Muziek / Toplijsten en favorieten / Johan en Luigi Talk About the Passion, de R.E.M. Top 200
1
geplaatst: 2 juli 2016, 11:58 uur
Zeker! Voor mij een klassieker van hetzelfde kaliber als Automatic For The People! Goed bezig heren, leuk topic 
0
geplaatst: 3 juli 2016, 00:35 uur
106. Oh My Heart (Luigi 80, Johan 129)
Een favorietje van mij van Collapse Into Now! Het is de 3e single en ik vind het een van de meest geslaagde nummers. Het nummer is een vervolg op Houston van Accelerate, zoals je kunt lezen in de eerste 2 regels van onderstaande tekst. Waar dat nummer wat donkerder van toon is door de orkaan, is dit nummer duidelijk lichter in toon. Mooi om te horen dat het ook met een hoornklank begint als referentie naar Houston. Lekkere Janglegitaar, Michael's tekst en zang klinken intens en invoelend, de achtergrondzang benadrukt extra sterk het gevoel van het Oh My Heart. Qua sfeer doet het ook wel denken aan n lekkere Gulpener op een Limburgs terras in de avond na een touretappe
.
The storm didn't kill me
The government changed
Hear the answer call
Hear the song rearranged
Hear the trees, the ghosts and the buildings sing
With the wisdom to reconcile this thing
It's sweet and it's sad and it's true
How it doesn't look bitter on you
Oh my heart
Oh my heart
(oh my heart)
Oh my heart
Oh my heart
(oh my heart)
Op het web:
Stipe's lyric for this soulful lament for New Orleans follows on from Accelerate's "Houston," with its Katrina-refugee this time returning home to the Louisiana city. After bemoaning the destruction of his home city, the protagonist focuses more on the overcoming of adversity. "This place needs me here to start/ This place is the beat of my heart," sings Stipe.
"New Orleans, being the heart and soul of American music, is a city that we've always loved, that has seen more than their fair share of misfortune lately," bassist Mike Mills told The West Australian. "It's a town that could use a little bit of a boost."
Een favorietje van mij van Collapse Into Now! Het is de 3e single en ik vind het een van de meest geslaagde nummers. Het nummer is een vervolg op Houston van Accelerate, zoals je kunt lezen in de eerste 2 regels van onderstaande tekst. Waar dat nummer wat donkerder van toon is door de orkaan, is dit nummer duidelijk lichter in toon. Mooi om te horen dat het ook met een hoornklank begint als referentie naar Houston. Lekkere Janglegitaar, Michael's tekst en zang klinken intens en invoelend, de achtergrondzang benadrukt extra sterk het gevoel van het Oh My Heart. Qua sfeer doet het ook wel denken aan n lekkere Gulpener op een Limburgs terras in de avond na een touretappe
.The storm didn't kill me
The government changed
Hear the answer call
Hear the song rearranged
Hear the trees, the ghosts and the buildings sing
With the wisdom to reconcile this thing
It's sweet and it's sad and it's true
How it doesn't look bitter on you
Oh my heart
Oh my heart
(oh my heart)
Oh my heart
Oh my heart
(oh my heart)
Op het web:
Stipe's lyric for this soulful lament for New Orleans follows on from Accelerate's "Houston," with its Katrina-refugee this time returning home to the Louisiana city. After bemoaning the destruction of his home city, the protagonist focuses more on the overcoming of adversity. "This place needs me here to start/ This place is the beat of my heart," sings Stipe.
"New Orleans, being the heart and soul of American music, is a city that we've always loved, that has seen more than their fair share of misfortune lately," bassist Mike Mills told The West Australian. "It's a town that could use a little bit of a boost."
0
geplaatst: 3 juli 2016, 22:23 uur
105. The Wrong Child (Johan 93, Luigi 115)
Weer eentje van Green, en misschien wel het meest zielige liedje ooit door R.E.M. gemaakt. Geen nummer om al te vaak te horen, het haalt de flow ook een beetje uit Green (zeker to tussen kleppers als World Leader Pretend en Orange Crush), maar toch krijg ik altijd wel een brok in mijn keel als ik hem weer eens hoor. Stipe kruipt in de huid van een gehandicapt kind dat kijkt naar alle vrolijke kinderen die in de lentezon spelen en zich realiseert dat hij nooit als hen zal zijn.
But it's okay, okaaaay!. Net als het latere Walk Unafraid een ultiem outsiders-anthem.
Hey those kids are looking at me
I told my friend myself, "those kids are looking at me"
They're laughing and they're running over here
They're laughing and they're running over here
What do I do? What can I do? What should I do?
What do I say? What can I say?
I said "I'm not supposed to be like this
Let's try to find a happy game to play
Let's try to find a happy game to play
I'm not supposed to be like this but it's ok"
OK.
Weer eentje van Green, en misschien wel het meest zielige liedje ooit door R.E.M. gemaakt. Geen nummer om al te vaak te horen, het haalt de flow ook een beetje uit Green (zeker to tussen kleppers als World Leader Pretend en Orange Crush), maar toch krijg ik altijd wel een brok in mijn keel als ik hem weer eens hoor. Stipe kruipt in de huid van een gehandicapt kind dat kijkt naar alle vrolijke kinderen die in de lentezon spelen en zich realiseert dat hij nooit als hen zal zijn.
But it's okay, okaaaay!. Net als het latere Walk Unafraid een ultiem outsiders-anthem.
Hey those kids are looking at me
I told my friend myself, "those kids are looking at me"
They're laughing and they're running over here
They're laughing and they're running over here
What do I do? What can I do? What should I do?
What do I say? What can I say?
I said "I'm not supposed to be like this
Let's try to find a happy game to play
Let's try to find a happy game to play
I'm not supposed to be like this but it's ok"
OK.
0
geplaatst: 3 juli 2016, 23:15 uur
104. Superman (Luigi 94, Johan 109)
Een van de 2 singles van het album Lifes Rich Pageant. Tot een uur geleden wist ik niet dat het een cover was. Het is namelijk een nummer van de Texaanse sunshine popband The Clique eind jaren 60. Het nummer wijkt nauwelijks af van het origineel. Ik vind het een leuk geslaagde cover, een leuk nummer zelf ook wel, maar geen hoogvlieger. Michael vond dit ook trouwens, hij had er niet veel zin in om het op te nemen, daarom ook een grote rol voor Mike qua vocals, voor het eerst in hun bestaan. Het voelt als een soort bonustrack van LRP. Het album zelf had wat mij betreft mogen eindigen bij Swan Swan H, dat had ik passender gevonden.
