naar het festival. Toen ze er om 1 uur nog niet waren (“de brug stond open”) toch maar de bus naar Tilburg en de pendelbus genomen. Honderd mensen die graag zo snel mogelijk naar de optredens wilden, twaalf met minder haast voor de camping en twee die zo nodig naar het accreditatieterrein wilden. Uiteraard mochten de honderd het langst blijven zitten...

Maar goed, toch nog het grootste deel van Kashmir gezien. Heerlijk concert en ze hadden van mij best wel iets later geprogrammeerd mogen worden, want nu was het toch wel een beetje lauw en slaperig publiek.

Vervolgens bleek Indians niet een of andere Redbone-kloon maar veeleer een Deen met synthesizer te zijn (niet onaardig) en Efterklang was ook niet de folk-metal band die ik in mijn hoofd had (geen idee hoe ik daar bij kwam). Met Agnes Obel het kwartet Denen volgemaakt, maar daar werd ik net tijdens de bloedmooie John Cale cover Close Watch vandaan gebeld door mijn eindelijk gearriveerde festivalmaatjes voor die dag.

Samen zijn we, na een kleine guided tour mijnerzijds, naar Balthazar vertrokken. Het begin was een beetje aarzelend, ook al door het mindere geluid. Mijn ervaring tijdens het gehele festival was, dat het geluid links voor het hoofdpodium een stuk beter was dan rechts. Halverwege werden geluid en spel een stuk beter en vanaf Fifteen Floors was het zeer goed.

Swans stond op mijn lijstje, maar begon toch wel zo snoeihard, dat we besloten om maar eens bij Iceage te gaan kijken. Dat bleek een beetje late sixties licht-psychedelische muziek te zijn. Zeker wel leuk, maar dus niet Iceage, want de zanger meldde na een paar nummers, dat hij het fantastisch vond om daar te staan en dat het jammer was dat Iceage niet kon komen. Vandaag ben ik er uiteindelijk achtergekomen, dat die zanger Jacco Gardner was. Mooi, die moest ik toch nog checken, dus zijn album staat nu zeker op mijn lijstje.

Nog even het einde van Swans meegepikt, waar je inmiddels zo kon doorlopen naar het podium en dat was toch wel een geweldige ervaring, alleen al door de geweldige show van de zanger en de waanzinnige climax. Maar of ik de hele set had volgehouden? Ik denk het niet.

Allah-Las tijdens het eten vanaf de zijkant op het grote scherm gezien. Niet onaardig, maar ook niet bepaals overweldigend. Zelfde gold voor Wavves, die wat mij betreft hun beste studiowerk niet benaderden en Two Door Cinema Club was toch een beetje nikserig en niet bepaald wat je zo laat op stage 1 zou verwachten.

Ruim op tijd naar podium 2 vertrokken voor Alt-J, maar kennelijk niet ruim genoeg, want er was al geen plaats meer in de herberg. Dan maar naar het stalletje van podium 3 gegaan waar Melody's Echo Chamber één van de beste sets van het festival gaf. Het kan verkeren...

Even naar buiten om in de regen te zien hoe Damien Rice zou gaan verdrinken op dat hoofdpodium, maar tegen mijn verwachting in bleek hij dat allemaal prima aan te kunnen. Zeer goed concert waar ik het einde toch niet van meegekregen heb, omdat ik ook Thomas Azier wilde zien. En daar kreeg ik geen spijt van. Geweldig optreden en wat vreemd dat hij in eigen land niet veel vaker optreedt (of heb ik iets gemist?) Drie voltreffers op rij, dus.

Daarna nog de eerste helft van Savages meegenomen. Energiek en strak gespeeld, maar niet helemaal mijn ding en toen er wat medefestivallers laag over kwamen zweven, besloten we de dag af te sluiten bij Pantha du Prince in de grote tent. Wel lekker gedanst nog, maar niet zo goed als ik op grond van de naam verwachtte.


