Had al een ticket voor Death Grips in Paradiso, maar om Ethel Cain echt een gat in de lucht gesprongen. Ook heel blij Ben Howard eindelijk eens live te kunnen zien. Reken maar dat ik bij beide acts vooraan sta. Met Overmono en TSHA ook interessante namen aan de dance kant, ik heb er nóg meer zin in.

Mocht iemand nog 2 kaarten willen verkopen, heel graag! Stuur een PM, er zijn 2 vrienden die toch kunnen

Nog mensen die afreizen naar Beuningen dit weekend?

Ik denk dat het zoiets gaat worden:

Avalanche Kaito - Froukje - Murder Capital - Warhaus - Tramhaus/Weval - Whitest Boy Alive - Joey Badass/Agar Agar (lastige clash) - stukje Fred Again... - Heartworms - TSHA - Romy

Mulatu Astatke - Sticks - Altin Gün - Spoon/Horace Andy - Ethel Cain - Death Grips - IDLES - ik zie het wel wat de nacht brengt, Djrum wil ik wel checken

Gyedu-Blay -Naaz - Sleaford Mods - Ben Howard/Lander & Adriaan - Bob Vylan - Phoenix/La Femme/Special Interest - Paolo Nutini (Nu Genea laatst gezien, zou ik wel heen gaan als je kans hebt)

Ik ben er dit weekend ook weer bij. Even een spoorboekje gemaakt van wat ik graag wil zien, zal in de praktijk vast wat afwijken. Zo op het eerste gezicht heb ik op vrijdag de meeste acts die ik graag wil zien, op zaterdag en zondag redelijk wat gaten waar ik het wel zie en met vrienden mee waai.

Vrijdag:
Palace - The Murder Capital - Warhaus - Weval - The Whitest Boy Alive - Fred Again.. - de nacht

Zaterdag:
Spoon - IDLES - Overmono - Carista

Zondag:
Elephant - Ben Howard - Phoenix - Paolo Nutini/Nu Genea (enige echte clash) - Antal

We gaan er weer voor!

Heerlijk weekend, ondanks matige line-up. Hoogtepunten te over, maar ik wil dan vooral Altin Gün, The Murder Capital, Holiday Man, Idles, Overmono en Nu Genea (!!) noemen. Uitgebreider verslag wordt aan gewerkt. Eerst even rustig bijkomen.

Confidence Man zul je bedoelen, Holiday wel lekker nummertje van ze

Hahaha. Dat krijg je met deze vermoeidheid.

Ik heb ook weer een mooi festival gehad, ondanks dat het - vanwege oppasperikelen - slechts van vrijdagavond tot zondagmiddag duurde en ik vind dat het festival in algemene zin aan devaluatie lijdt - daarover later meer.

Muzikale hoogtepunten:

1. Mulatu Astatke
De grootmeester had er zin in. Er werd de tijd genomen voor de nummers - slechts 6 in een uur + Tezeta als toegift - en er was volop ruimte voor instrumentensolo's. Een stukje muzikaal vakmeesterschap zoals ik maar weinig heb gezien afgelopen weekend.

2. IDLES
Precies wat je nodig hebt op de zaterdagavond; heerlijk energieke show met strakke band en een fulminerende Joe Talbot.

3. The Whitest Boy Alive
1 vd weinige must-sees dit weekend en er werd geleverd; strakke show met heerlijk blije en dansbare wittemansfunk.

4. Gyedu-Blay Ambolley
Heerlijk feestje op de vroege zondagmiddag. De bongospeler van de Sekondi Band is mijn spirit animal.

5. Fred again..
Je kan cynisch zijn over de gemakkelijke deuntjes of de vooropgenomen set, maar de man weet hoe hij een set in elkaar steekt. Niet voor niets binnen 2 jaar uitgegroeid tot headliner-formaat in de post-coronatijd.

Muzikale dieptepunten:

1. Horace Andy vervangen door S10
Je moet wat als organisatie, maar wat een deceptie was dat.

2. Sofi Tukker
Hierheen gegaan en gebleven uit solidariteit met de groep - daardoor Shygirl gemist - maar wat heb ik gezien? Een set samples van bekende nummers (o.a. What Is Love, Papi Chulo, Tom's Diner) met een platte EDM-beat eronder en een playbackende Sofi eroverheen.

Over devaluatie: volgens mij had het festival afgelopen weekend bijna 2x zo veel bezoekers als de eerste keer dat ik er was, maar voor mijn gevoel is het festival vrijwel niet meegegroeid, zowel qua line-up als qua logistiek.

De line-up vond ik dit jaar echt uitzonderlijk matig. Dat zal deels smaak zijn, deels had de organisatie natuurlijk ook te maken met afzeggers, maar ik kan me niet voorstellen dat er veel mensen zijn die deze line-up waardig vonden voor een festival van 45.000 man.

Verder heb ik het gevoel dat het terrein niet voldoende mee is gegroeid met het aantal bezoekers. Gevolg was dat vanaf einde middag alle optredens en sets in de tenten afgeladen druk waren en er overal rijen stonden voor bar, eten en wc's.

Nogmaals, ik heb me uitstekend vermaakt, maar mocht bovenstaande niet verbeteren, ga ik volgend jaar toch sterk een ander festival overwegen...

