59. INTERZONE



Een wat a-typische song die wel de woede of punkattitude uit de beginjaren oproept
en ze (dankzij de aanpak van Hannett) inpast in het nieuwe UP geluid van de groep.

Ik ben nooit zo'n favoriet geweest van het gesnauw in de nummer.
En als ik me niet vergis is de riff ook niet helemaal origineel, maar geleend.
Geeft niet, Hooky krijgt hoe dan ook een fraaie bijrol als tweede zanger.

Ik voel wel goed aan waarom het nummer een plaats verdiende op Unknown Pleasures.
En de clip geeft me de kans om te bekennen dat ik Control van Corbijn nog niet gezien heb.

Op dit moment is Closer het enige album waarvan nog geen track is geciteerd.

58. KOMAKINO



De hoofdvogel van de gratis verdeelde flexidisc heeft een knoert van een drumtrack.
Morris gaat Spartaans tekeer en ik heb het nummer dan ook altijd als een sport op zich gezien.
Het lijkt mij dat Ian over zijn eigen dans zingt, maar zichzelf al doende in een soort knoop legt.

De laatste verzen missen de nodige poëtische kracht.
Het worden bekentenissen waarvoor de dichter niet de juiste metafoor vond.
Naakte regels die niets meer aan de verbeelding overlaten...

How can I find the right way to control,
All the conflict inside, all the problems beside,
As the questions arise, and the answers don't fit,
Into my way of things,

Het gebeurt wel vaker dat dergelijke nummers het album niet haalden.
Daarom terecht een leftover van Closer en geen nominatie in de tracklijst van de LP.

Terwijl op de eerste albumhelft een aantal nummers staan die bij mij al waren langsgekomen. De tweede albumhelft is geweldig!

57. ICB



Deze stond aanvankelijk lager, tot ik de nummers wat vaker ging beluisteren.
En toen had die priemende basriff me voor de rest van de dag bij de lurven.

Ik hou hier niet van de discoflitsen in het arrangement.
Maar die baslijn blijft als een mantra in je hoofd en nieren hangen.

De initialen van deze Movement (1981) track staan naar het schijnt voor Ian Curtis Burried.
Is dat ooit door de band bevestigd of een veronderstelling van fans die als waar wordt beschouwd.
Waarvoor zouden de initialen anders staan? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Dit nummer leunt het dichtst aan bij het werk op Power, Corruption & Lies vind ik.
De manier waarom de snaren zich om de (nog voorzichtige) beats heen weven.

56. NOVELTY



Tijd voor de legendarische B-kant van Transmission.
Mijn van de aardbodem verdwenen MuMe-vriend freddze was een groot fan.

Een merkwaardige intro die mij het nummer deed omdopen in Joy Divisions bluessong.
En dan is daar de neurotische tempoversnelling die we bijvoorbeeld ook in Disorder horen.
De gitaar van Sumner speelt hier verrassend de hoofdrol. Hooks bas heeft een dienende rol.

Volgens Hooky, toen hij met zijn Movement-tour bezig was:
Then, strangely enough, as you go into New Order where we’re writing the lyrics, I can actually remember writing the references to Ian. If you look at a song like “ICB,” it was called “Ian Curtis Buried,” which was interesting. You know when the flight cases come back from America? When we went as New Order, they had a sticker on them – ICB. I went, “Look at that. It’s Ian Curtis Buried.” It was actually the name of the transport company, International Couriers Business or something. But it was also ICB and everyone liked that.

Nou, alleen 'A Means to an End' wellicht - afgezien van die emotionele tekstfrase.

Naast A Means to an End heb ik nooit het enthousiasme voor Isolation gedeeld. Ik vind de versie van Therapy stukken beter....

Het hoeft niet altijd poëtisch te zijn. Vergelijk ook de tekstfrase uit Isolation - "Mother please try to believe me, I'm doing the best that I can , I'm ashamed of the things I've been put through, I'm ashamed of the person I am". Ook heel direct. Op het pijnlijke af.

Curtis zingt in Komakino de geciteerde tekstfrase als het ware "buiten het nummer om". Nou ja, zingen, hij deelt het je mee aan het eind van het nummer. Op een of andere manier heel intiem. Emotioneel heeft dat zo zijn effect.

Ik ga mijn top 10 Joy Division weer eens updaten. De laatste 2 dagen veel JD gedraaid...

Broodje aap of niet? Met Hooky weet je nooit.

Wat ik wel grappig vind: Peter wees op de initialen
en daarom zegt hij "toen WIJ de teksten schreven voor Movement".
Voor hem is dat uiteraard genoeg om zich co-writer van een tekst te voelen.