Zondag zaten mijn lief en ik opeens zonder oppas, dus op naar mijn schoonmoeder om de kinderen daar te droppen en na een kopje koffie alsnog op weg te gaan. Hierdoor kwamen we wat later aan en begon de dag, na twee nummers van Black Lips, pas goed bij Local Natives. Links bleek qua geluid weer beter dan rechts. Behalve toen we even moesten schuilen bij de bar, want daar hoorde je bijna alleen de bassen maar. Gelukkig trok het vrij snel weer open en het einde in het zonnetje was toch ook wel een onverwacht topmoment van BKS voor mij.

Bij de volgende regenbui zijn we snel de dichtsbijzijnde tent ingerend waar het enig beschikbare droge plekje bij de luidspreker was. Geen goed idee bij No Age, die ook niet alleen te hard waren en sowieso niet om aan te horen. Blijven oefenen, jongens. Hetzelfde geldt voor Palma Violets. En dump die gek in dat gele shirt die niets anders doet dan de hele tijd schreeuwen.

Het begin van Suuns deed mij eerst het ergste vrezen. Nou ja, het ergste; het leek niet heel erg bijzonder te gaan worden. Maar halverwege was ik al helemaal om en ze hadden van mij nog wel wat langer mogen spelen. Ook al omdat we dan niet een uur zonder muziek hadden hoeven overbruggen. De ervaring met Alt-J indachtig keek ik na afloop namelijk hoeveel mensen er sowieso al bleven staan en dat waren al tien rijen voor het podium. Dus daar zijn we maar meteen achter gaan zitten.

Als er namelijk één band was die we niet wilden missen, dan was het wel Portishead. Dan maar Kurt Vile opgeofferd, hoewel ik daar ook best benieuwd naar was. En daar hebben we geen spijt van gekregen, want ook al was het geluid niet optimaal en Beth niet helemaal goed bij stem, het was nog steeds met gemak het hoogtepunt van deze drie dagen.

Het enige jammere daarvan was, dat Sigur Rós een beetje een anticlimax werd. Een soms vals zingende Jónsi die qua stem in de open lucht ook nogal eens verwaaide. En ik had graag wat meer van de eerste albums gehoord. Maar ik respecteer ook dat ze zich willen blijven ontwikkelen en de afsluiter was zeker waardig. Ook fijn om te lezen, dat anderen dit wel als de ultieme climax hebben ervaren.


De meeting heb ik dus ook gemist. Begin van de dag is misschien toch niet het meest handige moment. Zaterdag half negen of zondag half zes was achteraf gezien een beter tijdstip geweest. Maar dat is dus achteraf. Volgende keer beter. Want er schijnt volgend jaar een nieuwe editie te komen!

Toppers:
1.Portishead
2.Melody's Echo Chamber
3.Suuns
4.Thomas Azier
5.Local Natives
6.Balthazar
7.Damien Rice

Marquee Moon van Television heb ik ook twee keer in de pauzemuziek voorbij horen komen...

MIMIMIMIMIMIMIMIMIMIMIMIMIMIMIMI!

Ik ben na 10 minuten weggelopen, mijn verwachtingen waren hoog maar ik vond het behoorlijk tegenvallen. Gelukkig heb ik daardoor een uitstekend optreden vanTemples gezien.

Hoi Aart, ik vond het ook een leuk festival. Vooral hoe je vloog.

MIMIMIMIMIMIMIMIMI!

Op vrijdag hoefde ik niet veel te zien. Nadat Lukas en ik onze tenten op de camping hadden opgezet, ging Lukas meteen naar het festivalterrein voor Danny Brown. Aangezien deze hiphop mij aan mijn aars kan roesten, bleef ik op de camping om wat te eten en een biertje te drinken met onze Engelse buren. Met hen ben ik ook naar het festivalterrein gelopen en het eerste bandje dat ik zag was Money, voor mijn Engelse gezelschap een bekende band, want ze komen uit de regio Sheffield, waar zij ook vandaag komen. 13 in een dozijn is de term die op deze band van toepassing is.