Heerlijk festival gehad!
Hoogtepunten: Idles (in de pit !!!), Tramhaus, Paolo Nutini, Phoenix, La Femme, Altin Gun, Nick Mulvey
Tegenvallers: Ben Howard, het vele praten onder de concerten

De drukte vond ik in tegenstelling tot Titmeister nog wel meevallen. Wij stonden op camping geel, ik kon bijna elke morgen zonder rij naar de wc en/of douche (rond een uurtje of 9 a 10).
De drukte op het festivalterrein kies je ook een beetje zelf uit. Tuurlijk zijn de wc's bij mainstage drukker dan wc's tpv een lege Teddy. Stukje lopen scheelt je dan 10 minuten wachten Op een LL vond ik de wc-drukte de laatste keren veel erger. Ook de drukte bij de bar viel me 100% mee.

Al met al een top weekend gehad! Wel maak ik volgend jaar waarschijnlijk weer de keuze voor een BKS. Ik ben inmiddels de 40 gepasseerd en merk dat de doelgroep van DTRH toch echt een wat lagere leeftijd heeft. Niet dat dit uitmaakt, maar het lijkt of het publiek met name voor 'het feestje' gaat ipv voor de artiesten. Hun goed recht, maar ik vind een BKS dan persoonlijk wat fijner.

Ja, Sofi Tukker deed echt pijn aan mijn ogen en testte nog wel meer van mijn zintuigen. Wansmaak samengevat in één optreden, en ook geeneens moeite doen om fatsoenlijk te playbacken. Echt schandalig dat er zo veel geld wordt uitgegeven voor zo'n wanstaltige act op het hoofdpodium. Maar de rest van het publiek had er duidelijk minder moeite mee dan ikzelf. Het ging erin als (mier)zoete koek.

Van de drukte heb ik zelf weinig last gehad: een enkele keer wel lang moeten wachten op een biertje, maar ik heb mij vorig jaar meer gestoord aan de drukte. De Teddy Widder bleek wel net als vorig jaar (bij Bicep en Moderat) gewoon veel te klein voor sommige dance acts op het einde van de avond. Bij The Blaze stond het echt bizar afgeladen vol.

Het probleem met de line-up is dat ze er in ieder geval dit jaar makkelijk mee wegkomen, omdat het binnen no time was uitverkocht. Het zou goed zijn als dit volgend jaar een keer afgestraft zou worden, maar ik krijg het gevoel dat er een hele grote groep is die blind naar DTRH gaat. Zo zijn we normaliter ook met een groep van +/- 25 man waarvan er zeker 15 al vele jaren naar Beuningen afreizen, zonder een keer BKS te overwegen. Terwijl ik qua aankleding en line-up toch wel de voorkeur aan BKS zou geven.

Ik heb zelf ook niet zo heel veel problemen met af en toe wachten bij de bar of wc, maar de drukte in de tenten vind ik wel een dingetje. Nu meerdere keren de keuze moeten maken (met name bij de dance-acts idd) tussen als een sardine enigszins vooraan staan of van een afstandje kijken en niet de volledige belevenis meekrijgen. Om aan dit bezoekersniveau te voldoen zouden ze de beide tentpodia groter moeten maken en/of een extra podium toe moeten voegen.

Het snelle uitverkopen helpt idd niet mee met de line-up. Eerlijk is eerlijk, vanuit mijn vriendengroep werd ook vrij vroeg voorgesteld om naar DTRH te gaan en daar ben ik meegegaan, ondanks dat ik de destijds bekende line-up al weinig vond. Paar vrienden van mij wilden de line-up afwachten en zijn uiteindelijk naar BKS gegaan (of niet). Degene die naar BKS zijn gegaan, waren daar enthousiaster over dan ik over DTRH, dus dat wordt volgend jaar een serieuze optie.

Wordt de Mumeeting nog groter wellicht

Ik heb weer een erg mooi weekend gehad met de vriendengroep. Muzikaal redde de zondag toch wel een beetje de meubelen, al heb ik op de andere dagen nog wel goede tot leuke acts gezien. Waar DTRH in de beginjaren nog een beetje leek als op concurrent BKS, merk nu steeds meer verschillen en dat levert zo zijn positieve als negatieve punten op. Aangezien ik afgelopen twee jaar naar beide ben geweest vallen de verschillen wel op. Naar DTRH ga ik ook met een iets andere instelling, het is meer een festival om met een grotere vriendengroep te beleven. En die vriendengroepen zie je ook overal om je heen.

Algemene dingen die me opvielen dit weekend, positief en negatief:
- We hadden dit jaar een groepscampingplek, die erg fijn en ruim zijn. Scheelt zoveel gezeur met een plekkie uitzoeken, en geen haast met op tijd zijn.
- Nog steeds te weinig douches/wc's op de camping en te weinig wc's (voor vrouwen) op het terrein. Vorig jaar was hier al kritiek op, maar daar lijkt niks mee gedaan te zijn.
- De Fuzzy Lop was dezelfde tent als vorig jaar en toen was die al te klein. Vooral in de nacht sta je er als sardientjes in blik met nul ruimte om te dansen.
- Het terrein zag er weer erg mooi uit, en vooral veel schoner door het nieuwe wisselsysteem met bekers. Ook de doorstroming leek iets beter dan vorig jaar.
- Ik verbaasde me dit jaar over de hoeveelheid mensen die ik openlijk drugs heb zien gebruiken tijdens optredens, zelfs tijdens Paolo Nutini (wtf).
- De algemene sfeer is wel erg fijn.

