menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Down The Rabbit Hole

zoeken in:
avatar van Gretz
geplaatst:
SOHN was er ook, heb ik iets gemist?


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=9btsq496hkQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Snoeperd
geplaatst:
jordidj1 schreef:
Snoeperd rare Cold War heb jij gehoord dan


Oh shit, ik bedoelde natuurlijk Come Alive

avatar van Snoeperd
geplaatst:
Gretz schreef:
SOHN was er ook, heb ik iets gemist?

(embed)


SOHN was vrij episch, ik stond zelf wat meer van achteren, maar zelfs achter de geluidsman heb ik heerlijk kunnen deelnemen aan een moshpit. Heerlijk raggen een uur lang en een gave cover van Lonely Boy!

Edit: Oh Sons heten ze oeps. Zoals je wellicht begrijpt is er veel slaaptekort hier.

geplaatst:
Was ook al even bang dat ik een heel toffe surprise act had gemist

Gisteravond was echt BRILJANT met achtereenvolgens Foals, Robyn en Janelle Monáe (van de laatste twee wel de eerste nummers moeten missen wegens looptijden)

avatar van Casartelli
geplaatst:
Down the Rabbit Hole 2019

Mijn scepsis vooraf over de DTRH-lineup van dit jaar is in dit topic al voldoende opgetekend. Met wat voorluisteren en voorbespreken ga je toch met iets van een programma die kant op, gooit de groepsdynamiek dat af en toe in de war en moet je ook erkennen dat een concertbeleving op twee meter van het podium heel anders uit kon vallen dan ergens vanaf een ver hoekje. Dat houd je - telkens overal perfect gepositioneerd staan is nu eenmaal voor geen mens haalbaar. Enfin, met al die disclaimers...

Vrijdag: stukje Jordan Rakei van buitenaf gezien en dat was meer dan genoeg. Daarna ging het evenwel behoorlijk crescendo. Last-minute ingevlogen Neneh Cherry maakte de legende wellicht niet helemaal waar, maar leverde toch een prettig uurtje. dEUS verraste zeer positief. Dat had iets met lage verwachtingen te maken, maar het was vanuit grasperspectief buitengewoon prettig. Fijn dat ze The Ideal Crash nog wat indikten (een festivaluurtje aan een 'classic album' wijden... serieus?); ladderklassieker Instant Street was nog het minste stuk van het optreden, maar dit keer zei dat meer over de rest. Bij De Staat lagen de verwachtingen eveneens laag, maar die wisten met energie flink te charmeren. Iemand van het statuur Grace Jones hoeft zich natuurlijk niet te verwaardigen op tijd te komen en dat deed ze dan ook niet. Van het kwartiertje dat ik er nog van gezien heb, was ik niet erg onder de indruk. Editors hadden in elk geval het geluid goed voor elkaar. Dat ze na drie nummers Papillon én Munich al verschoten hadden, mag opmerkelijk heten, maar soit, er bleven genoeg hits over. Leuk ze een keer gezien te hebben, maar anderhalf uur was wel voldoende.

Zaterdag: de rest van het weekend bood mij niet heel veel om echt naar uit te kijken en na een beetje Sampa the Great van buiten (mwah) zit er een flink gat in mijn muziekbeleving. Balthazar was ok maar ook niks meer dan dat, waarna een uurtje later met The Roots het hoogtepunt van de dag kwam. Niet echt mijn muziek (en ach, waarom zou je je grootste hit spelen?), maar het levendige optreden maakte het nodige goed. Dat laatste kan niet gezegd worden van Vampire Weekend, waar de sound, zoals ik dat bij deze band al vaker genoteerd heb, een minuut of tien wel fris was, om daarna in een lange brij van vrijblijvendheid te verzanden. Dat we een toch betrekkelijk dommig nummer als A-Punk nodig hadden om uiteindelijk als kennelijke klassieker de boel weer wakker te schudden, tja. Via wat vage performancekunst in het glazen huis en mensen kijken in de Scotch Whisky Bar kwamen we uiteindelijk bij verplicht nummer Underworld uit. Op zichzelf al tamelijk saaie muziek, gebracht met nul podiumuitstraling... vermoeide benen waren het laatste argument om het halverwege maar voor gezien te houden.

Zondag: in de voorbeschouwing niks spectaculairder dan zaterdag, maar deze dag had nog wel wat prettige verrassingen in petto. Parcels in de tent maakte vrij onschuldige poprock, die evenwel al tot de hoogtepunten van zaterdag gehoord zou hebben. LP verveelde tamelijk snel, maar Amber Arcades was een warm bad (met name wanneer het tempo wat omhoog ging). Khruangbin was vooraf al gesignaleerd en dat leverde een, hoewel eentonigheid soms wat op de loer lag, vermakelijk optreden op. Na een halve pot voetbal door naar The Mauskovic Dance Band (extern getipt en ook een vervangende act) en die waren zelfs nog een tikje vermakelijker. Onder de streep zijn het dan toch de B-garnituur rockbands die het meest teleurstellen en ook Foals leverde, wat dat aangaat. Aan hits weinig tot geen gebrek (als je althans de MML/WT als referentie daarvoor hebt), maar de signature sound van wat al te geëxalteerde gitaar en dito zang vermoeit erg snel. Enfin, een spot the cliché/influence discussie met het festivalgezelschap hield ons van de straat. Janelle Monáe wist er met voldoende show nog een waardig einde aan te breien. Zoals hier al door meer mensen gememoreerd: met name op deze dag geen gebrek aan vrouwelijk optreden.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
-SprayIt- schreef:
Nu afterparty in het toiletgebouw

Euh… Wat duiding?

Casartelli schreef:
ladderklassieker Instant Street was nog het minste stuk van het optreden.

Met alle respect: daar geloof ik geen snars van.

avatar van jordidj1
geplaatst:
Ja ik lees hier ook rare stukjes

geplaatst:
Het was weer een erg fijne editie, mss wel de beste ooit idd.

Het begon vrijdag nog enigszins lafjes. Hoogtepunt van de dag was Ezra Collective, dat een set vol fijne feestjazz afleverde - met covers variërend van Sun Ra tot Billie Eilish.

De Staat was gewoon degelijk en Editors zelfs goed, maar beide bands staan zo vaak op festivals dat ze inmiddels een beetje aan verzadiging onderhevig zijn. Helaas heb ik door diverse redenen Altin Gün, dEUS en (een groot deel van) Grace Jones gemist. Liniker e os Caramelows, Jordan Rakei en Rolling Blackouts Coastal Fever heb ik wel gezien, maar ben ik nu alweer vergeten.

Zaterdag was de dag van de waarheid. Ry X jaagde mij binnen 2 minuten de tent uit (wat een jankerd), maar Sampa the Great was prima opwarmer. Maribou State heeft een erg fijn geluid en een prima zangeres, maar heeft iets te weinig onderscheidende nummers om een uur te boeien. Het helpt dan ook niet dat een episch nummer als Turnmills - nota bene als afsluiter - eigenlijk maar lafjes gebracht werd.

Kamasi Washington was prima vanaf de heuvel in het zonnetje. Dat zonnetje was snel verdwenen bij Balthazar op de main, en de wolkbreuk deed het optreden geen goed - al was onze privé-party met een man of 20 onder een stuk plastic tentzeil best gezellig. 3 conclusies na dit verregende optreden: 1. Het vertrek van Patricia Vanneste heeft de livedynamiek geen goed gedaan; 2. De nummers van het nieuwe album kwamen maar matig uit de verf - muv Fever; 3. Ik snap dat je na een kleine 10 jaar iets anders wil, maar je moet als band ook gewoon kunnen onderkennen dat geen van je nummers - zeker live - in de buurt komt van Fifteen Floors, en die gewoon in je set opnemen.

De regen gooide de planning iets om, dus werden Ólafur Arnalds en The Roots ingeruild voor warmere kleding halen in de tent en eten. Volgende stop was Parquet Courts. Dat was aardig, maar iets te veel van hetzelfde om echt te boeien. Toen werd het tijd voor het gouden drieluik. Als eerste liet Vampire Weekend letterlijk en figuurlijk het zonnetje weer schijnen met een strakke festivalshow, die een glimlach op het gezicht toverde. Enige minpunt: helaas geen M79.

Thom Yorke was helaas een beetje slachtoffer van de programmering; het half uur dat we gezien was goed, maar de logistiek zorgde ervoor dat we het niet écht hebben meegekregen. Dat kwam met name omdat we een goede positie wilde hebben bij Underworld. Dat bleek een goede keuze, want dat was 1,5u lang pure euforie; naast een paar nieuwe nummers, kwamen alle klassiekers langs: Two Months Off, King of Snake, Rez, Cowgirl, hoogtepunt Dirty Epic en de afsluiter der afsluiters: Born Slippy. Enig nadeel: na zo'n epische set klinkt een gewone technoset (zoals die van The Hacker) maar een beetje lafjes, dus wij hebben de avond gezellig afgedanst in de Steamer Club.