You don't really love that guy you make it with, now, do you
I know you don't love that guy 'cause I can see right through you
If you go a million miles away, I'll track you down, girl
Trust me when I say I know the pathway to your heart
(I am, I am)
I am Superman and I know what's happening
(I am, I am)
I am Superman and I can do anything
Op het web:
The song is perfectly formed, and any shift in tone would disrupt the irony of a perky song about a creepy guy who wishes that he had the powers of Superman so that he could more effectively stalk a girl. Though Michael Stipe appears on the track, Mike Mills’ voice dominates the recording, and he sells both the meekness and the sinister edge of the song’s character without tipping too far in either direction.
Een van de 2 singles van het album Lifes Rich Pageant. Tot een uur geleden wist ik niet dat het een cover was
. Het is namelijk een nummer van de Texaanse sunshine popband The Clique eind jaren 60. Het nummer wijkt nauwelijks af van het origineel. Ik vind het een leuk geslaagde cover, een leuk nummer zelf ook wel, maar geen hoogvlieger. Michael vond dit ook trouwens, hij had er niet veel zin in om het op te nemen, daarom ook een grote rol voor Mike qua vocals, voor het eerst in hun bestaan. Het voelt als een soort bonustrack van LRP. Het album zelf had wat mij betreft mogen eindigen bij Swan Swan H, dat had ik passender gevonden.You don't really love that guy you make it with, now, do you
I know you don't love that guy 'cause I can see right through you
If you go a million miles away, I'll track you down, girl
Trust me when I say I know the pathway to your heart
(I am, I am)
I am Superman and I know what's happening
(I am, I am)
I am Superman and I can do anything
Op het web:
The song is perfectly formed, and any shift in tone would disrupt the irony of a perky song about a creepy guy who wishes that he had the powers of Superman so that he could more effectively stalk a girl. Though Michael Stipe appears on the track, Mike Mills’ voice dominates the recording, and he sells both the meekness and the sinister edge of the song’s character without tipping too far in either direction.
0
geplaatst: 3 juli 2016, 23:30 uur
103. 9-9 (Luigi 45, Johan 157)
Conversation fear
Om er maar meteen mee in huis te vallen
De 2e keer dat een nummer van Murmur langs komt, wat mij betreft veel te vroeg, want dit vind ik toch wel een echte kraker. Het is een van hun meest a-typische liedjes denk ik, zeker ook het hardste nummer van het album. Toen ik het voor het eerst hoorde leek het wel een hardrockband . Ik vind het lekker stevig, tegendraads en een geweldige drive hebben, een van mijn favorieten van het album.
Got to punch
Right on target
Twist his tongue
He's got a stripe
Down her back
All nine yards
Down his back
Give me a couple
Don't give me a couple of pointers
Turn to lies and conversation fear
Op het web:
"9-9” is essentially an abstraction, but its dominant emotions ring loud and clear — paranoia, frustration, agitation, and confusion. It is by far the most aggressive song on Murmur, but since it lacks a focus for its negativity, it comes off as an expression of impotence. The singer feels trapped by his neuroses, entirely unable to overcome his crippling “conversation fear.” The band draws on the tension and restrained aggression of post-punk in general and Gang Of Four in particular, but contrast the harsh metallic clang of the chords and the nervous, pacing quality of the bass line with a pensive guitar arpeggio and a subtly, barely audible organ drone that even out the mood and keep us aware that this is all happening in the mind of a passive, painfully shy individual.
Conversation fear
Om er maar meteen mee in huis te vallen
De 2e keer dat een nummer van Murmur langs komt, wat mij betreft veel te vroeg, want dit vind ik toch wel een echte kraker. Het is een van hun meest a-typische liedjes denk ik, zeker ook het hardste nummer van het album. Toen ik het voor het eerst hoorde leek het wel een hardrockband . Ik vind het lekker stevig, tegendraads en een geweldige drive hebben, een van mijn favorieten van het album. Got to punch
Right on target
Twist his tongue
He's got a stripe
Down her back
All nine yards
Down his back
Give me a couple
Don't give me a couple of pointers
Turn to lies and conversation fear
Op het web:
"9-9” is essentially an abstraction, but its dominant emotions ring loud and clear — paranoia, frustration, agitation, and confusion. It is by far the most aggressive song on Murmur, but since it lacks a focus for its negativity, it comes off as an expression of impotence. The singer feels trapped by his neuroses, entirely unable to overcome his crippling “conversation fear.” The band draws on the tension and restrained aggression of post-punk in general and Gang Of Four in particular, but contrast the harsh metallic clang of the chords and the nervous, pacing quality of the bass line with a pensive guitar arpeggio and a subtly, barely audible organ drone that even out the mood and keep us aware that this is all happening in the mind of a passive, painfully shy individual.
0
geplaatst: 5 juli 2016, 00:11 uur
102. Until The Day Is Done (Luigi 99, Johan 102)
We naderen de top 100 met een mooie ballad van Accelerate, een prachtige wat mij betreft. Het was een download-only single. Je hoort er nog de echo in van Around The Sun, het album. Het nummer klinkt op zich vrij simpel, maar het is de gelatenheid waarmee Michael zingt die raakt. Het refrein en de acoustische gitaar vallen mij het meeste op. De gitaar met loopjes die van Out Of Time zouden kunnen komen. Het klinkt als een klassieker, een jonge klassieker dan
The battle's been lost, the war is not won
An addled republic, a bitter refund
The business first flat earthers licking their wounds
The verdict is dire, the country's in ruins
Providence blinked, facing the sun
Where are we left to carry on
Until the day is done
Until the day is done
Iemand op het web:
I think its about the state of america, and more accurately its foreign policy in recent years. The first verse is clearly about Iraq; 'the business first class' who are licking their wounds are perhaps the oilmen and construction companies who were intially excited about the invasion as they saw the chance to get rich. 'The countrys in ruins' is clearly Iraq too.
I take the second verse to be about the US itself; the 'easyspeak message' is the language we use knowadays (terror etc) . 'The notions of glory and bull market gain' is surely about the ridiculous idea that to many the country is doing well so long at the stock market is on the rise, completely ignoring the real problems in the economy.
We naderen de top 100 met een mooie ballad van Accelerate, een prachtige wat mij betreft. Het was een download-only single. Je hoort er nog de echo in van Around The Sun, het album. Het nummer klinkt op zich vrij simpel, maar het is de gelatenheid waarmee Michael zingt die raakt. Het refrein en de acoustische gitaar vallen mij het meeste op. De gitaar met loopjes die van Out Of Time zouden kunnen komen. Het klinkt als een klassieker, een jonge klassieker dan
The battle's been lost, the war is not won
An addled republic, a bitter refund
The business first flat earthers licking their wounds
The verdict is dire, the country's in ruins
Providence blinked, facing the sun
Where are we left to carry on
Until the day is done
Until the day is done
Iemand op het web:
I think its about the state of america, and more accurately its foreign policy in recent years. The first verse is clearly about Iraq; 'the business first class' who are licking their wounds are perhaps the oilmen and construction companies who were intially excited about the invasion as they saw the chance to get rich. 'The countrys in ruins' is clearly Iraq too.