Dan de acts die ik heb gezien, te beginnen met vrijdag:
De dag begonnen met Palace, wat een prima en fijne opener was. Daarna The Murder Capital waar ik erg naar uitkeek, maar tegelijk ook bang was dat de band midden op de dag in de Teddy Widder niet op zijn plek zou zijn. Dat laatste kwam helaas uit. Bij de nummers waar er een moshpit kon onstaan ging het nog wel fijn los, maar bij de rustige nummers merkte je dat er een klik miste tussen band en publiek. In Paradiso kwam het laatst veel beter tot zijn recht. Gelijk door naar Warhaus die een fijne set gaf zo aan het eind van de middag met het zonnetje erbij. Weval staat sinds kort maar weer met zijn tweeen live op het podium. Daarmee creeeren ze ruimte om weer wat dieper de electronische hoek in te duiken. Fijne set maar ik ben wel eens meer onder de indruk geweest van ze. Nog een stukje van The Whitest Boy Alive meegepakt wat lekker funky klonk en als de juiste band op de juiste plaats en tijdstip. Fred Again.. was een van de artiesten waar ik het meest naar uitkeek dit weekend en hij stelde zeker niet teleur. Druk was het zeker op het veld, maar toch nog genoeg ruimte om wat te kunnen dansen. Fred is ook symphatieke gast die er veel plezier in lijkt te hebben.

Zaterdag:
Zaterdag had ik minder must sees dus veel met de vriendengroep meegegaan. De dag begonnen bij Kids With Buns. Symphatieke band met wel wat leuke liedjes. Daarna stuk van Joesef gezien, wat voor mij te gladjes was. Spoon wilde ik graag zien en die gaven gewoon een oer degelijke show. Ik miste achteraf wel wat nummers die ik graag had willen horen. Toen was het even tijd om wat te pauzeren en me pas weer bij Death Grips te melden. Van te voren wist ik al wel dat het niet helemaal mijn ding zou zijn, maar mijn vrienden en ik wilde het live spektakel wel even meemaken. Death Grips raastte als een orkaan door de Teddy en ik denk dat er wel wat mensen gesneuveld zijn vooraan in de pit haha. Na een half uurtje doorgegaan richting de Hotot voor een goede spot bij Idles. Die hadden binnen tien minuten al het hele hoofdveld omgeploegt, maar gingen daar gerust het hele uur mee door. De pits vooraan bleven maar komen. Absoluut hoogtepunt van de zaterdag en van het weekend. Na een welkome pauze richting Overmono gegaan. Ik vond het een best lekkere set, maar de drukte in de Fuzzy Lop weerhield me er een beetje van er echt van te genieten. Daarnaast zou ik ze liever horen zonder cheesy vocals. Vervolgens in de nacht nog een beetje rondgestruind.

Zondag:
De dag heerlijk relaxt begonnen met een mooie set van Elephant. Die gasten gun ik het echt om nog een stuk groter te worden. Daarna stukkie van Ramkot gezien, maar dat was me te veel een copycat van Royal Blood, waar ik een beetje een allergie tegen heb ontwikkeld. De rest van de vriendengroep ging naar Sofi Tukker maar die sloeg ik met alle liefde over om redenen die hierboven al goed verwoord zijn. Omdat ik de rest van de vriendengroep niet meer kon vinden, zocht ik maar een mooie plek vooraan op voor Ben Howard. Die luidde als eerste de prachtige zondagavond in met een erg fijn optreden. Daarna gaf Phoenix wat mij betreft de leukste set van het weekend. Zoveel fijne energie en enthousiasme in combinatie met voor mijn gevoel alleen maar hits. Aan het einde werd de frontman letterlijk op handen gedragen. Mooie wisselwerking ook tussen publiek en band. Paolo Nutini gaf een erg sterk optreden als afsluiter. De nacht begonnen met een uurtje dansen buiten de Fuzzy bij Antal die echt heel fijn aan het draaien was. Daarna nog door naar de Bossa Nova stage voor de laatste act van Orkator die nacht. En man, wat was dat leuk en grappig tegelijk. Me helemaal suf gedanst en gelachen met een top act. Als allerlaatste nog de benen helemaal moe gedanst in de Teddy tot ik te moe was.

Mooi verslag, Vlad! Eens met je punten ook, al sta ik - na jaren in het nachtleven te hebben gewerkt - niet meer te kijken van openbaar drugsgebruik.

Juist het contrast tussen de cheesy/catchy vocals en hun rauwe producties is wat ze zo sterk maakt. Zonder die vocals is het geen Overmono

Mijn verslag van DTRH 2023. Beetje aan de lange kant (mand!), en mogelijk wat kromme zinnen, maar ik ben zo enthousiast over afgelopen weekend dat ik het echt even van me af moest schrijven.

