32. WILDERNESS



Wilderness staat zo hoog omdat het een machtig voorbeeld is
van de productietechniek van Martin Hannett die de aanwezige instrumenten
ten opzichte van elkaar in het stereobeeld enige vertraging meegeeft zodat drums,
bas en gitaren zich als muren om de zanger sluiten en je wordt meegezogen in de tekst.

En tekstueel is dit natuurlijk een sterk voorbeeld van Ian de ziener (war-saw)
die zich doorheen de tijd een beeld vormt van de duistere zijde van het mensdom.

31. LOVE VIGILANTES



De opener van Low Life (1985) rammelt met onze gevoelige lichaamsdelen.
New Order goes country en wat voor een cowboyverhaal brengt Bernard hier?

Een dood gewaande soldaat keert terug naar huis alwaar hij zijn vrouw en kind hoopt weer te zien.

I want to see my family
My wife and child waiting for me
I've got to go home
I've been so alone, you see

Ik herinner me nog levendig hoe dierbare overledenen me opzochten in mijn dromen.
Het maakt deel uit van ons verwerkingsproces dat wij af en toe spoken ontmoeten.

Wat schreef ik eerder weer over de melodica die Bernard van Ian had gekregen?
Hij fungeert als een misthoorn waarmee Curtis weer even tot leven kan worden gewekt.
Hier vervangt hij ook de mondharmonica die de Morricone fan in Sumner wilde gebruiken.

Then I looked into her hand
And I saw the telegram
That said that I was a brave, brave man
But that I was dead

Welke bewaarengelen zijn bij machte geweest op hem uit de doden te helpen herrijzen?
En wie droomt er hier nu eigenlijk in dit lied: de dode soldaat of zijn nabestaanden?

Op de metafoor van de soldaat kom ik later nog even terug.

30. I REMEMBER NOTHING



De top 30 bevat zonder meer 29 toppers die voor mij allemaal ***** waard zijn.

Waarom 29, zie ik sommigen fronsen? Wel omdat ik er eentje vergeten ben.
Bleek dat ik tweemaal dezelfde titel had gezet bij de laatste 30. Hoe zal ik dit oplossen?
Wellicht door de enige ontbrekende JD track (The Drawback) onderaan bij de 99 anderen te plaatsen.
Ik zal vervolgens nummer 13 leeg laten en daar een huiswerkje voorzien voor de trouwe volgers.

Ondertussen loopt I Remember Nothing... een prachtig desolaat nummer
dat nergens anders thuishoort dan aan het einde van een indrukwekkend album.
Met de nodige achtergrondgeluiden van Martin Hannett, maar vooral met een zanger
die zowaar met zichzelf in dialoog lijkt te gaan. Ik vind dat een erg doeltreffende vondst.
In tijden van totale vervreemding blijf ik enkel nog mezelf achter...

Eurythmics zal in 1983 hun classic album Sweet Dreams (Are Made of This) besluiten
met het epos This City Never Sleeps dat voor mij in een gelijkaardig straatje past.
Ook Stanlow van OMD's Organisation (1980) komt van opvatting in de buurt.

Maar de meest frappante gelijkenis is te horen op En Toen Was er Niets Meer
van de uit het Vlaamse Limburg afkomstige postpunk band De Brassers.
Eigenlijk hun enige, memorabele nummer. Lijkt wel in dezelfde kelder opgenomen.

29. 1963



Soms is een B-kant zo sterk dat je hem onrecht aandoet door hem zo te noemen.
Het zou dan ook niet lang duren of 1963 zou (in remix) herboren worden als een A-kant.

Het aantal liedjes dat over Johnny geschreven is, lijkt haast ontelbaar.
Johnny is een archetype in de rock, maar de datum 1963 doet ons aan Kennedy denken.
Ik wil mijn hoofd niet te lang breken over een song die weemoedig mijmert over vroegere tijden.

Eigenlijk is 1963 qua aankleding een atypisch New Order nummer.
De verschillende instrumenten stellen zich zonder meer ten dienste van de song.

