Ik sprong inderdaad geen gat in de lucht toen ik de nieuwe namen las. Ben wel blij met Oscar and the Wolf.

De helft hiervan stond ook op Where The Wild Things Are, maar nog een keer Death From Above 1979 vind ik niet erg. Ghostwriter, Roisin Murphy en Omar Souleyman ook wel nice!

Zitten wel toffe dingen tussen (Clark, Roisin) maar wat doet Blaudzun daar nou weer? Laat die lekker op Pinkpop staan.

Leftfield als toevoeging vind ik wel reuze tof! En Throes + The Shine is ook wel heerlijk dansen.

Ik kom met een bende van zes Belgen de Groene Heuvels beklimmen. Zin in! Wist dat het een jong festival, maar als ik dit zo hieronder lees, is het zelfs maar de tweede editie! En intiemere sfeer dan massa-events, daar is het me toch wel om te doen. Vorig jaar nog geWerchterd, maar dat laat ik nu toch minstens een paar edities aan me voorbijgaan, tenzij de namen echt verdomd goed zijn. Maar da's verre toekomstmuziek. Pukkelpop is wel dik oké dit jaar... Soit, DTRH, ben reuzebenieuwd, ziet er echt... trippy uit. Op alle mogelijke manieren.

Motorpsycho was initieel zelfs de énige reden waarom ik een ticket gekocht heb eind januari. Van de later toegevoegde namen ken ik zelfs niet zo heel veel, maar ik laat me verrassen en alles op me afkomen. O ja, Damien Rice! Die z'n nieuwste plaat heeft me ook nogal stijf achterover doen vallen, wat een prachtding! Tips op basis van die twee namen, mensen? Ook Iggy en Patti fan en de betere electro/IDM/downtempo stuff.

Goat

En Clark voor de betere electro/IDM.

Alabama Shakes en Flying Lotus!

Dansen gaat op Leftfield!

Ik heb kaartjes gewonnen! Wie kan ik daar tegenkomen?

Ik ben er samen met sokra

Ik loop daar ook rond. Ik ga in ieder geval naar:

Oscar and the Wolf
Alabama Shakes
Damien Rice
Motorpsycho
Flying Lotus

Hiero! Samen met Mexicola en nog 3 Belgen. Maar met een Musicmeteraccount zijn we toch niet veel?

Ik ben in ieder geval te vinden bij:
Patti Smith
Iggy Pop
zZz
Throes + The Shine
Omar Souleyman
Leftfield
Birth of Joy
Goat

Thuis kapot en meer dan voldaan. Wat een hilarisch, hysterisch en goed festival heb ik gehad. Ik vond het ticket zijn geld in ieder geval meer dan waard.

Ik ook, die redelijke kleinschaligheid en enorrrme diversiteit doet het 'm. Ik gun het ze wel, maar dit festival mag echt niet groeien! Superhard genoten van Jungle By Night, Orkesta Mendoza, Motorpsycho als de vanzelfsprekend op elk vlak verdovende muur van geluid, Ryan Adams als m'n nieuwe revelatie en gewoon al die feestjes a la R/Babbit Radio. En al die randactiviteiten! En dan nog de leukste festivalnaam in jaren! Volgend jaar hopelijk opnieuw En oceanvolta, fijne ontmoeting, misschien tot begin september? Voor gratis en voor niks krijg je dit: Villa Pace | Vredefeesten Sint-Niklaas

Fijn festivalletje hoor. Heerlijk veel bizarre dingen weer meegemaakt.

War on Drugs waren veel beter dan vorig jaar op BKS. er zit nog meer live in voel ik, maar bij zo'n uitvoering van een 'Eyes to the Wind' kan ik niet anders dan breed glimlachen.
Andere hoogtepunten: natuurlijk Iggy, Patti Smith, Other Lives en Motorpsycho.

Ok zit u er klaar voor. Een geheel persoonlijk festival review van mijn kant. Ik ben altijd lang van stof dus neem uw tijd.

Het kleine zusje van Lowlands! Waar hippe jongeren met hun ouders of zonder hun ouders of ouders zonder hun hippe kinderen allemaal 3 dagen in het konijnenhol kunnen springen om een wonderlijke wereld te aanschouwen.