Zelden ben ik aanloop naar een festival zo weinig hyped geweest, als voor deze editie van Down the Rabbit Hole. Toch bleken de lage verwachtingen onterecht: dit kon wel eens de fijnste festivaleditie zijn waar ik ooit ben geweest. Wát een weekend!

De line-up was redelijk droevig en bood aanvankelijk weinig aanleiding tot enthousiasme. Vooral op de main stonden toch redelijk wat lichtgewichten of acts waar ik bepaald niet voor warmloop. Naast de line-up was ook het einde van mijn relatie een factor die niet bijdroeg aan de voorpret. Waar we aanvankelijk met een groep van 25 in een kamp zouden staan, besloten mijn ex en ik toch dat de kans op conflict te groot zou zijn. Gevolg: ik moest met twee vrienden op zoek naar een andere plek en kon het festival niet vieren met veel mensen waarmee ik al verschillende festivals heb beleefd.

Vrijdag
Toch kwam het allemaal goed. Eenmaal geland op de camping besloten we al vroeg richting het festivalterrein te trekken voor wat optredens. Waar het vrijdag vorig jaar overal echt veel te druk was, viel dat dit jaar wel mee. Wel bij vlagen echt weer schandalig lange rijen bij de bar, maar soit. De frustratie over de line-up kwam ook voort uit het gegeven dat de vrijdag echt ramvol interessante artiesten zat, en we het de zaterdag moesten doen met echt het grootste zaaddodende programma ooit. Toch bood het ook gelegenheid om met een vers portie energie het drukke vrijdagprogramma tegemoet te treden.

- Palace. Heerlijke laidback starter in de Teddy Widder. Het optreden is heel relaxed en het is lekker inkomen zo.
- Froukje. Tja, veel respect voor hoe ze zelfverzekerd op de mainstage staat, maar oef: wat is dit niet mijn ding. Ik ga heel slecht op haar zingrap. Omringd door meisjes die elk woord meezingen, kijken we elkaar aan en één blik zegt genoeg: weg hier.
- The Murder Capital. Yes, dit stond hoog op mijn lijstje om nog eens live te zien. Dat blijkt niet onterecht: een fantastisch strakke set waarin vrijwel al mijn persoonlijke favorieten voorbij komen (Slowdance I en II!). En wow, die frontman. Wát een charisma!
- Warhaus. Als we dan toch bezig zijn, laten we dan ook maar gelijk optreden vier eraan vastplakken. En dat vierde optreden stelt allesbehalve teleur. Met zijn bezwerende stem en fantastisch goede band stuwt Maarten Devoldere het veld bij de main naar grotere hoogte.
- Confidence Man. Ergens op dit forum had ik al eens feestanthem Holiday voorbij zien komen. Aanvankelijk was ik hier niet zo enthousiast over, maar met de luisterbeurt groeide de liefde voor deze oorwurm. Na het optreden op DTRH ben ik in één klap fan. Een soort moderne versie van ToyBox on steroids. Confidence Man bouwde een gigantisch feestje met vier verschillende outfits, danceklapper na danceklapper en een ontzettend gretig publiek. Een van de grote verrassingen voor mij.
- Weval. Na (eindelijk) een korte pauze is het de beurt aan mijn onbetwiste dancehelden van Weval. Na een paar jaar touren met volledige band, hebben ze er voor deze tour voor gekozen optredens weer met z'n tweeën te doen. Begrijpelijk, maar ondanks dat ze een ijzersterk optreden neerzetten mis ik toch de dynamiek van de band een beetje.
- The Whitest Boy Alive. Een artiest die ik altijd al heel graag live had willen zien, en die zeker niet teleurstelt. Zittend op de heuvel aanschouw ik hitje naar hitje en zie ik hoe het witste jongentje van de klas het hele veld inpakt.
- Fred Again. Dit blijkt echt een gevalletje hate it or love it. Hoewel: haten doe ik het niet, maar begrijpen evenmin. Ik snap echt de hype rond deze beste man niet. Andere mensen die ik spreek zijn tweeledig unaniem: het was helemaal geweldig of het was helemaal niks. Ik sluit me toch aan bij dit tweede kamp.

Zaterdag
Vooraf was dit voor mij het absolute dieptepunt in de geschiedenis van de dag line-ups. Artiesten als Burna Boy en Sticky Fingers vind ik ronduit zonde van het festivalbudget en ze nemen nota bene twee keer een plek op de main stage in. Toch blijkt de zaterdag een hele fijne dag met een aantal verrassingen.