Een rondje over het festivalterrein leerde mij dat de locatie top was. Een mooi bosrijk gebied aan een meer met een strandje. Als het wat warmer was geweest, had je de optredens op het hoofdpodium vanuit het water kunnen zien. Het terrein was fraai aangekleed, onder meer door de eettentjes. Dit zijn niet de eenheidsworst-eettentjes die je op de Werchters en de Pinkpops ziet, maar fraaie wagens waar goed en gevarieerd voedsel werd gekocht. Goedkoop was dat niet, maar je kreeg er wel wat lekkers voor.

Daarna ging ik naar Surfer Blood, dat wel leuk was, maar ook hier geldt dat er honderden bandjes zijn die bijna exact hetzelfde doen als dit gezelschap. Daarna zag ik Splashh, een psychedelische rockband, die afsloot met een briljant laatste nummer. Het deed me een beetje denken aan Tame Impala, maar dan een Tame Impala die moeders hand wel los durft te laten en buiten de lijntjes kleurt. Een band die wél iets doet dat met weinig anders te vergelijken valt, is Black Dice. Dit trio gaf een soort van live-draaitafelshow met gitaar. De freaky muziek werd laagje voor laagje opgebouwd, tot er een moment kwam dat je dacht dat de absolute climax nu wel bereikt was. Niks ervan, er werd gewoon nog een nieuwe laag herrie overheen gegooid. Hypnotiserend goed!

Onder het genot van Unknown Pleasures van Joy Division wachtte ik daarna op Tyler, The Creator. Oordelen hierover zal ik maar niet doen. Ik vind dingen als Dälek, Atmosphere en The Roots erg goed, maar met dit soort hiphop kan ik niks. Na 2 nummers was ik weg en dat was maar goed ook, want daardoor zag ik nog een mooi laatste deel van het optreden van Fuck Buttons. Daarna speelden er nog een paar dingen, maar bier drinken en chillen op het terrein kregen de voorkeur.

Zaterdag begon ik mijn dag met French Films en Kashmir, ideale bands om een festivaldag mee te beginnen en dat is geen compliment. Weinig spannende muziek die vooral leuk moet zijn; niet aan mij besteed. Wat helemaal niet aan mij besteed was is Efterklang, dat vond ik te saai voor woorden. Van een grote afstand heb ik een stukje Agnes Obel gezien; wat me hier opviel was hoe zacht het geluid hier stond. Daardoor werd het nogal overstemd door een blatende tent.
Swans was deze dag het hoofdmenu. Het was gruwelijk hard, maar toch miste er iets dat hun optreden een paar jaar geleden op Primavera wel had. Toen leek het alsof er een zeskoppig monster bezig was met een collectieve duivelsuitdrijving, nu miste ik een beetje vaart in het optreden.
Darna was het tijd voor Wavves. Lekkere gedreven noiserock, dat ging er wel in bij het publiek, dat voor een mooie moshpit vooraan zorgde, waar Lukas en ik tegen het einde ook nog maar even indoken. Na het concert was het gewoon moeilijk om de tent uit te komen, want na Wavves speelde Alt-J en dat leek iedereen te willen zien. Mooi, dan gaan wij wel naar Melody’s Echo Chamber. De psychedelische band rond de Française Melody Prochet, het liefje van Tame Impala’s Kevin Parker en dat is ook wel in de muziek terug te horen. Op plaat vind ik MEC al erg fijn en live wordt het allemaal wat zwaarder aangezet. Heerlijke hypnotiserende psychedelica die door de uitstraling van de lieve en schattige Melody nog wat extra’s meekrijgt.