Toen we de affiche zagen en Patti Smith en Iggy Pop daar op stonden durfden we het aan om een early bird ticket te kopen in januari. Want 99,-- euro voor drie dagen muziek met in ieder geval twee toffe acts, waar er toch zeker nog een paar bij komen leek ons geen groot risico. Langzamerhand kwamen er steeds meer leuke namen bij. En een berg onbekende namen, maar onbekend maakt in ons geval niet onbemind. Want ontdekken op een festival is het leukste wat er is.

Zelf ben ik 7 x op rij naar Lowlands geweest vanaf het moment dat Lowlands terug kwam in 1993. De laatste twee keer op Lowlands vond ik het er akelig druk, de mensen vervelend dronken of erger en was ik er wel een beetje klaar mee. Maar nu dus naar het kleine zusje op 15 autominuten van thuis.

Dag 0

Donderdagavond iets na 19.00 uur drukt Chrisje hier op de deurbel, hij staat met volgeladen auto voor de deur. Wij moeten de laatste spulletjes nog bij elkaar grabbelen, maar zo tegen de klok van 20.00 uur zijn ook wij klaar voor vertrek. Met volle achterbak rijden we naar Beuningen, het is te fietsen zo dichtbij is dit festival. Wat ook dichtbij blijkt is de ingang vanaf de parkeerplaats. Meevaller nummer 1. Kaartcontrole geen wachtrij maar gewoon kaartje scannen, doorlopen, bandje om en hop je staat meteen op het kampeerterrein. Wat nog erg groen is en heel erg rustig. We besluiten een mooi plekje uit te zoeken niet te ver van het toilet, maar zeker niet te dichtbij. Niet te dicht bij de hoofd paden (want de hele nacht troepen mensen langs je tent is niet fijn). En we vinden een prima spot, wat ons opvalt is hoe leeg het terrein nog is op dat moment. We durven het aan om onze tenten lekker breed neer te zetten zodat we de ruimte hebben. Als onze tenten staan gaan we even op onderzoek uit. Toiletten, voldoende, water check, douches check, munten verkooppunt (meteen maar munten halen voor de drukte van morgen). Er zijn 2 campings en we blijken op de camping het verste van het terrein zelf af te zitten. Niet erg want zelfs nu is het van tent naar ingang maximaal 10 minuten lopen. Het sfeertje is relaxed en gemoedelijk en heel fijn GEEN GESCHREEUW op de camping. Dit was iets wat me op Lowlands altijd vreselijk tegenstond. De hele nacht geschreeuw. We gaan vol vertrouwen naar onze tentjes terug om daar nog lekker wat te drinken tot we moe zijn. (er is op de eerste nacht geen nachtprogramma dat maak je zelf).

Dag 1

De volgende ochtend zijn we lekker bijtijds wakker. Er schijnt een aangenaam zonnetje en er kan gedoucht worden zonder in de rij te staan affraid Langzaamaan komen er steeds meer tentjes bij maar als iets na 10 uur een vriend met wat vrienden van hem aan wil schuiven hebben we nog ruimte zat. Wat leuk is, we hadden niet echt vooraf afgesproken dat we een groep zouden vormen. Een vriend van ons ging ook en die nam nog 4 andere mensen mee en we zouden elkaar daar wel zien. Maar via whats app besloten we dat ze makkelijk naast ons konden komen staan als ze dat wilden want plenty of space. Op vrijdagavond en nacht voegden zich spontaan nog 2 personen toe aan de groep die weer connecties hadden met 1 iemand uit de groep en zo ontstond er een fijne groep die elkaar goed lag. Wat een bof.

