Erg fijn nummer inderdaad met een mooie tekst, een echte rave anthem
Dada Bauhaus werkt me iets teveel op de zenuwen
McGoohan is een fijne single, fijne Paisley-vibe vind ik.

9,2 ook.

Ms iets voor herman?

Deed het wel goed bij hem in 1990 geloof ik, en ook bij vigil meen ik.

Zeker, heerlijk nummer dit! Al komen hierna twee echte klappers.

CRE072: Ride - Ride EP (1990)

De eerste keer dat we de legendarische band Ride tegenkomen, voor sommigen The Ride .
Een waar exponent van de shoegazescene die hoogtij vierde en nog ging vieren. Een label waar de bandleden zelfs niets mee hadden trouwens. Ze waren zelf erg fan van de wat luidere bands als My Bloody Valentine, The House of Love, Stone Roses en Sonic Youth.
Opgericht in Oxford in 1988 door Andy Bell (later Oasis) en Mark Gardener, die na een Smiths-gig een band wilden vormen. Uitgebreid naar een 4 piece while at art school. Hun eerste demo kwam ter oren bij Jim Reid of Jesus & Mary Chain fame en even later ook bij Alan McGee die hen tekende voor zijn label. Ride is hun gelijknamige eerste EP en komt ook voor in de eerste zin van leadtrack Chelsea Girl: Take me for a ride away from places we have known. Later dat jaar zouden nog 2 EP's volgen, maar daar later meer over .

Maar wat een EP is dit, wat een debuut! Hierboven in het linkje dus leadtrack Chelsea Girl, echt een kwaliteitspowertrack. Echt nog wel rockerig en minder vaag dan latere shoegaze. Heerlijke melodie en wel meteen die gruizige gitaren op de achtergrond, heerlijk. Echt een song ook, waar shoegaze nog wel eens wil verzanden in een wall of distortion. Een topper wat mij betreft!

Chelsea Girl is al een kraker, maar Drive Blind misschien nog wel meer. Een wat rustiger song, maar wel met die typische shoegaze-sound, schatplichtig aan Heaven or Las Vegas van Cocteau Twins, dat wel pas later datzelfde jaar uitkwam . Maar de Schotten hadden dat natuurlijk al op eerdere albums laten horen. Er zit een lekkere swagger in deze track, een lekkere groove met een fijne bridge halverwege.
In All I Can See kan ik het gitaargeluid ontwaren die het Nederlandse The Serenes gebruikten voor hun debuut Barefoot and Pregnant, ook uit 1990. Vooral in de rustiger tracks van dat album, vind ik dan. All I Can See is ook weer een fijne, wat rustiger track die qua stijl een beetje aan The House of Love doet denken, ook qua ritmesectie en gitaarsolo. Erg fijn weer
Close My Eyes is de afsluitende track. En hoewel ook weer een fijne track, toch wel de 'minste' van het stel, als je daarover kan spreken. Een slepende song met fijne distorted en overstuurde gitaren. Typisch een laatste nummer wel

We beoordelen hier de lead of titeltrack. In dit geval dus Chelsea Girl:

9,3

https://img.discogs.com/H_nJUUecNoY89QHULYoU8RocjO8=/fit-in/348x342/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-381789-1106008895.jpg.jpg

Ja, sublieme debuut-EP, met als prijsnummers Chelsea Girl en inderdaad Drive Blind

9,6

CRE073: My Bloody Valentine - Glider EP (1990)