Een niet kapot te krijgen song.

28. THE ETERNAL



Er was een tijd dat dit nummer heel dicht bij mijn top 10 zat.
Maar uiteindelijk hou ik toch meer van de songs die een zekere strijd in zich dragen.
The Eternal is contemplatiever en beweegt zich voort als een begrafenisstoet.

Er zit een zekere anomalie in het zomers tsjirpen van de krekels
en het herfstig vallen van de bladeren aan het einde van het nummer.

Aanleiding voor de song zou een minder begaafde jongen zijn die vanuit zijn lethargie
steeds op dezelfde plaats de wereld die hem voor de rest grotendeels ontgaat, gadeslaat.
Of hoe de eeuwigheid of tijdloosheid het aardse leven kan binnentreden.

In hoeverre zet een depressie de mens buiten zichzelf en de tijd?
Wat gebeurt er op het moment dat iemand de voeling verliest met de werkelijkheid?

The Eternal bevat één van de mooiste verzen die Ian Curtis ooit schreef.

No words could explain, no actions determine,
Just watching the trees and the leaves as they fall.

Alsof je vanuit je eigen graf de wereld in al zijn eeuwigheid kunt gadeslaan.
En die piano brengt de luisteraar subtiel op het spoor van Chopins dodenmars.

In de wereld van Dead Can Dance ontwaakt in de dodenmars de lente.

Op 28? ?

Hoe zou jij 30 songs rangschikken die je alle 30 even goed vindt? Ik grotendeels met de natte vinger.

27. TRUTH



Nummer van Movement (1981) dat me van in het begin trof.
In tegenstelling tot de rest van het album mettertijd niet weggezakt.
(Al heeft deze top 100 me de liefde voor NO's debuut doen terugwinnen).

De melodica is daar. De frasering van Bernards vocalen vind ik subliem.
Er is een ijle synthesizer en er zijn de holle ritmes die allemaal bijdragen tot het creëren
van die inderdaad erg onwezenlijke sfeer. De gitaren fungeren als een gordijn van tranen.

Truth is de soundtrack bij het ontwaken uit de denkbeeldige nachtmerrie.
Het verschrikkelijke nieuws dat niet tot ons wou doordringen is een onomkeerbaar feit.

26. SHADOWPLAY



Shadowplay behoorde lang tot mijn UP top 3, maar valt er nu net buiten.
Laat me nogmaals beklemtonen dat we het hier over ***** songs onder elkaar hebben.

Vroeger had ik een solide theorie over het onderwerp van de song.
Maar ik weet niet of ik die vandaag zelf nog onvoorwaardelijk aanhang.

De room with no window in de corner doet me denken aan The House of Dolls.
De Joy Divisions waren de afdelingen waarin SS officiëren joodse vrouwen misbruikten.
Je bange leven in ruil voor het misbruik dat begaan werd door de moordenaars van je familie.

Er is een theologie die stelt dat Jezus in elke mens die moet lijden opnieuw wordt gekruisigd.

De protagonist in Shadowplay is op zoek naar een iemand.
Die iemand kan een geliefde zijn, een vriend, een vader of moeder, maar ook God.
Ik heb naar God gezocht in het diepste van mijn ellende, in het donkerste van de nacht.
Het enige wat ik vond is dat God elke keer weer door de mens verkracht en vermoord wordt.

En dan dat overrompelende gevoel van machteloosheid. Ik kon enkel toekijken in ongeloof.
Meer nog, er is zelfs spraken van een schudgevoel: I let them use You for their own ends.

Die theologie van het kruis wordt soms verbonden met Johannes van het Kruis.
En dat die Spaanse karmeliet en mysticus wel wat met Ian Curtis gemeen had, merk je in de link.
Trouwens, mystici (middeleeuws zieners die hun visioenen beschreven) bleken vaak epileptici.

