Hmm, even op de wishlist in SLSK en zo gevonden hoor!

57.

Artiest: Soft Cell
Nummer: Torch

https://img.discogs.com/E1j3eNoS66uVcrVNoAeCJJxas9w=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-94801-1241539696.jpeg.jpg

Staat op: Torch (12"")
Genre: Pop
Jaar: 1982
Land: Verenigd Koninkrijk
Label: Some Bizzare
Referentie: El Ninjo en de MuMeladder

Mijn dansmuziek krijg ik het liefst geserveerd met drums, synthesizers en eventuele vocalen (meestal liefst geen) in een stevige structuur ingepakt, waarbinnen dan geëxperimenteerd kan worden. In clubs geniet ik het meest van donkere audioblokjes die een eindeloosheid suggereren en die zich in mijn hoofd tot abstracte vormen vermengen. Af en toe komen echter uitzonderingen bovendrijven die niets van dit al in zich houden en toch binnen dezelfde gevoelsruimte vallen – en een zo’n uitzondering is ‘Torch’ van Soft Cell. Een verwarrende keuze vermoed ik, vind ik althans zelf als ik de elementen uit elkaar trek. Maar Torch is precies veel meer dan die elementen en ik kan er moeilijk de vinger op leggen waarom: Marc Almond’s zang is pathetisch op het absurde af, de trompetjes (of wat lees ik nou: de flugelhorn(?)) vallen bijna om van flauwigheid, een veel groter ‘80s stempel kan er niet op. En toch vind ik dit een tijdloze plaat.

‘Torch’ leerde ik kende dankzij Musicmeters laddercompetitie, ik vermoed rond 2008/2009. En toen ik daar ook door het jaar heen nog regelmatig in stemde kreeg Torch vanaf ontdekking direct steevast het volle pond aan punten. Het pontificale, theatrale brengt voor mij een afstandelijkheid teweeg die maakt dat ik gevoelsmatig om het nummer heen kan lopen, het in meer dimensies kan bekijken. Het zal dan ook geen toeval zijn dat er een versie van acht en een halve minuut gemaakt is: die versie is niet beter, maar je kunt er nog net wat verder in verdwalen, begeleid door die onverstoorde blikken drumcomputer die meer energie met zich meedraagt dan hij op het eerste gehoor doet vermoeden. Die energie in combinatie met de track’s zwelgende zwierigheid is de laag waarop ik vervolgens minutenlang kan zweven. Jammer dat dit, los van eventuele ‘80s avonden, niet meer in clubs gedraaid wordt. Evengoed kan ik er na vele tientallen beluisteringen nog steeds de vinger niet helemaal op leggen – en ik vermoed dat precies dat ‘Torch’ tot klassieker maakt.

Soft Cell - Torch (Extended) - YouTube

56.

Artiest: Smog
Nummer: Bathysphere

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/733.300.jpg

Staat op: Wild Love
Genre: Rock
Jaar: 1995
Land: Verenigde Staten
Label: Drag City
Referentie: Zachary Glass

Het is vaker gezegd en wat mij betreft regelmatig terecht: veel van de mooiste gezongen muziek is melancholisch, treurig of ronduit cynisch. Positieve muziek klinkt al snel jolig en belachelijk, terwijl zware muziek dieper doordringt of alle registers eens goed kan opentrekken. Veel tragische of pijnlijke muziek gaat, ondanks de negatieve teneur, daarbij om grote gebaren. Zelfs de meest minimalistische singer-songwriters bezingen grote dingen als uitzichtloosheid, eenzaamheid, en de dood. Ze verbinden die thema’s vaak aan grootsheid, zoals steden of landen, of zelfs aan nog grootser overkomende abstracties. De muziek viert het leven niet, maar is wel groots en overweldigend in zijn ellende – en wordt daarbij vaak nog kracht bijgezet door de daadwerkelijke levensloop van de muzikant.