Zondag stond ons ook nog een behoorlijk programma te wachten. Parcels bleek de ideale zondag-opwarmer en werd ook uitzonderlijk goed ontvangen door het publiek - ik snap dat de jongens DTRH beschouwen als hun favoriete festival. David August haalde - ondanks de vroege programmering - de energie van zaterdagavond alweer terug. Mede hierdoor lieten we de lome funk van Khruangbin voor wat het was en zijn direct doorgegaan naar Donny Benét. The Don kwam deze keer met band en dat was een waardevolle toevoeging, want het werd zeker een feestje - al kakte dat na Santorini wel wat in.

Na een klein stukje wk-finale was de volgende halte Rosalía. Die begon nog wat beverig, maar na 2 nummers kwam de stem in topvorm en werd er een indrukwekkende show afgeleverd - al blijft de jengelige zang niet mijn favoriet en waren wij eerder weg om een goede positie te hebben bij Foals. Wederom werden we daar niet teleurgesteld; de mannen van Foals lieten we eens zien waarom zij zo'n beetje de ultieme festivalband zijn: heerlijk dansen bij My Number, zweven bij Spanish Sahara, springen bij Inhaler en - ondanks het voornemen om het vanwege een lichte knieblessure niet te doen - eindigen in de pit bij afsluiter Two Steps, Twice.

Wie na Foals dacht dat het klaar was met de euforie, werd nog even met de neus op de feiten gedrukt door Agar Agar. Vorig jaar speelden ze al deze beste show op Lowlands, gisteren deden ze daar nog een dikke schep bovenop. Het begon met lijzige synthdisco, vervolgens ging het tempo subtiel omhoog met Prettiest Virgin en Fangs Out, om te eindigen in een allesverwoestende climax, die steeds maar weer een tandje harder werd gespeeld en bijna letterlijk de Fuzzy Lop sloopte. Deze show was denk ik bij 90% van de festivals gewoon het absolute hoogtepunt geweest.

Daarna nog even geland bij de set van Dâm-Funk en - in de categorie beter later dan nooit - een minimeeting gehad met jordidj1, 123poetertjes en Gretz, maar na uurtje of 1,5 was de energie op en dus bedtijd.

Top 10:
1. Underworld
2. Agar Agar
3. Foals
4. Vampire Weekend
5. Ezra Collective
6. Parcels
7. Rosalía
8. Editors
9. Donny Benét
10. David August

avatar van -SprayIt-
-SprayIt- (moderator)
geplaatst:
1. Wapperman

Niet vaak zo hard gefeest en gelachen als daar. Cultstatus. De geïmproviseerde meer-dan-half-dronken groeps-Safri Duo toiletswasbakkenchaos in de laatste nacht zal ik binnenkort verder toelichten, net als het dansen op de wc's en andersoortige escalaties.

avatar van arcade monkeys
geplaatst:
BKS '18 zal niet rap meer geëvenaard worden, maar dit was toch ook een zeer fijn weekend. Dansen is niet direct mijn ding, maar deze keer ben ik er echt niet aan ontkomen.

Thom Yorke was magistraal en veruit het hoogtepunt van de drie dagen. Ook enorm genoten van Low die wat broodnodige, ontoegankelijke noise brachten tussen al dat feestgedruis. Andere hoogtepunten waren Neneh Cherry, Kamasi Washington, Underworld, Arlo Parks, Santorini en Robyn (stond buiten voor de schermen en ook daar was het dik feest). Grace Jones was ook memorabel, al heb ik nog steeds geen idee of ik het nu goed of slecht vond. Janelle Monae was behoorlijk gecalculeerd allemaal, maar desondanks vond ik het wel erg goed. Jammer van de magere opkomst. Ook nog een eervolle vermelding voor het toilethuisfeestje van -SprayIt- deze nacht. Niks van gezien, wel gehoord. En onze tenten stonden best nog een eindje daar vandaan.

Over dEUS moet ik Casartelli enigszins gelijk geven. Ik vond Instant Street ook het minste deel van de set. De vrij essentiële gitaarsolo tijdens de outro kwam precies niet al te goed uit de verf. Toen ik ze vorige maand in de AB zag was Instant Street wel briljant dus er zat nu toch ergens iets niet goed.

We hebben ons ook na de headliners erg geamuseerd en wat geschipperd tussen de Steamer Club en Teddy Widder. Er kwamen wat indieklassiekers voorbij, redelijk wat hiphop en ook Genesis van Grimes en Everything in Its Right Place van Radiohead gehoord. Altijd fijn om onverwacht een persoonlijke favoriet te horen. Een minpunt was wel dat het eten en drinken best prijzig was (op een festival drink ik pinten en Heineken voor €2,90, dat gaat toch wat wringen). En het ontbreken van herbruikbare bekers vind ik ook niet meer van deze tijd.

avatar van Dance Lover
geplaatst:
Leuk om alle verhalen te lezen mensen!

Eerst even de kale cijfers.

Dusty friday:

8,5 Altin Gun
4,0 Jordan Rakei/Matt Corby
9,0 The Steamer Club
8,0 Neneh Cherry
7,0 Peaking Lights
7,5 Skepta
7,0 De Sluwe Vos
8,0 Editors

Black saturday:

6,5 Sampa the Great
5,0 Jonathan Wilson
8,5 The Steamer Club
6,5 The Roots
9,1 Vampire Weekend
9,5 Underworld
5,5 Daniel Avery

Bloody sunday:

7,5 LP
9,0 Donny Benet
8,5 Rosalia
9,1 The Comet is Coming
8,5 Robyn
7,5 Agar Agar

Weer een uiterst geslaagde editie achter de rug. Donderdag moest ik helaas nog werken, maar gelukkig kon ik vrijdagochtend snel mijn tent neerploffen in de buurt van de ingang omdat vrienden een plekje hadden vrijgehouden. Gezworen dat het nog te vroeg was voor alcohol maar eenmaal mijn tent stond ( toch altijd weer een achievement ) ging ik rap aan de baco. Was snel in de vakantiemodus en na wat gechild te hebben op naar de Teddy Wider; Altin Gun was een lekker opzwepend begin, knap dat ze al hele psychedelische arrangementen wisten te maken. Ze speelden dus gelukkig niet op safe en sloten af met hun beste nummer Supergesi! Daarna in de schaduw even bijkomen wachtend op een Slavisch feestbandje die nooit zou gaan komen. Daarvoor stond nu Jordan Rakei, maar na 4 nummers wisten we genoeg, dit was hem niet net als de slaapmuziek van Corby.

Op dus naar een eerste kennismaking met de Steamer Club, geweldig; het duurde nog geen 4 minuten of ik had mijn shirt al uit en na 8 minuten stond ik al overal tegenaan te schuren. Is hij wel wijs hoor ik jullie denken. Nou ter verdediging, zie op Ace of Spades, Pony en James Brown is Dead maar eens stil te staan dan! Helemaal bezweet op naar Neneh Cherry omdat een vriendin daar perse naartoe wilde. Fijne binnenkomer met Manchild en tijdens ''Kong'' kon ik wel janken van geluk. Maar iemand verliest niet zomaar zijn roots natuurlijk dus bij 7 Seconds was het weer lekker glijden. Vrienden gingen naar dEUS en ik ging naar Peaking Lights, waar ik Niek van het duo ''Jordi en Niek'' ontmoette. Beiden perfect herkenbaar omdat ze nóg wel douchen op een festival en dus lekker ruiken. Peaking Lights op een klein podium was niet best in het begin, het prachtige ''I Can Read Your Mind'' werd vaardig verkracht door een te zacht stemgeluid. Gelukkig belandden we de laatste 25 minuten toch in een lekkere groove.

Daarna samen even naar Skepta waar ik zelfs Jordi`s iconische bananenshirt even mocht aanschouwen. Tijd voor een hereniging met mijn vrienden bij de Sluwe Vos, gewoon lekker op een bankje dansen. Editors daarna was fijn, maar ik verschoot net als Casartelli dat ze Papillon al als tweede nummer inzette. Beetje veel van hetzelfde maar zeker niet slecht van deze hoerige festivalsletjes ( ja, pleonasme alarm). Slotstuk Frankenstein imponeerde zelfs! Even bijtanken op de camping om mij daarna over te geven aan het magische nachtleven op dit festival waarna het tot 5 uur zou duren voordat ik mij terug zou banen over de stoffige paadjes.

`s ochtends om 9 uur weer op, lekker ontbijten en de blutooth aanzwengelen, zat nog een jongen bij ons aan tafel stukjes op een laptop te tikken. Bleek dat hij gratis naar binnen mag, met zijn woorden als wederdienst voor een Belgisch indie magazine. Toen ik de naam Vampire Weekend oplepelde, zag je hem rap opbloeien! Op naar Sampa daarna, na het eerste nummer ging het snel bergafwaarts om haarzelf weer te herstellen met het geleende ''Alright'' en het heerlijke ''Doo Wop'' van Lauryn Hill. Jonathan Wilson was daarna nog slaapverwekkender, voor even mooi maar dan slaat de slaap toe.....The Steamer Club vond gelukkig gretig aftrek. Weer zo`n heerlijk dwarse muziekkeuze, van Bucky Gun Gun naar Smells Like Teen Spirit en van Lust For Life naar Push It of een of ander rave nummer.