De jongens van Ride zijn natuurlijk meesterlijke leerlingen, maar MBV is natuurlijk de (shoegaze) master himself
Na de succesvolle You Made Me Realise EP nam MBV hun debuutalbum Isn't Anything op die ook lovende kritieken kreeg. Vrij snel na dat album wilden ze eigenlijk al met een vervolgalbum komen, maar dat wilde niet zo lukken. Allerijl werd besloten toch maar eerst nog een EP uit te brengen, namelijk deze Glider EP. Zelfs voordat Loveless af zou zijn zou eerst ook nog de Tremolo EP uitkomen, maar daarover later meer.
De Glider EP zit in zijn geheel verborgen in het linkje hierboven.
Leadtrack Soon is misschien wel het allerbekendste stuk door de band geschreven, al hebben ze nog zat ander moois. Maar deze song is toch wel een epic! Mede ook door zijn lengte, maar zeker ook door de vibe die het heeft zou je het kunnen zien als een broertje van Fools Gold van Stone Roses, maar dan zo shoegazey als wat natuurlijk Het is net zo'n heerlijke trip als zn broertje van een jaar eerder! Heerlijk ook die intermezzo's met samples die als doedelzakken klinken. De song is eigenlijk voorbij voor je het weet. Het zou later ook op Loveless verschijnen.
Titeltrack Glider is een interessante loop van een soundscape, maar voor mij toch het minste nummer van deze EP.
Don't Ask Why is dan wel meer een song, een hele fijne zelfs. Het heeft in de verte wat weg van Pearl van Chapterhouse qua ritme en vrouwenstem.
Off Your Face is misschien wel de meest straightforward popsong van deze EP. Ook weer een fijne track! Ik denk zo bij mezelf dat een Smashing Pumpkins goed naar deze track geluisterd hebben .

9,5 voor Soon

https://img.discogs.com/v4TP6Z-tG7tHvlX4lwSlYnOKTnA=/fit-in/600x600/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-396470-1185894026.gif.jpg

Episch, en een van de Creation-kroonjuwelen. Blijft onverwoestbaar, ook na al die jaren.
Laatste twee tracks ook heel erg fijn inderdaad!

9,5

Een kroonjuweel hoort in de top 10. Eens kijken of ie daar aan het eind van de rit in staat
Al is dit natuurlijk totaal niet te vergelijken met de jangle die achter ons ligt...

Geweldig ja. De link naar Fools Gold zit inderdaad wel iets in, maar dan is dit de stoere broer ofzo.

Een van de beste nummers uit 1990 wat mij betreft.

CRE 074: Something Pretty Beautiful - Freak Outburst (1990)

Na twee Creation-classics nu gewoon something pretty beautiful
Het bandje van Julian Cope's broertje, Jocelyne, die we ook al tegenkwamen bij CRE066. Dat was met hun debuut Freefall, dit is hun tweede EP. Althans het titelnummer van wat hun tweede EP zou moeten worden. Maar zoals al eerder opgemerkt bevond Creation zich in die tijd financieel in zwaar weer zodat de release van deze EP niet doorging. Geen hoesje ook derhalve. Er werd besloten om deze EP (drie nummers) samen met de drie nummers van Freefall uit te brengen als mini-LP, onder de naam Something Pretty Beautiful. Maakt verder voor ons niets uit dus.
De muziek laat zich precies omschrijven door de band- en albumnaam. Mooie, door 60s inspired jaren 80 jangle-pop. In de Madchester/shoegaze van 1990 misschien al een beetje uit de tijd, wat ook het gebrek aan succes zal verklaren. Aan de kwaliteit van de songs ligt het zeker niet.
Freak Outburst is dus het titelnummer van de EP. Een behoorlijk post-punk-achtig begin (ook uit de tijd in 1990...) maar al snel nemen de harmonieen en jangle het over. En wat lijkt Joss vocaal toch op zijn broer.
Amnesia is het andere hoogtepunt van deze intended EP. Hier is het wel pure jangle, en wat klinkt het lekker! Van dit soort nummers krijg ik nooit genoeg.
Landmine is wat rustiger en het meest anonieme nummer van de drie. Niet slecht, maar ook niet heel memorabel.
Jammer dat we hierna nooit meer iets van de band gehoord hebben. Joss Cope ging nog wel in wat andere lokale bandjes spelen en hij dook regelmatig op platen van zijn broer op, als keyboardspeler.
Maar mooi dat hij als Something Pretty Beautiful zes mooie nummers aan de popgeschiedenis heeft nagelaten.

8,5

https://img.discogs.com/jJMnH4P5Cwl3UxEOVQVHs-FeQfs=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1515104-1230498696.jpeg.jpg

Ja dat minialbum zou een ware treasure zijn! Dit is gewoon een echt goede band, dat hoor je zo. Ws is 1990 id te laat en was mid 80s beter geweest, toen Paisley hoogtij vierde en C86 eraan zat te komen. Dan zouden ze het beter hebben gedaan denk ik.
Maar zeker mooi voor de geschiedenis deze band. 3 prachttracks wat mij betreft, vooral het gitaarwerk en dito sound is smullen!