Smog doet op ‘Bathysphere’ en overkoepelend album ‘Wild Love’ eigenlijk het omgekeerde: met vaak verwarrend theatrale en grootse gebaren bezingt hij kleinheid. In plaats van gewapend met enkel een gitaar de wereld op zijn schouders te torsen haalt Bill Callahan een vol orkest van stal om zich vervolgens op te sluiten in een verhuisdoos. ‘Bathysphere’ is het jongetje dat een glimp van de buitenwereld opvangt en vervolgens resoluut besluit zich de rest van de dag op zijn kamer op te sluiten. Maar toch steeds weer naar buiten gedwongen wordt. Zonder teveel van deze parel te willen afwijken, ziet de luisteraar het albumnummer na afloop nog beter in perspectief geplaatst met een vijftal nummers die elk onder de twee minuten klokken en daarbinnen vreselijk theatraal tekeer gaan. Dat is Smog: de man die de wereld niet als een god overziet, maar die vanuit zijn kamertje tussen de gordijntjes door naar buiten tuurt. Hij wil wel ontsnappen, maar dan in een kleine cabine, vast aan een touwtje. Hij vraagt het eerst even aan zijn moeder hoe het allemaal moet en zodra zijn vader hem vertelt dat hij helemaal niet kan zwemmen keert hij vlug weer om.

Wat Smog zingt is herkenbaar, en door zich te omgeven met grote gebaren maar zichzelf klein te maken is hij geloofwaardiger en onafhankelijker dan wie dan ook. ‘Bathysphere’ is het visitekaartje van Smog als eigengereide legende. Het is goed toeven in het mini-universum van Callahan, dat bol staat van de zware instrumentaties en theatrale plannen, maar dan wel veilig in zijn hoofd. Bathysphere toont dat allemaal.

Smog - Bathysphere - YouTube

55.

Artiest: Charalambides
Nummer: Joy Shapes

https://www.musicmeter.nl/images/cover/42000/42919.300.jpg

Staat op: Joy Shapes
Genre: Folk
Jaar: 2004
Land: Verenigde Staten
Label: Kranky
Referentie: Koenr

De zwaarste bergwandelingen, de grootste sportieve inspanningen en de lastigste intellectuele uitdagingen geven het meeste voldoening wanneer je ze eenmaal volbracht hebt. Zware kost wordt nu eenmaal vaak het meeste beloond, en juist dat is vaak een goede reden om een nieuwe uitdaging aan te gaan. ‘Joy Shapes’ van Charalambides is zulke zware kost. Wat in muziek echter anders is: de stilte na afloop is in principe geen beloning voor het uitzitten van uitdagende muziek – hoewel een Merzbow, zonder daarbij cynisch of negatief te zijn, dit effect wel eens succesvol oproept. Charalambides hebben op het eerste echter niets met Merzbow te maken: hun ijle, zijdezachte muziek is haast tegengesteld aan de noise-exercities van de Japanse geluidsmartelaar. Toch kenmerkt de muziek van beiden een onmiskenbare uitdaging, een evenwichtsbalk met links de stopknop en rechts de bewondering.

Met ‘Joy Shapes’ kan ik de helft van de tijd weinig: het voelt als gejengel en is zweveriger dan een wolk, terwijl mijn voeten uit alle macht op de grond proberen te blijven. Dit zijn dan de verkeerde momenten om hem op te zetten: zo delicaat als de klanken van Christine Carter op het gelijkgetitelde album, zo makkelijk kan de balans de verkeerde kant op vallen. Maar dan die andere helft: je hebt er even je best voor gedaan, de situatie ernaar ingericht: licht uit, koptelefoon op, vrij van gedachten, spanningen of eigenlijk welke vorm van ratio dan ook. Dan straalt ‘Joy Shapes’ de hersenen binnen als een krachtige laser. Vrij van verwachtingspatronen, maar ook van hoe harmonie eruit zou moeten zien, is Joy Shapes een vederlicht meesterstuk. Een ode aan de vrijheid, met naar mijn idee de mooiste en meest passende titel uit deze lijst. Je moet het maar durven (en kunnen) maken!