Donkere nacht van de ziel - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Heeft JD met 'I Remember Nothing' een trend gezet voor andere post-punk albums? De A of B-kant van het album afsluiten met een traag, zwaar, introvert en/of uitgesponnen nummer. Ik noem onder andere 'New Dark Age' van The Sound, 'Darkest Parade' van the Comsats en 'View from a Hill' van the Chameleons.

En wat te denken van 'The Overload' van Talking Heads? Een nummer waarvan het gerucht gaat dat het door de Heads is geschreven vanuit een voorstelling van hoe Joy Division zou klinken zonder de muziek van de band ooit gehoord te hebben (maar op basis van wat ze over Joy Division in de muziekpers hadden gelezen) - zou het echt waar zijn?

Voor mij gewoon top 10. Op één. Hoewel de Peel-versie van Colony dicht tegen die positie aanschuurt.

...the procession moves on, the shouting is over...

No offence dazzler. Zoals eerder al gezegd, het is een (zeer) persoonlijke lijst. Net als bij jou, heeft JD en NO een groot deel van mijn studententijdperk bepaald. Bij jou zijn teksten imo zeer bepalend, bij mij meer de invloed van de muziek en de teksten zijn ondergeschikt (ondersteunend) aan de sfeer van de muziek.

Bij the Eternal moet ik vaak denken aan het bekende gedicht van Gerrit Achterberg:

Aan het roer dien avond stond het hart
en scheepte maan en bossen bij zich in
en zeilend over spiegeling
van al wat het geleden had
voer het met wind en schemering
om boeg en tuig
voorbij de laatste stad.

25. LEAVE ME ALONE



Het enige nummer op Power Corrupion & Lies (1983) dat de beats achterwege laat.
Een song die door zijn opbouw nog een laatste muzikale brug legt met het Joy Division.

Laat me alleen. Of "laat me gerust" zoals we in Vlaanderen zeggen.

Laat me rusten. Die oude zeeman op het land doet me aan de hoes
van de Standing on a Beach compilatie (The Beach?) van The Cure denken.
Is er ergens een New Orderiaanse link met het werk van Albert Camus?

Ik vind Leave Me Alone tekstueel het meest hermetische lied van het album.
Het is een veel concretere tekst die zich lastig laat linken met het verhaal van Curtis.
Al zit daar wellicht ook weer juist de essentie: dit laatste lied is mijn lied, bedoelt Sumner.
Probeer het niet te lezen in een JD context. Dit zijn mijn woorden. En toch...

But from my head to my toes
From my knees to my eyes
Everytime I watch the sky
For these last few days leave me alone
But for these last few days leave me alone
Leave me alone
Leave me alone

En toch zit er weer die andere echo naast (wat PC&L tot zo'n multidimensionaal album maakt).
Ian die het weekend voor de afreis naar de States nog even thuis alleen wil gelaten worden.

Tot maandag, dan maar.

24. TRANSMISSION



De eerste single van onze helden zit me niet altijd even lekker.
Vooral de door Martin Hannett opgeblazen versie vind ik niet zo mooi.
De afstand tussen de instrumenten op UP wordt nu volledig dicht gesmeerd.

Wederom vind ik de Peel Session versie de betere van de twee.
Maar voor deze top 100 koos ik de televisieversie, omdat je daar goed kan zien
hoe Ian - als had hij school gelopen bij Jacques Brel - de song plots gaat belichamen.

Dat malle voodoo dansje van hem doet mij vermoeden
dat hij lichamelijk ook helemaal bezeten geraakt van de muziek.

En dat is eigenlijk ook het thema van de song.
Dat zijn generatie in een grijze, troosteloze industriestad als Manchester
communiceert via dans en muziek. Enkel de muziek nog geraakt tot bij het hart.

23. WE ALL STAND



In dit blok van 21 tot 30 zitten een paar songs
waarbij mijn collega fans wellicht de wenkbrauwen zullen fronsen.

Ik probeer uit te leggen waarom ik het trage We All Stand zo hoog inschat.
Het behoort samen met Ecstacy niet zelden tot de minst geliefde tracks van PC&L.