55. ALL DAY LONG



Er zijn maar twee songs op Brotherhood (1986) die me op de vertrouwde manier raken.
En daar is het mid-tempo All Day Long met zijn zalige akkoorden er dus ééntje van.

Niet toevallig neemt de synthesizer orkestraal (een beetje op z'n OMD's dus) over.
En met die vette synth-strepen kruipt het ook wat dichter tegen het werk op PC&L aan.

54. PASSOVER



Je had het een beetje kunnen voorspellen natuurlijk.

This is the crisis I knew had to come...

Ian speelt in de kaart van zij die JD afdoen als een groep voor depressievelingen.
Omdat hij het zo direct en open aankondigt, voel ik als luisteraar een beetje schroom.

In mijn jonge jaren scoorde Passover hoger omdat ik hou van enigmatische teksten.
En na die introductie wordt de tekst erg raadselachtig... ik kwam nooit verder dan wat gokwerk.
Alsof de moeilijk te kraken code ervan ons bewust op een afstand wil houden.

Muzikaal vind ik Passover degelijk, maar niet zo bijzonder.

Op die manier werd het mettertijd de song van Closer die het verst van me af blijft staan.
En daarom valt hij in deze top 100 als eerste van Joy Divisions tweede en laatste.

Ben ik het mee eens: Atrocity live vind ik wel de moeite evenals Passover en A Means To An End, ik heb weinig met de andere 2 van kant A van Closer

53. BIZARRE LOVE TRIANGLE



Goed opletten allemaal!
Enkel en alleen in zijn originele 7" versie verdient deze single hier te staan.
Dat vind ik namelijk de meest compacte en kernachtige versie van het nummer.
Hij is zeldzaam op CD omdat op verzamelaars vaak een remix uit 1994 wordt gezet.

Zo knort de bas iets harder en zitten de drums wat strakker dan in de albumversie.
Het refrein heeft iets lulligs, maar blijft door het stevige arrangement vrolijk overeind.

De 12" versie van het nummer vind ik gek genoeg één van mijn minst favoriete 12" versies.
En ook dat meen ik te kunnen verklaren. Vanaf 1986 (met State of the Nation en Bizarre Love Triangle
als eerste voorbeelden) is de 12" versie niet langer de standaard versie, maar een extended remix.

52. NO LOVE LOST



Dit is mijn favoriet nummer van An Ideal for Living.
In dit nummer gebeurt zowel muzikaal als tekstueel fantastisch veel.
Zo citeert Ian uit The House of Dolls, het boek waar de term Joy Division valt.

Meteen wordt duidelijk dat de teksten zich op de zwartste kanten van de mensheid zullen richten.

Muzikaal wijkt de groep veelbelovend af van het klassieke "1 2 3 4 punksong" format.

Ai, geweldig nummer. Heerlijke kale post-punk. Volgens het boekje. De muziek zuigt je de tekst in...Ook mooi hoe Hannett de welhaast onmogelijke brug weet te slaan tussen de synth van Isolation en de spaarzame gitaar en drums van Passover.

51. DREAMS NEVER END



Ik was al student (1987) toen ik Movement voor het eerst beluisterde.
Tijdens mijn wittebroodsweken in Leuven kocht ik het album meteen op CD.
Nog de oude Factory versie waarvan het papier even ruw was als de vinylhoes.

Eerst dacht ik dat ik een plaat van The Cure in handen had.
Maar het was wat de zeven andere tracks betreft een pak aandachtiger luisteren.

Dreams Never End gaat vlot binnen en nodigt hoopvol uit ten dans...
Op die manier het enige heldere lichtpuntje op een erg somber album.

Ondertussen moet ik wel eerlijk toegeven dat In Between Days een pak beter is.

De voorbije 50 songs zijn dus niet in mijn persoonlijke Joy Division top 25 geraakt.
En ook niet in mijn persoonlijke New Order top 25 uiteraard. Wordt vervolgd.

Brotherhood doet niet meer mee en Still heeft nog 1 song.
Zowel Movement als Technique tellen beide nog 2 kandidaten.

Unknown Pleasures, Closer en Power, Corruption & Lies verloren nog maar 1 track.
Low Life heeft er al 2 zien passeren. En we hebben natuurlijk nog een aantal losse singles.

Vanaf nu is het meer dan ooit aan mij om te zeggen wat ik geniaal vind...

Dreams Never End doet het over het algemeen altijd goed bij de fans. Ik vind het zelf een relatief niemendalletje. De zang van Hooky (?) staat me ook niet aan.

Meer nog, Hook zou ook op Doubts Even Here zingen.

Als niemendalletjes lekker dansbaar zijn, vind ik het niet zo erg.