Ok muziek! Blaudzun kwam op een kar achter een trekker over de camping aan om ons wakker te schudden. Ik vind Blaudzun best fijn, maar hij is wel op ELK festival zeg. Maar toch maar kijken en als opener van het festival (althans voor ons) was het best prettig. Na Blaudzun was het lekker heupen schudden bij Songhoy Blues. Vooralsnog een fijne opbouw want lekker los en happy! Inmiddels is het half 5 en begint de inwendige mens al wat parten te spelen. TREK! Maar de keuze is reuze, we besluiten voor de dutch weed burger te gaan. Wat spannender klinkt dan het is want er zit geen grammetje wiet in. Het is een vegan broodje hamburger gemaakt van zeewier en het broodje is groen door de chlorella wat er in verwerkt zit. Het broodje ziet er best spannend uit maar smaakt werkelijk VERRUKKELIJK! Ik ben fan. Terwijl we op een hoge stellage ons broodje oppeuzelen horen we in de verte Death from above 1979 wat prima klinkt.

Na het broodje is het tijd voor zZz en man wat een fijne vuige band is dat toch. Orgel en drum meer is er niet nodig om een tent op zijn kop te zetten. Dit is mijn kopje thee wel. Na zZz gaat iedereen wat anders doen, de groep verspreid zich een beetje en het is fijn als dat ook gewoon kan. Wij gaan naar Rats on Rafts kijken een piepjong Nederlands bandje wat weet te imponeren. Erg fijne performance van een bandje wat als schoolbandje begon maar nu volwassen geworden is. Postpunk/wave/gruis lekker! Na de Rats on Rafts is het wachten op Patti en Sokra en ikzelf besluiten dat de weedburger welliswaar heerlijk is, maar ook wel wat weinig als stevige doch voedzame maaltijd. Dus is het tijd voor een frietje van Pomms Oh YeaH heerlijk hip in een plastuit geserveerd met los bakje voor de mayo. Het eten is hier veelzijdig en je kan zowel voor de vette hap als voor een biologisch uitgebalanceerd en lekker bordje eten kiezen. Vanavond is het snacktime! Waarvoor we een bodem leggen geen idee want eigenlijk is het zo warm dat we continue een flesje water navullen en slechts een paar biertjes nuttigen. Na de frietjes doden we nog wat tijd uitkijkend op het meertje waar het festival terrein langs ligt. Het festivalterrein is prachtig aangelegd overigens, de omheining is met gras bedekt wat een natuurlijke uitstraling geeft, van wilgentakken zijn een soort kunstige mooie borden gemaakt. Het ziet er fijn uit allemaal.

We besluiten enigszins op tijd naar Patti te gaan, maar we hadden gewoon een kwartier eerder moeten gaan. Tot onze schrik zit er al een flinke afdeling oudere jongere voor het podium op de grond. Er overheen stappen is onbeleefd dus we staan ietwat verder van Patti af dan ons lief is. Vlak voordat Patti begint kunnen we toch nog aardig positioneren zodat we max. 10 mensen voor ons hebben staan. Patti gaat haar jarige album Horses integraal spelen. 40 jaar oud is dit album en nog altijd zijn de teksten relevant. Ze is verkouden maar dat mag de pret niet drukken want Patti overdonderd, Patti spuugt, Patti rocked en Patti swingt. Ze voelt zich goed, haar boodschap komt over en de zaal behaalt een gevoelstemperatuur van 45 graden voor mijn gevoel. Maar stilstaan is geen optie bij de snellere nummers en ondanks de hitte komt de kippenvel steeds weer terug. Op de toppen van mijn longen schreeuw ik mee met Gloria, daarna Redondo Beach, verstilt luister ik naar Birdland nog niet eerder live mogen horen, daar ontstaat het eerste kippenvel. Met Free Money gaan we weer uptempo uit volle borst zing ik mee. Het is tijd om de plaat om te draaien grapt Patti Smith en we starten aan de B kant van Horses met Kimberly, Break it up en dan het epische drieluik Land: Horses, land of a thousand dances, la Mer(de), wat een explosie en wat een onwijs te gek nummer blijft dit toch ook! Dan is het tijd voor de afsluiter van Horses Elegie ze draagt deze op aan iedereen die ontvallen is, veel van de muzikanten waar ze samen mee gewerkt heeft, tegengekomen is zijn er niet meer, deze is voor hen en ze noemt een indrukwekkend rijtje namen van grootheden. Kippenvel en tranen die prikken. Als toetje na Horses krijgen we nog Dancing Barefoot, People have the Power en de cover van Who's My Generation waarbij Smith inmiddels op haar sokken en zonder haar zwarte jasje over het podium vliegt en gitaarspeelt tot alle snaren kapot zijn. (die helpt ze wel een handje) Wat een podiumpresentatie heeft zij toch. Zwaar indrukwekkend. De warmte heeft ons vandaag helemaal overvallen en we zijn eigenlijk volledig leeg. Een aantal van de groep zijn nog naar Damian Rice maar dat is aan ons niet besteed.