Perfecte schuilplek ook voor de regen, tijdens The Roots mooi even de mobiel opladen en tijdens Vampire Weekend dansen op de festivalweide want een goed plekje hadden we door dat k*tweer en een gebrek aan poncho`s niet kunnen scoren. En Vampire Weekend was magisch, zelfs mijn haat/liefde verhouding met hun meest gekende liefdesbaby ''infantiele Hey Hey Hey! A Punk'' veranderde op deze dag definitief in onvoorwaardelijke liefde voor zover ik dat ken. Wel teleurgesteld dat ze geen Ya Hey speelden. Daarna snel een mooi plekje voor Underworld scoren en we stonden helemaal vooraan, tegen de hekken! En wat was het vet zeg! Dirty Epic heerlijk loom en vuig, King of Snake zwaar opzwepend daarna. En dan doen ze ook nog even Rez en Cowgirl daarna, gekken! Nieuw werk ook prima hoor, Border Country wow. Heb snel kaartjes voor mijn broer en mij gekocht in Amsterdam. Hopelijk doen ze dan ook Threat of Rain.

Op naar het nachtleven, lekker druk. Heb Jordi & Niek nog ontmoet bij The Hacker/Daniel Avery, vond de dj`s wat teleurstellend. Beetje veel van hetzelfde, draai gewoon eens een keer wat lekkere italo om die ban te breken of leer eens om een plaat op te bouwen en om je publiek daar dan mee te kietelen. Echter het was alleen maar vrij hersenloos stampwerk, steeds minder mijn ding merk ik. Na een slaapverhaal voor te hebben gelezen en de jonkies netjes toe te hebben gestopt, ging ik nog even verder in de Teddy, altijd fijn. Van disco naar pop en van hip hop naar rock!

Alweer de laatste dag in het konijnenhol. Tot leven komen op de heuvel in het zonnetje liggend bij LP om erachter te komen dat ze niet zo heel verkeerd klonk. Goed op smaak gebracht ook! Donny zien daarna en helemaal losgaan was prachtig, iedereen op mij heen leek te zijn aangestoken door gelukzaligheid en beloofde alle platen van hem te gaan kopen. Mooi om te zien dat hij ook zo leeft hier op Musicmeter. Daarna hield ik mijn hoofd maar zelden koel #keuzestress, oke Rosalia was een zekerheid en geniaal qua podiumpresentatie en melodie, ze heeft mij nu overtuigt. The Comet is Coming daarna met Jordi en Niek was net als bij Donny weer een episch verhaal. Het ging weer eens helemaal los daar, grooves die maar niet onderbroken werden en maar bleven opbouwen, zo gaaf! Tijd om bij te komen had ik niet, want ik had tegen Geert gezegd dat ik bij Robyn zou zijn. Iets later dus, wel heerlijk gedanst maar dan buiten de tent.

Daarna ook bij Agar Agar te laat omdat ik het schema nergens had en mijn telefoon al een langzame dood aan het sterven was ''half vliegtuigmodus aan/uit werk'', dus plekje buiten de tent. Deze helden zijn de Fuzzy Lop wel ontgroeid zeg maar. Gelukkig was Geert niet heel boos en heb ik nog geleerd dat ik op de laatste dag geen toezeggingen meer moet doen, zeker niet als er 5 gave acts binnen 2,5 uur van elkaar gepland staan. De nacht was ook nog zeer divers zoals ik het graag zie, met o.a. een operakoor, MGMT en als toetje rond 4 uur `s nachts toen ik terugliep ongenodigde gasten zonder polsbandje die bij vreemde mensen in hun tentje wilden gaan liggen voor de ultieme festivalervaring. Helaas voor hen, werden ze door 11 beveiligers afgevoerd. Ze hadden best in mijn tentje mogen liggen hoor, ik had er wel raad mee geweten. Oke en door!

Hoogtepunten deel 2:

1. Santorini
2. Fuzzy Future Field - lekker vettige Italo Disco
3. Zwemmen op zaterdagochtend
4. Cowgirl
5. De gemoedelijkheid van dit festival, bedankt daarvoor allemaal!
6. Hoela hoepen op zondagochtend.
7. Monoloog waarin ik tegen een Robyn hater zei dat ik wel van haar hou.
8. Thai Gele Curry
9. Drinksessies op de camping.
10. Leuke buren

Oke en nu val ik jullie niet meer lastig en hou ik mijn bek dicht!

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
Ik heb maar één keer gedoucht hoor lieverd

avatar van Dance Lover
geplaatst:
Oh gelukkig, ik begon al te twijfelen aan je mannelijkheid.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Magere opkomst bij Janelle, echt?! Hoe kan dat nou...

geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Magere opkomst bij Janelle, echt?! Hoe kan dat nou...

Ik denk toch echt dat ze bij het Nederlands festivalpubliek nog niet populair genoeg is voor een headlinerslot - de helft van de groep waarmee ik was kende haar niet eens, en dat zijn merendeels ervaren festivalgangers. Als je dan ook nog eens Robyn en Agar Agar tegelijkertijd als afsluiters in de andere tent neerzet, dan verbaast het me niet zo...

avatar van Snoeperd
geplaatst:
En zo rustig was het naar mijn idee niet, enkel aan het begin. Daarna liep het wel prima vol.

avatar van Gretz
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Magere opkomst bij Janelle, echt?! Hoe kan dat nou...

Nul eigen hits in Nederland en groot deel van haar set beslaat genres die het mainstream toch minder goed doen. Tel daar bij op dat er op zondagavond best al wat mensen naar huis waren en dat er idd zoals Titmeister al aangeeft een aantal populaire acts (deels) tegenover stonden. Janelle maakt nu ineens de sprong van 2x Paradiso (1500) naar afsluitende headliner op DTRH (35-40k). Dan kan haar huidige show nog zo goed in elkaar zitten, het blijft gewaagd. Mijns inziens had Robyn op basis van een langere carrière (+ 20 jaar hits) de headlinerspot meer verdiend. Vampire Weekend als laatste act was waarschijnlijk ook geschikter geweest, maar die waren helaas zondag niet beschikbaar. Nog steeds wel onbegrijpelijk dat zij het moesten doen met een uur, zo'n perfecte festivalact.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Gretz schreef:
(quote)

Nul eigen hits in Nederland en groot deel van haar set beslaat genres die het mainstream toch minder goed doen. Tel daar bij op dat er op zondagavond best al wat mensen naar huis waren en dat er idd zoals Titmeister al aangeeft een aantal populaire acts (deels) tegenover stonden. Janelle maakt nu ineens de sprong van 2x Paradiso (1500) naar afsluitende headliner op DTRH (35-40k). Dan kan haar huidige show nog zo goed in elkaar zitten, het blijft gewaagd. Mijns inziens had Robyn op basis van een langere carrière (+ 20 jaar hits) de headlinerspot meer verdiend. Vampire Weekend als laatste act was waarschijnlijk ook geschikter geweest, maar die waren helaas zondag niet beschikbaar. Nog steeds wel onbegrijpelijk dat zij het moesten doen met een uur, zo'n perfecte festivalact.

Let me see you do that yoga though.

avatar van jordidj1
geplaatst:
Down The Rabbit Hole 2K19

Na Lowlands vorig jaar werd het tijd voor mijn tweede alternatieve muziekfestival, ditmaal vergezeld door m’n homies 123poetertjes, Gretz zijn chick, een vriend(?) van haar en Geert zelf natuurlijk.

Er lijkt een soort vloek te rusten op mijn festivalavonturen, want ook dit jaar begon het spektakel met een hoop schennis. In Biddinghuizen speelden een lekke tent en een verloren polsbandje de hoofdrol, dit jaar was het de eer aan mijn portemonnee. Letterlijk een dag voor het festival verloor ik mijn bankpas en vergat ik de pincode mijn MasterCard. Gelukkig stak sugardaddy Niek een helpende hand uit (stuur je nog een tikkie btw?).

Nadat we binnen recordtijd onze tent hadden opgezet gingen we relatief laat het terrein op, om te beginnen bij Low. Kort kijkje genomen wegens tijdgebrek, maar dat zag er wel intens uit. Toen door naar dEUS, die later begonnen (had ik zelfs niet eens door, ik was de eerste dag sowieso niet echt scherp), maar dat was erg vet. Vooral Instant Street kwam weer erg goed uit de verf. Om even in de mood te komen voor Woo Hah zondag, Skepta ook nog even meegepikt, waar we de extravagante Marco tegenkwamen (let op, hij komt nog een keer terug in dit verslag). De dag afgesloten bij Editors, wat gold als een ideaal slaapmutsje.

De tweede dag “heerlijk” wakker worden in de zon, waarna iedereen behalve ik al richting de Teddy gingen om te starten bij Ry X. Ik koos ervoor om nog even te chillen, om daarna te beginnen bij Maribou State. Lekker onderhoudend optreden, maar te weinig echte uitschieters. Enkel de opener en afsluiter waren bovengemiddeld (Feel Good en Turnmills). In dezelfde stage gebleven voor een jazzgigant genaamd Kamasi Washington, die niet geschikt waren voor de oren van Niek, Geert en mevrouw Geert. Wel voor mij natuurlijk, wat een baas is die man. The Epic wordt luistervoer. Daarna kort stukje Balthazar gekeken, maar mijn bananenshirt werd te nat, dus toen maar omgekleed om daarna door te racen naar The Roots. Had ik echt veel zin in, maar dat viel flink tegen. Sterk begin met een on-point Black Thought, maar daarna was het niet veel meer dan een gemiddeld huisfeestje. Geen The Seed maar ook NIETS van undun!!!