Aan het einde van de avond stond er nog een lelijke clash op het programma ; Pantha du Prince versus Savages. Aangezien ik deze allebei al op Primavera had gezien en Aart de Bij sjans kreeg met twee meisjes uit Rotterdam, bleef ik daar maar bij en heb ik vanuit de verte het optreden van Pantha du Prince nog meegekregen.

Op zondag hadden we nog een MuMe-meeting gepland, maar die verliep niet geheel zoals gepland. We hadden afgesproken dat we zouden uitkijken naar een gele jongen, maar die knul was een beetje moe en bleef daarom in zijn huisje. Een beetje te laat gingen Co Jackso en ik naar de afgesproken plek en daar zagen we DJFrankie, Dwejkk_, Jesse Evers, Arrie + vriendin, Arcade Monkeys en nog een paar users. Ook ben ik in het weekend opgetrokken met Lukas, Snoeperd, Rhythm & Poetry, Eilord, yasper, Gloeilamp, Omsk en ex-user Jornaquin/Der Effe. Genoeg MuMe’ers dus, maar een echt grote meeting is er niet van gekomen.

Zondag was in muzikaal opzicht toch de beste dag. Nadat we een stukje van de saaie The-National-coverband-die-toch-eigen-nummers-speelt No hadden gezien, zag ik Temples, dat overtuigde met een mooie psychedelische show.
Autre Ne Veut maakt hipster-R’nB en het eerste nummer lukte dat verdomd aardig. Daarna zakte het snel af naar alles waardoor R’nB niet mijn favoriete genre is. Dus maar snel door naar Black Lips, garagerock die live veel vuiger en gedrevener linkt dan op plaat, maar nergens memorabel werd.
No Age gaf in de kleine tent een gedreven noisepunkshow, die we lekker net buiten de moshpit hebben bekeken. Opvallend was dat hierbij juist de nummers zonder drum, met alleen gitaar en bas, mij het meest aanspraken.
Daarna Suuns. Vorig jaar op Primavera zag ik hier een paar minuten van toen ik van het ene podium naar het andere rende en wat ik daar zag viel in de categorie ‘vrij geniaal’. Maar ik moest naar een ander optreden, dus bleef het bij deze korte kennismaking. Ik was dus erg blij dat ik er nu een hele show van kon zien, maar overtuigd werd ik allerminst. Het optreden duurde een klein uurtje en het grootste deel was de opbouw naar een werkelijk fenomenaal laatste nummer. Dat nummer was dus ook het nummer dat ik vorig jaar had gehoord. Ook de nummers ervoor hadden hun momenten, maar het had van mij veel minder aanloop en veel meer climax mogen zijn.

De hele dag had het flink geregend, toevallig steeds als ik naar een concert in een tent stond te kijken. Kurt Vile was de eerste act op het buitenpodium die ik wilde zien en gelukkig bleef het daarbij droog. Live doet zijn muziek mij veel meer dan op plaat, zo bleek al eerder, en dat ging ook nu weer op. Kurt Vile heeft een bepaalde ‘laid-backheid’ en zorgeloosheid in zijn muziek zie mij enorm aanspreekt, terwijl het gitaargeweld van hem en zijn Violators de muziek toch een spannend en scherp randje meegeeft.
Tijdens The Black Angels stond ik DJFrankie vooraan. De set bestond uit veel nieuw werk van Indigo Meadow en Phosphene Dream en dat klonk live wel stukken beter dan op plaat. Psychedelische rock ’n roll klinkt pas echt vet als deze band het maakt. Grappig was hierbij ook de tweedeling in de fans vooraan. Rechts vooraan werd een moshpit gebouwd, links stonden de stillere genieters te dansen en te headbangen, waaronder ondergetekende.
Daarna Sigur Rós. Zo geniaal als in 2006, toen ik ze voor het eerst zag en compleet overdonderd werd, wordt dat nooit meer, maar toch zorgen zij nog voor één van de hoogtepunten van het festival. Met erg veel werk van hun nieuwe worp Kveikur (een beetje te veel, als je het mij vraagt) werkten zij toe naar een geweldige climax met Festival en Untitled #8.