Regelmatig lees ik op musicmeter berichten in de strekking van: ‘als het me niet pakt, ga ik er geen extra moeite voor doen’. Dat zou jammer kunnen zijn. Mijn ervaring is dat moeite doen in muziek, op een heel andere manier dan in fysieke of intellectuele inspanning maar net zo waar, ontzettend kan lonen, als je maar een klein aanknopingspuntje hebt, een klein vonkje voelt. Mijn tip uit ervaring voor nieuwe luisteraars van dit buitenaardse duo: luister dit losse nummer een uur lang in herhaling. Ik doe dat zelf ook nog regelmatig. Misschien zelfs wel liever dan het volledige album af te spelen, want dat is wel een erg heftige beproeving (uiteindelijk eveneens fantastisch overigens). Nooit geschoten is altijd mis; goede kans dat hij langzaam binnen begint te kruipen, zoals hij dat ook altijd weer bij mij doet. Je legt hem een paar maanden weg, luistert hem een keer en denkt: goh, vond ik dit nou echt zo fantastisch? Bent toch geïntrigeerd en zet hem een tweede keer op en voor je het weet zit je eraan vast als een insect in het web van de spin. In een ander referentiekader had dit goed mijn nummer 1 van de lijst kunnen zijn; rekening houdend met de realiteit van alledag (waarom eigenlijk?) staat hij zo goed.

Charalambides - Joy Shapes - YouTube

54.

Artiest: Reflection Eternal
Nummer: Good Mourning

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4025.300.jpg

Staat op: Train of Thought
Genre: Hiphop
Jaar: 2000
Land: Verenigde Staten
Label: Rawkus
Referentie: FAME

Je hoeft je niet heel lang in Hiphop te verdiepen om hoofdschuddend te reageren op mensen die zonder verdere context stellen dat het genre te agressief, vrouwonvriendelijk of wat al niet meer is. Toch moet ik bekennen dat ik in veel gevallen hiphopplaten opzet om gedachteloos naar lekkere, bewogen maar ongecompliceerde muziek te kunnen luisteren. Zelfs de tracks die me kippenvel bezorgen – en dat gebeurt regelmatig – doen dat in de eerste plaats met een sfeerschets of een ongelofelijk dikke beat. ‘Good Mourning’ is wat dat betreft een uitzondering: het is Talib Kweli’s ontroerende beschouwing van de wereld in beweging, bescheiden weggestopt op nummer 19 van het 20 nummers tellende Train of Thought. Op deze plaat, met Kweli in zeldzame symbiose met de later nooit meer relevante producer Hi-Tek, komt de rappers trein na een geweldig positieve en kleurrijke reis langzaam tot stilstand.

Reflection Eternal leerde ik rond mijn dertiende kennen naar aanleiding van een ‘brand-ruil’ met een goede vriend: een eerlijke uitwisseling van twee kopietjes van elkaars favoriete cd – ik brandde mijn originele Doggystyle van Snoop Dogg op een lege CD en kreeg daar een in de vorm van ‘Train of Thought’ een hele nieuwe wereld voor terug. De sterk op Afrikaanse ritmes gebaseerde producties van Hi-Tek intrigeerden direct en aanvankelijk kon ik ‘Too Late’, dat lang met deze notering streed, probleemloos tien keer achter elkaar draaien. ‘Good Mourning’ had langer nodig om onder mijn schulp te kruipen, is binnen het hiphopcircuit haast verlegen te noemen. De track vat het hele leven samen, met hier eens een klassieke Inspectah Deck-sample (‘Stay awake to the ways of the world..’), dan weer een venijnige line (‘Just because no one can understand how you speak, does not necessecarily mean that what you be saying is deep’). En dat alles over die meanderende beat, die uitmondt in een fade-out langs overleden sterren en verloren vrienden.

‘Good Mourning’ is zo bescheiden, zo contemplatief, dat je er spontaan tranen van in je ogen kunt krijgen. Er wordt geen verhaal verteld en dat is ook helemaal niet nodig: Kweli’s beschouwingen zijn bijna brag ’n boast, maar dan in spiegelbeeld – het tegelijkertijd verkennen en afbakenen van nieuw terrein, maar dan wel met een ongekend bewust randje.

Talib Kweli - Good Mourning - YouTube

53.