Samen met Chrisje lopen we nog naar Throes + The Shine, buiten de tent probeer ik nog wat te dansen op de Kuduro die zij maken en dat doen ze te gek. Maar op een bepaald moment ziet zitten in het gras er toch wel aanlokkelijk uit. Ondertussen is het vrij frisjes geworden vooral omdat we aan het afkoelen zijn. We pikken nog een stukje van Omar Souleyman mee en richting half 1 gaan we richting tent. Dat dat een goede timing blijkt te zijn wisten we toen nog niet. Onderweg vraag ik aan Sokra huh was dat nou bliksem of een flits van een fototoestel... we hielden het op een fototoestel, totdat van de andere kant gerommel komt. We zijn precies op tijd terug in de tent. Net voordat het onweer en de regen losbarsten. Tja biertje bij de tent houdt dan ook op dus hup onder de wol met een bekertje wijn en heerlijk inslapen op het getik van de regen.

Dag 2

We zijn wat minder Rock & Roll dan vroeger gezien het tijdstip dat het lampje uitging, er nauwelijks alcohol genuttigd is op dag 1 en we niet vol in het feestgedruis zijn gegaan. Lekker op tijd weer wakker en ook nog vrij fris. De camping is inmiddels behoorlijk vol maar nog altijd fijn qua drukte. Niet hutje mutje maar room to move. Douchen duurt nu iets langer want er staan wel 10 dames voor me. Het douchen gaat wel soepel. Zodra er iemand uit de douche komt roept die douche vrij, zodat de eerste in de rij zich kan gaan uitkleden. Het is een grappig ritueel en geeft weer aan dat mensen hier rekening met elkaar willen houden. Fris gedoucht is het tijd voor ontbijt en beetje bij beetje ontwaakt de hele groep. Ook nu weer is niemand echt heel laat wakker. Er wordt koffie gezet, ontbeten en vooral ongelooflijk slap geouwehoerd. Over sleutelfeestjes, wolken, de avond die vooraf ging en iedereen smeerde elkaar in met factor 30 of hoger want de zon had er tussen 2 kleine buitjes door wel zin in. Hoewel iets minder heftig dan de eerste dag. Toen de 5 in de klok zat (5 over 12) sloegen we de eerste biertjes en wijntjes aan. Zodat we al enigszins in een klein roesje dag 2 op het terrein konden starten.

Alleen met een klein roesje niet oplettend over stalen platen lopen en afstappen kan gevaarlijk zijn. Net door de ingangscontrole heen lag ik ineens op handen en knieën in het zand. Mijn enkel was verzwikt en ook al voelde het niet alsof het heel heel heftig was, toch maar even langs de EHBO om even een zwachtel te halen. Het risico om er nog een keer door te gaan is bij mij groot. Na nieuwe vrienden bij de EHBO gemaakt te hebben gingen we dan toch maar eens muziek kijken want daar kom je uiteindelijk voor. Beetje strompelen dat wel.

Om 14.30 uur begon Happyness in de Fuzzy Lop tent, de tent waar de minder bekende bands en de experimentelere dingen weggestopt zaten. Fijne ronde tent met een podium wat iets het publiek in kwam en waar je overal goed zicht op het podium hebt. Wel de kleinste van de drie, de Teddy Widder was wat groter en het grootste podium was de Hotot dat dit konijnenrassen zijn kwamen wij ook pas bij thuiskomst achter. Goed Happyness Indie met gitaren en melancholie, denk aan Pavement/Sparklehorse. Prima bandje.