8,8

CRE075: Ride - Play (1990)

Ride stond duidelijk te popelen om de wereld te veroveren. Vlak na hun debuut-EP komen ze alweer met een volgende op de proppen. En er zou er nóg een volgen in 1990, en ook een heus debuutalbum, zonder een van de songs op de EP. Allemaal in 1990 dus.

Like a Daydream is net als Chelsea Girl een sublieme song, een heerlijk nostalgisch gevoel weet het op te roepen met die Byrds-y harmonieen en het geweldige gitaarwerk. Zoals Luigi al aangaf heeft dit weinig met shoegaze te maken. Het is poppy, met een heerlijke gitaarsound.

Het enige wat deze EP minder maakt dan de eerste is dat de kwaliteit van de andere drie songs net wat minder is, waar bij 'Ride' het niveau constant bleef. Silver is een wat stroperig nummer, een beetje een lange noise-jam zonder focus. Slecht opgenomen ook nog.

Furthest Sense is een stuk beter, het heeft wel weer dat mooie gejaagde en onbevangene van Chelsea Girl en Like a Daydream, mooie harmonieen ook weer. Maar ook dit nummer had kunnen profiteren van een betere opname.

Laatste nummer Perfect Time is ook een lekker nummer, de eerste 1,5 minuut dan, daarna slowed het down en verzandt het een beetje in een jam, net als Silver. En ook hier is de audiokwaliteit niet super. Maar wel een lekkere track op zich. Het op een na beste liedje van deze EP.

Maar goed, we beoordelen hier het eerste nummer en Like a Daydream is subliem, een van de mooiste Ride-songs wat mij betreft.

9,6

https://i.pinimg.com/originals/09/f4/b9/09f4b9f140b770f7525ffe7add5f6254.jpg

Daydream is een glorieus nummer, ik kende het nog niet! Heerlijk die gitaar die boven de al geweldige track uit "soart". Geniale gitaarsound ook! WOW
Silver is wel een fijne dirge, zoals Nirvana op hun debuut had. Nirvana was fan trouwens.
Furthest is na Daydream de beste track, heerlijke lijnen id, misschien is de zang iets te straightforward.
Perfect Time is ook wel lekker. Het ontspoort een beetje en een flinke bak herrie, maar net niet teveel.

9,7

Perfect Time vind ik hier top! (live sessie MTV's 120 Minutes)

CRE076: Love Corporation - Palatial (Danny Rampling Mix) (1990)

En dan schakelen we nu over naar totaal iets anders: acid house. Alan McGee had inmiddels allerlei stijlen omarmd binnen Creation Records en met al die vermaarde uitputtende feestjes (die zijn tol eisten bij gitarist Terry Bickers van The House of Love bijvoorbeeld die op een gegeven moment maar met een pistool bleef zwaaien. De fragiele Bickers zou zijn band later ook verlaten) aan de gang was het niet meer dan logisch dat hij ook aan de acid house zou beginnen. Hij ging dus ook vervolgens 12" acid house singles uitgeven en de eerste daarvan was van Ed Ball, die zoals eerder vermeld in Television Personalities, The Times en in legio andere gedaanten opereerde. Love Corporation was zijn dancemoniker. Hij bracht daarmee 4 albums uit en deze track Palatial (wat verrassend genoeg paleisachtig betekent ) van zijn debuutalbum Tones werd geremixed door ene Danny Rampling die danig onder de indruk was en zo werd dit een single.
Ik ben een totale noob op acid house gebied, misschien is dit meer iets voor Onweerwolf of pureshores denk ik en kunnen zij daar iets meer over vermelden
Maar goed deze track dus, er zijn verschillende versies van en verschillende lengtes, maar ik denk dat de core ws wel overeen zal komen. Op zich heeft de song wel een aardige beat en groove, maar voor mij is het gewoon te lang en te eentonig en valt het teveel in herhaling. Ook het meditatiedeel van de vrouwenstem alhier is iets te simplistisch en bevat een hoog Happiness-wijsheden gehalte. 5 of 6 minuten waren wel genoeg geweest Dan luister ik liever naar een Adam in Chains van Billy Idol bv, ook meditatief maar wel meer een song

Derhalve een 6,7

https://img.discogs.com/B1WSRJH_OqcqRIdGtuREzr3u38Q=/fit-in/600x590/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1313556-1250112139.jpeg.jpg

uuuuhhh, ik ben geen acid house kenner hoor.