Ritmisch vind ik het al een bijzonder intrigerend ding waarin met reggae geflirt wordt.
De manier waarop de bas zich langzaam doorheen de song pompt vind ik knap.
Daarboven krabbelt Bernard één van zijn typische gitaarlijntjes.
Synthesizertoetsen leggen accenten in de achtergrond.

Maar er is bovenal de adembenemende tekst. Ik geraak er niet over uitgezongen.

I've got three miles to go
Three miles to go
At the end of the road
There's a soldier waiting for me

Ik moet drie mijlen ver gaan

Het getal drie valt meerdere malen op PC&L dat drie jaar na Ians dood verschijnt.
In mijn verbeelding verwijst het naar de drie overbleven bandleden of een rouwproces van drie jaren.
De lijdensweg zit ook in de tekst, want zowel het ritme als de herhaling van het woord "the road"
maken van We All Stand het verslag van lijdensweg, een calvarietocht of een klim uit het dal.

Life goes on and on in this real life fantasy
Forever to be still
Breath held tight inside of me

Vooral dat laatste is volgens mij waar het op PC&L gaat: de klim uit het dal.
Het hoofd weer boven water, de muzikale wedergeboorte van een gestorven band.
Ik vertel er later nog wat meer over.

De soldaat aan het einde van de weg, vind ik een sterk beeld.
Een soldaat staat voor strijd, een gevecht, een confrontatie op leven en dood.
In Love Vigilantes keert een dood gewaande soldaat terug naar zijn vrouw en kind.

Drie jaar heb ik nodig gehad om de dood van me af te schudden.
Drie jaar heb ik moeten vechten om het leven terug te vinden.

It's a red sky tonight

Ook bij U2 werd er anno 1983 onder een bloedrode hemel gestreden.

We All Stand heeft ook iets van de wat oriëntaals getinte nummers van The Cure
waar Robert Smith wel eens een kameel doorheen durft laten schommelen.
Ik denk spontaan aan Wailing Wall van het onvolprezen The Top (1984).



Nog een calvarietocht naar het beloofde land.

Ik frons mijn wenkbrauwen niet. Heb het altijd een fraai nummer gevonden. Alleen duurt het wellicht net ietsjes te lang.

Een lijdensweg duurt altijd te lang.

Ecstasy vind ik wel een zwak nummer. Die track weerhoudt mij ervan PC&L de 5 te geven.

22. ISOLATION



Okee, dit begrijpen jullie vast wel.
Synthipop dazzler met zijn OMD verhaaltjes.

Ook deze behoort niet meteen tot de meest geciteerde Closer favorieten.
Te veel synthesizer, te lichtvoetig, te melodieus, te kort of dat alles tezamen?

Ik vind dat muziek en tekst perfect samengaan.

Ian zingt over het contrast tussen de schoonheid en het verderf dat hij ontwaart.
Heel even is de ziener weer terug en precies die synthesizers onderstrepen dat visionaire.
Het is alsof Curtis soms de hemel kan proeven, maar het blijft steeds bij een glimp of een flits.

Merkwaardig is dat Curtis hier zijn moeder aanroept.
Ik heb zelf meegemaakt hoe een depressie een dierbare de nek omdeed.
Die heeft in het diepst van zijn ellende ook letterlijk op zijn moeder geroepen.
Alsof de angsten die hij moest uitzweten hem terug deden verlangen naar de troost
waarmee alleen moeders hun kind kunnen beschermen tegen het gevaar.

Ook het einde is verrassend met die draaikolk (vertigo) van een synthesizer.

En Isolation heeft ook een baslijn die onsterfelijk werd.
Hij keert onbeholpen terug in het terecht getitelde Broken Promise van New Order.
Maar ook (wie A zegt moet B zeggen) OMD had die baslijn nog in het achterhoofd hangen.

21. FINE TIME



Wat is dit in godsnaam?