- Kids With Buns. Normaliter sla ik optredens voor half 4 over, tenzij het écht iets is wat ik wil zien. Ik vind het simpelweg te lekker om tot in de middag met een hapje en een drankje voor de tent te blijven hangen. Vandaag maak ik (gelukkig) een uitzondering. Bad Grades van Kids With Buns vond ik al een fijn nummer en genoeg aanleiding om even te gaan kijken. Het blijkt een bijzonder getalenteerde band, die ontzettend veel spelplezier uitstraalt. Vooral de gitariste weet de show te stelen.
- Altin Gün. Inmiddels al mijn vijfde Altin Gün-show, maar nog nooit was ie zo groot. Turkse psychedelische rock op de main stage, werkt dat? Nou en of! Het accent ligt op de meest recente plaat, en de uitvoering is weergaloos. Onze Nederlands-Turkse vrienden zorgen voor ultieme geluksmomenten en een hossende festivalweide.
- Selah Sue. Tja, niet echt iets waarnaar ik uitkeek, maar ik heb me ook aan te passen aan de mensen met wie ik ben. En zowaar: Selah Sue verrast met onder meer een driekoppig achtergrondkoor, een ijzersterke band en een hele fijne soulvolle sound. Leuk om een keer te zien.
- 070 Shake. Ik las dat 3voor12 erg enthousiast was, maar voor mij is de muziek van 070 Shake veel te eentonig. Veel op elkaar lijkende beats en de stem wordt verstopt achter een hele stevige vervormer.
- Idles. Yes! Een show van Idles is echt iets om naar uit te kijken. Vanaf het eerste nummer wordt de toon gezet: de band is gekomen om het festival af te breken. Boos, donker, maar ook met een dikke knipoog. Na een korte deelname aan de moshpit, ben ik een paar minuten een van mijn schoenen kwijt. Heerlijke chaos.
- Working Men's Club. Nog zo'n band die ik graag live zou willen zien! Ik kan er de vinger niet op leggen, maar ik kom er maar moeilijk in en besluit de tent halverwege het optreden licht geillusioneerd te verlaten.
- Overmono. Deze twee mannen uit het Verenigd Koninkrijk wisten mijn aandacht de laatste weken beetje bij beetje te trekken. Helemaal overtuigd was ik voorafgaand aan DTRH echter niet. Maar met hun optreden trokken ze me al snel over de streep. Nummers met veel dynamiek, een goede bass eronder en toffe visuals met de welbekende honden. Een show om je vingers bij af te likken.

Zondag
Een dag waarop het vaak de laatste beetjes energie sprokkelen is. Maar na twee nachten waarin het ongeveer 3 uur is geworden, voel ik mij nog beduidend fris. En dat komt goed uit, want de doorgewinterde festivalganger weet dat festivals op de zondag zelden als een kaars uitgaan. Sterker nog: de zondagavond en -nachtbehoren doorgaans tot mijn favoriete delen van het festival. De sfeer is uitgelaten en iedereen perst er nog dat laatste beetje energie uit om er een feest van te maken. Deze zondag van DTRH 2023 is dat niet anders.

- Gyedu-Blay Ambolley. Afrikaanse muziek op een festival is altijd een goed idee. De Afrikaanse ritmes zijn doorgaans zo dansbaar dat stilstaan zelfs voor de grootse houten klazen onmogelijk is. Zo gaan de voetjes ook van de vloer bij Gyedu-Blay Ambolley, die onder begeleiding van zijn Sekondi Band een heerlijk optreden neerzet.
- Sofi Tukker. Na al die hoogtepunten is het voor de afwisseling ook wel fijn een absoluut dieptepunt mee te maken. Hierboven werd het al even benoemd, maar what the F is dit dan zeg. Ja, het duo van Sofi Tukker heeft een aantal fijne tracks op hun naam staan. Maar als je dan gaat playbacken, zorg dan in ieder geval dat je hier je best voor doet. En dan ook nog de aftandse aankleding van het podium en de als clowns verklede dansers. Mierzoet, smakeloos en echt veel te makkelijk. Een groot deel van het publiek smult ervan, maar voor mij is het suikergehalte echt vele malen te hoog.
- Phoenix. De indieband Phoenix is een band waarmee ik nooit een klik heb gehad. Aardige tracks, maar het is mij allemaal te braaf en ik mis een eigen geluid/singature. Toch weten de mannen uit Frankrijk me te verrassen met een ijzersterke set. Het klinkt als een klok en mooi hoe de frontman aan het einde van het optreden licht geëmotioneerd het podium verlaat.
- La Femme. Na Phoenix nog meer Fransen als La Femme de Teddy Widder verandert in een tente de fête. Met nummers als Sur La Planche heeft de band een aantal heerlijke danceklappers in te zetten en de chemie tussen de band en het publiek is duidelijk aanwezig. Lekker optreden en grote kans dat ik ze op 31 augustus in de Tivoli weer ge bezoeken.
- Paolo Nutini. De beentjes beginnen nu toch wel echt pijn te doen, dus bij de opvallend rockgerichte show van Paolo Nutini zit ik lekker vanaf de waterkant in het gras toe te kijken. Sterke show, maar halverwege ga ik richting de Fuzzy Lop voor Nu Genea.
- Nu Genea. Oef, wat gebeurt híér? Zo'n gevalletje: hier had je bij moeten zijn, want ik kan niet in woorden beschrijven hoe vet dit was. Het Italiaanse duo van Nu Genea betreedt met band het podium en speelt deze volledig plat. Hoeveel aandeel de band hier zelf in heeft is onduidelijk, het is namelijk ook het publiek zelf dat de sfeer tot grotere hoogtes stuwt. Funk, disco en afrogrooves worden in de blender gegooid, met als resultaat: heerlijke dansbare tracks die perfect aanslaan bij het publiek. Het is nauwelijks te geloven dat al die mensen al drie dagen festival achter de kiezen hebben. Nu Genea is voor mij in ieder geval de perfecte opwarmer voor een laatste nacht dansen op een van de beste festivaledities die ik heb meegemaakt.