Vampire Weekend stond na een korte pauze op het menu. Wat een feest! Ocharme, ik heb nog nooit zo’n brave moshpit meegemaakt. Nee, dat had Zwangere Guy niet moeten zien. Die spoorde zijn publiek aan tot elkaar slopen, wat ook lukte zowat. Een bloedneus oplopen bij Guy, dat moet wel genoeg zeggen over de impact van zijn show. Ik was onder in de indruk in ieder geval. Maar jongens, hey! Die indruk was nog tien keer zo groot na het zien van Underworld, ik heb anderhalf uur staan zweten. Rez / Cowgirl, maar vooral: Born Slippy . Daarna nog een afterfissa gebouwd samen met Drank Lover, wat resulteerde tot Gin Tonic’s weggooien in de bosjes. Sorry Marco, ik was te lam.

Nadat de singles er weer alles aangedaan te hebben om met een fikse kater wakker te worden, werden we op het konijnenhol verwacht voor DE ster van DTRH: Donny! Vanaf dat moment gaat het snel en hebben mijn benen amper rust. De tent ontploft bij Santorini! Geweldige show, een uur is wel iets te lang voor het materiaal van de beste man helaas. Toen door naar ROSALIA, waar we genoten van een geweldige show en een prachtig achterwerk. Daarna mijn excuses aangeboden aan Marco bij The Comet Is Coming, om helemaal uit onze plaat gaan (Sons Of Komet was vorig jaar wel beter tho). Na al dat geweld denk je het beste gehad te hebben, nee hoor, mevrouw Monae moest nog komen. Weer een artieste die mijn tere hartje heeft gestolen. Wat een retestrakke show, wat een performance... Als klap op de vuurpijl nog gechilld bij Dam Funk met Titmeister. Nogmaals bedankt voor je ticket!

Bedankt iedereen voor het fijne weekend. Wel jammer dat ik niet op pleeplarty was met -spraylt-

avatar van Gretz
geplaatst:
Knuffelen met Drank Lover

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
DIT STUK IS ZES PAGINA'S HELP

The here and the now

Okee ik heb vannacht eigenlijk nog amper bijgeslapen en er ligt een Afrekening te wachten om geanalyseerd te worden maar dit gaat toch even voor. De afgelopen twee jaar heb ik behoorlijk veel muziekgerelateerde firsts beleefd en nu kwam de grote erbij: mijn eerste meerdaagse festival ooit, inclusief camping enzo. Nu houd ik van kamperen én van muziek dus waarom de combi 23 jaar heeft moeten duren mag jarige jordidj1 weten. Nu wilde hij me wel joinen en toen ook dat we bij Gretz, een vriendin van hem (die ik even H ga noemen x) en weer een vriend van haar (die ik L ga noemen x) konden aansluiten maakte dat een kamp van vijf tentjes, keurig in een cirkeltje gezet zodra de wind getrotseerd was en een Belgische hamer van gerre door terrein heen werd gegeven alsof het een goede joint betrof. Down Te Rabbit Hole had op voorhand al alles om een prachtig festival te worden: de ervaringen van afgelopen jaren waren positief en de lineup was er één om je vingers bij af te likken.

Donderdagavond had ik nog tentamen dus het was al vrij diep in de vrijdagmiddag alvorens we ons echt gesetteld hadden. Lamzak was zijn pinpas kwijtgeraakt dus moest het gehele festival teren op mijn (lees: ome Duo's) gunsten. Toen we het terrein opkwamen en even gingen buurten bij de Fuzzy Lop speelde Low net zijn laatste paar liedjes. Wel genoeg voor G om zijn tas al kwijt te raken wat gelijk de toon zette voor de rest van het weekend. Neneh Cherry op de heuvel gekeken en ondertussen even met mijn nieuwe festivalmatties H en L bijgepraat. Als achtergrondmuziek was het best lekker en ik kwam er achter hoeveel ik eigenlijk al van haar kende, maar ik was blij dat ik niet in de tent stond. Verder ook te weinig op gelet om in mijn eindverdict op te nemen.
Eerste volledige act van DTRH werd voor mij Peaking Lights. Ik had Dance Lover ondertussen al een appje gestuurd en iets voor het optreden kreeg ik een goedkeurende respons want ja, Marco is nou eenmaal een schat. Het zou mijn enige optreden worden op het Future Fuzzy Field, een superleuk veldje eigenlijk. Peaking Lights kwam echter wat minder goed uit de verf op deze locatie. Misschien een tiental mensen had echt aandacht voor de muziek en de vocalen stonden erbarmelijk slecht in de mix waardoor het me niet verbaasde dat het merendeel op het veld het als lekkere achtergrondmuziek beschouwde. Wel was de opbouw, waarbij het tempo zeer subtiel werd opgeschroefd, echt bijzonder goed maar in een trip belanden deed het me helaas nog niet. Hierna met zijn tweetjes even afgeresid naar Skepta waar we ook Jordi weer tegenkwamen. Et de wetenschap dat ik hem deze week nog op Woo Hah ga zien heb ik de show van achteruit de Teddy gevolgd. Voordeel is dat daar zat plek was om even lekker te dansen want zelfs van deze plek kwam de grimekroonprins behoorlijk vet over. Na de verleiding om achterin de tent te gaan touwtjespringen toch te weerstaan om mijn waardigheid niet al de eerste paar uur te verliezen nam ik weer afscheid van de rest om op de eerste rij te kunnen staan bij heeeeeeeeeeeeey Tshegue! Het werd het onbetwiste hoogtepunt van een ietwat vlakke vrijdag. Ik heb me de pleuris genoten van het collectief dat zulke ritmische muziek bracht dat er twee drummers nodig waren. Frontvrouw Faty Sy Savanet bleek een geweldige performer die danste, gek deed en ook nog even het publiek indook. Toen één van hun nummers in het water viel door onkunde van de band, wat een leuk schouwspel opleverde, vervolgde Fatty het optreden met “sorry, we can’t play this song cause it’s a bad song.” En hoppa weer door. Het kapotharde Survivor en afsluiter Muanapoto brachten tot zover ik achteruit kon kijken de voetjes van de vloer, alleen jammer dat de trommelpartijen uit de computer kwamen want daar had ik ook wel drumskills willen zien. Vanuit Tshegue had ik tien minuutjes om weer met J te meeten bij Editors en aangezien ik ook nog bieeer voor ons moest halen was ik ietwat later. Hierdoor werd Papillon al ingezet toen ik me nog door het publiek aan het wurmen was om mijn homie te vinden. “Oh help ,als dat maar goed gaat met mijn pintjes,” dacht ik. Dat ging het: het publiek was zo dood als een parkiet in een magnetron en zo kwam wat hun grootse banger had moeten zijn halverwege het veld totaal niet over. En eigenlijk was de rest van hun show net zo doods. Degelijk wel, maar om Jordi te citeren had ik eigenlijk het gevoel naar een livestream te kijken. Bij Ocean Of Night werden er misschien vijf zaklampjes in de lucht gedaan over het hele vels, auch. Gelukkig bracht het slot nog wel wat reuring met The Racing Rats, en afsluiter Frankenstein was stiekem het lekkerste nummer van de set. Kon echter niet verbloemen dat het eigenlijk niet headlinerwaardig was. Ja, ik snap dat ze een grote band moesten strikken en het was nog altijd vermakelijk genoeg, maar vergeten met Underworld en Janelle vielen ze zwaar uit de toon. Na afloop niet doorgefissa’d maar even lafjes naar de tent gegaan in de wetenschap dat de dagen erna wat langer waren.

