Lijkt mij een uitermate passend moment Gretz, ben er dan bij!

Moeten we dan ook naar Spinvis?

Alleen als je anekdotes als deze graag hoort

Prachtig plan. Zij het niet dat ik met een grote groep mensen ben en ik enorme stress krijg van het blokkenschema. Ik kan daarom nu alvast voorspellen dat het mij niet gaat lukken om aan te haken. Veel plezier allemaal dit weekend!

Ik ben er ook bij! Ik hoop er rond een uurtje of vijf te zijn. Denk dat dit het in grote lijnen wordt:

Vandaag: Two Door Cinema Club, Molchat Doma, Loyle Carner, HAIM, Wilco, Squid (als ik nog energie heb)
Morgen: Spinvis, Gang of Youths, Viagra Boys, Celeste, The Smile, Gorillaz. (van deze dag moet ik nog wat inluisteren, tips zijn welkom!)
Zondag: Arooj Aftab, Whispering Sons, Goldband, Girl in Red, Phoebe Bridgers, St. Vincent, Amyl and the Sniffers, the War on Drugs

Morgenmiddag meeting op de heuvel bij de infostand!

Onderweg 5 min

We waren uiteindelijk met z’n drieën

Morgen nieuwe poging?

Toch even veel mensen als de meeting op Best Kept Secret!

Hier gaat het weer fulltime mis, sorry voor het wederom missen van het eea, net afgepeigerd de pit uit bij Viagra Boys en nu The Smile! Have fun mensen!

Sorry ook gemist! Topweekend gehad, maar ik ben nog steeds pissig op de organisatie voor het gedoe rond Erykah Badu. Je gaat zo’n legende toch niet uitzetten? Zeer respectloos, daar was wel een betere oplossing mogelijk geweest. Maar getuige die vreselijke meneer die naderhand het podium opkwam en olie op het vuur gooide door juist op dat moment applaus te vragen voor de geluidsmensen moet er veel gebeurd zijn daar achter de schermen.

Soms haat ik ook die Nederlandse precisie. Dan start je toch 5 minuten later met TWOD? Dit was op Primavera nooit gebeurd, die weten wel hoe ze met artiesten moeten omgaan.

Het stukje dat Erykah Badu wel zong was echt wel erg goed.

Ik heb het grotendeels gemist, wat was er allemaal gebeurd? Na een half uur zag ik haar acte de présence maken of was ze al eerder aanwezig?

De show begon 10 minuten te laat. Toen 15 minuten inspelen, introductie en obligate cover (Sexmachine e.d.). Daarna inderdaad de opkomst en een goed half uur Baduisme. En eerlijk gezegd, ze leverde wel, was een gemotiveerde show met een geoliede band.
En toen was het half negen en werd er rigoreus de stekker uit het geluid getrokken. Terwijl ze nog volop aan het spelen waren en nog wel even door wilden. Maar tijd is tijd en de opbouw van War On Drugs stond te dringen. Heel awkward allemaal. Erykah die verdwaasd nog even naar het publiek ging en de band die nog even over de monitorset doorspeelde. De stage-presentator kwam nog even verhaal halen met een verhaal over hoe belangrijk het werk van de podiumcrew allemaal wel niet is.
Zal backstage vast erg gezellig zijn geweest vooraf en achteraf.......

Erykah had natuurlijk ook gewoon op tijd moeten komen, dat is zeker ook zo. Maar toch vond ik in deze de podiummensen erg onredelijk en vooral die vreselijke omroeper (sowieso mogen ze die echt thuislaten de volgende editie). Ik voelde me eigenlijk bij iedere omroeper ongemakkelijk met dat fake 'hebben we er zin in' continu.

Het was ook niet zo dat ze ruim over de tijd ging, om letterlijk 20:30 ging de stekker er meteen uit. Zou de opbouw van TWOD echt van die 5 minuten extra afhangen?

Nu klink ik wel erg zuur, in mijn verslagje zal ik louter positief zijn

Oké!

Erykah helaas (maar misschien gelukkig?) gemist. Ik heb me ook groen en geel geërgerd aan de omroepers, en dan met name op stage Two. Bijzonder stijlvolle show van Eefje de Visser. Komt die Hans Worst (ik kan geen ander woord bedenken voor iemand die zijn werk zo slecht doet) het podium op: "Als ik zeg Eefje, zeggen jullie De Visser!". Dan voel je het toch totaal niet aan? Same bij Klangstof. Ik was enorm geraakt door het mooie optreden, maar in plaats van dat mooie gevoel vast te houden, maakte meneer Worst daar snel korte metten mee: "Als ik zeg Klang, [...]".