Hierna vonden we onze groep weer terug en zij gingen naar Damian Jr. Going Marley, mijn enkel voelde nog een beetje meh dus ik verkoos om dit niet zo heel nodig concert vanaf het gras te beluisteren en zowaar met een windje erbij in de schaduw kreeg ik trek in een biertje. De reggae deuntjes werkten wel lekker en mijn voetje had even de broodnodige rust. Hierna was het weer een rondje rennen geblazen.

Eerst een stukje The Gaslamp Killer Experience, leuk psychedelische cross-over beetje hiphop beetje jazz beetje van alles nog wat met een blazertje of wat erbij. Ik word altijd blij van toeters dus ook nu weer. Na een minuut of 20 is het doorhobbelen naar de volgende tent.

Dolomite Minor 2 jongens drums en gitaar en that's all folks. Maar stevig, sleazy en gewoon lekker. Na Dolomite Minor is het inmiddels tegen half zeven en is het tijd voor een hapje eten.

Gisteren snacktime vandaag fancy dineren! 's Middags hadden we de opties al gezien en we kozen voor een bordje Bulgur, spitskoolsalade met kokos en curry en gegrilde aubergine met roomkaas en granaatappel pitjes. Als toetje een bakje bakbanaan! Festival eten is echt goed tegenwoordig en gezond, er is meer vegetarisch te koop dan dat er vlees is, er staan veel biologische standjes, pizzas worden in houtoventjes gebakken. Er is Italiaans, Thais, Surinaams, Creools, Hollands kortom voor elk wat wils.

Terwijl we ons bordje leegpeuzelen horen we dat Alabama Shakes een prima concert weggeeft. De biertjes vallen vandaag ook prima overigens. Dan is het tijd voor de Meridian Brothers een Colombiaanse band die psychedelische tegendraadse muziek maakt met een hoog salsa gehalte maar dan wel vuige salsa. Een zeer aangename kennismaking en verrassing deze band. Ze coveren Purple Haze van Jimmi Hendrix en maken daar een totaal eigen nummer van zonder het nummer onrecht aan te doen.

Next Roisin Murphy we zien hier weer de hele groep terug. Via whatsapp weten we waar ze in de tent staan en zo zijn ze goed te vinden. Roisin Murphy is goed in verkleden want in de 20 minuten die wij ervan meemaken heeft ze zich minstens 4 x omgekleed. Verder is het gewoon kwaliteit wat er op het podium staat. Erg goed voor het stukje wat we hebben gezien. Waarom we dan toch niet langer blijven? We willen de sensatie zien die Goat heet.

Dus hop hop naar de Fuzzy Lop waar we toch best ruim op tijd zijn ca. 10 minuten voor aanvang. De Fuzzy Lop was de hele dag nog niet voor de helft gevuld geweest dus we verwachten nu niets anders. Maar niets is minder waar het is gewoon al lekker vol. Er zijn meer mensen die de occulte rite van Goat willen meemaken. De band draagt maskers en lijken hiermee op een andere bizarre band namelijk The Residents. De frontvrouwen gekleed in kaftan en beiden met een ritueel masker voor hun gezicht en verentooi. Wat heel bevreemdend werkt. Overigens is de hele band in maskers en zelfs na het concert en bij soundchecks schijnen ze dit altijd te doen met hun maskers op. De muziek is bezwerend en hypnotiserend. De zangeressen zwepen met hun gedans het publiek volledig op en eigenlijk weet je na een minuut al hier moest je bij zijn. Dit is something different. We waren erbij en we kregen nog een camera in ons gezicht van humo.be om te vragen wat we er eigenlijk van vonden. Het stukje van Sokra zit nu in een filmpje op de Humo.be site.