Vooral die keer dat hij 25 meter de lucht in vloog en netjes werd opgevangen. Dat vergeet ik nooit meer. Mooiste vlucht ooit van mijn goede bijenmaat.

MIMIMIMIMIMIMIMIMI?

Aart

Hmm als die bij zich zo gedraagt als ons konijn dan loopt het niet goed met hem af. Lig je godverdomme al lekker te slapen kwam hij nog even met zijn dronken harses aankloppen met twee slettebakken aan zijn arm.

RIP Joris.

Voor mij een verrassing. Mooi contrast tussen de stapelgekke zanger en zijn wat saaie bandgenoten. De muziek was uitstekend met prima teksten en een sterke opbouw. Ik kijk in ieder geval enorm uit naar het album ergens in september.


Mee eens. Ik had graag Vaka gehoord in plaats van één van die nieuwe nummers. Maar het moet gezegd worden dat met name Kveikur qua visuals verbluffend was met het voortrazende paard in de duisternis. En ook voor mij vormde het afsluitende koppel Festival en Untitled #8 een ongekend hoogtepunt van een zeer geslaagd weekend.

Ik was met moeite bekomen van het concert van Dead Can Dance en ik was al op weg naar het nieuwe festival: best kept secret. 3 uur op de trein zitten voor 1 dagje festival, je moet het er maar voor over hebben maar eenmaal aangekomen had ik er al geen spijt van. Wat een prachtige omgeving, rustig rondlopen nadat we binnen mochten want we kwamen te vroeg aan (omdat we een rappere treinverbinding hadden dan we dachten en omdat het later openging dan het gepland was). Toen we binnen waren wat gaan verkennen om toch maar direct een Blonde Leffe te nuttigen. Daarna wat aan het meer gezet op de tonen van Nick Drake. Opeens begon er een groepje te spelen op de main, No een cover groep van The National die toch alleen maar eigen nummers heeft. Aardig , maar waarom ik heeltijd gebleven ben is mij een raadsel want ik wou temples zien ik vond het zeker niet meer dan aardig. Temples was zoals verwacht wel goed maar niks uitzonderlijk. Daarna maar naar Autre Ne Veut gegaan, die vind ik ook wel çava vindt maar de singles Play By Play en Counting schoten er net zoals op het album helemaal bovenuit. Wel verassend dat ze begonnen met Play By Play. Dan op het gemak naar Local Natives gegaan ondertussen zowaar eens vegetarisch gegeten. Local Natives was al helemaal even afwisselend als het weer tijdens hun concert. De vroegere nummers staken er ferm bovenuit met als absolute uitblinker het slotnummer: “Sun Hands”. Ik had ze 3 jaar geleden op pukkelpop gezien en daar waren ze toch echt wel beter. Alleen door de songs want ik vond ze nu veel meer uitstraling hebben op het podium. Na het prachtige slotnummer tegen beter weten in meegegaan naar Everything Everything. Daar had ik het dus al meegehad vanaf die zanger zijn mond open deed. Toch nog eventjes gebleven tot ik iemand overtuigd had om mee te gaan naar No Age (ik kende die wel niet maar ik wou gewoon weg). Gelopen want het was weeral eens ferm aan het regenen, toen we aankwamen stond stage 3 helemaal vol (maar waren de meeste daar wel voor het optreden?). Als we dan eindelijk een plekje gevonden hadden en we het wel grappig vonden dat er 2 kleine kinderen zandkasteetjes aan het maken waren met de line up van best kept secret erboven op. Stilletjes aan opgeschoven naar het podium, het klonk wel redelijk goed en het was gedaan met regenen. Na een aantal nummers wat headbangen en andere moves die ik hier nu niet ga beschrijven. Naar het einde toe zei ik voor de grap: “gaan we niet mee in de moshpit? “ Mijn woorden waren nog maar half koud of die vriend van me zat er al in. Er dan ook maar aan meegedaan, geen moment spijt van gehad (al duurde het optreden nog langer dan gedacht). Geweldige kick gaf het. Na een klein uitrustmomentje en ook na het kijken of ik niet aan bloeden was want ik kreeg nog een slag op het einde maar zonder gevolgen. Teveel mensen aan het standje waar ik wou eten dus dan maar naar tent 2 om wat bij te praten met sommige mensen. Van redelijk ver naar het optreden van Suuns gekeken maar dat was dan toch eindelijk het eerste echte goede concert van de dag (het zou gaan tijd worden, al had ik me zeker niet verveeld ondertussen). Terwijl ik onder een soort van hypnose zat, gingen ze 1 voor 1 weg in mijn buurt. Was ik dan de enige die de kwaliteit hoorde? (bleek niet de laatste keer dat ik deze vraag aan mezelf stelde die dag). Hoe was de muziek? Nou, ik hoorde er op 1 of andere manier wel caribou in maar rustiger en meer sfeermomenten.

