60. SPEED OF LIGHT

Hierover heb ik al genoeg gezeverd. Ik vind het een ondermaatse song.
Eentje die het niveau van Sugar Tax onderuit haalt. Het is het laatste nummer
dat voor die eerste LP zonder Paul opgenomen werd en ik begrijp dat men er een hit in zag.

Maar ik vind dat het lied net afbreuk doet aan de opzet van de plaat
waarin Andy een soort update van het vintage OMD geluid voor ogen had.
Ik hoor in de snelle hap van Speed Of Light al wat fout zou lopen op Liberator.

59. BONDAGE OF FATE

Een song die ik niet meer had verwacht en dus verrassend hoog vind staan.
(Nu we aan de tweede helft van de lijst beginnen, krijgen we dat soort opmerkingen.)

Neen, ik voel de genialiteit in de song niet die andere fans erin zien.
Ook in vroegere discussies op het forum bleek ik hier de algemene mening niet te delen.
Ik hoor vooral een arrangement dat handig gebruik maakt van de oude trukendoos.
Het is vermoedelijk de pathetiek in de song die me niet zo weet aan te spreken.

58. ONLY TEARS

Eén van de weinige songs op Liberator waar ik nog mee kan leven.
Hoewel ik minder van dit soort tracks hou, sluit ik me volledig aan bij vigils commentaar.
De bombastische productie van het album pakt mijn inziens beter uit op dit soort nummers.

57. NO MAN'S LAND

Heerlijk arrangement, maar (toch weer omwille van die operazang)
één van de laagst gerangschikte nummers uit de EE sessies voor mij.

Soms moet OMD opletten om niet te dicht in het vaarwater van Enigma of Enya te toeven.
Het zijn dan vooral de vocale capriolen van Andy die me toch wat jeuk aan de tenen bezorgen.

56. NIGHT CAFE

Beste vrienden, wat een lekker arrangement is dit toch.
Het is eigenlijk Andy die de song een beetje de das omdoet met zijn helium lichte vocalen.
Zijn stem is bijna onherkenbaar licht in de mix aangebracht en ik vraag me af waarom.

Het zou de derde single worden van English Electric, maar daarvoor weegt de song iets te licht.
Volkomen verantwoorde synthipop van het zuiverste water, maar een hit heeft een refrein nodig.
Ik hoop dat ik later in de top 100 met een betere kandidaat van EE mijn punt kan afmaken.

55. DREAMING

Ook ik mag al eens een lied verrassend hoog plaatsen, vind ik.
Hoe klinisch op de hitparade afgestemd deze afscheidssingle van OMD ook was: alles klopte.

In Vlaanderen haalde ie een paar weken de hitlijsten en ik vond het toen een te braaf liedje.
Nu vind ik het een erg lekker popsnoepje waarbij ik stiekem durf mee te zingen.

Op de vorige twee albums (met producer Stephen Hague) patsten de OMD drums soms te veel.
Op Dreaming klinken de drums weer doorleefder. Een subtiel maar belangrijk verschil voor mijn oor.

54. OUR SYSTEM

Opnieuw geniaal gearrangeerd volgens de antieke OMD regels.
Het is die balans tussen de gekke ideeën van Andy en de muzikale aankleding van Paul
die English Electric voor mij zo'n fantastische plaat maken. Die balans was er nog onvoldoende
op de voorganger History of Modern, een plaat die nog te veel op leftovers van Andy teerde.

Toch kan hij in deze schaduwlijst van 10 niet tippen aan twee vintage singles
en een albumtrack die voor mij net iets betekenisvoller zijn geworden.
Misschien dat dit over een paar jaren nog kan veranderen.

De geluiden in de intro en outro zijn trouwens echte ruimtevaartgeluiden.
Als de drums gaan knallen is een link met Maid of Orleans niet eens zo ver weg.

53. 88 SECONDS IN GREENSBORO

Zoals vigil schrijft weer akelig actueel geworden lied
dat verwijst naar een racistische aanslag van KKK sympathisanten in de US.
Een indicator dat OMD met het album Crush wel degelijk op de Amerikaanse markt mikte.

OMD wilde op Crush ook van dat synthipop voor tieners predicaat af.
Klinken als een popgroep, waar ook ruimte is voor gitaren en blazers was het idee.
Op 88 Seconds pakt dit goed uit omdat de baslijn stevig genoeg is om de gitaarpartij te dragen.
Door al dat knetterende gitaarwerk krijgt het protestlied ook de ernst die het verdient.

Voor mij is de tweede plaatkant van Crush trouwens de beste plaatkant
die Orchestral Manoeuvres in the Dark maakte tussen Dazzle Ships en English Electric.
Toch zijn er al drie nummers van voorbij gekomen en gok ik zelfs dat eentje het niet gaat halen.

