66. MOTION AND HEART

Dit vind ik een leuk nummer. Samen met de compleet verdraaide cover The More I See You
een vleugje muzikale humor dat ervoor zorgt dat Organisation niet al te zwaar op de hand werd.

"For the Fred Astair fans" grapte Andy er live graag bij.
Hij verving de bijhorende tapdans evenwel door zijn bekende molenwiekdans.

In den beginne weigerde OMD over zoiets banaals als de liefde te zingen.
Het codewoord voor Liefde was Heart en een hart in beweging is dus een verliefd hart.
Ik hou van het geluid in de melodie: alsof Paul hier live draait vanaf opa's koffergrammofoon.
Een beetje zoals in Ohm Sweet Ohm van... Kraftwerk natuurlijk.

65. WALK TALL

Ik heb het speciaal voor jullie opgezocht. Er zitten bijna twee eeuwen tussen
het optreden van Jeanne D'arc en het componeren van Miserere door Allegri.

En toch past het bekende door Andy gesamplede koorfragment perfect bij deze historische figuur.
Dat komt wellicht omdat we hier over OMD spreken en Andy het nummer laat beginnen
met een akkoord dat mij meteen bij de intro van de grote OMD hit uit 1981 brengt.

Maid of Orleans op een bedje van madchester beats.
De song is voor de rest heel spaarzaam vormgegeven, maar ik vind het
een erg geslaagde track die Sugar Tax verbindt met de vintage OMD sound.

En dat was het doel van deze LP: het oude OMD geluid updaten voor de 90s.
Niet veel na datum werd synthesizermuziek ondergesneeuwd door grunge en gitaren.

64. FLAME OF HOPE

Tijdens de opnamesessies van het inderhaast bijeen geharkte The Pacific Age ontstane compositie.
Paul en Andy waren zo onder de indruk van dit als b-kant bedoelde vluggertje, dat ie op de plaat mocht.
Wellicht ten koste van het volgens mij nog betere This Town, de b-kant van (Forever) Live And Die.

Ironisch wel dat een song met als titel Flame of Hope
één van de weinig lichtpuntjes was op OMDs zevende album.

63. 2ND THOUGHT

Het is al een paar keer te lezen geweest in dit topic: Organisation is OMDs meest sombere album.
En hoewel die somberte in de lijn licht van hun adoratie voor Joy Division en Ian Curtis' plotse dood,
toch onderscheidt het album zich ook van menig andere LP omdat het zo'n diverse plaat is.

2nd Thought is wellicht een leftover van de sessies van het debuut.
Dat kan je afleiden uit het feit dat het nummer nog in die studio's is opgenomen.
Het werd uiteraard verder afgewerkt voor Organisation (ik vermoed dat die dreun er bij kwam).

Andy zingt hier heel geladen (en wel op een heel andere manier dan op All That Glitters).
De ijle synthesizerakkoorden tillen die vocale prestatie nog wat hoger. Hemels, zou ik bijna zeggen.
Zoals wel vaker is twijfel (aan zichzelf als mens én als muzikant) een thema in oude OMD songs.

62. (FOREVER) LIVE AND DIE

Het voor mij beste nummer van The Pacific Age heeft een bijzonder appeal.
Als popsong een heel eenvoudig ding met een bijna kinderachtig refrein.

Het werd na Locomotion (1984) en So in Love (1985) voor het derde jaar op rij (1986)
een dikke top 10 hit in de Benelux (in Nederland zelfs nog steviger dan in Vlaanderen).

Wat is de truc?

Is het de immer charmante Paul die hier weer ongegeneerd romantisch over de liefde zingt?
Hij deed het eerder immers ook al in Promise, Souvenir, Never Turn Away en Secret.

Is het misschien het efficiënt door de Schotse gebroeders Weir in elkaar gedraaid blazersarrangement?
Voor mij toch wel een gouden momentje als ik die solo kort maar to the point voorbij hoor komen.

Of is het Andy die in de achtergrond nonchalant staat mee te bassen,
in de break één tel uithaalt en voor de rest met zijn gongstem laconiek de titel meezingt?

Of is het misschien de videoclip? Als Andy over een meisje zingt, gaat Paul ermee vandoor.
Maar in de hits van Paul is het andersom: dan gaat Andy aan de haal met het meisje van Paul.

I never know, I never know, I never know...