Kurt Vile stond ook op mijn planning met stip aangeduid maar ik had nu nog altijd niet deftig gegeten en ze hadden me wijs gemaakt dat je niet meer in de tent ging kunnen komen twintig minuten voor het optreden van Portishead. Dan toch wat van Kurt Vile opgepikt terwijl ik at, klonk goed. Dan toch al wat laat naar Portishead gegaan want ondertussen zaten we al zo’n twinitg minuten voor het optreden maar ik kwam eigenlijk wel redelijk gemakkelijk nog zo goed als voorin te staan. (wat volgens anderen hier blijkbaar onmogelijk was, was eigenlijk gewoon wel mogelijk maar je moet daarvoor natuurlijk wel wat truken van de foor kennen.) Ja, ik had voor Portishead gekozen (The Black Angels, de andere groep die op hetzelfde moment speelt, die nu al 2 jaar bovenaan op mijn verlanglijst staan om te zien, ga ik namelijk zien in september.) Dus zou ik Portishead voor de 2de keer zien na hun geweldige optreden op Rock Werchter 2 jaar geleden. Na een kwartiertje wachten kwam ik al helemaal in de stemming met het lied “Sinnerman” van Nina Simone. 1 van mijn favoriete zangeressen en dat voor nog een andere. Beloofde dit iets? Blijkbaar wel, want na een paar nummers wist ik al dat dit optreden veel beter was dan op werchter terwijl het bijna dezelfde setlist was maar het kwam zo veel beter over in de tent (ja ze stonden daar terecht geprogrammeerd) en ook het publiek (waar ik trouwens nog een hele dikke merci wil aan zeggen, niet alleen het publiek bij portishead maar in het algemeen, nog nooit zo’n goed publiek gezien op een festival. ) was geweldig. Portishead bracht met dit concert alles tesamen wat ik aan veel verschillende genres goed vind waardoor dit voor mij (op dit moment ) het beste concert ooit was. De subliemheid van het scratchen overgenomen van hiphop, een fantastische stem, prachtige electronica, gitaarpartijen die de betere rockgroepen met moeite voor elkaar krijgen, fantastische drumpartijen (om over die in het laatste nummer “We Carry On” nog maar te zwijgen), krautrock op en top uitgevoerd, industrial die niemand anders zou bedenken met name het kaalste nummer die toch het dreigendste van allemaal kan klinken, de uitspatting bij “Threads”, de scratches bij “Cowboys”, de opbouw bij “The Rip”, het spannende van “Chase The Tear”, het atypische van “Silence”, het kippevel bij “Roads”, om over de andere nummers nog maar te zwijgen. Dat er mensen wegliepen die vooraan stonden om naar Sigur Ros te gaan (die nu al in korte tijd zoveel in België en Nederland gespeeld hebben kon er bij mij totaal niet in), het was dan ook nog voor wat nieuwe nummers die bijlange na niet komen aan de kwaliteit van de voethoogtes van een AB om nog maar te zwijgen over untitled. Het slotnummer was dan toch weer kwaliteit die boven komt waaien. Toen was het gedaan maar ik zat nog altijd met Portishead in mijn hoofd, op naar huis om 2 uurtjes te kunnen slapen en daarna te werken, nog steeds met het concert van Portishead in mijn hoofd. Oh ja nu ook nog