VladTheImpaler, ik heb ook heerlijk bij de Bossa Nova staan dansen de zondagnacht. Een stage waar ik een volgende keer zeker vaker wil gaan kijken. Voor Orkator heeft Stephanie Louwrier met een hilarische en aanstekelijke show de boel daar ook nog afgebroken. Het nachtprogramma was ook echt dik in orde.

Dan hebben we die zondagnacht bij hetzelfde feestje staan Danse Danse Danse haha

Idem hier! Heerlijk hoor!

Afgelopen weekend was ik in de Groene Heuvels te vinden. Hoewel ik van te voren niet kapot was van de line up is het uiteindelijk mijn favoriete editie gebleken! Twijfels of ik volgend jaar wel zou gaan zijn weggenomen. Sterker nog, kan niet wachten tot volgend jaar!

Dit jaar juist ook omdat er soms gaten zaten in wat ik wilde zien het gevoel gehad de volledige DTRH-experience te hebben gehad, waarbij ik het randprogramma veel meer heb aangedaan dan andere jaren.

Vrijdag
Vrijdag begonnen bij Avalanche Kaito, die ik grappig genoeg toevallig zag bij Le Guess Who in november in Theater Kikker. Toen stond hij daar helemaal in zijn eentje en speelde hij op zijn gekke instrumenten uit Burkina Faso. Dat werd na een half uur enigszins eentonig toen. Nu had hij een drummer en gitarist mee en swingde het de pan uit. Beste begin van de dag dat je je kon wensen. Deed erg denken aan Kokoko! zo.

Vervolgens naar Froukje geweest, want veel vrienden in de groep die dat smaakt. En heb mezelf toch ook zeer vermaakt met Froukje. Ze heeft een gun-factor en heeft een hele fijne stage-presence. En de liedjes vind ik bij vlagen ook erg leuk. Vooral Zonder Gezicht vind ik een heel tof nummer.

Murder Capital viel vervolgens enigszins tegen. Het ging mijn part een tandje te langzaam soms, terwijl ik juist die nieuwe plaat wel kan smaken. Warhaus zittend vervolgens was super goed! Op die nieuwe plaat Ha Ha Heartbreak staan een paar diamanten van nummers. Vervolgens even pauze genomen en naar de camping, om jammer genoeg Tramhaus te missen, maar soms is dat niet anders. Potje toepen winnen is ook belangrijk.

Uiteindelijk maakten zowel Whites Boy Alive en Joey Bada$$ het missen van Tramhaus meer dan goed. Whites Boy Alive was de goede band op het goede moment, met de sunset slot. Deed me een beetje denken aan toen Vampire Weekend daar stond. Eerste hoogtepuntje van het weekend. Vervolgens brak Joey de Teddy Widder compleet af met een heerlijke set en een fantastische climax met Devastated. Ook blij dat wat oude klassiekers de revue passeerden. Moest wel 10 minuten bijkomen van de moshpit.

Gelukkig kon dat ook, want Fred Again... had ik al een keer gezien en blijkt voor mij de houdbaarheid te hebben van een pak melk in de volle zon. Vond het destijds tof, zeker omdat ik die melancholieke sample sound van hem erg boeiend vind. Maar het komt steeds meer over als een trucje nu, bovendien voel ik dat melancholieke corona/post-corona gevoel niet meer. Achteraf ook veel spijt dat ik niet naar Heartworms ben gegaan, maar die kom ik vast ergens anders nog tegen. En tenslotte, er zijn in het genre toch echt wel betere te vinden als het gaat om melancholieke lo-fi house, lees een DJ Boring, DJ Windows XP en DJ Seinfeld.

Vervolgens nog even de nacht ingedoken, maar lerend van onze fouten op BKS een paar weken eerder niet te hard gegaan en netjes op tijd naar bed.

Zaterdag
Dat kwam goed uit op de zaterdag. Want Bumble B. Boy wilden we na ze niet te kunnen zien in de Casbah toch erg graag zien. Zeer tof optreden, met zowel erg fijne punkmuziek die er doorheen wordt geragd, als een erg leuke show, met een heuse danceathon geleid door twee imkers. Ik verloor nog een 'odds on' van mij vrienden dus ik heb zelf ook nog een poging gewaagd de 500 euro te winnen met een dansje op het podium. Niet geslaagd uiteraard.

Daarna meteen door naar Sticks. Lekker vooraan en wat een fantastische optreden. Er is ook eigenlijk niet echt discussie nodig over wie de beste Nederlandse rapper is: dat is Sticks. Geen man die zoveel classic lines en tracks heeft voortgebracht als deze man. Vond het leuk dat het publiek het zo kon waarderen en dat maakte zelf ook zichtbaar indruk op hem. Hij is dan ook echt een goede showman, die ook tussendoor leuke grapjes maakt. De set was ook zeer nice, met nadruk op het nieuwe album, maar ook een mooie dwarsdoorsnede uit zijn discografie. Tijgers en Draken, Broodje Aap, Spaanse Vlieg, Gekke Gerrit, Dealtje met de Toekomst, Grijnzen. Hele fijne setlist. En... Kubus!! Wat een ongekende held.