Het is een iets langer stuk geworden dan ik het verwacht

Voor mij was dit de na de modder editie van 2016 de tweede keer DTRH. In de tussenjaren is het festival genoeg veranderd en doorgegroeid dat ik wel benieuwd was hoe het festival deze keer zou aanvoelen. Het eerste wat donderdag gelijk opviel was de grootte van de camping, ik kreeg er een beetje Lowlands vibe van. Ik was donderdagavond gelukkig net op tijd op de camping om snel het tentje op te zetten. Want vlak daarna brak de hel los met regen, wind en onweer. Gelukkig waren de regenbuien van donderdagavond de enige van het hele weekend, want voor de rest was het weer perfect!

Vrijdagmiddag eerst een ronde gedaan over het terrein. Genoeg plekken en dingen kon ik mij nog herinneren, maar het terrein was een stuk uitgebreid. De tent en omgeving bij de Teddy Widder hebben ze mooi aangepakt. Vooral het terrein met de heuvel bij de mainstage is mooi en ruim. Die ruimte was er zo nu en dan echt wel nodig, want het was duidelijk te merken dat er 45.000 mensen aanwezig waren dit weekend. Af en toe had ik echt het gevoel dat er eigenlijk te veel mensen waren voor dit terrein en voelde het wel heel massaal aan. Ik hoop dan ook dat de organisatie niet nog groter wil doorgroeien. Het was ook weer even wennen dat als je een mooie plek ergens vooraan wilde bij een show, je ruim van te voren aanwezig moest zijn.

De vrijdag begonnen bij Personal Trainer, die last minute Sleaford Mods vervingen, en dat vond ik helemaal niet erg. Want Personal Trainer vind ik een van de leukste bands op dit moment die we hebben in Nederland. Heerlijk spannende indierock waar het spelplezier vanaf straalt. Toen door naar Jungle By Night die een fijne dansbare set speelden met veel nieuw werk van het laatste album. Zo met het zonnetje die doorbrak was het fijn vertoeven bij de mainstage. Vervolgens op een afstandje op de heuvel gechilled en Two Door Cinema Club gevolgd. De oude hitjes blijven opzich leuk, maar het begint langzaam een band te worden die hun bestaan in stand houden dankzij die oude hitjes, want het andere werk is allemaal wat slapjes. Loyle Carner gaf zo goed als ik kon zien van een afstand een goede show waar het publiek goed op ging. Toen van buiten de Teddy Widder een stukje de overwinningstocht van Son Mieux gezien. Met Wilco was er de eerste act van de dag die ik echt perse wilde zien, want nog nooit eerder gezien en Impossible Germany moet je live toch een keer meemaken in je leven. Wilco gaf in zijn geheel wel een erg rustige show met veel nummers van het nieuwe album. Die doen me toch net wat minder. Maar om de gouden oudjes als I Am Trying to Break Your Heart, Jesus Etc, en natuurlijk Impossible Germany eindelijk eens live te horen was echt prachtig. Toch ietsjes eerder weg gegaan bij Wilco zodat ik zeker wist dat ik een mooie plek vooraan bij Squid zou hebben. Die gaven dan ook gelijk met afstand de beste show van de dag voor mij. Die energie uitbarsting in de pit had ik echt nodig, en ik merkte dat ik niet de enige was.