I take the second verse to be about the US itself; the 'easyspeak message' is the language we use knowadays (terror etc) . 'The notions of glory and bull market gain' is surely about the ridiculous idea that to many the country is doing well so long at the stock market is on the rise, completely ignoring the real problems in the economy.
0
geplaatst: 5 juli 2016, 12:39 uur
101. Electron Blue (Johan 91, Luigi 110)
En zo komen we op de helft! Met de derde single van het vermaledijde Around the Sun. Dit nummer doet me altijd erg denken aan I've Been High, de tweede song van het album hiervoor. Het heeft een beetje dezelfde feel. Volgens Stipe gaat het nummer over een nog uit vinden drug gebaseerd op licht. Wellicht ook vandaar de connectie met I've Been High. Het nummer werd op Sing for the Submarine van opvolger Accelerate ook nog eens gememoreerd.
And who am I?
I'm just a guy.
I've got a story like everyone
But in your eyes,
You looked surprised.
And didn't know where to run.
I looked to her
She's found the cure
Her future's already begun.
Tomorrow is gaining speed on you
It's all you want to do
You, you know where to run
You run electron blue.
You, you know where to run
You run electron blue
En zo komen we op de helft! Met de derde single van het vermaledijde Around the Sun. Dit nummer doet me altijd erg denken aan I've Been High, de tweede song van het album hiervoor. Het heeft een beetje dezelfde feel. Volgens Stipe gaat het nummer over een nog uit vinden drug gebaseerd op licht. Wellicht ook vandaar de connectie met I've Been High
. Het nummer werd op Sing for the Submarine van opvolger Accelerate ook nog eens gememoreerd.And who am I?
I'm just a guy.
I've got a story like everyone
But in your eyes,
You looked surprised.
And didn't know where to run.
I looked to her
She's found the cure
Her future's already begun.
Tomorrow is gaining speed on you
It's all you want to do
You, you know where to run
You run electron blue.
You, you know where to run
You run electron blue
0
geplaatst: 5 juli 2016, 13:16 uur
Veel te laag (het was lang geleden dat er nog eens zo'n opmerking kwam).
Véééééééél te laaaaaaaaaaag !!!
Electron Blue is echt wel top 10 waard, ik hou van de manier waarop Stipe hier zingt, met wat wanhoop soms.
Het goeie nieuws is dan toch: Chance (dub) staat in de top 100 !!!
Véééééééél te laaaaaaaaaaag !!!
Electron Blue is echt wel top 10 waard, ik hou van de manier waarop Stipe hier zingt, met wat wanhoop soms.
Het goeie nieuws is dan toch: Chance (dub) staat in de top 100 !!!
0
geplaatst: 5 juli 2016, 19:42 uur
Even een recap van 200 - 101.
101 Electron Blue (Around The Sun)
102 Until The Day is Done (Accelerate)
103 9-9 (Murmur)
104 Superman (Lifes Rich Pageant)
105 The Wrong Child (Green)
106 Oh My Heart (Collapse Into Now)
107 Sad Professor (Up)
108 Hyena (Lifes Rich Pageant)
109 The Lifting (Reveal)
110 Binky the Doormat (New Adventures In Hi-Fi)
111 Man-sized Wreath (Accelerate)
112 Diminished/I'm Not Over You (Up)
113 Radio Song (Out Of Time)
114 The Flowers of Guatemala (Lifes Rich Pageant)
115 Star 69 (Monster)
116 1,000,000 (Chronic Town)
117 Photograph (Born To Choose comp.)
118 I've Been High (Reveal)
119 West of the Fields (Murmur)
120 I'll Take the Rain (Reveal)
121 Living Well Is the Best Revenge (Accelerate)
122 What if We Give it Away (Lifes Rich Pageant)
123 Undertow (New Adventures In Hi-Fi)
124 All The Way to Reno (Reveal)
125 Turn You Inside Out (Green)
126 Beat a Drum (Reveal)
127 Tongue (Monster)
128 Discoverer (Collapse Into Now)
129 Parakeet (Up)
130 I Remember California (Green)
131 Low Desert (New Adventures In Hi-Fi)
132 Departure (New Adventures In Hi-Fi)
133 Hope (Up)
134 Wake Up Bomb (New Adventures In Hi-Fi)
135 Stumble (Chronic Town)
136 Fireplace (Document)
137 Pretty Persuasion (Reckoning)
138 Bittersweet Me (New Adventures In Hi-Fi)
139 Bandwagon (Dead Letter Office)
140 Around The Sun (Around The Sun)
141 King of Comedy (Monster)
142 You (Monster)
143 Little America (Reckoning)
144 Why Not Smile (Up)
145 Final Straw (Around The Sun)
146 All The Right Friends (Dead Letter Office/ In Time comp.)
147 Strange (Lifes Rich Pageant)
148 Indian Summer (b-side)
149 Wall of Death (Beat The Retreat comp.)
150 Second Guessing (Reckoning)
151 Houston (Accelerate)
152 Romance (Eponymous)
153 Aftermath (Around the Sun)
154 Circus Envy (Monster)
155 It Happened Today (Collapse Into Now)
156 Beachball (Reveal)
157 Underneath the Bunker (Lifes Rich Pageant)
158 All The Best (Collapse Into Now)
159 Suspicion (Up)
160 Sing for the Submarine (Accelerate)
161 First We Take Manhattan (b-side)
162 Arms Of Love (b-side)
163 Burning Down (Dead Letter Office)
164 Everyday Is Yours To Win (Collapse Into Now)
165 Accelerate (Accelerate)
166 You're In The Air (Up)
167 Academy Fight Song (b-side)
168 Lightnin Hopkins (Document)
169 On The Fly (Live at the Olympia)
170 Auctioneer (Another Engine) (Fables of the Reconstruction)
171 Letter Never Sent (Reckoning)
172 I Walked With a Zombie (b-side)
173 Lotus (Up)
174 Wanderlust (Around the Sun)
175 Just a Touch (Lifes Rich Pageant)
176 Ghost Rider (b-side)
177 Zither (New Adventures in Hi-Fi)
178 The Outsiders (Around the Sun)
179 New Orleans Instrumental No. 1 (Automatic for the People)
180 Voice of Harold (Dead Letter Office)
181 Disappear (Reveal)
182 Bad Day (single)
183 Me Marlon Brando Marlon Brando and I (Collapse Into Now)
184 Summer Turns To High (Reveal)
185 Dark Globe (b-side)
186 Last Date (b-side)
187 It's A Free World Baby (b-side)
188 Out in the Country (b-side)
189 Make It All Okay (Around the Sun)
190 White Tornado (Dead Letter Office)
191 She Just Wants To Be (Reveal)
192 Mr. Richards (Accelarate)
193 After Hours (b-side)
194 Chorus and the Ring (Reveal)
195 Pale Blue Eyes (Dead Letter Office)
196 Revolution (b-side)
197 Saturn Return (Reveal)
198 Hollow Man (Accelerate)
199 Femme Fatale (Dead Letter Office)
200 Mine Smell Like Honey (Collapse Into Now)
Alle albums zijn nu wel langs gekomen. Zoals Johan eerder memoreerde zijn er nog slechts ongeveer 2 per album te verwachten van de 21e eeuwse albums. Van Monster, Hi-Fi en Up zijn er al een boel voorbij gekomen, maar die hebben elk nog wel een handvol te gaan. Lifes Rich Pageant is redelijk vaak voorbij gekomen, opvallend wel. Albums als Murmur, Fables en Out Of Time nog nauwelijks. Reckoning, Document en Green zijn ongeveer 3 a 4 keer voorbij gekomen. Van Automatic For The People is slechts New Orleans Instrumental No.1 voorbij gekomen. Op welke plaats zal het eerste echte liedje daarvan voorbij komen? Er mag worden ingezet
Zelfs Chance (dub) maakt nog kansen heb ik ergens gelezen Zouden er nog meer non-studio album nummers voorbij komen?