Klopt. Ik citeer mezelf uit een post bij het Warsaw-album:

"Interzone is gebaseerd op de backing-track van F. Porter's single 'Keep On keepin' On'. De producer - een zekere Anderson die aan het hoofd stond van het soullabel Grapevine Records en zich voornamelijk toelegde op soul muziek - had de band dit nummer aan de hand gedaan met de suggestie er een eigen nummer van te maken"

En zo geschiedde...

(Bron van de info: Mark Johnson - An Ideal for Living)

Ik was even te lui om het zelf op te zoeken. Dankjewel voor alle input iedereen.

Je hoort toch dat het niet echt helemaal hun song is, vind ik.
Het is bij altijd net of ik het gieren van banden door de bochten hoor.

Stond inderdaad ook al op het onuitgegeven Warsaw album.

Mijn favoriet is het ook niet, komt niet door de zang van Hooky overigens. Doubts Even Here is juist een van mijn favorieten.

Ben nou wel benieuwd naar de volgende 50, dazzler

Eigenlijk weet je wel om welke songs het gaat... alleen de volgorde kan nog voor verrassingen zorgen.

50. STATE OF THE NATION



Verhip, deze wel bij de laatste 50 en Bizarre Love Triangle niet.
Beide singles verschenen niet lang na elkaar en ik had ze ook meteen in mijn collectie.
En zelfs de hoezen zijn met een gelijkaardig kleurpatroon vormgegeven.

Net als bij Bizarre Love Tiangle is het mij hier om de kernachtige 7" versie te doen.
Na Ceremony eigenlijk de eerste single die hoorbaar meer rockt dan stuitert.

Ik waardeer hem omdat hij de symbiose tussen beats en snaren weer eer aandoet.
Het lijkt wel of de single voortdurend twijfelt welke kant het lied op moet gaan.

Ook de b-kant van de single kan ik smaken: Shame of the Nation.
Dezelfde song maar verrassend leuk in een soulvol jasje gestoken.

49. CANDIDATE



Een song die bij mij in hetzelfde schuitje zit als Passover.
Enigmatisch, mij persoonlijk minder aansprekend en naar UP maatstaven behoorlijk introvert.
En net als bij Passover bibbert de muziek als een gebroken spiegel die onhandig reflecteert.

Waarover reflecteert Ian hier eigenlijk? Joost mag het weten.

Soms ben ik geneigd om aan God te denken. Ian als profeet?
Ik krijg er een soort "laat deze beker aan mij voorbij gaan" gevoel bij.
Wie het evangelie kent, weet wat ik hiermee bedoel. Dat volstaat.

Hij staat toch bij de laatste 50 omdat ik hem muzikaal net iets interessanter vind.
En omdat hij heel mooi laat horen waar de kracht zit van Martin Hannetts productie.

48. DREAM ATTACK



Hoewel ik Brotherhood (1986) en Technique (1989) wat middelmatiger vind,
steken twee songs van dat laatste album duidelijk boven de 16 andere nummers uit.

Dream Attack bezorgt me eindelijk nog eens kippenvel.
Het idee om akoestisch snaarwerk tegenover elektronica te plaatsen spreek me aan.
Er zijn de schaduwvocalen van Gillian Gilbert die de magie versterken.

Maar er is vooral een synthesizerarrangement (dat je ook op haar naam mag schrijven)
dat het nummer van binnenuit verlicht. Een handelsmerk dat eigenlijk van The Cure komt.
In het oeuvre van Robert Smith noem ik dat graag rainsongs... synths die zachtjes regenen.

Maar ook de andere instrumenten hebben een inkleurende rol.
Eindelijk nog eens een compositie waar er sprake is van een zekere balans.
Een balans die ervoor zorgt dat ik me omringd voel door heerlijke muziek.

47. INCUBATION



Ik probeer uit te leggen waarom ik deze b-kant van de flexidisc een sympathiek nummer vind.

Een JD (NO) song vertrok bijna steeds vanuit een instrumentale jam die een bepaalde sfeer opriep.
Daar zocht Ian dan een passende tekst bij uit zijn bundel en als de twee matchten ontstond vuurwerk.

Hier lijken Ians tekst nog onderweg. Er broeit wat, maar de woorden zijn nog niet uitgebroken.
Omdat de verzen van Ian de muziek eerder verzwaart dan verlicht (daar kunnen we het over eens zijn),
lijkt de groep van deze woordeloze kans gebruik te maken om eens lekker ontspannen te jammen.

Je hoort ook uitstekend de instrumentale rolverdeling binnen een klassieke Joy Division track.
En het resultaat is nog dansbaar ook. Daarom vind ik Incubation een sympathiek nummer.