Technique (1989) doet wat Brotherhood (1986) niet kon: ver doodringen in de top 50.

Fine Time balt ALLES wat ik geniaal vind aan New Order samen in één track.
Maar let wel op: ik duld alleen de albumversie (= 12" versie). De 7" versie vind ik niks.
Daar heeft men al die lekkere dingen uit weggeknipt en enkel de basismelodie behouden.

Aanvankelijk klonk het nummer als een te slordig in elkaar gedraaide pizza.
Maar op een bepaald moment is bij mij de klik gekomen, heb ik hem leren smaken.

Vanaf 2.41 minuten is er een break waarin ik ooit "we eten schorseneren" meende te horen.
Dat is er nadien nooit meer uitgegaan en ik moet altijd smakelijk lachen als ik het opnieuw hoor.

Deze bekentenis verklaart ook waarom nog een aantal NO nummers uit hun techno repertoire
de revue nog niet gepasseerd zijn. Ik vind ze inderdaad net iets spannender dan hun rocksongs.

20. SUB-CULTURE



Tja, het wat knullig klinkende Sub-Culture werd de tweede single van Low Life (1985).
Daarvoor had het nummer uiteraard de geknipte melodie. Dus de keuze lag voor de hand.

Tot ik bij de platenboer tussen de "Obscuriteiten" (een bak waarin hij resoluut alle platen stak
waarvan je niet kon afleiden om welke artiest of titel het ging) een egaal zwarte hoes vond.

Gelukkig was er een gat uitgesneden zodat je het inner label kon lezen.
Dit was kennelijk de 12" single van Sub-Culture (het album had ik op tape).

Thuis gekomen werd ik van mijn sokken geblazen.
Het leek wel een compleet ander nummer geworden.

Een zinderende remix met soulvolle backing vocalen en stereofonische grapjes in de mix.
De b-kant Dub-Vulture was zo mogelijk nog absurder in het spelen met de oren van de luisteraar.

Wat ik te gek vind is dat de groeven van deze 12" single haast gekarteld in het vinyl zitten.
Het lijkt wel of de naald voortdurend mee probeert te dansen met deze gigantische productie.

Ik was meteen fan van deze 12" versies die ik tot op heden boven de albumversie verkies.
Heel wat klasgenoten dachten daar toch anders over. Hoesontwerper Peter Saville ook.
Die vond de 12" remix zo verschrikkelijk dat hij uit protest een zwarte hoes inleverde.

Althans... dat is toch het verhaal.

19. ATMOSPHERE



Ik heb nooit van de videoclip van Anton Corbijn gehouden.
Meer nog, die clip heeft het nummer voor mij een beetje besmet.

Atmosphere is één van de weinig JD nummers waarin een sprankel hoop te rapen valt.
In mijn ogen een ode aan de vriendschap... endless talking, life rebuilding...

Voor het eerst voort de synthesizer de boventoon.
Is het Hannett die met het idee kwam, of was JD er anno 1979 al volledig klaar voor?

Andy McCluskey en Paul Humphreys citeren het beiden als hun favoriet JD nummer.
Kans is groot dat Atmosphere (of Chance zoals het aanvankelijk heette) tot stand kwam
tijden de Factory tours die OMD met JD en de andere labelgenoten ondernam.

Ook voor mij hangt er behoorlijk wat waarde aan het lied.
Mijn jD maat die ik al eens ter sprake bracht bij Insight is op dit nummer getrouwd.
Atmosphere als openingsdans... alsof de muziek met haar gerinkel enige romantiek openbaart.

See the danger, always danger...

Vergeet de tekst niet naast 586 van New Order te leggen.

Atmosphere heeft lang in mijn top 10 gestaan, maar is daar de laatste jaren uit weggezakt.

Als ik me niet vergis is de single release uit 1988 nog altijd één van de weinige CD's
waarop je de alternatieve, tweede versie van Love Will Tear Us Apart kan terugvinden.
Staat ook op de Permanent verzamelaar uit 1995, maar niet op de Heart & Soul box.