Maar straks eerst verder met de nummer 100
101 Electron Blue (Around The Sun)
102 Until The Day is Done (Accelerate)
103 9-9 (Murmur)
104 Superman (Lifes Rich Pageant)
105 The Wrong Child (Green)
106 Oh My Heart (Collapse Into Now)
107 Sad Professor (Up)
108 Hyena (Lifes Rich Pageant)
109 The Lifting (Reveal)
110 Binky the Doormat (New Adventures In Hi-Fi)
111 Man-sized Wreath (Accelerate)
112 Diminished/I'm Not Over You (Up)
113 Radio Song (Out Of Time)
114 The Flowers of Guatemala (Lifes Rich Pageant)
115 Star 69 (Monster)
116 1,000,000 (Chronic Town)
117 Photograph (Born To Choose comp.)
118 I've Been High (Reveal)
119 West of the Fields (Murmur)
120 I'll Take the Rain (Reveal)
121 Living Well Is the Best Revenge (Accelerate)
122 What if We Give it Away (Lifes Rich Pageant)
123 Undertow (New Adventures In Hi-Fi)
124 All The Way to Reno (Reveal)
125 Turn You Inside Out (Green)
126 Beat a Drum (Reveal)
127 Tongue (Monster)
128 Discoverer (Collapse Into Now)
129 Parakeet (Up)
130 I Remember California (Green)
131 Low Desert (New Adventures In Hi-Fi)
132 Departure (New Adventures In Hi-Fi)
133 Hope (Up)
134 Wake Up Bomb (New Adventures In Hi-Fi)
135 Stumble (Chronic Town)
136 Fireplace (Document)
137 Pretty Persuasion (Reckoning)
138 Bittersweet Me (New Adventures In Hi-Fi)
139 Bandwagon (Dead Letter Office)
140 Around The Sun (Around The Sun)
141 King of Comedy (Monster)
142 You (Monster)
143 Little America (Reckoning)
144 Why Not Smile (Up)
145 Final Straw (Around The Sun)
146 All The Right Friends (Dead Letter Office/ In Time comp.)
147 Strange (Lifes Rich Pageant)
148 Indian Summer (b-side)
149 Wall of Death (Beat The Retreat comp.)
150 Second Guessing (Reckoning)
151 Houston (Accelerate)
152 Romance (Eponymous)
153 Aftermath (Around the Sun)
154 Circus Envy (Monster)
155 It Happened Today (Collapse Into Now)
156 Beachball (Reveal)
157 Underneath the Bunker (Lifes Rich Pageant)
158 All The Best (Collapse Into Now)
159 Suspicion (Up)
160 Sing for the Submarine (Accelerate)
161 First We Take Manhattan (b-side)
162 Arms Of Love (b-side)
163 Burning Down (Dead Letter Office)
164 Everyday Is Yours To Win (Collapse Into Now)
165 Accelerate (Accelerate)
166 You're In The Air (Up)
167 Academy Fight Song (b-side)
168 Lightnin Hopkins (Document)
169 On The Fly (Live at the Olympia)
170 Auctioneer (Another Engine) (Fables of the Reconstruction)
171 Letter Never Sent (Reckoning)
172 I Walked With a Zombie (b-side)
173 Lotus (Up)
174 Wanderlust (Around the Sun)
175 Just a Touch (Lifes Rich Pageant)
176 Ghost Rider (b-side)
177 Zither (New Adventures in Hi-Fi)
178 The Outsiders (Around the Sun)
179 New Orleans Instrumental No. 1 (Automatic for the People)
180 Voice of Harold (Dead Letter Office)
181 Disappear (Reveal)
182 Bad Day (single)
183 Me Marlon Brando Marlon Brando and I (Collapse Into Now)
184 Summer Turns To High (Reveal)
185 Dark Globe (b-side)
186 Last Date (b-side)
187 It's A Free World Baby (b-side)
188 Out in the Country (b-side)
189 Make It All Okay (Around the Sun)
190 White Tornado (Dead Letter Office)
191 She Just Wants To Be (Reveal)
192 Mr. Richards (Accelarate)
193 After Hours (b-side)
194 Chorus and the Ring (Reveal)
195 Pale Blue Eyes (Dead Letter Office)
196 Revolution (b-side)
197 Saturn Return (Reveal)
198 Hollow Man (Accelerate)
199 Femme Fatale (Dead Letter Office)
200 Mine Smell Like Honey (Collapse Into Now)
Alle albums zijn nu wel langs gekomen. Zoals Johan eerder memoreerde zijn er nog slechts ongeveer 2 per album te verwachten van de 21e eeuwse albums. Van Monster, Hi-Fi en Up zijn er al een boel voorbij gekomen, maar die hebben elk nog wel een handvol te gaan. Lifes Rich Pageant is redelijk vaak voorbij gekomen, opvallend wel. Albums als Murmur, Fables en Out Of Time nog nauwelijks. Reckoning, Document en Green zijn ongeveer 3 a 4 keer voorbij gekomen. Van Automatic For The People is slechts New Orleans Instrumental No.1 voorbij gekomen. Op welke plaats zal het eerste echte liedje daarvan voorbij komen? Er mag worden ingezet
Zelfs Chance (dub) maakt nog kansen heb ik ergens gelezen
Zouden er nog meer non-studio album nummers voorbij komen?Maar straks eerst verder met de nummer 100
0
geplaatst: 5 juli 2016, 20:27 uur
luigifort schreef:
Van Automatic For The People is slechts New Orleans Instrumental No.1 voorbij gekomen. Op welke plaats zal het eerste echte liedje daarvan voorbij komen? Er mag worden ingezet
Van Automatic For The People is slechts New Orleans Instrumental No.1 voorbij gekomen. Op welke plaats zal het eerste echte liedje daarvan voorbij komen? Er mag worden ingezet
Nou ik gok iets in de buurt van 84 en dan met The Sidewinder Sleeps Tonite ofzoiets
1
geplaatst: 5 juli 2016, 20:59 uur
94: Star Me Kitten
Meteen even zeggen dat ik dit een erg tof topic vind. Ik had nog niet gereageerd, maar ik volg het wel.