Zaterdag begon met de dromerige klanken van Ry x. J bleef nog even op de camping en G wilde een goede spot in de tent, ik heb met het resterende gezelschap de boel lekker zittend buiten gekeken voor het scherm. Ry x speelde heel aangenaam en ik kan me voorstellen dat het in de tent een prachtige beleving moet zijn geweest. Speelde ie nou Phases trouwens of was dat een ander sick stuwend nummer? Daarna met zijn drieën even een rondje over het terrein gemaakt voordat Maribou State begon waar we kennis maakten met het Idyllisch Veldje en The Swamp. The Swamp Is Lava werd een nieuw hoogtepunt uit mijn festivalweekend, briljant dat zo’n fout concept het tot een festival weet te schoppen. Ik vraag me af door welke briljante breinen dit concept is bedacht? Heel lang konden we echter niet blijven want Maribou State begon en omdat H ze nog niet live had gezien moesten we wel een beetje een goede spot claimen waar Jordi zich weer bij ons voegde. Op een mooi dagje als dit is Maribou State uitermate geschikt en het werd een lekker zwoel showtje met gastartiest Holly Walker liefjes tussen de instrumentatie doorfladderend. Niet zo sterk als op Catch, maar wel gewoon heel aangenaam. Ergens hoopte ik dat Khruangbin nog even langs zou komen daar ze sowieso de zondag een spot hadden maar helaas. Daarna wat wezen eten en toch maar weer terug naar de Teddy voor Kamasi Washington. Niet mijn muziek maar ik was wel benieuwd hoe het live zou overkomen. En met de band was niets mis, ware het niet dat ik er niks van kon zien omdat wij heel tactisch áchter de paal gingen staan. Ach, de danseres helemaal op links was in elk geval appetijtelijk maar Kamasi zelf heb ik niet kunnen ontwaren. Hierdoor kwam ik er helemaal niet meer in en ben ik maar lekker buiten gaan kijken alvorens een beetje op tijd naar Balthazar te vertrekken. Soms moet je gewoon accepteren dat er onwijs goede muziek bestaat waar je niks mee kan. Balthazar was gelukkig een different story. Festivalslet maar goed, als je een band bent wil je uiteraard ook gewoon op festivals spelen, zeker degene waar je de taal van spreekt. Toevallig had ik het er nog over dat ik wel eens een optreden in de regen zou willen beleven, niet wetende dat het een kwartier later al met bakken uit de lucht kwam vallen. Mijn nieuwe festivalvriendin en Jordi vertrokken naar de tent om up te dressen en Geert ging na Bunker lekker droog staan Olafur kijken waardoor ik achterbleef in de stromende regen. Even terugkomen op Bunker: dat werd magisch momentje nummer 1. Naast ons had een groep – waarvan later bleek dat Titmeister daartoe behoorde – een groot zeil over zich heen getrokken dat heerlijk deinde op de klanken en tijdens een grote singalong. Onderwijl was ik half aan het verkleumen in enkel een t-shirt en korte broek dus ik had nog wel de warmte om me heen van een steeds kleiner maar ook steeds hechter wordend publiek. Het was kutweer en we trotseerden het met zijn allen. Balthazar gaf ons gelukkig een beloning daarvoor met Fever waar de Warhausdude nog even een rondje door het publiek ging alvorens de boel op zijn grondvesten te doen schudden. Minpuntjes: geen Fifteen Floors en amper Thin Walls. Pluspuntjes: de rest en een gingerchick die als een bezetene met Geerts vlag begon te wapperen. Toen ik me na afloop ook even richting tent begaf om voor The Roots even een vestje te pakken waren de OOOEEEEHHHOOOEEEHOOOOOOOOOOOOOOOEEEEEEHHOOOOEEEHOOOEEEHOOEEEHOOOEEHOOEE’s over de gehele stoet te horen. Fuck de rups, dit was pas een processie. Toen ik samen met J terugkwam bij The Roots regende het nog steeds pijpenstelen. Anders dan bij Balthazar bleef de magie hier echter uit. Black Thought was in topvorm en de band speelde strak maar het songmateriaal was behoorlijk tegenvallend te noemen. Leuk om elementen uit C.R.E.A.M., Shook Ones en Move On Up te spelen maar als je daardoor The Seed en undun uit je setlist laat dan zag ik liever geen medley. In combinatie met een tam publiek maakte dit eigenlijk de grootste tegenvaller van het weekend. Misschien was ik wat grumpy van de honger tho dus snel wat gaan eten onder de boetseertent op het Idyllisch veldje en toch weer op tijd te vertrekken naar de band die ik misschien wel het liefst wilde zien van allemaal: Vampire Weekend! Hier kon ik Jeroen ook weer een pintje schenken alvorens te kunnen genieten van wat inmiddels één van mijn favo bands is geworden. Ezra is echt een olijke knul die echt alle charmes heeft om chicks te kunnen scoren. Ondanks mijn jaloezie mocht ik zijn uitstraling vanaf de eerste klanken van het hypercute Bambina al. De weergoden blijkbaar ook, want tijdens New York, New Dorp klaarde het op en verscheen er op rechts al snel een prachtige zonsondergang en op links, jawel, een regenboog. Er stond een vrolijk clubje veelal jonge mensen om on heen en allemaal stootten we elkaar aan om dit magische moment samen mee te maken. Vanaf dat moment waren we de beste vrienden en bij Diane Young leverde het de schattigste moshpit op die ik tot dusver beleefd heb. Een beetje als vrolijke door elkaar bouncende konijntjes. Alsof de band het aanvoelde werden daarna met Cousins en EY EY EY EY A-Punk ook nog eens de snelste nummers direct erna gespeeld alvorens te eindigen met een fraaie cover van Jokerman. Ik heb een geweldige tijd gehad, beste vrienden voor een uurtje gemaakt en daarna weer weg. Misschien zie ik ze wel weer terug in Brussel. Net als Unbelievers en Ya Hey die gek genoeg ontbraken. Maar ze speelden wel lekker Sympathy, biatches. Goed, Gretzie naar Thom Yorke maar Jordi en ik wisten wel beter want Zwangere Guy was last minute nog opgetrommeld om Sho Madjozi te vervangen in de Fuzzy Lop. Toen we een pintje rijker aankwamen ging Gorik al keihard. Zijn NEC-shirt toonde dat hij zich goed had ingelezen. Verder was hij vooral raar, wat je te verklaren was want “Ik. Heb. Mijn. Medicatie. Niet. Genomen…
IK HEB MIJN MEDICATIE NIET GENOOOOOMEEEEEEEEHHHN!!!”
Da’s duidelijk, Zwangere. Ook brabbelde hij wat over dat hij eigenlijk gewoon Gorik is en dat hij altijd eerlijk is in zijn liedjes en groette hij nog een bekenden uit het publiek, zoals zijn beste vriend en diens Zwangere Girl. En überfan Johnny Marr die helaas niet aanwezig was dit weekend. Naast ons stond dan weer een knul zonder gêne een enorme plastic zak gevuld met mysterieuze vloeistof als een zeehond naar binnen te slurpen. Maar nogmaals: wat was Zwangere hard! We moesten eerder weg voor Underworld maar deden elkaar wel de belofte dat bij de eerste de beste concertshow van Gorik in de buurt wij aanwezig zouden zijn. Misschien al wel op Valkhof.
Bij Underworld probeerden we G te bereiken die naast zijn lengte ook nog eens het hele weekend een zwemstok met fietslampje bij zich had en daardoor makkelijk te herkennen was. Helaas, we strandden op een vijftal meter dus het duurde even in de show dat we bij hem kwamen. Mij interesseerde dat eerlijk gezegd weinig: tijdens de meesterlijke show van Underworld keerde ik vooral helemaal in mezelf en de geweldige visuals ten spijt heb ik zo’n beetje alles met mijn ogen dicht beleefd. Met het resultaat dat het Jerry en ADEM mag joinen in mijn topdrie concertbelevingen ooit. Tijdens Rez/Cowgirl steeg ik op en nieuwkomer Border Country bracht me direct in een andere wereld. Ik heb denk ik nog nooit zo’n lange en ultieme muziektrip beleefd als daar op de Hotot. Pas tijdens afsluiter Born Slippy kwam ik weer onder de mensen en begon ik met het hele veld mee te stuiteren. En dat door twee vijftigers! Wauw, wauw wauw.
Nog half in trance eerst kort uitgestoomd in de Teddy Widder, waar ik het vooral leuk vond om onder het slag mensen te zijn die helemaal waus gaan als Two Door Cinema Club gedraaid wordt. In het dagelijks leven kom ik ze amper tegen, op DTRH de normaalste zaak van de wereld. Daarna toch maar richting Fuzzy Lop waar Marco al flink dronken stond te wezen en er ook alles aan wilde doen om Jordi en mij ook zover te krijgen. Het leverde in elk geval een paar mooie posts op in dit topic, en gewoon een toffe avond. Daniel Avery maakte zijn status echter niet waar met een behoorlijk vlakke technoset waarin zijn klassiekers niet langskwamen. Maar goed, ik was toch al lam. Uiteindelijk zijn we nog redelijk op tijd tout droit naar de tent gegaan ook, een uur of 4. Wel nog snel even gedoucht speciaal voor Marco.

Passage tussendoor: Bij de buren ging het de volgende ochtend over Underworld. “Het was eigenlijk net als de Gebroeders Co,” ving ik op. Die wilde ik jullie toch niet onthouden.