Artiest: cv313
Nummer: Beyond the Clouds (Reprise)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/214000/214669.300.jpg

Staat op: Seconds to Forever
Genre: Dubtechno
Jaar: 2010
Land: Verenigde Staten
Label: Echospace
Referentie: GrafGantz

Toen Rod Modell en Stephen Hitchell halverwege de jaren ’00 opdoken met een enorme stroom aan futuristische dubtechno 12”s, werden ze door een groot deel van het kritische publiek van dit subgenre onthaald als de troonopvolgers van het Basic Channel-geluid. Deepchord, Echospace, cv313: aan welk alias of solo-project de twee ook werkten, ze konden rekenen op de steun van enkele tienduizenden zeer trouwe volgers wereldwijd. IJkpunt in die onoverzichtelijke (en naar mijn idee soms ook kwaliteit in de weg staande) lading platen was ‘The Coldest Season’, een volwaardig album dat ook door popcritici unaniem geprezen werd. Nu is dubtechno in het algemeen het meer nerdy, teruggetrokken broertje van techno, dat vaak niet de brede waardering krijgt dat het verdient, maar dat nu juist The Coldest Season die lof ten deel moest vallen verbaasde mij, kwam zelfs een beetje willekeurig op me over. Ik vond het veelal aardige concepten, maar vond – in tegenstelling tot Basic Channel, Porter Ricks, Convextion en de Chain Reaction-uitlopers – het geluid te plastic, te gepolijst en te doordacht. Kwam er eindelijk euforie over een van mijn meest geliefde genres, kon ik daar niet in meedelen…

Een paar jaar later, in 2010, kreeg ik cv313’s 12” ‘Seconds to Forever’ ter overname aangeboden van een vriend die in al zijn enthousiasme twee exemplaren besteld had. Het was me niet helemaal duidelijk of hij dit expres gedaan had, maar hij zat er duidelijk bovenop, wat geen overbodige luxe is in de vijver van hongerige fans die de vaak gelimiteerde releases binnen enkele dagen doen uitverkopen. Aarzelend legde ik het aanlokkelijke transparante vinyl op de speler. Vervolgens heb ik de plaat de hele dag niet meer stopgezet. Omdraaien en omdraaien, gevangen in de eindeloosheid van CV313 (Stephen Hitchell solo), die hier naar mijn idee meer naturel klinkt dan Deepchord of Echospace meestal doen. Uiteindelijk zette ik vooral de 23-minuten lange B-kant ‘Beyond the Clouds (Reprise)’ met gemak uren achter elkaar op. Een eindeloze geluidssoep van zwevende, veeldimensionale grijstinten. In een keer begreep ik de loftuitingen. En dat gold voor meer critici van het gehele genre, getuige het volgende commentaar van discogs-user maroko: Never was into dub techno and the whole "let-the-wind-hiss-through-my-headphones-for-twelve-minutes" aesthetic, but this record is something else.

Nu blijft ‘Beyond the Clouds’ een aparte plaat: het is meer een kunstwerk dan een track – je blijft er in hangen en kunt bijna niet meer loskomen; het geluid is een magnetisch veld waar je mentaal niet uit kunt of wilt stappen. Een veld waar je langzaam naar het centrum leviteert en in een steeds stabielere, meditatieve toestand komt. Het nummer zou zich daarmee prima lenen om in een museum overal permanent aan te staan (al zul je het gros van de bezoekers er vast gek mee maken). Het is fysiek aangename muziek en daarmee nog altijd het beste uit de Echospace-hoek.

cv313 - Beyond The Clouds (Reprise) - YouTube

Ja, dit is er inderdaad eentje om een hele dag op repeat te zetten ?

52.

Artiest: Nico
Nummer: The Falconer

https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16815.300.jpg

Staat op: Desertshore
Genre: Rock
Jaar: 1970
Land: Duitsland
Label: Reprise
Referentie: Toine Rorije - niet meer actief op deze site

Nico leerde ik, zoals waarschijnlijk iedereen, kennen door de beroemde banaan. En hoewel dat album, ‘The Velvet Underground & Nico’, in de eerste plaats wordt gedragen door de composities van John Cale, en juist de balans tussen Lou Reed en Nico de spanningsboog straktrekt, komen de uitschieters stuk voor stuk van de Duitse diva. Haar dikke accent en lage stem maken haar tot onbereikbaar opperwezen waar de andere VU-leden alleen maar naar kunnen hengelen. Diezelfde indruk maakt ze op solodebuut Chelsea Girl, hoewel daar naast de afstandelijkheid ook de donkerte intreedt. Maar dat alles is echter niets vergeleken bij de lijkbleke, angstwekkende waanzin die op ‘Desertshore’ de boventoon voert.