Altin Gün vervolgens op de main stage was ook puur genieten in de regen. Het in poncho's gehesen publiek ontving de Turkse psychedelica superenthousiast en de regen gaf ook een soort saamhorigheidsgevoel en plezierige encounters. Vond ze stukken overtuigender dan tijdens een concert in Brussel.

Spoon gaf daarna een dijk van een optreden weg. Ken eigenlijk bar weinig van ze, maar live zijn ze zeker overtuigend. Lekker in het gehoor liggende nummers, maar wel altijd met een rauw randje, waardoor het niet gezapig wordt. Dat ze al 30 jaar spelen is zeker te merken in de kwaliteit van hun optredens.

Vervolgens even niet zoveel gedaan en besloten geen zin te hebben in Ethel Cain. Wel een stukje Selah Sue meegepakt, die door omstanders omgeschreven werd als heerlijke Vlaamse tijger. Kan me wel vinden in die beschrijving. Superstem en fijn om mijn favoriete nummer van haar (This World) te kunnen horen.

Daarna Death Grips is de Teddy Widder. Volledig omvergeblazen tijdens de 40 minuten die ik zag van het optreden. Geweldige energie, een publiek dat helemaal wild was, en mooie visuals (oranje vierkant en de rest van de groep als zwarte silhouetten ervoor). Een van de hoogtepunten van het weekend.
Tijdens het gehele weekend niet zoveel energie gehad als bij Death Grips en achtereenvolgens Idles. Die speelden een uur lang de hele Hotot plat. Fantastische optreden met ongekend veel moshpits, maar ook gewoon hele straffe nummers. Had niet verwacht dat het zó goed zou zijn.

Daarna Burna Boy geskipt en de nacht verkent met een erg leuke groep. Wel jammer dat het op de zaterdagnacht op sommige plekken echt wel iets te druk was. Als ik dan toch verbeterpunten moet noemen. Gelukkig zijn er aan de andere kant nog genoeg andere leuke plekjes te vinden.

Zondag

Zondag heb ik bijzonder weinig gezien, en toch was het een van mijn leukste DTRH-dagen. Het hielp gelukkig dat ik Gyedu-Ambolley al in onvergetelijke setting in het gemeenschapscentrum van Molenbeek zag en Nu Genea ook al zonovergoten zag tijdens Core Festival, zodat ik deze zonder al te veel FOMO kon skippen. Persoonlijk hoogtepunt was wel op de foto gaan met Massimo van Nu Genea, wat een vriendelijke man!

Tsja, wat ik heb dan wel gedaan. Een fanfare bandbus gezien, gezwommen, de discobus, op zoek naar de wormhole, beetje Sleaford Mods dat altijd leuk is maar nooit tot hoogtepunten behoord. Chillen op het idillisch veldje en vast nog meer dingen die ik ben vergeten.

Het stukje Phoenix dat ik meekreeg was zeer fijn. Achteraf jammer dat ik te laat was. Maar de laatste nummers waren heel goed en zeer charismatische frontman.
La Femme maakten daarna het feit dat ik zo weinig zag die dag helemaal goed. Wat een meesterlijk optreden. De psychedelische muziek, visuals en rariteiten die het publiek in de lucht hield pasten perfect bij mijn psychedelische toestand. Ze speelden een fantastische setlist met veel nummers van mijn favoriete album Psycho Tropical Berlin. En hoewel we achterin de tent stonden was er ruimte voor zowel een gigantische circle pit als een fantastisch moshpit tijdens prijsnummer Sur La Planche. Dat blijft wel een van de leukste nummers die er is van de afgelopen twintig jaar. Slowthai was ook vest geweest, maar als die zo nodig een vrouw moest verkrachten dan vond ik dit de best mogelijke vervanger.

Paolo Nutini daarna heel fijn. Onder de indruk van de visuals en zijn geweldenaarsstem. Ik moet zijn muziek eigenlijk wat meer gaan checken want veel nummers kende ik niet. Het nummer New Shoes is dan weer zo'n voorbeeld waarom DTRH zo'n geweldig festival is. Alle schoenen omhoog en Paolo Nutini die zichtbaar onder de indruk is van de publieksparticipatie ('That was amazing'). Volgens mij komt dat oprecht niet vaak voor.

Helaas met pijn in mijn hart Iron Sky moeten missen want wilde heel graag Cavolo Nero op de kar horen bij het idyllisch veldje. Band uit Nijmegen van een bekende van mij. Ze maken zeer groovende afrobeat en hoop dat ze snel gaan doorbreken. Geweldige band die over een paar jaar zeker een grotere spot verdient op dit festival. Al is het maar omdat ze een fantastische ode hebben gemaakt aan de Dutch Seaweed burger die ik jullie niet wil onthouden: Seaweed.

Tenslotte nog naar Stephanie Louwrier geweest op de Bossa Nova (onthoud die naam!). Begon als een bizarre show en eindigde in een groot dansfeest. Deed me qua sfeertje denken aan een crossover tussen Mulholland Drive en Moulin Rouge of iets dergelijks. Laatste stops waren Paramida en Sedef Adasi in de Rex die zo heerlijk draaiden dat ik het slapen gaan nog even moest uitstellen.