En daarna was het tijd voor de afsluiter vd zaterdag Iggy Pop. We hadden voor Iggy op dezelfde spot afgesproken als waar we stonden toen Roisin Murphy bezig was. We stonden echt net binnen toen Iggy begon met No Fun en meteen was het feest! Na No Fun kwam I wanna be your dog en ik was natuurlijk al helemaal gelukkig. O ja had ik last van mijn enkel? Daar voelde ik op dat moment niets meer van. FEEST DANSEN! The Passenger er ook nog achteraan en lust for life. Wel gek dat hij er 4 toppers achter elkaar uit gooit en geen uitsmijter meer heeft voor op het einde. Maar fijne set. Iggy zei vaak Fuck maar ook dat ie van ons allemaal hield Smile Bij Iggy was er flink wat bier in gegaan dus er moest geplast. Natuurlijk konden de mannen tegen zo'n plaskruis in een nanoseconde terecht terwijl de rij bij de vrouwen legendarische grootte aangenomen had. 1 van de dames en ikzelf stonden op klappen en 1 voordeel van dtrh is de groene omgeving er zijn bosjes Very Happy Laughing Nog rebels van Iggy en zijn fuck this fuck that doken we gezusterlijk de bosjes in voor een potje simultaan wildplassen zo wild dat bij mij mijn been last had van brandnetels, maar bij mijn buurvrouw de billen onder de jeuk zaten. Gierend van de lach de bosjes weer uit. REBELLIE!

We gingen even naar het bos... naar het bos alweer (nee niet het bosje) het bos. Waar eigenlijk op dat moment weinig spannends was te beleven. De avond ervoor stond de Staat daar een verrassingsoptreden te geven..... affraid en daar waren we helaas niet bij. Maar nu was het vooral mooi en spacy, maar dat was het ook wel. In het bos verloren we elkaar natuurlijk grandioos want donker, takken op de grond en heel veel bomen dan gaat het mis. Dus ik besloot maar gewoon naar de uitgang van het bos te glibberen en te hopen dat de rest aan het eind van het bos zou wachten. Dat deden ze gewoon! PFJIEW.

Goed er moest nog gedanst en gedronken worden. Maar eerst nog een keer plassen! Naast mij op het hokje hoorde ik een hoop gestommel, ik dacht zo veel gedronken valt niet mee om recht te blijven... totdat ik een mannenstem hoorde vragen: Wil je me misschien even pijpen? RIGHT DAMN YEAH seks op een festival plee!!! drunken Embarassed dan moet je wel heel ver heen zijn. Hoewel ik wel vond dat hij het netjes vroeg, ik heb het antwoord niet afgewacht. Ik had wel een verhaal, wat ik slap van het lachen aan de rest kon vertellen. Dansen in de festival disco! Ik had er zin in maar de enkel begon op te spelen. Na een half uurtje op de grond wist ik... dit gaat hem niet meer worden. Bovendien werd het erg koud dus rond half 2 was het tijd om naar de tent te lopen.

Op de camping merkte je pas echt hoe koud het was. Er hing een prachtige nevel over het veld. Eenmaal in bed wilde het warm worden maar niet lukken, na een half uur moest ik van de kou zo hard plassen dat ik er ook nog uit moest. Gehuld in alle kleren die ik vinden kon ben ik naar de plee gestrompeld. Toen ik terug kwam had sokra het bed goed opgewarmd en ben ik in mijn legging en trui in slaap gevallen.

Dag 3

Na de koude nacht is het makkelijker om een beetje uit te slapen. Het verval treed in bij ons allen. De bierconsumptie is op dag 2 toegenomen en de brakheid laat zich raden. De rijen bij de douche zijn mij echt te lang en ik besluit een dagje ranzigheid kan ook. Een natte handdoek onder de oksels door, een dot deodorant en wat extra parfum kunnen ook best een dagje. Iedereen gooit alles wat hij/zij nog heeft in het midden voor een laatste groepsontbijt. De dag/avond en nacht worden nog eens lekker doorgesproken en om 12.30 vertrek ik met Sokra richting festival terrein. Want om 12.45 start Max Richter.

We komen bij de Teddy Widder tent aan exact op het moment dat het orkest gaat spelen. Wait a second orkest? Ja orkest strijkers en een dame die voorleest in avondjurk op het podium. Max Richter maakt minimal/ambient/klassiek werk wat heerlijk valt op de brakke zondag "ochtend". We vlijen ons neer tegen de rand van de tent en om ons heen zitten en liggen mensen te genieten van prachtige muziek. Dit maakt zo'n festival toch wel bijzonder dat je ook dit soort acts ziet op een festival.