No: 5/10
Temples: 6,5/10
Autre Ne Veut: 6/10
Local Natives: 6,5/10
No Age: 7/10
Suuns: 8,5/10
Kurt Vile: 7/10
Portishead: 20/10
Sigur Ros: 6/10

Nou, goed, dan ga ik ook maar even resumeren.

Vrijdag was in eerste instantie niet echt mijn dag. Het lukte me weliswaar nog net om op tijd weg te komen bij mijn werk, maar vervolgens bleek mijn fiets gejat. Door die consternatie ticket vergeten te printen. Etcetera. Nou ja, goed, gelukkig was Cygnus bereid Eindhoven binnen te rijden, me op te pikken en geduldig te wachten tot ik een nieuw ticket geprint had. Na een korte reis en een lange rij stond de tent gelukkig op tijd om Danny Brown te gaan zien. Want dat vind ik lekker lompe hiphop. En ik had al weken geleden afgesproken om daar met R&P en MAS te gaan dansen. Toen ik bij het hoofdpodium aan kwam, waren er al ongeveer 16 mensen. Toen begon de DJ iets te draaien en was er geen Danny Brown. Want die kwam pas bij het tweede nummer. Ik keek wat om me heen, maar er was ook geen R&P of MAS. Dat was jammer, want ik was gezien de moeizame dag nog wat in mineurstemming. Bovendien had ik nog geen drank op. Dus alleen dansen lukte me niet echt. Daarom kwam ik er maar moeilijk in, ook niet toen het van alle kanten drukker begon te worden. Soms was Danny Brown vermakelijk, hij stak vaak zijn tong uit en riep nog vaker 'Best Kept Secret'. Echt een hoogtepunt werd het niet, maar dat lag waarschijnlijk vooral aan mij.

Verder bevatte dag 1 niet buitensporig veel acts die ik per se wilde zien, al vind ik Surfer Blood op plaat een leuk bandje. Dat maakten ze live op zich best waar, want het was allemaal lekker degelijk, onderhoudend en melodieus. Dus toch dansen. Maar beklijven deed het ook niet echt, want het meeste ben ik alweer vergeten. Daarna volgde een wandeling van bijna een uur heen en terug omdat mijn telefoon nog bij Cygnus in de auto lag. Eenmaal terug waren Macklemore & Ryan Lewis reeds bezig, waar ik me in tegenstelling tot sommige anderen prima vermaakt heb. Ik kwam net genoeg van voren om het goed genoeg te horen. Ik stond ver genoeg van tienermeisjes om me er niet aan te ergeren. Maar dichtbij genoeg om te horen dat het best een leuk feestje was. Leuke ambiance daarom in mijn deel van het publiek, zo ergens net achter de P.A. met een paar toevallig tegen het lijf gelopen atletiekkennissen.

Terwijl op het hoofdpodium de liefhebbers van grote Britse eenheidsworst zich verdrongen om Bloc Party en de Arctic Monkeys te kunnen zien, richtte ik mijn vizier op het kleinste podium. Daar leverde het mij volslagen onbekende Black Dice een heerlijke partij knetterende electronische uitspattingen die het midden hielden tussen techno en noise-rock. Het geluid was wel erg hard, maar de afsluiter knalde er flink uit.