Zaterdagochtend lekker vroeg het tentje uitgebrand. Spinvis blijft toch wel een zeer geschikt voor zo vroeg aan het begin de middag. Daarna een stuk van The Chats in een uitpuilende Fuzzy Lop – wat vrijwel bij elke show in de Fuzzy Lop het geval was – gezien. Nu weet ik wel dat de Australische punkers van The Chats niet de meest dynamische muziek hebben, maar live was het me te veel knallen en gaan waardoor er vrijwel geen verschil meer tussen de nummers is. Ik snap dat je veel energie de tent in wil knallen, en het publiek ging natuurlijk wel los, maar dit was voor mij net even iets te veel van het goede. Daarmee draaide ze ook hun culthit Smoko de nek om, helaas. Daarna heb ik me verbaasd hoe afgelopen vol het veld bij de mainstage stond voor Polo & Pan. Ik ging op tijd door naar Eefje de Visser, die inviel voor de helaas met corona besmette Kae Tempest. Een geluk bij een ongeluk, want de bejubelde show van Eefje had ik nog niet gezien. Al die lovende kritieken zijn meer dan terecht, wat een prachtige gestileerde show! Daarna was het tijd voor de opzwepende post-punk van de Zweede hooligans van Viagra Boys. God kanonnen wat een heerlijke show was me dat zeg. Frontman Sebastian Murphy is een bijzonder figuur om live te zien, hij zwalkt, kruipt en rolt over het podium met zijn imponerende vol getatoeëerde bierbuik. En die muziek is door de bassist en saxofonist heerlijk opzwepend met direct een goede pit tot gevolg. En die pit kwam tot een kookpunt vanaf culthit Sports en afsluiter Shrimp Shack. Top feest! Even bijkomen en op tijd een mooie spot in de Teddy Widder gezocht voor Little Simz. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn eigenlijk zelfs wel overtreffen. Wat een top optreden gaf ze zeg! Al haar raps waren strak op on-point, fantastische band had ze mee en fijne gevarieerde set. Ook erg mooi om te zien hoe ze reageerde op het enthousiasme van het publiek. Met banger Venom werd er afgesloten, met een grote pit tot gevolg. The Smile was al even begonnen toen ik aankwam bij de mainstage. Ik heb een paar nummers meegepakt, maar ik merkte dat ik er niet in kwam. Misschien was het de afstand tot het publiek, of nog de energie van de show van Little Simz daarvoor. Dus toch maar ergens anders heen gegaan. Nog een plek geprobeerd te zoeken in de Teddy Widder bij Moderat, maar daar was het zo druk dat het niet leuk was om te volgen. Dus toen maar in de buurt van de Fuzzy Lop gaan chillen bij Hang Youth. Daarna nog op de heuvel bij de mainstage een groot gedeelte van de show van Gorillaz gezien. Ik had ze in 2018 al op Lowlands gezien dus ik verwachtte niet veel verandering ten opzichte van die show, en dat was uiteindelijk ook wel zo. Toch blijft het fijne show met prachtige visuals, en genoeg hits natuurlijk. Daarna nog lekker het nachtleven in gedoken.

De zondag had ik niet perse heel veel acts die ik echt wilde zien. De dag pas begonnen bij Goldband. Vanaf de heuvel bij de mainstage me in eerste instantie lopen verbazen hoe afgeladen het veld stond. Alsof vrijwel iedereen ze wilde zien. Hoewel ik zeker geen fan ben, heb ik me wel vermaakt en snap ik waarom hier zoveel mensen gek van zijn. De show en act zitten verder ook erg goed in elkaar. Deze status van deze gasten gaat denk ik nog wel groeien naar die van een De Jeugd van Tegenwoordig. Phoebe Bridgers was de eerste act van de dag die ik graag wilde zien. Zo met de zon bij de mainstage was het een prachtige setting bij een mooi optreden. Vooral het eerste halfuur vond ik erg sterk. In de tweede helft zaten misschien met een of twee rustige nummers te veel, maar afsluiter I Know the End was genieten. Daarna een tijdje lopen chillen voordat Amyl and the Sniffers begonnen in de Fuzzy Lop. De gekke Australiers met frontvrouw Amy voorop, raasde in 50 minuten als een wervelwind door de tent. Heerlijke show! Als afsluiter van het weekend een mooi en fijn optreden van The War On Drugs gezien. Misschien een wat rustige afsluiter voor een festival, maar knallen kon nog later in de nacht. Vooral het gezelschap Orkater & Invites verdient nog een positieve vermelding. Niet alles daarvan gezien, maar het stuk dat ik zag, heb ik echt geweldig genoten.

Ik heb uiteindelijk zeker een fijn festival gehad, genoeg mooie tot geweldige shows gezien. Toch twijfel ik nog een klein beetje of het helemaal nog mijn festival is. Vooral de grootte en af en toe massaliteit heb ik een beetje moeite mee. En je merkt dat de line-up erg gericht is op ‘het feestje’. Dat merk je ook wel aan alle grote vriendengroepen die je ziet. Een paar extra spannendere boekingen zou ik wel toejuichen.