52. SO IN LOVE

Soms lees je dat een klassieker het album niet eens dreigde te halen.
En dan frons je uiteraard de wenkbrauwen. Wat zou Crush geweest zijn zonder So in Love.
Een jaar na de top 10 successen van Locomotion en Talking Loud and Clear is OMD weer present.
Als je met een single van je zesde langspeler nog een hit kan scoren, ben je geen eendagsvlieg.

Ik hou van het gitaartje in de mix en was aanvankelijk verrast door Andy's falsetstem in het refrein.
Net als de twee reeds genoemde popsingles heeft ook So in Love weer een herkenbare baslijn.
Dat was toch wel een handelsmerk van de mid-80s OMD hit: een meer dan aardige baslijn.

51. SOUVENIR

Natuurlijk staat Souvenir te laag.
Enola Gay, Souvenir en Maid of Orleans: met die drie hits schreef OMD geschiedenis.
De twee eerste hits waren mega (lees: top 3) in een aantal Zuid-Europese landen.
Met de derde veroverden Andy en Paul definitief de Benelux en Duitsland.

Souvenir lijkt het kneusje in de rij omdat het de wervelende dansbaarheid van Enola Gay
of de epische dimensies van Maid of Orleans mist. Souvenir is verre van wereldschokkend.

Geschreven door Paul en bandlid Martin Cooper (sax en synths).
De basis wordt gevormd door vocale loops zoals je die ook hoort in I'm Not in Love van 10cc.
Paul wilde een song die gedragen werd door een synthetisch koor van vocale loops.

Daarop zette hij een melodie die uitblinkt in zijn eenvoud.
De beste melodieën zijn vaak de simpelste, vraag maar aan Kraftwerk.
Uiteraard schreef Paul er een romantische tekst bij die hij bescheiden inzong.

Volgens mij zit daar de aantrekkingskracht van Souvenir: geniaal in zijn eenvoud.

Andy vond het maar niets, dat softe popgedoe. Maar het verhaal wil
dat Paul Enola Gay (een solowerk van Andy) een jaar eerder veel te poppy vond.
Beide nummers werden toch een single en een grote hit. Iedereen weer blij verrast.

Hier de eens maar nooit meer live versie van Souvenir met Andy als zanger. Dit omdat Paul een dag er voor opeens was opgenomen in t ziekenhuis voor een ingreep.

OMD Souvenir sung by Andy live at Rewind Scone 26 07 2015 - YouTube

Je kan zo'n nummer dan natuurlijk gewoon niet zingen uit respect voor je maat.
Maar ik vermoed dat Andy stiekem ook graag eens een slipje krijgt toegeworpen.

Ik herinner me verder nog dat een paar klasgenoten
wel een oogje hadden op die oranje wagen in de videoclip.
Alle beetjes helpen om van een song een hit te maken.

Ze hadden een vaste setlist en die wilde hij zo kortdag niet ineens veranderen is het verhaal. Punt is ook dat de rest van de band ook ineens een ander liedje moet instuderen. Het ging ook maar om nog maar 1 optreden was het verhaal volgens mij

50. Silent Running




Op de vijftigste plek staat het negende nummer van Dazzle Ships. Qua dreigende sfeer een nummer welke wat mij betreft wel bij Organisation zou passen. Daardoor is Joy Division niet heel ver weg. Een mooi ietwat zwierderig nummer waarbij de toetspartijen van onschatbare waarde zijn. Een mooi begin van de beste 50 van Orchestral Manoeuvres in the Dark.

49. Never Turn Away




sad, drifting music and boring, and felt that to lift a fourth single from the album was superfluous.

een liedje van Paul en uiteraard een redelijk soft liefdesliedje. Wel een van de betere vanuit zijn hand. Het lied is volledig geschreven door Humphreys. Enkel de titel zou verzonnen zijn door McCluskey. Het lied is op zich niet heel bijzonder tot het moment aan het eind dat het even los barst met allerlei synths en bellen (een variatie op toeters en bellen) wat echt prachtig is en het lied een enorme boost geeft. Never Turn Away was de 4de single van Junk Culture en de helemaal bovenin geschreven recensie van het toen erg populaire blad Smash Hits gaf aan dat het lied wel mooi is maar zeker geen single. De recensent van dienst die dat schreef was overigens Neil Tennant, daar zouden we na 1984 nog een heleboel meer van gaan horen!

Voor mij mochten de S, S en S wel fors hoger.
-Souvernir
-So in Love
- Silent Running

De top 50 begint sterk. We hadden niet anders verwacht.

Dus als ik het goed begrijp gaat de PSB hit Being Boring over Never Turn Away van OMD.