18. ULTRAVIOLENCE



Ik heb het er al vaak over gehad: de symbiose tussen beats en snaren.
Voor mij is Ultraviolence van PC&L (1983) de song die dat het best belichaamt.

Op latere albums gaan songs ofwel richting beats ofwel richting snaren.
Op PC&L zit ruimt de helft van de nummers heel sterk op dat dubbele spoor.

Een enigmatische tekst die aan het einde een tip van de sluier licht.
Shit happens, maar het leven gaat nu eenmaal verder.

Everybody makes mistakes
Even me
Just be free
This is a place
Where in the end
It happens in
Our world within

Time to go

17. SHE'S LOST CONTROL



She's Lost Control heeft Shadowplay mettertijd uit de UP top 3 gestoten.
De beide riffs zijn zo sterk dat je automatische wordt meegezogen in het lied.
Het typische geluid met Hook die het hoog houdt en Bernard die daaronder gaat krassen.

Drie dingen vallen me op in deze televisieopname.

* Curtis gaat weer op de loop tijdens de instrumentale stukken.

* Het nummer was oorspronkelijk sneller dan de vinyl versies die we kennen.
Waarbij gezegd mag worden dat ik de UP versie beter vindt dan de latere heropname.

* Morris gebruikt al elektronische drumpads die voor de klik zorgen,
de kortsluiting in de hersenpan die ervoor zorgt dat zij weer loos gaat.

Het gerucht is dat het "sch, sch" geluid van de albumopname een deospray is. Zo wordt het gerucht in de film Control iig in ere gehouden, meen ik me te herinneren.

Dat is geen gerucht; dat wordt letterlijk zo gezegd door Bernard ("aerosol" is het gehanteerde woord)in een van de interviews in een van de docu's (Grant Gee of die van de BBC) - met de toevoeging dat Stephen bijna stikte, doordat zijn drumhokje er helemaal mee was gevuld.

Ah, ook Bernard heeft het gerucht in leven willen houden...

16. TRUE FAITH



Toen True Faith uitkwam, was ik net begonnen aan het studentenleven in Leuven.

De song heeft dan ook altijd een beetje gefungeerd als mijn lijflied,
het lied dat me bewust maakte dat ik aan een nieuwe levensfase begonnen was
en dat me op tijd en stond uit mijn puberale droomwereld wakker mepte.

New Order in een Pet Shop Boys jas.
Jaren later schreef de gelegenheidsband Electronic er een vervolg op.

En die gekke mannetjes uit de clip zagen we twee jaar later terug in She Drives Me Crazy van FYC.

15. DEAD SOULS



De song die in de loop der jaren het meest gestegen is in mijn Joy Division hitparade.

Dead Souls zou het volgens mij ook aardig zonder tekst kunnen doen.
Curtis' tekst is korter dan anders en drukt eigenlijk maar één gedachte uit.

That keep calling me,
They keep calling me,
Keep on calling me,
They keep calling me

De geesten uit het verleden blijven aan zijn mouw trekken.
Op die manier lijkt het verleden minder ver-leden dan gedacht.
Want zien wij de gruwel van weleer niet steeds opnieuw terugkeren?

In de New Order song 586 lijkt Bernard hierop te antwoorden.

Heard you calling
Yes, I heard you calling
Heard you calling
Oh yes I heard you, heard you, heard you, heard you calling

En aan het einde van de song draait hij de rollen om.

Can you hear me deep inside
From these feelings I can't hide
Oh, can you hear me deep inside
From these feelings i can't hide
Can you hear me calling you
Can you hear me calling you

Calling me wordt calling you.

Als je eertijds de doden kon horen roepen van gene zijde,
moet je ook in staat zijn om nu de levenden te horen roepen.

Ach, ik roep zomaar wat. Maar de lijnen die ik trek tussen al die songs,
bezorgen me een veelvoud aan luisterplezier. Dus, laat me maar doen.