Zondag was op papier een magische dag. Als ik meer muntjes had gehad dan liet ik even een tweede Niek 3D-printen om de programma’s parallel te kunnen volgen. Helaas, nu moest ik afgewogen keuzes maken. Maar ik had al een programma staan en daar hield ik het ook bij. Bij binnenkomst was Parcels net bezig in een bomvolle Teddy en hoewel meerderen van ons het een tof bandje vonden hebben we toch maar besloten eerst gewoon maar iets van ontbijt te halen. H had vijftien gratis muntjes uit de automaat gevist en mocht gevierd worden. Als klap op de vuurpijl kwam niemand anders dan The Don himself op dat moment langslopen met zijn geluidsman. Gewoon over het terrein heen als een baas, in een roze jasje. Die middag in de Fuzzy, ik had er al zin in. Dat duurde nog even tho, eerste met H en L nog een laatste keer SWAMP IS LAVA gedaan en daarna richting Amber Arcades die net was begonnen. Daar viel het ons op hoe sterk Annelotte bij stem is, zeker live. Ze stond heerlijk gruizig in de mix en gaf het geheel een echt Alvvayssfeertje mee terwijl ze wel haar authenticiteit behield. Die gruizigheid bleef dan wel in de mic zitten tijdens de tussenpraatjes en aangezien we vrij achterin stonden konden we daar eigenlijk weinig van meekrijgen. Annelotte leverde een ijzersterke set af met de uitgesponnen bridge in It Changes als hoogtepunt, al leek het het publiek amper wat te doen en de tent was aan het einde een stuk leger dan toen ie begon. Moeten zij weten. Verrassend genoeg geen Turning Light gehoord. Hierna even een beetje in de buurt gebleven want Donny kon al gauw druk worden. En inderdaad, na het halen van een biertje stonden de eerste twintig rijen al bomvol. J en ik kwamen daardoor lekker in het midden te staan, wel amen met Marco. Voor mij was het de tweede keer Donny maar deze show overtrof de vorige op (bijna) alle aspecten. Ditmaal had The Don een hele band opgetrommeld en gelukkig was ook zijn zelfspot weer van de partij. “I’m very imfamous in Australia. When i walk on the street, people throw rotten fruit and cucumbers at me. But here in The Netherlands you love me and that’s great.” Verder herkende hij Geerts bordje, linksvoor in de zaal, en vanaf het moment dat hij “my most popular song in Europe” aankondigt over een Grieks eiland houdt niemand het meer. Ballonnen en mensen vliegen door elkaar heen door de lucht en iedereen houdt van Donny. Na afloop was wel iedereen zo kapot dat het hierna wel een beetje als een nachtkaars uitging. En dat was jammer want zijn imo prijsnummer Night In Rome dat in de ACU nog veel indruk maakte viel een beetje dood. Maar zeker de eerste drie kwartier was het optreden weergaloos. #bringdonnyback #paydonny500000euros. Om 18:00 volgde er nog een signeersessie bij de merch die Jordi en ik volgden vanaf de heuvel terwijl de rest Nederland zag verliezen van Murica. Ja hadden me trouwens wel kunnen zeggen dat Merol nog kwam optreden in de rust, dan was ik zeker gaan kijken. G, J en N schoven daarna door naar ROSALÍA, die op Werchter al een daverende indruk had achtergelaten. En waarom werd al snel duidelijk: het was een fenomenaal ingestoken performance met een wonderschone choreografie, in haar glitterpakje. Zo knap dat je tegelijk zo goed kan dansen en zingen tegelijk, en ook met zoveel zelfverzekerdheid (waardoor al haar ietwat overdreven thank you’s wel wat uit de toon vielen). Snelle hits als het geweldige nieuwe Aute Cuture en Pienso En Tu Mirá werden vloeiend afgewisseld met de langzamere dramatischere fadokant waar ze zelfs nog a capella ging. Heel indrukwekkend om in het huidige muzieklandschap nog zulke eigenzinnige popmuziek te kunnen maken. Voor me stond een vader met zijn zoontje, jaar of 11 moet hij zijn geweest. Als ik ooit kinderen krijg hoop ik zo ook een dergelijke opvoeding te kunnen geven, prima bezig pa! Oh, en Rosalía is lekker. Na afloop wilden we eigenlijk even zitten maar daar was geen tijd voor want next up: The Comet Is Coming! Niet voor het eerst samen met Marco en Jordi, wat een sweet gezelschap zijn we toch. ”We’re at the rabbit hole, we like to go down it together” aldus Dan ‘Danalogue’ Leavers alvorens Blood Of The Past in te starten. Iets hiervoor passeerde Summon The Fire al de revue, wat eigenlijk in zich heeft om de nieuwe ultieme festivalbanger te worden. Eigenlijk zat ie iets te vroeg in de set want het publiek om me heen was toen nog niet opgewarmd (de vent schuin voor me was volgens mij sowieso van karton ofzo). Met de wetenschap dat een eindje verderop Foals hoogstwaarschijnlijk de tent af stond te breken hoopte ik wel dat het hier ook nog wel ietsjes gezelliger werd. En boy oh boy oh boy, gebeurde dat eventjes. Eigenlijk vanaf het moment dat de zon net onder het Fuzzy dak heen scheen en in mijn ogen brandde. Daar was ie dan, onze komeet. Net als bij Balthazar en Vampire Weekend zette het weer de toon voor het afsluitende deel van de set, en weer was het een briljant einde. Tempo langzaam hoger, de sax van Shabaka steeds dreigender en het publiek steeds crazier. Aan het einde nog een heuse sitdown met de hele tent op Space Carnival. What de fuuuuuuuck wat een beleving. En dan moest Janelle nog komen omg. Wij direct doorsnellen, Marco afdroppen bij Robyn en huphup het veld op. Wat we daar aantroffen, of eerder wat we níet aantroffen, was wel een beetje treurig. Nog geen tien rijen gevuld slechts tien voor de headliner aantrad. Is ze dan zelfs bij dit toch wel iets alternatievere publiek nog zo onbemind? Voordeel is wel dat we behoorlijk vooraan konden staan en de mensen om ons heen tijdens ook zichtbaar genoten. Post-Robyn werd het plein wat drukker en ja, Janelle wist ze daar ook wel te houden. Je hebt headliners en headliners en Janelle was eigenlijk de enige geschikte naam hier om Down The Rabbit Hole af te sluiten. Sorry Agar Agar, jullie waren ongetwijfeld fenomenaal en alle hartjes voor Cardan, dit was mijn lastigste beslissing van heel DTRH maar wel de juiste. Was de staging bij ROSALÍA al wonderschoon, hier werd nog eens laten zien dat miss Monáe al een stap verder is. Alle kostuumwissels, de dansmoves, de variaties in de nummers, de publieksbetrekking, het geluid: alles klopte. Tekenend was het begin waar ze aankondigde tired te zijn van ”all Republicans in the White House telling me what to do” Er werd een troon op de trap op het podium gezet. Janelle ging erop zitten en startte Django Jane op. Zo, dat is duidelijk. Fuck the White House, er is hier maar één Q.U.E.E.N. van de villa en dat is Janelle. De show was doorspekt met nog meer van dit soort toespraken waarin het publiek ook werd verzocht om met lampjes te gaan schijnen. De momenten waarin echt publiek moest meezingen waren iets pijnlijker omdat toch maar weinig mensen de teksten überhaupt kende maar zeker tegen het eind werd de participatie echt beter. Zo stond ik achter een meisje dat zichtbaar net zo genoot als ik, en toen Janelle mensen ging verzoeken om op het podium te komen om te vragen of ze the juice hadden (Hey! That guy with the pink sunglasses! Have you got the juice?”) draaide ze zich om en zei me: “Jaaaaa, jij moet naar voren!” We stonden helaas net iets te ver dus ik antwoordde met: “Als jullie me daarheen dragen is het best, maar dan moet jij ook mee!” Kwam er helaas niet meer van maar gelukkig was er nog Michelle met haar regenboogvlag en papegaaipak die de show mocht stelenop het podium met sicke dansmoves. Zij had de Juice als geen ander, dirty computer die ze was. En zo wist Monae het publiek volledig in te pakken. Bij PYNK kwamen de vaginabroeken tevoorschijn en klikklakintro van van Make Me Feel werd heerlijk lang uitgesponnen. Linksachter me stonden twee dudes net zo los te gaan als wij en ertussen stond een man van een jaar of vijftig. Die laatste vond het schitterend om ons zo te zien genieten en werd zichtbaar steeds enthousiaster over de show, wat ik machtig vond om te zien. Absolute hoogtepunt was de sitdown waar ze in het publiek kroop en als een schooljuf iedereen tot stilte maande met de meest geniale gezichtsuitdrukkingen die ik ooit iemand heb zien maken. En iedereen deed mee. Aan het slot pakte ze nog een supersoaker waarmee ze even losging op de eerste paar rijen. Wat een topwijf. Wat een Q.U.E.E.N.

