Bijzonder fraaie (progressieve) albums met IQ (286), Camel (188) en dan ook nog het magnum opus van Elton John (378). En dan ook nog meer dan uitstekende albums van Karnivool en Built to Spill. De laatste Daft Punk heb ik als geheel dan weer minder mee (duurt te lang), maar individueel staan er aardig wat pareltjes op.

229/530

Hoewel het theoretisch nog zou kunnen (het volgende tiental slecht de 1000-puntengrens nog niet), is Karnivool de hoogste met slechts twee noteringen. Twee keer slechts, maar wel gelijk op plek 2 en plek 4.

Het hoogste drietal zal overigens dit honderdtal afsluiten.

Wow, deze Daft Punk had ik niet meer verwacht eigenlijk. Dan heb ik 'm zelf nog niet eens in mijn lijst.

Ik heb Karnivool direct maar opgezet, bij twee users in de top-10: dat wekt mijn interesse wel.

Blondie Mooi hoog. Mooi hoor.

Rounds

Fijne verrassing om te zien dat Karnivool het gehaald heeft, blijft een machtig album. Had die niet in de lijst verwacht eigenlijk.

Er komt toch wel een hele hoop prog voorbij waar ik simpelweg niet zoveel mee kan. IQ, Karnivool, ik heb het geprobeerd maar het deed gewoon vrij weinig met me.

Aan de ene kant jammer. Maar aan de andere kant zijn er nog genoeg albums uit deze lijst die ik wil beluisteren, dus dat scheelt weer.

Tja, er zitten toch wel een paar vrij verschillende prog-bloedgroepen onder de stemmers. Als ik me even tot de laatste pagina beperk zit ook wat vervreemd te kijken naar de noteringen van Airbag, Haken, Leprous, Neal Morse / Transatlantic, Riverside, de laatstgenoemde albums van Anathema en Dream Theater... en eveneens Karnivool.

Ik heb aan sommige van deze ook bijgedragen, moet ik toegeven. Prog is ook een extreem breed genre, en fans van de ene kant ervan zijn niet altijd fan van de andere. Maar Musicmeter lijkt van alle soorten veel liefhebbers te huisvesten. Misschien zijn progliefhebbers tegelijkertijd ook vaak lijstjesliefhebbers, en daardoor van grote invloed op dit soort spelletjes.

Airbag en Riverside scoren hier toch prima gemiddeldes met best redelijke stemmenaantallen? Zeker als je dat vergelijkt met die van o.a. Julien Baker, Taylor Swift, Revere en The Vaccines. Dream Theater staat nota bene (dik) in de Top 250 (#110). En ook Haken en Leprous scoren met hun albums bv. rond de 1000-1500 stemmen op RateYourMusic en staat op plek 30-35 in de toplijst van hun jaar.

Overigens zal ik niet ontkennen dat het proggehalte relatief hoog is, maar ik heb niet het idee dat dit anders dan anders is (ik zie natuurlijk ook meer van de 'onderkant' bij de decennialijstjes). Bovendien zitten de genoemde bands ook vaak in of tegen het metalhoekje en ook heb ik het idee dat er aardig wat metalheads meedoen deze editie.

Tegelijkertijd kun je ook stellen dat progklassiekers als Thick as a Brick, Hemispheres en Larks' Tongues In Aspic juist vrij laag staan.

Mijn vervreemding (ik schreef bewust niet bevreemding) had dan ook vooral betrekking op mijn eigen smaak.Die trokken dan ook weinig stemmen uit die 'andere' bloedgroep (akkoord, Larks' Tongues in Aspic stond ook niet in mijn eigen lijst).

Ik vermoed dat dit komt omdat progplaten bijna alleen maar door de liefhebbers van het genre worden geluisterd, die automatisch dan gemiddeld vrij hoog (4-5) gaan zitten in hun waardering. Artiesten als Taylor Swift en The Vaccines hebben veel meer last van een groep nieuwsgierige luisteraars met een bredere muzikale horizon, die zo nu dan ook weer eens een (pure) popplaat opzetten. De beoordeling wordt dan al snel 1-1,5 ster lager.

Of de muziek is gewoon daadwerkelijk beter?

Het ging mij overigens vooral om de combinatie van gemiddelde en stemmenaantal. Voor zover deze aantallen natuurlijk wat zeggen gezien de beperkte sample die deze lijst tot stand gebracht heeft.

P.S. 1-1,5 ster lager lijkt me wat overdreven. Dat zou insinueren dat zonder de 'groep nieuwsgierige luisteraars' het gemiddelde rond de 4,5-5* zou zitten. Het zal een paar tienden schelen, maar volgens mij wordt het ook weer voor een groot deel gecompenseerd door een grote groep liefhebbers die evengoed juist veel hoge cijfers kwijt kunnen.

Amy MacDonald, ondanks het hoge stemmenaantal had ik deze zeker niet zo hoog verwacht. Het is zeker een fijne popplaat, dus mij hoor je niet klagen. Met daarnaast ook nog een top 100-plaat (Porcupine Tree op #71), een bijna-top-100-plaat (Making Movies op #105), een top 200-plaat (George Michael op #199) én een top 300-plaat (ABBA op #289) hoor je mij zéker niet klagen!

Amyyyyy


Onderschat debuut wel. Het eerste album dat ik maanden aan 1 stuk draaide, zonder ook maar op enig moment zat te worden. Scheelde wel dat ze in de nazomer van 2007 nog niet werd platgedraaid op de radio.

Amy MacDonald op Lowlands, erg gaaf optreden was dat.
Vorig jaar in TiVre ook trouwens.

Tof wijf, maar in deze regionen van de lijst heeft ze niets te zoeken natuurlijk.

Tja, dat denk ik dan weer van een Bob Dylan. Hoewel, tof wijf...

Bob Dylan is wel een baas op zich, maar draai zijn muziek niet zo vaak. Geef mij dan maar een Amy MacDonald. Tof wijf.

Met Very er bij kan het onmogelijk een matige update zijn maar verder valt er helaas toch echt niet heel veel te genieten.

Nice! Ik moet haar toch nog eens live zien, de laatste keer dateert alweer van 2010. Met latere platen is ze niet meer in de buurt gekomen van This Is the Life , maar ze zal altijd een jeugdidool van me blijven.

Ik vind haar 3e album haar beste denk ik... al heeft de eerste ook wel erg veel erg goede nummers.

Voor mij is het tweede album van Amy Macdonald haar beste, maar ik heb ze er allebei in gezet. The Album had ik ook niet meer verwacht, maar terecht, vooral met die minimusical op het einde en Eagle als opener. Verder ook nog de vroege Bob Dylan, die nog dicht bij de Amerikaanse folkbeweging aansloot, maar ook al protestliedjes zong.

Waarom niet?

Ze maakt leuke popliedjes, maar daar houdt het ook wel mee op.

Klinkt wel erg denigrerend en ongegrond

ben je boos?

Vooral teleurgesteld. Ik had je hoger ingeschat.

Nou, om je te troosten zal ik 'm straks weer opzetten. Ik heb had haar hitjes gewoon keurig op m'n MP3-speler staan, hoor. Vooral m'n moeder vindt het leuke muziek, dus daarom heb ik altijd een beetje een Skyradio-gevoel. (mam hopelijk lees je dit niet)

This Is the Life (het nummer) is inmiddels een klassieker waar het gros van de Moderne Klassiekerpretendenten in de Witte Trui lang niet aan kan tippen.