Na Max Richter zien we de rest van de groep weer terug bij Jungle by Night een band die de hele wereld over reist en overal wat oppikt. Heerlijke fusion is het gevolg. Na Jungle by Night wordt het tijd om de tent in te pakken en de spullen alvast naar de auto te brengen zodat we na de laatste act naar huis kunnen rijden. Eerst nog een broodje bij de festival supermarkt scoren want we hebben wat trek gekregen. Aan onze tafel zitten 2 jonge mannen. Ze willen drugs maar die zijn kennelijk op. 1 van de jongens vraagt aan mij: "Buurvrouw heeft u misschien Ritalin" ik zeg nee dat heb ik niet. Hij zegt ja sorry maar ik ben een beetje moe ik ben ook niet zo jong meer. Hij blijkt 23 te zijn. Ik vertel hem dat hij nog minimaal 20 jaar festivals voor de boeg heeft. En moe dat blijft maar je gaat wel steeds verstandiger door zo'n festival heen.

Terug bij de tent blijkt er nog veel fruit te zijn en op de camping wil ik het fruit doneren aan andere buren die nog wel een nachtje blijven. Ik loop op 1 blote voet en 1 gezwachtelde voet naar de dichtst bijzijnde tent waar nog mensen zijn. En stap met mijn ongehavende voet op een achtergebleven haring!!! AUW HARINGEN BIJTEN! De plek onder mijn voet wordt meteen blauw en het velletje is los, gelukkig bloed het niet. En toen had ik twee zere voeten. Mede hierdoor en de brandende zon doen we langer over het inpakken dan gewenst en missen we Birth of Joy. Gelukkig is dat concert terug te zien bij 3 voor 12.

Nadat alles in de auto staat en we wat hulp hebben gehad bij het sjouwen wegens mijn aftakelende conditie gaan we terug naar het festival terrein. Alwaar we inmiddels weer toe zijn aan een hapje eten. Sokra kiest voor de vegetarische roti en ikzelf neem bulgur, salade, spinazietaartje en gepofte tomaatjes. Wederom een smakelijke en gezonde maaltijd. Als toetje ook vandaag weer gebakken bananen. Terwijl we eten horen we de klanken van Che Sudaka.

Daarna is het tijd voor de ronkende 7 koppige King Gizzard & The Lizard Wizzard. 2 Drummers voor op het podium die synchroon spelen en dan nog 5 man erachter. Wat volgt is dampend en psychedelisch. Normaal iets om los op te gaan maar met twee gehavende voeten en Leftfield nog in het verschiet doe ik even rustig aan.

De helft van de groep is inmiddels naar huis we zijn nog met 5 man over van de 10 waar me dit weekend mee doorleefden. Met zijn 5-en ploffen we net buiten de tent met zicht op het podium neer bij de Hotot voor Seasick Steve. Kort voordat de man klaar is met een prima show weggeven gaan we naar de Teddy Widder tent om daar te gaan genieten op iets waar we allemaal wel naar uitkeken.

Leftfield! Net een nieuw album uit en we zijn allemaal reuze benieuwd hoe dit live gaat zijn. We kiezen een plek uit waar we goed zicht hebben en bewegingsvrijheid want waar Leftfield is wordt gedanst. Op het podium witte panelen en de "band" neemt hierachter plaats. Right dit beloofd spectaculaire visuals. De beats zetten in en voor het eerst dit weekend merk ik dat ik mijn oordopjes ook echt nodig heb. Niets ontziende bassen komen erin. Even wennen aan de trillingen en na een rustige warming up gaat het los. Ik heb geen zere voeten meer ik dans ik zweef ik ben terug in de 90's alleen nu brood nuchter en dat gaat dus prima. Een uur lang de sound die we van Leftfield kennen. Ik vond het 1 van de hoogtepunten van dit festival. Leeg gedanst nat van het zweet komen we na een uur weer buiten. Iedereen heeft genoten.