Meteen even zeggen dat ik dit een erg tof topic vind. Ik had nog niet gereageerd, maar ik volg het wel.
0
geplaatst: 5 juli 2016, 22:00 uur
Arrie schreef:
94: Star Me Kitten
94: Star Me Kitten
Topic is in handen van twee echte kenners, dus wellicht gaan ze voor Fuck Me Kitten
0
geplaatst: 5 juli 2016, 23:23 uur
100. Exhuming McCarthy (Luigi 77, Johan 124)
It's the sign of the times
Een van de betere en leukere tracks van Document (prachtig album trouwens).
Deze had wel wat hoger gemogen. R.E.M. heb ik altijd wel een serieuze band gevonden, maar ze hebben ook wel een vrolijke luchtige kant. Misschien is dit wel een beetje hun Why Can't I Be You van The Cure , of is het meer Motown . Ik geniet er in ieder geval altijd heel erg van. Dat R.E.M. politiek bewust is hoef ik niemand meer uit te leggen, ook niet dat ze dingen uit de politiek aan de kaak durfden te stellen. Dit gaat over de beruchte senator McCarthy uit de jaren 50, die oa. heel erg anti communisme was. In het nummer is ook een deel van een speech te horen geadresseerd aan McCarthy:
"Have you no sense of decency, sir? At long last, have you left no sense of decency?"
Op het web een mooie uitleg over de lyrics.
Exhuming McCarthy
To "exhume" is to dig up the remains of the dead. Joseph McCarthy was a right wing Senator who led anti-Communist witch hunts in the 1950s and who wrongly accused many Americans of treason.
"Loyal to the Bank of America"
The Bank of America is a giant banking corporation.
"You're sharpening stones, walking on coals"
Sharpening stones as in making primitive spear heads. Walking on coals is a test of bravery. * I suspect that it is not likely that it was specifically Anthony Robbins[firewalking guru] that Michael had in mind - because I don't think he was the big deal back then and I'd be surprised if Michael had heard of him -- maybe though -- Robbins had his first book published in 86 -- Document was Sept 87 -- so I guess it's possible Michael saw something on the TV or in the press about him. Even so -- I'm wondering if maybe Robbins wasn't the first self development guru to use the firewalking gimmick.
"To improve your business acumen"
"Acumen" is knowledge and skill.
"Vested interest united ties, landed gentry rationalize"
Vested interest as in owned share, as in a company. The landed gentry is the land-owning upper class. To rationalize is to invent seemingly plausible but false explanations for one's culpable actions, esp. by finding a way to blame others. * In "Vested Interest, united ties", Stipe has pulled off a very neat little double-entendre, invoking the vests and ties of the clothing of businessmen. [billg3man]
"by jingo"
A colloquial interjection of agreement; also, jingo is chauvanistic patriotism.
"Enemy sighted, enemy met"
Military jargon for attacking the enemy.
"I'm addressing the realpolitik"
Realpolitik is "a usually expansionist national policy having as its sole principle advancement of the national interest." [American Heritage Dictionary]
"Let us not.."
[The] spoken-word middle eight [was] lifted from a McCarthy documentary the band watched during the album's mixing stage. The film, Point of Order, takes as its climax a key moment during the televised army-McCarthy hearings of 1954 (the Senator was engaged in trying to root out subversives in the armed forces). On June 9th, McCarthy repeatedly tried to ruin, by associating him with a left wing group, a young law associate of the Army counsel Joseph N. Welch. The associate was not involved in the hearings, and Welch replied to McCarthy's irrelevant and spiteful harangues thus: 'Let us not assassinate this lad further, Senator. You have done enough. Have you no sense of decency, sir? At long last, have you no sense of decency?'
"(Meet me at the book burning)"
Book burnings were political rallies of the 1950-60s by conservatives to destroy books and records that were considered either morally or politically dangerous.
It's the sign of the times
Een van de betere en leukere tracks van Document (prachtig album trouwens
).Deze had wel wat hoger gemogen
. R.E.M. heb ik altijd wel een serieuze band gevonden, maar ze hebben ook wel een vrolijke luchtige kant. Misschien is dit wel een beetje hun Why Can't I Be You van The Cure , of is het meer Motown . Ik geniet er in ieder geval altijd heel erg van. Dat R.E.M. politiek bewust is hoef ik niemand meer uit te leggen, ook niet dat ze dingen uit de politiek aan de kaak durfden te stellen. Dit gaat over de beruchte senator McCarthy uit de jaren 50, die oa. heel erg anti communisme was. In het nummer is ook een deel van een speech te horen geadresseerd aan McCarthy:"Have you no sense of decency, sir? At long last, have you left no sense of decency?"
Op het web een mooie uitleg over de lyrics.
Exhuming McCarthy
To "exhume" is to dig up the remains of the dead. Joseph McCarthy was a right wing Senator who led anti-Communist witch hunts in the 1950s and who wrongly accused many Americans of treason.
"Loyal to the Bank of America"
The Bank of America is a giant banking corporation.
"You're sharpening stones, walking on coals"
Sharpening stones as in making primitive spear heads. Walking on coals is a test of bravery. * I suspect that it is not likely that it was specifically Anthony Robbins[firewalking guru] that Michael had in mind - because I don't think he was the big deal back then and I'd be surprised if Michael had heard of him -- maybe though -- Robbins had his first book published in 86 -- Document was Sept 87 -- so I guess it's possible Michael saw something on the TV or in the press about him. Even so -- I'm wondering if maybe Robbins wasn't the first self development guru to use the firewalking gimmick.
"To improve your business acumen"
"Acumen" is knowledge and skill.
"Vested interest united ties, landed gentry rationalize"
Vested interest as in owned share, as in a company. The landed gentry is the land-owning upper class. To rationalize is to invent seemingly plausible but false explanations for one's culpable actions, esp. by finding a way to blame others. * In "Vested Interest, united ties", Stipe has pulled off a very neat little double-entendre, invoking the vests and ties of the clothing of businessmen. [billg3man]
"by jingo"
A colloquial interjection of agreement; also, jingo is chauvanistic patriotism.