61. VCL XI

Waarom zet je die nou zo hoog, vroeg ik mezelf gisterenavond af?
Is het om interessant te doen dat je de meest experimentele track bovenaan zet?

Ik heb er een nachtje over moeten slapen.

De grootste verdienste van dit nummer is dat niemand er OMD in zal horen.
Orchestral Manoeuvres in the Dark schuwde het experiment zelden (zeker in de beginfase niet),
maar ook Andy en Paul hebben eigenlijk nooit nog een gelijkaardig iets op plaat gezet.

Hoewel het ding langs alle kanten rammelt en klettert, houdt het helemaal steek.
De vocalen zijn een beetje ad lib en hebben dus verder niet veel te betekenen.
De bas zit rauw vooraan in de mix en biedt op die manier ruggengraat.

Toen ik het album pas gekocht had, kostte dit nummer mij het meeste moeite.
VCL XI (gewoon een verwijzing naar een serienummer achteraan de op de hoes
van Kraftwerks Radio-Activity album) en The More I See You: ik snapte er niks van.

Maar ik leerde na elke draaibeurt door die zure appels heen te bijten
en koester Organisation vandaag nog steeds als één van OMDs beste album.

Misschien dat ik het daarom in dit rijtje bovenaan zet:
het nummer dat me koppig trouw deed zweren aan OMD.

Leuk om te lezen, die OMD top 100 van dazzler. Maar wat die vigil hier toch steeds komt doen... ?

60. Speed of Light




Ik zou hem haast niet durven te plaatsen...

Op 60 staat Speed of Light van het album Sugar Tax (alweer? Staat er wel een nummer van dit album niet in de lijst?). De behoorlijk professionele clip (de beeldkwaliteit kan anno nu wel wat beter natuurlijk) doet vermoeden dat het een single was maar niets is minder waar. Speed of Light is een lekkere uptempo track met heerlijk luchtig toetsenwerk.

59. No Man's Land 




Een heerlijke track uit de English Electric periode. Het nummer is te vinden op de Night Cafe EP en laat weer horen dat de B kanten van OMD erg interessant zijn. Een kerkkoor met minimale muziek verzorgt het intro waarna Andy zijn teksten zachtjes naar je toe laat zweven. Halverwege komen er allerlei electronische ritmes bij om het nummer wat meer body te geven waarna het weer afsluit het rustige gedeelte zoals we dat kennen bij het begin. Erg goed gedaan!

Schaamteloos...

Ik wist niet dat er een clip bestond (wel dat ie er op de laatste nipper werd toegevoegd
aan het album wegens potentiële hit... hij staat ook vierde in de tracklijst... de mogelijks vierde single).
Maar dat werd Call My Name (met live clip), wat ik uiteindelijk toch beter vind.

58. 88 Seconds in Greensboro 




Helaas is de tekst/onderwerp weer erg actueel... Qua muziek is dit een van de rauwste nummers die OMD ooit heeft opgenomen. Het opvallende gitaargeluid is zoals veel rammelende indie bandjes het ook zo deden in die tijd (en later). Het nummer komt van het meest Amerikaanse album van de heren Crush. Op dit album loopt dit nummer over in een ander nummer maar voor dat nummer is het nog veel te vroeg.

57. So In Love




Wederom van Crush komt deze zwierige hitsingle So In Love. Een pijnlijk liefdesliedje over een verbroken relatie van Andy. Dit nummer was het laatste nummer welke ze opname voor Crush maar werd uiteindelijk wel de leadsingle. Een typisch Amerikaanse (road) videoclip moest er voor zorgen dat de sterren van Europa ook in Amerika potten zouden gaan breken. Dat laatste lukte want het bracht de band voor het eerst in hun carriere in de Amerikaanse singlelijsten. De 26ste plek was uiteindelijk de hoogste positie die bereikt werd in dat land. Opvallend genoeg was So In Love van alle enigszins toonaangevende muzieklanden bij ons het meest succesvol met 11 weken in de lijst met een zeer fraaie 7de plek als resultaat in de Top 40.

So In Love ook weer zo'n perfecte OMD-popsingle, bij mij op 4!
Kan ook deels jeugdsentiment zijn, maar 57 is echt véél te laag

Niet dat ik Vlaanderen een toonaangevend land wil noemen, maar toch...

ultratop.be - OMD (Orchestral Manoeuvres In The Dark) - So In Love



Natuurlijk staat ie veel te laag.
Binnen een paar dagen kunnen we dan roepen: "staat veel te hoog!"