De eerste keer Down The Rabbit Hole en ik moet zeggen dat het me niet is meegevallen. Dat lag deels aan mezelf (eerste dag met een serieuze kater en helemaal achter in de camping moeten beginnen; dommerik!), maar toch ook aan het festival.

Ik ben blij dat het al eerder werd opgemerkt, zowel hier als op andere kanalen: het was simpelweg te druk. Bijna overal was het altijd volle bak en even rustig naar voren schuiven in de Fuzzy Lop nadat je van Hotot kwam was simpelweg onmogelijk... Vrij snel het geweer van schouder veranderd en besloten om veel acts te laten vallen om bij de belangrijkere niet vanachter te staan tussen een hoop babbelende mensen.

Het dieptepunt was wat mij betreft de eerste avond. Ik keek er zo naar uit om Joy Orbison nog mee te pikken na de goeie (maar wisselvallige) show van Squid. Wat blijkt? Een megarij voor de Club en niet eens boxen buiten zodat iedereen kon meegenieten. Ik heb betaald voor Joy O en ik kan hem dus niet eens buiten meepikken? Onvergeeflijk. Dat zoiets geldt voor een kleiner verborgen podium is wat mij betreft oké, maar niet voor een stage waarop je grote (dj-)namen programmeert. Toen ik aankwam, knalde (nu ja, voor mij niet) tot overmaat van ramp favoriet Acid Machine van Mike Mind door de boxen. Bummer.

Ook de tweede avond wilde ik graag wat clubben bij Jarreau Vandal (in The Bizarre) en Tom Trago (in de Fuzzy Lop). Bij beiden weggelopen omdat ik me een sardien in een blik voelde waar constant andere sardienen binnen en buiten wilden. Met zulk gewriemel word ik niet bepaald in de muziek gezogen. Triest.

Kortom: dit festival mikt toch vooral op de festivalgangers die gaan voor de sfeer en de ervaring en niet op de muziekliefhebbers. Allemaal heel fraai, maar zoals je kon lezen heb ik me ook behoorlijk geërgerd. Volgend jaar slechts 80% van de tickets verkopen lijkt me een goed idee, evenals de Fuzzy Lop even groot maken als de Teddy en van de Rex een soort open-air gegeven maken.

Dat gezegd zijnde heb ik uiteraard ook genoten van het zonovergoten domein, het gevarieerde voedselaanbod en enkele toffe optredens. Blijven me vooral bij: (bepaalde nummers van) Wilco, James BKS, Little Simz, The Smile (hier dan weer haast geen volk; bijzonder vreemd), Gorillaz, STIKSTOF, St. Vincent en Erykah Badu (volledig eens met Snoeperd, trouwens; heel fraai zodra Erykah er effectief bij kwam en bijzonder jammer van de uitgetrokken stekker). Ook nog props voor Black Cadmium, DJ Shahmaran en Jetti & Post om me te laten dansen (met wat ruimte).

Tot slot nog twee grote pluspunten: de zeer relaxte, gemoedelijke sfeer en de supersnelle service waardoor wachten nooit lang hoefde (buiten in het Bierlokaal). Gelukkig maar...

Ja, de drukte viel mij dit jaar ook op. Vooral op dag 1 (waarop iedereen nog heel gretig was) was het eigenlijk geen doen. Hopelijk krimpen ze volgend jaar iets in.

Over het algemeen vond ik het verder een hele fijne editie. Ik was niet kapot van de line-up, maar vond vrijwel alle optredens die ik zag goed. Alleen Dry Cleaning viel me wat tegen: het kwam op de een of andere manier niet over. Wachtrijen bij eten en drinken vielen me alleszins mee. Voor het nachtprogramma was het vaak een uurtje wachten totdat het rustiger werd. De Rex vond ik een bijzonder vette plek. David Vunk in de Rex was een van de vele hoogtepunten.

Ik kan me wel vinden in de kritiek van Ploppesteksel. Down the Rabbit Hole lijkt inderdaad meer een festival voor de feestvierder dan voor de echte muziekliefhebbers. Aan de andere kant gaat dat gelukkig ook wel weer prima samen, want er stond genoeg geprogrammeerd om de feestvierder te vermijden. Zo viel mij wel de enorme drukte op bij platte dance acts als Moderat, Disclosure en Bicep. De drukte viel mij ook op, toch vond ik de wachtrijen voor biertjes/eten meer dan redelijk en als man heb je toch altijd wel voordeel bij de toiletten. Maar hoorde van meerdere vriendinnen dat het bij de vrouwen wc's geen doen was, erg vervelend. Lijkt me ook niet wenselijk dat vrouwen minder (water) gaan drinken om de wc te kunnen vermijden.