Ik heb nog nooit gehoord van de namen die je vermeldt in je post uitgezonderd The House of Love & Billy Idol.

Ik denk dat hij je verwart met herman

Ik vind het wel een fijne beat. Yoga op de dansvloer, ook een leuke invalshoek.
Maar uiteindelijk iets te lang en eentonig om 9 minuten te blijven boeien.

7,2

Danny Rampling ken ik wel, dat is een naam van betekenis in de beginjaren.
Wel een pluim voor luigifort om even van het pad af te dwalen, nu nog ff luisteren naar Sunscreem-Broken English want dat wijkt niet zoveel af van Lush voor 1993

CRE077: The Jazz Butcher - Girl Go (1990)

Songwriter Pat Fish keert al snel weer terug met zijn "Da Butch" voor zijn volgende single en deze mag er ook weer wezen Een heerlijk dromerige en lieflijke ballad die gepast 80s begint (ook al zitten we in 1990 inmiddels) met een heerlijke lome sax. De track heeft een fijne laidback sfeer en melodie, we zien wolken in het clipje en dat komt mooi van pas want je kunt hier heerlijk op wegdrijven. Standout hier zijn de 2 gitaren die mooi samen gaan, de een met de lead en de ander op de achtergrond kabbelend en meanderend. Heerlijk vind ik zulke tracks, had ik gitaar kunnen spelen dan zou ik zo urenlang die meanderende gitaar willen tokkelen en zou me niet vervelen . Anyway, een erg fijne sound dus. Een minpuntje? Ja die laatste minuut is nogal noisy en dat had voor mij bij deze track niet echt gehoeven.

B side Excellent! is een leuke spoken word-achtige oddity met een early INXS vibe en groove waarin allerlei merken, plaatsen, artiesten en muzikanten oa. genamechecked worden. Fijn wel om naar te luisteren

8,9

https://img.discogs.com/nUikWEFIPmIoFA4sc08bIqNjG38=/fit-in/329x350/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1579158-1229848523.jpeg.jpg

Mooi nummer, maar is me net wat te eentonig en daardoor langdurend.
B-side Excellent komt zijn titel na.

7,5

CRE078: Primal Scream - Come Together (1990)

Opvolger van Loaded en zodoende de tweede single van Screamadelica. Het werd ook, na Loaded, hun tweede top 40 hit in de UK, al was het succes wat minder groot (nummer 26).
Waar op Loaded nog wel iets te horen is van het verleden van de band (al was het alleen maar omdat het om een bewerkte song van hun vorige album ging) daar is op Come Together niks meer van te merken. Een pure dance-jam met ook weer wat gesampelde spoken-words, maar die zijn deze keer niet zo effectief als op Loaded. Music is music en dat soort platitudes, daar krijg je geen bonuspunten voor. Voor Come together as one trouwens ook niet. In die tijd, in de aftermath van de Second Summer of Love, klonk het waarschijnlijk beter dan nu.
De A-side is de Andy Weatherall-mix, waarvan de lange versie ook op Screamadelica kwam. De b-side is de Terry Farley-mix en dat is naar mijn mening veel meer een song, meer zang in elk geval.
Maar goed, we beoordelen de A-kant en dan kom ik niet verder dan een

6,7

https://img.discogs.com/mK_4psEHWaV55H7zibOZFubdLIc=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-51141-1232727068.jpeg.jpg

Oei nee dit doet me erg weinig, jammer. Veel te langdradig ook. De b side krijgt veel meer punten, had id de A side moeten zijn.

6

soort van emotionele herinneringen aan dus voor mij kan het nummer in al zijn lengte niet stuk

Heb alles van Creation uit deze periode beluisterd, maar deze is me niet bijgebleven.
Wel de volgende van Love Corporation, waarvan ook een fantastische remix van Andrew Weatherall is.

Opvallend lage cijfers voor Come Together, ik vind deze beter dan Loaded.