Al met al een topweekend, waar ik ook wel zo'n 20 a 30 bekenden uit het heden & verleden onverwachts ben tegengekomen en ook met een erg leuke groep/groepen was. Qua sfeer dus onovertroffen en een ware speeltuin voor volwassenen. Hoop dat DTRH wel niet verder naar Lowlands doorgroeit en haar eigen karakter blijft behouden. Dus minder The Blaze, Fred Again... en Sofi Tukker, en ietsje meer bands weer volgend jaar. Je hebt bij Idles of Death Grips gezien dat DTRH-publiek niet vies is van een moshpit.
Betekent overigens niet dat ze voor mij een Black Country New Road hoeven te boeken (BKS-publiek had er al moeite mee stil te zijn), maar een Squid of Fontaines D.C. zie ik volgend jaar graag komen.
Wat mijn part ook mag doorgezet worden is de variëteit aan stijlen en afkomsten van de artiesten. Vond de nadruk op Afrika heel gaaf dit jaar, en ook was er reggae te vinden en een aantal toffe hiphop artiesten.

Top 15:
1. La Femme
2. Death Grips
3. Idles
4. Sticks
5. Joey Bada$$
6. Whitest Boy Alive
7. Bumble B. Boy
8. Altin Gün
9. Spoon
10. Paolo Nutini
11. Cavolo Nero
12. Warhaus
13. Avalanche Kaito
14. Stephanie Louwrier
15. Selah Sue

Stephanie Louwrier heb ik vorig jaar op DTRH trouwens ook al zien optreden bij de Bossa Nova met een soortgelijke, maar een stuk minder goed bezochte, show. 'Dansen, dansen, dansen' en 'Fuck jou, ik ben een feminist' had ze toen ook al in haar repertoire. 'Ryan Gosling is mijn held' was dan weer nieuw Maar dit jaar was toch wel duidelijk dat haar ster rijzende is. Ik verwacht wel dat ze er volgend jaar weer zal staan, want het wordt inmiddels een zeer aangename traditie. Wat een energie kwam daar los zeg...

Jammer, ik wist niet dat Cavolo Nero er ook zou zijn. Fijn bandje dat ik al 's in de EKKO heb zien optreden. Overigens had ik daar Nu Genea niet voor willen opgeven.

Nee, goede keuze gemaakt! Ik kwam er via via achter dat ze er stonden.
Ben nog wel benieuwd naar het publiek tijdens Nu Genea. Ging flink los zeker?
Vond ze wel eigenlijk beetje jammerlijk geprogrammeerd zo laat op de zondagavond.

https://i.postimg.cc/rpVJPxbZ/3a2fc334-0ace-4ab8-a03f-e6fa9e03d4c1.jpg

Nou, achteraf (= mooi wonen) gezien was de timing van Nu Genea perfect. Enorm enthousiast publiek. De tent steeg zo'n beetje op en iedereen stond elkaar aan te kijken met een blik van 'Wat gebeurt hier?'.

Rijkelijk laat, maar nog even een kale Top 11.

Ik vond het overigens weer een Top editie. Niets gemerkt van de drukte, ga daar eigenlijk wel goed op.

1. Confidence Man ( FEEST! )
2. La Femme
3. Overmono
4. Sticks
5. Sidderaal ( Joost van Bellen, heerlijkheid! )
6. Sofie Tukker ( ja, echt ik had dan ook geen verwachtingen behalve wakker worden )
7. Working Men`s Club
8. Muziek draaien op de camping, langs een looppad. Meeste reacties bij ''Dolce Vita''.
9. Fred Again...
10. Altin Gün

11. Romy ( Fijne Dj set vol hitjes! )

The National, Jungle, LCD Soundsystem, dEUS, Michael Kiwanuka, The Gaslight Anthem, Nia Archives, Jessie Ware, RAYE, Khruangbin, Mdou Moctar, Folamour, Eefje de Visser, Jain, The Last Dinner Party, Noname, Psychedelic Porn Crumpets, JPEGMAFIA, Ty Segall, Blondshell, DJ Heartstring, Jalen Ngonda, Elias Mazian, Nana Benz Du Togo, Scowl, Octa Octa, Nusantara Beat, Palms trax en Sho Madjozi.

Tot hiertoe een van de betere line-ups die ik de voorbije jaren gezien heb op festivals, toch zeker wat betreft een eerste lading namen.

Twee BKS-headliners van 2018 bovenaan het affiche. In ieder geval veel beter dan de namen van BKS van dit jaar

Potverdrie heerlijk rijtje namen hoor. Ik ben er weer bij.

LCD Soundsystem is voor mij al een reden om te gaan! Stuk dichterbij ook dan BKS, kan ik lekker thuis slapen.

Precies wat je van DTRH kunt verwachten: veel artiesten die al op Lowlands en Best Kept Secret gestaan hebben, veel zelfs vorig jaar nog. Ik zou me er waarschijnlijk niet snel vervelen, er staan aardig wat toffe artiesten tussen, maar ik hoef er ook niet per se naartoe. Het is altijd leuk om Michael Kiwanuka of Ty Segall te zien spelen en Noname wil ik wel een keertje meemaken, maar dat komt vast nog wel eens. Verder geen heel bijzondere boekingen of persoonlijke favorieten.