Sorry mensen, mijn lijst mijn mening. Dus alles staat precies goed

So in Love is toch wel een grote tienerherinnering. Nu mag ik ook eens: te laag!

't Is maar om te plagen, hé.

Het is ook logisch dat in de onderste helft van de top 100 songs verrassend laag staan.
In de bovenste helft zal dat omgekeerd zijn en ongetwijfeld ook bij wijze van aangename verrassing.

no 60 Speed of light doet qua produktie naar mijn mening erg Pet Shop Boys achtig aan maar wel met veel kitscheriger zangwerk

He fuck is dat het

56. Night Café 




We gaan verder met nummer 56 wat op zich na de nummer 57 redelijk logisch is. Night Café komt van het English Electric album is zelfs een single geweest. Het is een lekker laidback nummer met erg hoog electro gehalte. De zanglijnen en bijbehorende zangprestaties van Andy zijn zomers loom en eigenlijk ondergeschikt aan de toetspartijen van Paul.

55. Souvenir




TE VROEG!!

Ach dat valt wel mee. Zelfs ik snap wel eens iets niet in OMD land en dat is de enorme populariteit van dit nummer, ook bv op een site als deze. Natuurlijk is het best een zeer aardig nummer maar Top 10 materiaal is het wat mij betreft niet. Het is een echte Humpreys' compositie en die zijn mij vaak te braaf op een of andere manier.

Neen, top 10 materiaal is Souvenir voor mij ook niet. Maar wel top 20 materiaal.

Enfin, we mogen blij zijn dat hij bij vigil de top 100 heeft gehaald.

Zo is het maar net

Voor een A&M fan komt dit wel hard aan ?

Ach de A&M fan komt nog wel aan z'n trekken verwacht ik

54. Dreaming




op 54 drie minuten en vijftig seconde aan pure pop. Het is de afscheidssingle van de band die de Best Of nog een extra zetje moet geven. Een erg Amerikaanse videoclip ondersteund de boel. Dat deed zijn werk want weer viel Amerika voor de band, een mooie 16de plek in de hitlijsten, in eigen land deed de single merkwaardig genoeg helemaal niets. Een 50ste plek in de single Top 100 was het hoogst haalbare. Een vrolijk uptempo lied waar McCluskey achteraf helemaal niet zo gelukkig mee was. Dat de koek op was bleek wel uit de b kant Gravity Never Failed wat een nummer was die nog op de plank lag vanuit de A&M periode.

53. Only Tears




Een fijn nummer van het Liberator album. Een beetje de smartlapkant van Sugar Tax in de mix met de 90's dance welke vaak overdadig werd ingezet op Liberator. Het werkte meestal niet en in dit geval dus wel. Andy zingt krachtig en met gevoel en de muzikale omlijsting raakt de juiste snaar.

52. Our System 




Hhhmmm misschien wat te laag... Maar goed het is zoals het is, het heelal/ruimtevaart is weer eens het onderwerp bij dit nummer welke van English Electric komt en dat is op het moment van schrijven het laatst uitgekomen album. Het nummer heeft een prachtige opbouw en kom rond de drie en halve minuut tot een gecontroleerde ontploffing. Een fijn werkje.

51. Bondage of Fate 




Zo op de helft wordt de kwaliteit zo langzamerhand wel heel hoog. Zo ook met dit prachtstuk van History of Modern. Hoewel het niet echt lijkt op het voorgaande nummer is het recept toch enigszins het zelfde. Een redelijk kalm begin met een grote spanningsboog waar echt naar een climax toe gewerkt wordt. Hier komt de instrumentale explosie rond de twee en halve minuut , deze duurt niet heel lang waarna de song weer terug gaat naar zoals het in het begin klonk.

Mijn schaduwlijstje ziet er als volgt uit.

51. Souvenir
52. So In Love
53. 88 Seconds In Greensboro
54. Our System
55. Dreaming
56. Night Cafe
57. No Man's Land
58. Only Tears
59. Bondage Of Fate
60. Speed Of Light

Met in de buik van de lijst drie prachtige nummers uit de English Electric sessies
die me in de schoonheid van hun arrangement net iets meer ontroeren dan als song.