Dit is ook wel de moeite van het bekijken waard:
Wattstax - Jesse Jackson - Primal Scream - Come Together - YouTube

Indrukwekkend, mooie beelden

CRE079: Swervedriver - Son Of Mustang Ford (1990)

Een debuut voor deze band uit Oxford, net als Ride overigens.
Maar verder houdt de vergelijking wel op. Sterker nog, Swervedriver klinkt niet eens Brits en zeker niet Creations. De titeltrack is een fast-paced rocker, een beetje shoegaze maar vooral ook noise-rock. Ze slaan zo wel mooi de brug naar grunge, wat toen in de UK natuurlijk nog helemaal niet gemaakt werd.
Best een fijn nummer, maar niet helemaal mijn stijl, zeg maar.

Het is een EP, dus we krijgen er meteen 3 extra tracks bij. Tweede track Volcano Trash vind ik eigenlijk beter dan de Mustang. Hier wat meer een Ride-achtige drive, maar dan wel overstuurde gitaren. Goeie riff ook wel.

Kill The Superheroes laat er ook geen gras over groeien. We stormen de song echt binnen met een zandstorm aan gitaren. Lekker gezongen ook wel, aan zelfvertrouwen heeft deze band geen gebrek.
Sonic Youth moet ik opeens aan denken.

Laatste nummer Juggernaut Rides klinkt als een combi van de drie nummers die we net gehoord hebben. Best lekker als je ervan houdt.

Debuutalbum Raise waar het titelnummer ook opstaat, scoort ook goed op RYM en zelfs ook op MuMe dus ze moeten toch aardig wat indruk gemaakt hebben destijds. Het is in elk geval totaal langs mij heen gegaan destijds.

Een mooie EP, met voor het titelnummer een

7,4

https://img.discogs.com/n9Gn7ObOZEm5XoaSNa9Hn2yMOlg=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-710082-1153256440.jpeg.jpg

Wat een killer-riff in die strofes !!!! Een vreemde eend in de toenmalige Creation-stal, maar ook een geweldige live band.

De naam is mij zeer bekend en ook wel eens wat gehoord, maar nooit een vervolg aan gegeven.

Mustang Ford doet me niet zoveel, helaasch...

Volcano daarentegen is een puike song met fijne riffs. Doet me denken aan Nirvana met het Dog Man Star gitaargeluid.

Superheroes is ook erg lekker, voornamelijk door de gitaar weer. Wat een klassegitarist! Die zanger daarentegen doet me helemaal niets. Met een andere zanger hadden ze (nog) groter geweest denk ik.

Juggernaut is iets beter dan Mustang Ford, maar doet me ook niet heel veel.

7,4 voor de titeltrack ook.

CRE080: Sheer Taft - Cascades (1990)

Na Love Corporation nog een house-poging van Creation. Sheer Taft is een electro-duo bestaand uit Thomas Taft en Ingrid Kudos. Veel weet ik niet van ze, behalve dat ze twee singles uitbrachten op Creation en een album ook nog, in 1992, met daarop ook dit Cascades, als laatste nummer. Ik denk dat Thomas programmeert want Ingrid neemt de vocalen (veel meer dan ah's en oh's zijn het niet...) voor haar rekening.
Het luistert aardig weg, ik kan hier met plezier naar luisteren, maar daarmee heb ik alles ook wel gezegd. Ik heb niet een hele grote behoefte om het nog eens te beluisteren.

6,6

https://i.ytimg.com/vi/bFe-1o2YJcw/hqdefault.jpg

Leuk om deze voorbij te zien komen, vind ze beide tof zonder dat het echt enorme uitschieters zijn inderdaad.

Sheer Taft maakt precies de dance in het tempo dat ik het lekkerst vind; met ook nog eens een lekkere sound. Maar het mist net iets waardoor het nooit helemaal blijft hangen.

Swervedriver hetzelfde verhaal: voor mijn gevoel het Creation-antwoord op Sonic Youth; het is wel duidelijk dat ze naar Daydream Nation en Goo hebben geluisterd. Volcano Trash heeft wel iets van My Bloody Valentine, maar dan met wat toegankelijker gitaarwerk a la inderdaad Suede of de Manics.