Dit zou al de ideale afluister geweest zijn, ware het niet dat er aan de andere kant van het konijnenhol, in de Eden, nog iets geniaals gaande was. Ik was die dag door H ingelicht over het mysterieuze fenomeen in de Bossa Nova by night en keek er inmiddels de hele dag al naar uit. Onderweg er naartoe nog even bij Dam Funk blijven hangen in de Fuzzy waar ik at last Heiko nog ontmoette. Het was maar kort maar in de tussentijd hebben we nog wel een beetje ervaringen kunnen uitwisselen. Wat bleek: we hadden allebei los van elkaar de beste afsluiter gezien die je maar kon wensen. Agar Agar het hier de tent volledig afgebroken zoals ik er eigenlijk al veel vertrouwen in had. Ik word gewoon zo blij van het idee dat iedereen gewoon een totaal andere lineup gezien heeft en tegelijkertijd allemaal van iets magisch getuige zijn geweest. Foals en Robyn in plaats van TCIS, Agar Agar in plaats van Janelle, Thom Yorke in plaats van Vampire Weekend. Een festival die bijna een volledig weekend meerdere topacts parallel van elkaar kan programmeren wint de zomer. Simpel. Toen Heiko ermee stopte voor de nacht en ook Jordi het voor gezien hield gingen wij nog even door. Ik ben ergens wel voor het idee “what happens in the Bossa Nova stays in the Bossa Nova” dus even heel kort een bloemlezing. Broadcast Away TeeVee. Zwemmen. [roffa]Mainstream of underground?[/roffa]. The here. The now. The here and the now. Ja! Ja! Ja! Ja! Nee! Nee! Verloor mijn portemonnee, telefoon én reservebatterij op de dansvloer. Vond portemonnee, reservebatterij en telefoon terug om dansvloer door aardige mensen. Werd Wappernimf. Kreeg V op voorhoofd. Kreeg wapperarmen. Vlaggen. Steek je hand op voor Wapperman. Wappermaaaaaaaaan. Zoals Marcel (hoe kan het dat ik je gewoon niet gezien heb?) al aangaf was Wapperman echt een highlight en ook hét moment om het weekend af te sluiten. Geen toiletraves voor mij, hoe jammer ook. Wel nog eventjes Teddy Widder meegepakt omdat toevallig LEKKER MET DE MEIDEN werd gedraaid en gezien hoe een chick van de tortillakraam een Belg bekogelde met nacho's. Daarna was het wel tijd om af te blazen, in te pakken en denken over what de fuck ik de afgelopen dagen heb meegemaakt.

Ik had denk ik geen betere first kunnen hebben dan deze Down The Rabbit Hole. Het terrein was top, de lineup meesterlijk, het weer geweldig en de mensen heel lief. We hebben ons halve campingveld geterroriseerd met muziek die via BROCKHAMPTON naar Koto naar LU BACH naar VW naar Duncan Laurence naar KVK naar HUTS naar Stereo Love naar Rez/Cowgirl naar Donny B naar Danny B tot Nicolas Jaar ging en het was heerlijk. Ik heb wat nieuwe vrienden gemaakt, meetups gedaan met MuMe’ers, toffe muziek ontdekt, gedanst, 103824 keer 'waar staan jullie ik sta rechtsvoor' geappt, gesprongen, ontiegelijk veel geld uitgegeven, Despo’s achterovergeklapt, gewapperd en vooral veel gelachen. Ik mis het nu al.Tot volgend jaar dan maar he?

Eindverdict:
Wapperman
1. Underworld 9.5
2. Janelle Monáe 9+
3. The Comet Is Coming 9
4. Vampire Weekend 9
The Swamp Is Lava
5. Tshegue 9-
6. Donny Benét 9-
7. ROSALÍA 9-
8. Balthazar 8.5
9. Zwangere Guy 8+
10. Skepta 8
11. Amber Arcades 8-
12. Maribou State 7.5
13. Dam Funk 7+
14. Ry x 7
15. Peaking Lights 7-
16. The Roots 6.5
17. Editors 6.5
18. Daniel Avery 6.5
DNF Kamasi Washington

Helaas-niet-meegemaakt top 10:
1. Meeting met -SprayIt-
2. Cuidadoooooo
3. Zwemmen (niet te verwarren met Zwemmen van Broadcast TeeVee, die was schitterend)
4. Foals
5. Merol in de rust
6. De donderdagavond/vrijdagochtend
7. Kampire
8. Toiletraves
9. Robyn
10. IJsje eten met The Don

Tikkie komt eraan x

avatar van Arrie
geplaatst:
tl;dr

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
Doe je sowieso wel hoor x

avatar van -SprayIt-
-SprayIt- (moderator)
geplaatst:
Het was voor mij de eerste keer Down The Rabbit Hole, wat was dit een feest zeg! Redelijk spontaan besloten om mee te gaan, via Ticketswap een relatief goedkoop kaartje weten te regelen. De line-up was wat minder aan mij besteed, maar vooral Underworld en Thom Yorke hebben mij overgehaald. Ik was met een groep vrienden, vorig jaar deed ik Lowlands met ze.

Donderdag afgereisd naar Ewijk, er was een perfect plekje voor mij gereserveerd op het veld. Daar aangekomen eerst maar eens een alcoholische versnapering tot me genomen, de zon stond er al goed op. De barbecue op het terrein was ontzettend tof, met z'n allen om de lange hete bakroosters, ik heb me kapot gelachen om de volledig verkoolde zwaarbebaarde barbecuemaster die zijn werk veel te serieus nam, mensen die 20 minuten staan te wachten op hun speklapje die ze vervolgens in het zand laten flikkeren en de typische vega-afdeling, de trotse en afkeurende blikken richting de vleesafdeling, goud.

De vrijdag trappen we af met een verkennende ronde over het goed verzorgde festivalterrein, het ziet er gezellig uit en de verdeling van bars, etenstentjes en podia is perfect. Lekker aan het water, mooie grote podia, wat dat betreft een soort mix van BKS en Lowlands. Dan naar de muziek, want daar kom ik toch vooral voor. Begonnen met Low, laatst nog gezien op Rewire en beviel toen uitstekend. In een tent komt het net iets minder tot zijn recht dan in een zaal als het Paard DH, maar alsnog een uitstekende show met en heel welkom experimenteler geluid, wat was de rest braafjes zeg. Vervolgens wat biertjes en hemelse spareribs genuttigd, om vervolgens met 5 vrouwen bij Matt Corby te belanden, zij glibberen en glijden, ik gapen, zoetsappige kitch, wel lekker in het zonnetje bij Hotot. Om dit concert snel te vergeten richting Skepta gegaan en dat bleek een zeer onderhoudende show. De visuals waren in orde, de energie zat er in en een uur is precies genoeg om relatief hersenloos de moshpit in te duiken. Nog een stukje Sluwe Vos meegepakt buiten bij de Lop, waar ik wat bekenden tegenkwam en dronken werd. Bij Tshegue werd het vervolgens een feestje, het dak ging eraf, zweten geblazen. Een van de verrassingen van het festival, voor enkele van mijn vrienden zelfs het hoogtepunt. Na afloop snel richting Editors, ik had ze nog nooit live gezien. Degelijk concert met in rap tempo de verschillende hits en wat nieuw werk, wat duidelijk minder overkwam. Ik zei tegen mijn kameraad dat ik hoopte op All Sparks en deze werd spontaan ingestart, toch mooi. Wel ietwat saai en binnen de lijntjes, het vuurwerk op het einde gaf nog wat extra dopamine af, maar ik zal het concert zelf niet lang onthouden. De nacht afgemaakt met Tom Trago en Job Sifre, prima setjes, maar het geluid stond wat zacht voor achterin en al met al weinig ruimte om echt hard te gaan. Dat nachtprogramma kan vele malen beter, zet er wat mij betreft een dnb en house/italo line up neer met meer ruimte en beter geluid (kijk naar We Are Electric! of Lowlands in de X-ray bijv.).

Na een kort nachtje de volgende dag begonnen met Hoofdpijn. Dat bleek tegen te vallen. Al ben ik redelijk bijgekomen tijdens het chille uurtje Cory Henry. Op mijn lijstje had is Maribou State omcirkeld, muziek dat het in een zonnetje altijd goed doet. Een beetje Bonobo-achtig concert met goede vocalen en een lekker warm sfeertje. Niet heel spannend, wel vermakelijk. Na een rondje over het terrein en stiekem alweer enkele pilsjes zittend een stukje Balthazar meegepakt, maar dat bleek mij te vrijblijvend. Prima stem, maar dit is meer iets voor op plaat dan live, vind ik. Misschien komt het ook doordat achter op het veld het geluid wat zoek raakte, zeker omdat er een storm/regenbui aan zat te komen. Toen het losging snel onderdak gegaan bij Olafur Arnalds, wat de grootste teleurstelling van het festival zou worden. Zelfs redelijk vooraan kon je bijna niets horen door het oorverdovende gelul van schuilende hufters. Respecteer de artiest, er zit een heel ensemble met liefde te spelen en jij loopt slechte grappen te maken, waar je zelf het hardst om lacht. Triest. Uit frustratie door de regen naar de tent, liever een nat pak dan de plaatsvervangende schaamte in die tent. Door de regen The Roots en Parquet Courts gemist, maar daar stonden geen hele dikke cirkels omheen. Waar wel één hele dikke diepzwartemarkerstreep omheen stond is Thom Yorke, dus al richting het einde van de Courts vooraan gekropen in de tent. Op krap 3 meter van Yorke's klokkenspel een geweldig intens en prachtig concert gezien. Elke expressie, de bewegingen, de interactie, de genialiteit, de bass, de emotie, alles kreeg ik mee. Een mooie mix van zijn soloprojecten, waarvan ik niet alles goed ken, maar wel erg van kan genieten. Ik zag Radiohead op BKS, geweldig en onvergetelijk, maar dit concert blijft me minstens zo bij. Om vervolgens door te lopen naar Underworld op de main. Ik voelde me weer even in de eind jaren '90, wat een knalfeest zeg. De hits werden met veel bombarie op je afgevuurd, stilstaan onmogelijk. Kleine epilepsieaanval gehad en vervolgens door naar Afra, Hacker en Avery. Zelfde als gisteren, ok setjes, prima dansje gedaan, maar geen memorabele momenten, vooral Daniel Avery was een tegenvaller, want ik vind zijn muziek ontzettend lekker.