Even een kort intermezzo om het wachten wat aangenamer te maken.

He rustig aan heh meneer Buizen 2.0

48. Everytime




We zagen Everyday al voorbij komen en hier is Everytime. Laat die laatste nou toevallig de B kant zijn van Everyday. Een prachtig werkje opgenomen tijdens de Liberator periode. Het vernuft wat zo vaak ontbreekt op dat album is hier ruimschoots aanwezig. Een heerlijke trip!

47. Stay (The Black Rose and the Universal Wheel) 




Potver wat een uitbundigheid vinden we op nummer 47. Dit is het openingsnummer van het 1986 album The Pacific Age. De blikken drums hadden mooier kunnen zijn in een betere wereld maar verder is er weinig mis met uptempo heppie de peppie liedje. Hoor ik daar op twee derde zelfs nog even een gierende gitaar?

46. Women III 




Hoera, het is een heerlijke laidback lentedag!

Veel nummers van Crush hebben een bepaalde bedrukte sfeer maar daar is bij dit nummer geen spraken van. Dit is het nummer met misschien wel de mooiste zanglijnen die OMD ooit schreef. De sax van Martin Cooper is prominent aanwezig en de zwierige synthpartijen van Paul zijn meer dan fijn.

Drie nummers op rij die geen schijn van kans maken in mijn top 50.
Daarom blijft zo'n topic interessant. Je gaat je afvragen wat je zelf niet hoort.

Ze verdienen dus een herkansing in mijn volgende recensieblok.
Vooral Every Time dat ik me niet spontaan voor de geest kan halen.

45. Bunker Soldiers 




Op 45 een ietwat ongemakkelijke plaat. Niet wat betreft het opnemen in de lijst want dat stond wel vast maar gewoon qua sound. Het klopt allemaal net niet, beetje te vals, te schel had beter geproduceerd kunnen worden maar al met al is het toch gewoon een lekker nummer. Het komt van het debuut, ondanks alle synths riedels een ietwat ongepolijst album.

44. Stay with Me 




Op 44 het tegenoverstelde van 45. Het klinkt perfect en het is zo clean als wat. Het begon als een nummer van Andy maar die kwam er niet verder mee en gaf het aan Paul die het nummer autobiografisch maakte. De tekst gaat over de moeizame relatie die hij had met zijn dochter nadat hij was gescheiden van zijn vrouw. Qua muziek is het een redelijk typische Paul compositie en daar heb ik het niet altijd op zoals eerder aangegeven. Maar soms raakt zo'n glad liefdesliedje me wel en dat is in dit geval dus ook zo.

43. Hard Day




Hard Day vormt samen met Love and Violence het letterlijke hart van het album Junk Culture. Tekstueel komen er dingen in beide liedjes terug. Het is weer eens zo'n popliedje van OMD wat aan alle kanten buiten de lijntjes kleurt en dat maakt de band vaak zo interessant maar tevens ook onbegrepen door de echt grote massa. Op twee derde van het lied geeft Andy weer eens een fijne vals zing cursus voor gevorderden

let ook op de heerlijk knorrende bas!

Voor 2 pond o.a Joy Division, OMD, Echo & The Bunnymen en Teardrop!

Hier de poster

johan de witt waar was je

42. Almost




Voor de debuutsingle van OMD moeten we helemaal terug naar de 70's. Electricity verscheen in mei 1979 op single. De B kant werd Almost welke je hier op nummer 42 tegen komt. Op het eerste album van OMD welke uitkwam in 1980 is Almost ook te vinden. Een heerlijke harmonie van synths en basloopjes waar OMD toen de wereld mee verbaasde. Dit nummer had ook zomaar een stukje hoger kunnen staan maar dat doet het dus op dit moment niet.

41. The Avenue




Wederom een B kant, dit keer de B kant van Locomotion. Als er zo'n beetje 1 nummer is wat haaks staat op Locomotion staat is het The Avenue wel. The Avenue is een combi van Organisation en Dazzle Ships en heeft zoveel onderhuidse spanning in zich dat het bijna ongemakkelijk is. Een prachtig spooky werkje welke je ruim vier minuten laat sidderen van genot. Opvallend is het meefluiten van een mens (ik neem aan Andy) aan het eind van dit mooie nummer.

Beste OMD vrienden, zo zijn we toch ineens bij de beste 40 aangekomen. Aangezien ik alle nummers van OMD een cijfer en dus ook van een positie heb gegeven volgt hieronder de onderste vijf. Of te wel de slechtste vijf nummers van de band en die we dus ook vanzelfsprekend niet meer gaan zien.

All Wrapped Up (4:23)
Heaven Is (4:30)
Time Zones (1:49)
The Gospel of St. Jude (2:24)
Pulse (3:43)