Na Black Dice maar even blijven staan in afwachting van Tyler, the Creator. Dat deed ik met Cygnus. Toen Tyler begon, scheidden onze wegen. Cygnus was niet bestand tegen zoveel swag en wendde zich tot Fuck Buttons. Ik werd intussen langzaam de pit in gezogen en ontdekte dat hiphoppits veel gezelliger zijn dan rockpits, die me vaak wat te lomp zijn. Tyler rapte wel fijn, maar aan een inhoudelijke beschouwing waag ik me maar niet, want het was gewoon een feestje dat uiterst links van het podium begon en ergens aan de rechterkant eindigde in de armen van R&P. Na festivals met Killer Mike en Tyler is mijn voornemen voor de tweede helft van 2013 duidelijk: meer hiphopconcerten.

Nog cijfers toegevoegd

Dag 2 kwam zo mogelijk nog moeizamer op gang dan dag 1. Maar waar dat op de vrijdag vooral aan mijzelf lag, trof op zaterdag toch echt de weinig inspirerende middagacts blaam. Wat French Films ook al weer was, ben ik eigenlijk vergeten. Kashmir klonk op het buitenpodium al wat beter, maar niet zodanig dat ik daar heel graag wilde blijven. Dus maar naar Mozes and the Firstborn gelopen, maar dat bleek ook maar een vrij matig dertien-in-een-dozijn rockbandje. Efterklang dan maar. Het derde nummer was mooi, de rest klonk misschien sfeervol, maar vooral slaapverwekkend. Agnes Obel was vervolgens onmogelijk te verstaan, waarop ik maar besloot even uit te huilen en geduldig te wachten op Swans.

Want de geluidsorgie van Michael Gira en co had ik al eens ondergaan in een nachtelijk Barcelona. Dat was toen ronduit indrukwekkend. Ook nu een hoop onheilspellende klanken en keiharde geluidsmuren die tot in je hele lichaam doordringen. Swans live is moeilijk te omschrijven voor mensen die het zelf nooit meegemaakt hebben. Maar het is in elk geval razend knap hoe snoeihard en geraffineerd samen kunnen gaan. Het lawaai is kolossaal, maar er blijven altijd verschillende lagen en instrumenten in doorklinken. Zo fantastisch en groots als in Barcelona werd het ditmaal niet, maar het was fijn om na een matige start even helemaal van de sokken te worden geblazen.

Het enige nadeel van Swans is dat de dansbaarheid te wensen over laat. Gelukkig stond Wavves geprogrammeerd om mij van mijn dagelijkse portie lichaamsbeweging te voorzien. Het klonk allemaal lekker noisy, maar ook weer niet heel bijzonder. Maar leuk genoeg om te springen en uiteindelijk in de pit te eindigen. Een typisch geval van de juiste band op het juiste moment.

Na een kleine eetpauze stond het optreden op het programma waar ik misschien wel het meeste naar had uitgekeken: Melody's Echo Chamber, met het liefje van de zanger van Tame Impala als frontvrouw. Ik had ze in Barcelona al gezien, zij het op een moment van verzadiging en van een afstandje. Zelfs met die zeer korte spanningsboog heb ik toen zeer genoten. Met behoorlijke verwachtingen stonden Cygnus en ik dus vooraan. En of het mooi was! MEC klinkt als een kruising tussen Beach House en Blonde Redhead. En de band doet live wat Tame Impala niet doet: de conventies van de albumtracks loslaten en knallen. MEC leverde een prachtige set af, met in de eerste helft de nummers die er op plaat uitspringen. De laatste nummer gingen de remmen los en vlogen de instrumentale uitspattingen ons om de oren.

Daarna was het idee nog om Pantha du Prince te gaan bekijken. Maar dat plan sneuvelde door toedoen van Aart de Bij, die knappe vrouwen aantrok als honing en ons daarom ergens bij de bankjes hield.