"Enemy sighted, enemy met"
Military jargon for attacking the enemy.
"I'm addressing the realpolitik"
Realpolitik is "a usually expansionist national policy having as its sole principle advancement of the national interest." [American Heritage Dictionary]
"Let us not.."
[The] spoken-word middle eight [was] lifted from a McCarthy documentary the band watched during the album's mixing stage. The film, Point of Order, takes as its climax a key moment during the televised army-McCarthy hearings of 1954 (the Senator was engaged in trying to root out subversives in the armed forces). On June 9th, McCarthy repeatedly tried to ruin, by associating him with a left wing group, a young law associate of the Army counsel Joseph N. Welch. The associate was not involved in the hearings, and Welch replied to McCarthy's irrelevant and spiteful harangues thus: 'Let us not assassinate this lad further, Senator. You have done enough. Have you no sense of decency, sir? At long last, have you no sense of decency?'
"(Meet me at the book burning)"
Book burnings were political rallies of the 1950-60s by conservatives to destroy books and records that were considered either morally or politically dangerous.
0
geplaatst: 6 juli 2016, 08:12 uur
Deze staat toch echt mooi op zijn plaats 
En volgens mij komt op plaats 97 The Sidewinder Sleeps Tonite.
En volgens mij komt op plaats 97 The Sidewinder Sleeps Tonite.
0
geplaatst: 6 juli 2016, 10:48 uur
99. Me In Honey (Luigi 50, Johan 149)
De albumafsluiter van Out Of Time, een heerlijk en vrolijk nummer vind ik zelf. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Shiny Happy People kan de meeste mensen hier niet erg bekoren, en dit is weer zo'n vrolijk en uitgelaten nummer. Ik vind het heerlijk, een lekkere drive, leuke lyrics en mooie samenzang met Kate Pierson, een geweldige manier om het toch al vrij zonnige album af te sluiten.
Baby's got some new rules
Baby says she's had it with me
There's a fly in the honey
And baby's got a baby with me
That's a part, that's a part of me
Left me to love
What it's doing to me
Left me to love
What it's doing to me
What about me?
What about me?
Op het web:
Let’s just let Michael Stipe explain his motivation for this one himself, okay? This is taken from Marcus Gray’s It Crawled From The South:
Of “Me In Honey,” Michael admits, “Specifically, that song to me is an answer song to 10,000 Maniacs’ “Eat For Two.” It’s a male perspective on pregnancy, which I don’t think has been dealt with. There’s a real push-me-pull-me issue, saying, “I had nothing to do with it,” yet on the other hand saying, “Wait, I have feelings about this.”
Exactly one line in “Me In Honey” gives away the pregnancy angle — “baby’s got a baby with me” — and it’s kinda tossed off in the final verse, so it’s pretty easy to ignore that bit if you’d rather just hear it as song about a guy trying to save face with an angry lover. However, this song works far better just the way Stipe intended, with his protagonist expressing a mix of emotions that has him unsure whether he’s more freaked out by the onset of overwhelming responsibility, or the part of him that wants to escape from the situation.
There’s no doubt that the guy is going to do the right thing. The song overflows with love and goodwill, and despite its confusion, “Me In Honey” is among the most jubilant pieces of music R.E.M. have ever written, with Peter Buck’s circular rhythms driving the song towards percussive fills that push the tune towards its most ecstatic moments. Appropriately enough, the studio recording features backing vocals by the B-52’s Kate Pierson, who not only supplies the track with a wordless female counterpoint, but significantly boosts the tune’s dosage of soulful bliss.
De albumafsluiter van Out Of Time, een heerlijk en vrolijk nummer vind ik zelf. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Shiny Happy People kan de meeste mensen hier niet erg bekoren, en dit is weer zo'n vrolijk en uitgelaten nummer. Ik vind het heerlijk, een lekkere drive, leuke lyrics en mooie samenzang met Kate Pierson, een geweldige manier om het toch al vrij zonnige album af te sluiten
. Baby's got some new rules
Baby says she's had it with me
There's a fly in the honey
And baby's got a baby with me
That's a part, that's a part of me
Left me to love
What it's doing to me
Left me to love
What it's doing to me
What about me?
What about me?
Op het web:
Let’s just let Michael Stipe explain his motivation for this one himself, okay? This is taken from Marcus Gray’s It Crawled From The South:
Of “Me In Honey,” Michael admits, “Specifically, that song to me is an answer song to 10,000 Maniacs’ “Eat For Two.” It’s a male perspective on pregnancy, which I don’t think has been dealt with. There’s a real push-me-pull-me issue, saying, “I had nothing to do with it,” yet on the other hand saying, “Wait, I have feelings about this.”
Exactly one line in “Me In Honey” gives away the pregnancy angle — “baby’s got a baby with me” — and it’s kinda tossed off in the final verse, so it’s pretty easy to ignore that bit if you’d rather just hear it as song about a guy trying to save face with an angry lover. However, this song works far better just the way Stipe intended, with his protagonist expressing a mix of emotions that has him unsure whether he’s more freaked out by the onset of overwhelming responsibility, or the part of him that wants to escape from the situation.
There’s no doubt that the guy is going to do the right thing. The song overflows with love and goodwill, and despite its confusion, “Me In Honey” is among the most jubilant pieces of music R.E.M. have ever written, with Peter Buck’s circular rhythms driving the song towards percussive fills that push the tune towards its most ecstatic moments. Appropriately enough, the studio recording features backing vocals by the B-52’s Kate Pierson, who not only supplies the track with a wordless female counterpoint, but significantly boosts the tune’s dosage of soulful bliss.