Tja en dan is er nog 1 act. The war on Drugs. Ondertussen gaat de zon prachtig onder, kleurt de lucht het meer rood en zijn we toe aan de laatste act. We hebben na het gedans weer wat trek en we scoren nog een heerlijke Dutch Weed Burger! Ook nu is hij weer ongenadig lekker. The War on Drugs zijn een prima afsluiter een cooling down na de dampende set van Leftfield. We zitten hem niet helemaal uit. Het is inmiddels tegen elven en we verlangen naar onze eigen wc, een warme douche en een zacht bedje. We nemen nog 1 lid van de groep mee naar huis en laten 2 mannen eenzaam en alleen achter bij de bar. Na drie keer knuffelen en handkusjes lopen we voldaan richting uitgang.

Ik concludeer Down The Rabbit Hole is een festival waar zowel jong <18 als oud >55 plezier aan beleven. Het is een relatief rustig festival met creatieve mogelijkheden. De line-up is zeer afwisselend van wereldmuziek tot oude helden je komt het allemaal tegen. Het terrein is schoon, de voorzieningen goed. Het is nergens zo druk dat je er last van hebt. Het publiek is beleefd en men laat elkaar in hun waarde. Wacht even denk je nou dat dit een saai festival is welnee. Er is Sex gesignaleerd (wil je me misschien pijpen), Drugs (Buurvrouw heeft u misschien Ritalin) en Rock en Roll Patt Smith en Iggy Pop samen ruim 120 jaar Punk Rock legendes. Het terrein is prachtig en er is zelfs mogelijkheid tot filosoferen, knutselen, boten bouwen, hoelahoepen, schommelen, zwemmen. Het is eerder Idyllisch en een idylle is nooit saai. Het is voor iedereen gewoon goed!

Hoogtepunten

Patti Smith, Leftfield, Goat, Iggy Fucking Pop, zZz, The Meridian Brothers, Max Richter, King Gizzard & the Lizard Wizzard, Rats on Rafts en Roisin Murphy. De pijpvraag op het toilet, wildplassen in de bosjes maar het grootste hoogtepunt was de gezelligheid die ik had met mensen die door toeval allemaal door het zelfde konijnenhol vielen en in wonderland terecht kwamen. Ik verwacht volgend jaar weer naar beneden te tuimelen.

De lijst helaas gemist beslaat Young Fathers, Clark, Borns, Ghostpoet, Birth of Joy en Motorpsycho.

Desondanks, een uitermate smakelijk verslag, geen stof te lang, met bijzonder veel plezier als niet bezoeker gelezen

Dank je!

Eerste namen voor 2016:
Down The Rabbit Hole 2016 - First announcement on Vimeo

Met The National en Courtney Barnett hebben ze wel twee hele mooie namen weten te strikken. Als ze deze lijn voortzetten halen ze me misschien voor het eerst weg van BKS.

Hm, aangezien ik Best Kept Secret dit jaar misschien net niet haal omdat ik dan nog in het buitenland zit, is DTRH misschien dus mijn alternatief, maar met die twee hiervoor genoemde bands en Mac DeMarco is dat nog niet een heel verschrikkelijk vooruitzicht.

Ik zat eraan te denken om dit jaar weer naar Best Kept Secret te gaan, maar met The National, Mac DeMarco en Courtney Barnett begin ik wel heel erg te twijfelen. Enige is dat een dagkaart onmogelijk is bij DTRH, en dat is toch jammer als het lastig is om vrienden te overtuigen mee te gaan.

Irritant hé !

Ik heb al een kaartje voor Best Kept Secret (early bird, gekocht tijdens BKS15), dus de kans dat ik (wéér) niet naar DtRH ga is nu vrij groot. Maar inderdaad, als er (gewoon) dagkaarten beschikbaar voor DtRH zouden zijn was ik jaren geleden zeker al een keer de sfeer komen proeven. Dat is er precies om die reden nog steeds niet van gekomen.

Nieuwe rijtje namen is super!

PJ Harvey
Flume
Charles Bradley & His Extraordinaires
Fresku
Sun Kil Moon

Zeker niet verkeerd, vooral met PJ Harvey hebben ze een mooie naam te pakken.

Verdulleme PJ HARVEY, nu moet ik toch maar eens naar DTRH gaan. Kijken of dat thuis te regelen is.