Mijn programma begon vrijdag bij l'Imperatrice. Ondanks de positieve recensies vond ik het zelf vrij kut eigenlijk. Ik vind het op plaat veel overtuigender, ook qua producties en live een beetje slap. We zijn halverwege weggegaan, al hebben we daardoor wellicht het beste stuk gemist?
Two Door Cinema Club was een soort van moetje, ik vond dit ook behoorlijk waardeloos, vooral door die zanger die er totaal geen zin in had.
Vervolgens gewacht in het gras tot knuffelrapper Loyle Carner begon. Dat was het eerste hoogtepunt van het weekend. Ondanks dat ik zijn muziek niet heel goed kende, strooide hij met heerlijke beats die het goed deden in het zonnetje. Tel daarbij Loyle op die ontzettend veel passie in zijn optreden gooide (het kwam zeer oprecht over, hij was echt blij hier te staan) en je hebt een heel fijn optreden. Verbaasde me er ook een beetje over dat deze niet terugkwam bij de positieve recensies.

Vervolgens eigenlijk gechilld tot aan Gabriels. Lang getwijfeld of ik naar Wilco of Gabriels moest gaan, maar Wilco paar jaar geleden nog eens voor een concert van twee uur geweest wat al fantastisch was. Dus naar Gabriels en geen moment spijt van gehad. De stem van de zanger blijft live ook meer dan overeind en daarnaast forceerde hij een prachtige connectie met het publiek. Nummers als Blame zijn pareltjes en ik ben heel benieuwd hoe ver zij gaan komen. Hoorde dat ze op NSJ hadden gecanceld dus erg blij dat ze er op DTRH wel waren. Na afloop nog even naar Wilco gegaan die toen we net in de tent stonden Jesus Etc. inzetten en vervolgens nog twee nummers van Yankee. Wat dat betreft een perfecte combi, zeker omdat ze Jesus Etc. twee jaar geleden niet speelde tijdens het concert.

Vervolgens naar Squid, helemaal vooraan. Beestachtig goed. Voor mij beslist een van de hoogtepunten van het weekend. Juist dat ontregelende (mooiste moment vond ik dat er een moshpit werd voorbereid die vervolgens 10 minuten moest wachten tot ze een keer klaar waren met het ambient/drone achtige tussenstuk, dat is toch geweldig?!). Verder speelden ze mijn favorietjes (GSK) en eindigden ze met twee grote klappers die vooraan tonnen aan energie lieten exploderen. Verder hebben we nog wat dingen gedaan die avond geloof ik, vooral speciaalbier gedronken en naar Wapperman gegaan die er niet was.

Tweede dag begon vroeg met Spinvis. Die speelde een prima set die veel leek op de setlist afgelopen november in AB te Brussel. Ik was hevig teleurgesteld want ik wilde keihard naar het water rennen als hij Ik Wil Alleen Maar Zwemmen inzetten. Dat deed hij niet.
Daarna met The Chats weer een moshpit concertje waar helaas mijn bril sneuvelde. Nu had ik qua sterkte toch een nieuwe bril nodig dus dat kwam goed uit. Weet nog niet of ik dit goed vond maar leuk was het wel. Stukje Eefje de Visser dat ik zag was erg goed. Moet haar toch nog eens zien voor een concert (Luxor live gaat dat worden denk ik). Vervolgens eigenlijk veel te lang op de camping gezeten, waardoor ik Viagra Boys jammerlijk gemist hebt. Vooral jammer nu ik dat nieuwe album op repeat heb staan. Hopelijk doen ze Brussel nog aan.
Daarna was het tijd voor een geweldig blokje: eerst Little Simz. Wat een performer. Ik wist het al van Primavera en ook hier stelde ze weer niet teleur. Alleen Venom gemist om een goed plekje voor The Smile te bemachtigen, wat eigenlijk vrij overbodig was gezien het half lege veld. Dat is dan ook meteen mijn kritiek op het festivalpubliek. Zulke legendes als Thom Yorke boeit het publiek blijkbaar weinig. The Smile was weinig op af te dingen, ontzettend goed. Ik ben groot van die drummer en tweede helft van de set was echt steengoed. Thom maakte de belofte om down the rabbit hole te gaan zeker waar.
Daarna tijd voor Gorillaz, dat mede door wat snoepjes echt top was. Maar ik ben wellicht wat biased hierin dus. Ik vond het een erg fijne setlist, en hij landde veel beter dan op Primavera toen ik ze tussen Nick Cave en Tyler door zag. Vervolgens heel veel dansjes gedaan bij de kleine tentjes en later ook bij de Fuzzy Lop. DTRH in de nacht is erg fijn.