0
geplaatst: 6 juli 2016, 23:21 uur
98. We Walk (Johan 66, Luigi 132)
De derde van Murmur die voorbijkomt. Wat mij betreft veel te vroeg, wat een fijn nummer vind ik dit toch. Een nummer dat de dromerigheid, de naïviteit en de onschuld die we op heel Murmur vinden in zich heeft. De muziek heeft ook iets weg van een kinderliedje, hoewel er op het einde dreigende (onweer)geluiden te horen zijn. Die tweeledigheid zit ook in de tekst. Op het eerste gehoor niks aan de hand, maar de looproute de trap op leidt langs het beroemde schilderij van de moord op Jean-Paul Marat in zijn badkuip uit de Franse Revolutie. Het heeft me trouwens ook jaren gekost voor ik deze tekst verstond
We walk through the world, we walk
Up the stairs to the landing,
Up the stairs into the hall, oh, oh, oh
Take oasis, Marat's bathing
Up the stairs to the landing,
Up the stairs into the hall, oh, oh, oh
Take oasis, Marat's bathing
Up the stairs to the landing,
Up the stairs into the hall, oh, oh, oh
Into the hall
De derde van Murmur die voorbijkomt. Wat mij betreft veel te vroeg, wat een fijn nummer vind ik dit toch. Een nummer dat de dromerigheid, de naïviteit en de onschuld die we op heel Murmur vinden in zich heeft. De muziek heeft ook iets weg van een kinderliedje, hoewel er op het einde dreigende (onweer)geluiden te horen zijn. Die tweeledigheid zit ook in de tekst. Op het eerste gehoor niks aan de hand, maar de looproute de trap op leidt langs het beroemde schilderij van de moord op Jean-Paul Marat in zijn badkuip uit de Franse Revolutie. Het heeft me trouwens ook jaren gekost voor ik deze tekst verstond
We walk through the world, we walk
Up the stairs to the landing,
Up the stairs into the hall, oh, oh, oh
Take oasis, Marat's bathing
Up the stairs to the landing,
Up the stairs into the hall, oh, oh, oh
Take oasis, Marat's bathing
Up the stairs to the landing,
Up the stairs into the hall, oh, oh, oh
Into the hall
0
geplaatst: 7 juli 2016, 18:08 uur
97. Crazy (Johan 43, Luigi 153)
En zo komen we bij de hoogst genoteerde cover in de lijst, gelukkig nog net in de top 100.
Ook wel mijn favoriete cover van de band denk ik. Een cover die zo goed is dat je niet meer hoort dat het een cover is. En een goede cover is natuurlijk ook een eerbetoon aan de gecoverde en dat is zeker hier het geval. Pylon was met The B 52's de beroemdste band uit Athens, GA voordat R.E.M. beroemd werd. Toen Radio Free Europe uitkwam in 1981 bracht Pylon dezelfde week Crazy uit en zowel Peter als Michael vonden dat Pylon-nummer veel beter dan hun eigen eerste single. Een beetje overdreven, maar het geeft wel de status van de band op dat moment aan. Logisch dus ook misschien wel dat ze het later zelf besloten te coveren. Het verscheen als b-side van Driver 8 en was twee jaar later het eerste nummer op Dead Letter Office, en het is ook wel mijn favoriet van dat album.
You're funny and you don't know why
You're funny and you can't even cry
You're funny and you don't know why
You're funny and you don't even try
'Cause your head's shaking 'cause your arms are shaking
And your feet are shaking 'cause the earth is shaking
'Cause your head's shaking 'cause your arms are shaking
And your feet are shaking 'cause the earth is shaking
En zo komen we bij de hoogst genoteerde cover in de lijst, gelukkig nog net in de top 100.
Ook wel mijn favoriete cover van de band denk ik. Een cover die zo goed is dat je niet meer hoort dat het een cover is. En een goede cover is natuurlijk ook een eerbetoon aan de gecoverde en dat is zeker hier het geval. Pylon was met The B 52's de beroemdste band uit Athens, GA voordat R.E.M. beroemd werd. Toen Radio Free Europe uitkwam in 1981 bracht Pylon dezelfde week Crazy uit en zowel Peter als Michael vonden dat Pylon-nummer veel beter dan hun eigen eerste single. Een beetje overdreven, maar het geeft wel de status van de band op dat moment aan. Logisch dus ook misschien wel dat ze het later zelf besloten te coveren. Het verscheen als b-side van Driver 8 en was twee jaar later het eerste nummer op Dead Letter Office, en het is ook wel mijn favoriet van dat album.
You're funny and you don't know why
You're funny and you can't even cry
You're funny and you don't know why
You're funny and you don't even try
'Cause your head's shaking 'cause your arms are shaking
And your feet are shaking 'cause the earth is shaking
'Cause your head's shaking 'cause your arms are shaking
And your feet are shaking 'cause the earth is shaking
0
geplaatst: 7 juli 2016, 18:41 uur
Geweldig nummer. Het origineel (en sowieso het oeuvre van Pylon) is ook erg de moeite waard.
0
geplaatst: 8 juli 2016, 12:50 uur
96. I Took Your Name (Luigi 40, Johan 156)
O wat is deze lekker! Een van de beste nummers van Monster wat mij betreft. Met dit nummer openden ze meestal hun concerten tijdens de Monster-tour, superopener wat mij betreft. De andere waar ze ook vaak mee openden was What's The Frequency, Kenneth, ook een lekkere om er mee in te knallen. Dit is echt een Buck-nummer met een killer gitaarriff, Michael brengt zijn lyrics heel laidback, kortom lekker 4 minuten ongecompliceerd rocken 
.
I'll be your albatross
Devil, dog, Jesus, God
I don't wanna be Iggy Pop but if that's what all it takes, hey
If there is some confusion
If there is some confusion
If there is some confusion
Who's to blame?
Op het web:
Monster is essentially an album about identity — or more specifically, the fluidity of identity. “I Took Your Name” takes that core concept and pushes it to the most evil extreme: Malicious identity theft and deliberate, sadistic defamation of character. There are a handful of R.E.M. songs sung from the perspective of creepy individuals, but the character in “I Took Your Name” is the only one that is played as a straight-up super villain, right on down to the fact that he’s fairly obsessed with making sure that his nemesis is aware that HE is the one responsible for their downfall, like a bad guy in a James Bond movie. That’s pretty crucial, actually. Our antagonist here is defined by his vanity, and he’s overly concerned with style and affectation. Much of the song is about co-opting and corrupting the image of his rival, who I suppose we can glean to be some sort of rock star, given the references to Iggy Pop and master tapes. It’s a pretty funny song, actually — all of the character’s claims, however menacing, are a just bit skewed and over-the-top.
The arrangement echoes Michael Stipe’s delicate balance of the silly and the sinister, mainly by reprising the thick, heavy-handed tremolo effect of “Crush With Eyeliner,” but applying it to a much darker groove. Basically, if Peter Buck’s guitar effect on “Crush With Eyeliner” is a bit like the image of heat waves rising off of hot concrete, “I Took Your Name” is like the disorienting aftermath of getting hit in the head with a frying pan.
O wat is deze lekker! Een van de beste nummers van Monster wat mij betreft. Met dit nummer openden ze meestal hun concerten tijdens de Monster-tour, superopener wat mij betreft. De andere waar ze ook vaak mee openden was What's The Frequency, Kenneth, ook een lekkere om er mee in te knallen
. Dit is echt een Buck-nummer met een killer gitaarriff, Michael brengt zijn lyrics heel laidback, kortom lekker 4 minuten ongecompliceerd rocken .I'll be your albatross
Devil, dog, Jesus, God
I don't wanna be Iggy Pop but if that's what all it takes, hey
If there is some confusion
If there is some confusion
If there is some confusion
Who's to blame?