Op de zondag staat er eigenlijk niets omstreept in mijn boekje. Ik zag Foals en The Comet is Coming recent nog en er staan wat ok-namen op het affiche, maar niets wat mij echt doet opveren. Opvallend veel vrouwelijke artiesten trouwens. Begonnen met LP, waarvan Lost on You een leuke meezinger is, maar de rest een soort van hetzelfde laken een pak is. Ze boeken wel goede artiesten op de Hotot, want het zijn fijne artiesten om lekker bij te zitten/dutten/wat te eten en de benen te sparen. Ook Khruagbin, zeer eentonig, wel erg lekker. Zelfs even een oogje dichtgedaan op het veld, maar goed ook, wat het zou een lange nacht worden. In plaats van het afwezige Beirut de voetbaldames op het grote scherm, leuke wedstrijd, zeker de eerste helft. In de rust nog en optreden van Merel, blijkbaar bekend van Lekker met de Meiden en Hou Je Bek en Bef Me. Mijn vrouwelijke festivalgenoten gingen in ieder geval uit hun plaat, leuk gedaan DTRH. Na wat eten en wat rondhobbelen het volledige optreden van Robyn van redelijk vooraan meegekregen. Op zich niet onaardig, maar mij iets te veel poespas. Ingestudeerde dansjes met een niet-heel-imponerende danser, vallende lakens en semi-erotische zelfhandelingen, ik heb het al eens beter gezien. Wel ging het publiek volledig los en genoot zij, maar ook de band, duidelijk zichtbaar van dit optreden. Het uurtje vloog om en ik zag veel mensen met een grote glimlach om de mond vertrekken na afloop. Ikzelf ben linksaf geslagen richting Agar Agar, toch wel een populaire act, ook hier op de site. Dit bleek een zeer energiek en goed verzorgd feestje, ik betrapte mijzelf zelfs op meezingen en springen. Enkele songs voor het einde nog even naar de headliner van de avond gesprint, waar de rest van mijn vrienden vooraan stonden te genieten. Tot mijn grote verbazing kon ik relatief makkelijk doorlopen naar voren, het was relatief rustig. Het optreden was zeer strak opgezet, het was alsof ik naar Beyonce zat te kijken. Wel ietwat vermoeiend dat het de hele tijd over Trump, zwarte vrouwen en de LHBTQJSHBDHXU+ community moet gaan, maar goed, ze doet wel iets goeds met haar bekendheid en bereik. De buurman van een tentje verder mocht nog een dansje komen doen op het podium en Janelle kwam nog een sitdown doen in het publiek, leuk leuk. De danseressen, pakjes, lichtshow, het zit top in elkaar, al heb ik het gevoel weinig muziek te hebben gehoord, het blijft vooral spektakel en allerhande opsmuk. Maar goed, een gevarieerd en fijn programma gehad met, als je er over nadenkt, een stoere mix van stijlen. De avonden afsluiten met los op Underworld, festivalrock van Editors en een slicke show van een in Nederland relatief onbekende superster.

Na afloop van Manae ging het in een rap tempo mis qua alcoholinname en baldadigheid. We hebben alle reserves aan wodka en andersoortige rommel in flessen gegoten en hebben de gehele nacht het festivalterrein onveilig gemaakt met o.a. tafeldansen, tikkertje, privéoptredens, klimmen en klauteren en zeer pijnlijk dansen op reggaeton en meer slechte muziek. Toen het licht werd is er in het toiletgebouw een feestje ingezet met zo'n 50 man, wat eindigde in een jamsessie van zeker 2,5 uur. De security stond er naast en liet alles toe, ze dachten vast oh die worden zo moe, maar aan de pupillen te zien van de meeste hadden ze beter moeten weten. Mijn vriendinnen zijn nog van het dak gehaald, we hebben rond 7 uur nog broodjes frituur weg zitten werken en ik lag uiteindelijk rond 8 horizontaal. Qua muziek was de zaterdag het meest memorabel, maar de zondag was qua sfeer het toppunt. O.a. Ry X, Lewis Capaldi en David August ook nog gezien, maar te weinig indruk gemaakt om te benoemen.

Al met al een erg geslaagd festival, waar voor je geld. Hij staat bij mij niet zo hoog als sommige edities van Lowlands of BKS, maar doet zeker mee voor de prijzen. Wel merk ik dat ik qua muziek beter aan mijn trekken kom op stadsfestivals zoals Le Guess Who?, Rewire en TodaysArt, maar de campingvrienden, het zand in je neus en kotsende mensen naast je tent, het blijft geweldig. Voor 3 dagen dan, want ik ben er nu wel weer helemaal klaar mee en kapot. We maken ons op voor Lowlands! Jammer dat ik de aanwezige MuMe'rs niet meer heb ontmoet, dit lag echt aan mijn wisselvallige aanwezigheid online. Volgende keer ben ik er zeker bij!

Mijn top 10:

1. Thom Yorke (9)
2. Underworld (8,3)
3. Low (8)
4. Skepta (7,5)
5. Agar Agar (7,5)
6. Robyn (7,4)
7. Editors (7,3)
8. Maribou State (7,3)
9. Janelle Monae (7)
10. Tshegue (7)

Al een paar keer gememoreerd en inmiddels wereldberoemd op de camping: de Wapperman. Je hebt geen DTRH gehad als je hem niet hebt gezien. Om exact 3 uur duikt er een bleke gast met lange donkere pruik op boven één of andere verstopte stage. Hij begint een verhaal over de saga van de Wapperman en verdwijnt weer. Enkele seconden later staat hij opeens op een verhoging voor ieders neus in het publiek, maakt zijn verhaal af en uit het niets knalt de Wapperman, een langwerpig luchtkussen met zwabberarmpjes en een smiley de lucht in waarna iedereen scandeert: steek je hand op voor de Wapperman, steek je hand op voor de Wapperman. Een uniek moment in de muziekgeschiedenis en als ik er nu aan denk krijg ik er weer kippenvel van. Geweldig optreden, al was het met 2 minuten wel erg kort.

DTRH, tot volgend jaar!

avatar van -SprayIt-
-SprayIt- (moderator)
geplaatst:
Ik wist niet dat de liefde en het gemis zo groot was Door wat ik lees besef ik me nu pas wat voor een bijzondere mensen ik niet heb ontmoet.

Wie gaan er allemaal naar WooHah, want misschien kom ik wel speciaal om jullie te trakteren op drank en lange knuffels. Anders op Lowlands?

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
-SprayIt- schreef:
Ik wist niet dat de liefde en het gemis zo groot was Door wat ik lees besef ik me nu pas wat voor een bijzondere mensen ik niet heb ontmoet.

Wie gaan er allemaal naar WooHah, want misschien kom ik wel speciaal om jullie te trakteren op drank en lange knuffels. Anders op Lowlands?
Woo Hah zondag! SICKO SICKO MODE. Op Lowlands moet ik werken dus hopelijk heb ik nog wat vrije tijd daar

avatar van -SprayIt-
-SprayIt- (moderator)
geplaatst:
Ai, volgend weekend al zie ik, kan ik niet helaas. Ooit!

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
jordidj1 schreef:
Vooral Instant Street kwam weer erg goed uit de verf.

Casartelli schreef:
ladderklassieker Instant Street was nog het minste stuk van het optreden.

arcade monkeys schreef:

Over dEUS moet ik Casartelli enigszins gelijk geven. Ik vond Instant Street ook het minste deel van de set. De vrij essentiële gitaarsolo tijdens de outro kwam precies niet al te goed uit de verf. Toen ik ze vorige maand in de AB zag was Instant Street wel briljant dus er zat nu toch ergens iets niet goed.


Tja, wie moet ik nu geloven? Wees es wat meer eensgezind zeg!

En is bijna niemand naar Low gaan gapen ofzo? Sowieso hét optreden van DTRH. En dat weet ik zelfs al was ik er niet.

avatar van Arrie
geplaatst:
-SprayIt- schreef:
Ai, volgend weekend al zie ik, kan ik niet helaas. Ooit!



Wat een anticlimax weer

avatar van Casartelli
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Tja, wie moet ik nu geloven? Wees es wat meer eensgezind zeg!
Ik kan nog melden dat mijn festivalmaatje de beoogde climax van Instant Street dan wel weer het hoogtepunt van de set vond. Maar zij kende de band verder nauwelijks. Helpt dat je in je indirecte meningsvorming? Anders kan ik nog toevoegen dat maatje #2 wel content was met dEUS, maar geen expliciete mening over Instant Street geformuleerd heeft, dat maatje #3 dEUS tegen vond vallen en dat ik maatje #4 er niet over gehoord heb.

Zijn er trouwens ook uittreksels beschikbaar van de laatste twee verslagen?

Gast
geplaatst: vandaag om 21:22 uur

geplaatst: vandaag om 21:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.