Laatste dag redelijk brak gestart bij Dub Inc dat fijn wakker worden was met een goede portie reggae.
De hype Goldband is mij volledig voorbij gegaan in België. Maar helemaal vooraan bij het optreden hebben ze me zeker overtuigd. Snap wel waarom iedereen hier mee wegloopt. Die foute stuwende jaren '80 beats doen het zeker goed. Daarna eigenlijk alleen maar geluierd in een zitzak bij de main stage, waar Phoebe Bridge fijne deuntjes maakte. Ook nog veel gezwommen want het was me heerlijk weer.
Erykah Badu heb ik alles al over gezegd en wel extra jaloers dat ze op NSJ anderhalf uur speelde (ook met 20 minuten intro van de band maar goed). Toch was het goed als ik er over terug denk, niet voor niets afgelopen week bijna allen maar naar Badu geluisterd.
Amyl and the Sniffers was heel goed vond ik vervolgens. Heel veel energie en wat minder eendimensionaal dan The Chats. Vervolgens met een fijne set van The War on Drugs afgesloten waarna voor mij het vuurtje wel aan het uitdoven was. Zeker omdat ik de dag erna gewoon 9 uur weer moest werken.

Top 10:
1. Squid
2. Erykah Badu
3. Gabriels
4. Gorillaz
5. The Smile
6. Little Simz
7. Loyle Carner
8. War on Drugs
9. Amyl & the Sniffers
10. Stukje Wilco/stukje Tom Trago

De eerste twintig namen voor editie 2023 zijn bekendgemaakt. Stromae vind ik echt zonde van het geld; ik had nog wel 200 headliners kunnen noemen die ik daar liever had zien staan. Voor de rest wel een mooi lijstje. Ik kijk nu vooral al uit naar Joey Bada$$, Weval, Working Men's Club en Idles.

Kaartje al in tha pocket!

Hoe? Is er een pre-sale?

Ik vind het maar een matige eerste lichting, maar dat is precies wat ik ook verwacht had. DTRH wilt vooral steeds groter worden heb ik het idee. BKS behoudt wat dat betreft meer zijn identiteit, ik verwacht een mooier eerste rijtje uit hun koker.

The Whitest Boy Alive lijkt mij overigens wel heerlijk om een keer meegemaakt te hebben, trip down memory lane. Ook Agar Agar lijkt mij erg tof. Verder zeker wel een paar leuke namen, maar geen blikvangers waar je een kaartje voor koopt (en Weval al 2x live gezien).

Stromae vind ik wel een blikvanger. Maar verder vind ik het uitermate matig. Down the Rabbit Hole doe je altijd wel voor de sfeer en randactiviteiten die erg leuk zijn, maar ik vind wel dat ze steeds meer commerciële kant op gaan.

Als je vorig jaar kaartjes had, zou je een e-mail gehad moeten hebben met een link naar een pre-sale.

Ah, ik zie het

Nieuwe namen

Ben Howard | The Blaze | Death Grips | King Princess | Selah Sue | SOFI TUKKER | Antal | Avalanche Kaito | Bob Vylan | Carista | Confidence Man | Dave Okumu & The 7 Generations | Ethel Cain | Gyedu-Blay Ambolley & His Sekondi Band | Heartworms | Horace Andy & Dub Asante Band ft. Matic Horns | The Murder Capital | Nu Genea | OVERMONO | Palace | Ramkot | Shygirl | Skin on Skin | Special Interest | Spoon | Sticks | Tramhaus | TSHA | Warhaus

Met deze drop namen ben ik een stuk blijer geworden met mijn kaartje, vond de vorige worp niet zo goed, maar dit lijkt er een stuk meer op. Nu Genea wil ik al heel lang graag zien, en ook namen als Death Grips, Ethel Cain, Gyedu-Blay, Sticks, Murder Capital en Shygirl vind ik erg tof.

Dacht ik toch even dat ik Bob Dylan er tussen zag staan...