Op het web:
Monster is essentially an album about identity — or more specifically, the fluidity of identity. “I Took Your Name” takes that core concept and pushes it to the most evil extreme: Malicious identity theft and deliberate, sadistic defamation of character. There are a handful of R.E.M. songs sung from the perspective of creepy individuals, but the character in “I Took Your Name” is the only one that is played as a straight-up super villain, right on down to the fact that he’s fairly obsessed with making sure that his nemesis is aware that HE is the one responsible for their downfall, like a bad guy in a James Bond movie. That’s pretty crucial, actually. Our antagonist here is defined by his vanity, and he’s overly concerned with style and affectation. Much of the song is about co-opting and corrupting the image of his rival, who I suppose we can glean to be some sort of rock star, given the references to Iggy Pop and master tapes. It’s a pretty funny song, actually — all of the character’s claims, however menacing, are a just bit skewed and over-the-top.
The arrangement echoes Michael Stipe’s delicate balance of the silly and the sinister, mainly by reprising the thick, heavy-handed tremolo effect of “Crush With Eyeliner,” but applying it to a much darker groove. Basically, if Peter Buck’s guitar effect on “Crush With Eyeliner” is a bit like the image of heat waves rising off of hot concrete, “I Took Your Name” is like the disorienting aftermath of getting hit in the head with a frying pan.
0
geplaatst: 9 juli 2016, 09:59 uur
95. How The West Was Won And Where It Got Us (Luigi 25, Johan 169)
O, wat is dit een mooie en waarom staat ie zo laag. De albumopener van New Adventures In Hi-Fi en het zet ook meteen de toon neer qua sfeer voor de rest van het album. Zo mooi dat het ook een single was, de 4e en laatste van het album, alhoewel ik het niet echt een single vind. Prachtig rustig ingetogen nummer, waarin de verschillende instrumenten mooi bijdragen aan het nummer. De piano is heerlijk, het lichte drumwerk bevalt me zeer. Het gitaarwerk is minimaal maar prachtig. Het geluid van de zogenaamde "Ennio" whistle van Bill Berry, door het hele nummer heen te horen, en natuurlijk Michael die het nummer bijzonder mooi ten gehore brengt. Het geeft mooi het sfeertje weer zoals in de tijd van de indianen en cowboys in Amerika, een desolate woestijn-feel ook.
I didn't wear glasses cause I thought it might rain.
now I can't see anything.
I made a mistake, chalked it up to design.
I cracked through time/space, godless and dry.
I point my nose to the northern star,
and watch the decline from a hazy distance.
The story is a sad one, told many times.
the story of my life in trying times.
just add water, stir in lime.
how the west was won and where it got us.
ahhhh
Op het web:
How The West Was Won And Where It Got Us” is unquestionably the weirdest opening track on any R.E.M. album. Its set of musical reference points are somewhat eclectic (a “hip hop” beat, jazz-ish piano, ersatz R&B and “world music” signifiers) and the composition is deliberately off-center, but the effect is surprisingly intuitive, giving me the sense that the arrangement emerged organically rather than coming out of some formal experiment sketched out on a legal pad by Mike Mills. Actually, it’d be really interesting to know who kick-started the writing process on this particular song — the emphasis on rhythm makes me suspect that it was Bill Berry, but given that the lead instrument is piano and that the only thing I ever remember reading about the track was Mills explaining that he was trying to play like Thelonious Monk on the solo, there’s a good chance that he was the principal author.
Michael Stipe’s lyrics on the chorus allude to the band’s medical tribulations on the Monster tour with a bit of dry humor and some subtle commentary on what must be one of the more disconcerting elements of being incredibly famous — everything about your life becomes a narrative for public consumption. He seems very detached from the events of his own recent past, and more than a little bored by having to hear the story told so many times over in increasingly simplified ways. Each chorus is punctuated by a limp shout that falls somewhere between an expression of half-hearted frustration and the sound you might make if you dropped a filing cabinet on your toes. It’s not exactly a pleasant sound, but it’s the perfect release for a song containing so much muted anxiety.
O, wat is dit een mooie en waarom staat ie zo laag
. De albumopener van New Adventures In Hi-Fi en het zet ook meteen de toon neer qua sfeer voor de rest van het album. Zo mooi dat het ook een single was, de 4e en laatste van het album, alhoewel ik het niet echt een single vind. Prachtig rustig ingetogen nummer, waarin de verschillende instrumenten mooi bijdragen aan het nummer. De piano is heerlijk, het lichte drumwerk bevalt me zeer. Het gitaarwerk is minimaal maar prachtig. Het geluid van de zogenaamde "Ennio" whistle van Bill Berry, door het hele nummer heen te horen, en natuurlijk Michael die het nummer bijzonder mooi ten gehore brengt. Het geeft mooi het sfeertje weer zoals in de tijd van de indianen en cowboys in Amerika, een desolate woestijn-feel ook.I didn't wear glasses cause I thought it might rain.
now I can't see anything.
I made a mistake, chalked it up to design.
I cracked through time/space, godless and dry.
I point my nose to the northern star,
and watch the decline from a hazy distance.
The story is a sad one, told many times.
the story of my life in trying times.
just add water, stir in lime.
how the west was won and where it got us.
ahhhh
Op het web:
How The West Was Won And Where It Got Us” is unquestionably the weirdest opening track on any R.E.M. album. Its set of musical reference points are somewhat eclectic (a “hip hop” beat, jazz-ish piano, ersatz R&B and “world music” signifiers) and the composition is deliberately off-center, but the effect is surprisingly intuitive, giving me the sense that the arrangement emerged organically rather than coming out of some formal experiment sketched out on a legal pad by Mike Mills. Actually, it’d be really interesting to know who kick-started the writing process on this particular song — the emphasis on rhythm makes me suspect that it was Bill Berry, but given that the lead instrument is piano and that the only thing I ever remember reading about the track was Mills explaining that he was trying to play like Thelonious Monk on the solo, there’s a good chance that he was the principal author.
Michael Stipe’s lyrics on the chorus allude to the band’s medical tribulations on the Monster tour with a bit of dry humor and some subtle commentary on what must be one of the more disconcerting elements of being incredibly famous — everything about your life becomes a narrative for public consumption. He seems very detached from the events of his own recent past, and more than a little bored by having to hear the story told so many times over in increasingly simplified ways. Each chorus is punctuated by a limp shout that falls somewhere between an expression of half-hearted frustration and the sound you might make if you dropped a filing cabinet on your toes. It’s not exactly a pleasant sound, but it’s the perfect release for a song containing so much muted anxiety.
* denotes required fields.