Desertshore’s magistrale opener ‘Janitor of Lunacy’ bezorgt me al direct de koude rillingen en is daarmee een plechtige ingeleide voor Nico’s absolute hoogtepunt, ‘The Falconer’. Dit monumentale blok zwaarte voelt als een grote donkere stofwolk, met John Cale in een geweldige rol als leverancier van donkere drones en klassieke piano, die zeker in 1970 bijzonder apart geklonken moeten hebben in deze rock-context. Nico dringt rechtstreeks door tot je binnenste, waarbij flarden tekst voldoende zijn om sfeerbeelden muurvast te zetten. Als een zandstorm blaast The Falconer minutenlang warmte en koude tegelijk door mijn hoofd heen.

De omslag in het nummer, rond de 3 minuten, lijkt een paar seconden hoopgevend te zijn. Maar ondanks de vrolijke melodietjes en melodierijke zang is deze eigenlijk nog treuriger dan het voorgaande. Om vervolgens weer teruggeslingerd te worden naar de eindeloze basis, met een buitenaardse Nico, die volledig losgekoppeld is van alles dat zou kunnen relativeren. Het is moeilijk te zeggen of Nico het beste tot haar recht komt in contrast met de mannelijkheid van de Velvet Underground, omdat ze Desertshore met zoveel gemak zelf kan draagt. Het album, dat nog geen half uur duurt, laat een diepere indruk achter dan de meest grootse werkstukken, waarvan The Falcon als hoogte- en zwaartepunt algauw een vijfde inneemt. Loodzwaar en beeldschoon.

Nico - The falconer - YouTube

Fantastisch album, al heb ik duidelijk meer moeite met het aankruizen van een favoriet dan jij. Bij mij zouden (inderdaad) Janitor of Lunacy, Abschied en All That Is My Own in de running zijn.

Ja.

Heb je weleens op de sublieme begeleiding van All That Is My Own gelet? En de vaart die in dat nummer zit.

Topalbum

Eens met jullie! Een gemakkelijke keuze is het inderdaad zeker niet - wel vind ik Nico's solonummers los weinig aan kracht verliezen, waar ze het op de banaan juist meer van het samenspel met de rest moeten hebben.

Ga je dit topic nog eens oppakken Gyzzz? Ben benieuwd naar je laatste 51 nummers

Geen idee hoe ik hier terecht kwam; ben eigenlijk helemaal geen lijstjestopic-sneuperd, maar wellicht ogv eerdere ervaringen met jouw 'gewone' top 100 hierheen geclickt. Dubtechno - een aanduiding die ik hier heb leren kennen - ligt mij wel, en deze cv313 zeker. De laatste alinea van je relaas bevat veel herkenbaars - ooit heb ik een vergelijkbare typering gelezen bij Pub - Do You Ever Regret Pantomime? (2001) en ook dat album - ik ben meer een albumdraaier - maakt je los van het tijd/ruimte gegeven. Anders dan veel concreet gefocuste pop/rock brengt dit type muziek je in een soort tussenstadium.

YouTube blijft doordraaien en nu hoor ik cv313 - Space [ Echospace ] en dat is dan wel een stukske minder.

Haha - daar vraag je wat! Ik was alweer helemaal vergeten dat ik hier ooit door tijdgebrek was vastgelopen.

Wel een mooi voornemen, al vrees ik dat het er de komende aantal weken nog niet inzit. Thanks voor de reminder iig

@Mju: Pub inderdaad ook vaak erg mooi (stond ook in mijn Dance top100). cv313 kan wisselende resultaten opleveren, waarschijnlijk het gevolg van zijn nogal (te) hoge productiviteit.