Hahaha ik ga stuk op die foto, Niek en Geert wat doen jullie met jullie ruggen? Arnout leer die jongens eens hoe ze normaal op een foto moeten staan! Of niet, kunnen we blijven lachen!

Mooie update weer boys, genieten dit topic!

Nieuwe tussenstand: https://i.imgur.com/XwAeQOE.jpg

Eeeeen voor de Spotifietsers:

spotify:playlist:3PUCcJ6bxN3vEHEoVlgQ6t

Oh mooi update, met een extra voor AM, Kacey natuurlijk en die andere apen van Damon Albarn.
Zeuren over Kacey is niet zo erg want als jullie later groot en net zo verstandig zijn geworden als Geert komt het ook met jullie wel goed. wishful thinking

Heerlijk een van de beste van Kacey!

Jorge Ben & Ann Peebles.

Dat jullie Ann Peebles d'r beste tracks bediscussiëren, maar I Can't Stand the Rain niet noemen, gaat er bij niet in tho.

Leuke update, met o.a. mooie boodschappen van Kacey (wel wat suf liedje) en Conor (mooi verhaal ook, Arrie! ), 1 héél vieze track, een klassiekertje van de poolaapjes, een wat minder bekend nummer van die andere aapjes, Braziliaanse pracht & dromerigheid, ome Neil (hoewel zeker niet mijn favoriet van hem) en een goeie ye, waar toch vooral Kendrick hoge topper scheert. Dat ie nog maar 'ns een nieuwe van zichzelf dropt, zou ik zeggen!

Verder wel wat Koen zegt over Ann Peebles. Ga die track maar gauw een keertje beluisteren, jongens.

jordidj1 Arrie Gretz 123poetertjes kunnen jullie dit topic even terug in jullie updates zetten, alvast dank hier voor.

Je hoeft maar één persoon te taggen Rudi...

Dat snap ik ook wel, maar jullie zijn mij allemaal even lief

Ik hoor atm dat het kabinet maatregelen aankondigt puur om te zorgen dat G zo min mogelijk afleiding hoeft te ondervinden voor het schrijven van z'n stukjes x

Oh my

https://i.imgur.com/jvzXQDg.jpg
460. 808 State - In Yer Face (Bicep Remix)

#90 van Arnout

A: jaaaaa! In je gezicht! Elke keer dat ik deze draai, is het weer een feestje in m’n kamer. Fantastische opbouw, en een euforische sound. Het origineel verbleekt bij deze remix, die slechts een paar elementen gebruikt, onder andere een melodie die in deze remix ineens zoveel mooier uitkomt. Voor mij echt een van die perfecte danceklassiekers (ja, nu al, #moderneklassieker).

J: Dit kun je oprecht een moderne klassieker noemen. Toch word ik er niet zo opgewonden van, dat ik hem altijd wil horen op een feestje. Ondanks dat het haarfijn in elkaar steekt en tot in de perfectie is opgebouwd, klinkt het mij toch iets te anoniem in de oren; ik zou hem te gauw naar de achtergrond zetten.

N: Jaman, deze kukelde dus gewoon even vanuit de tophonderd uit mijn lijst want ik ben geschift. Revancheerde zich wel mooi op de alternatieve DTRH, sicke beachrave was dat met ons viertjes lol. Ja Jordi, pas maar op want Marco staat al aan de poort te hijgen om je spot in te nemen x. En nu dus hier in de PBH-lijst, heeft ie wel echt verdiend want deze behoort toch echt wel tot de inner circle. Loeiharde killekelderknaller, gewoon tof.

https://i.imgur.com/i6KdyF3.jpg
459. Grimes - Sagrad Прекрасный

#89 van Niek

*wachtend tot Geert fakkel dropt*

A: toen Grimes nog de weirdste titels had, zoals ook ≈Ω≈Ω≈Ω≈Ω≈Ω≈Ω≈Ω≈Ω≈. Hier gooit ze er zomaar wat Russisch in. Het is overigens Russisch voor ‘mooi’. Vind ik mooi. Ik heb nooit heel veel naar deze vroege periode van Grimes geluisterd, maar het klinkt al als een fraaie voorbode voor Visions. Zweverige zanglijntjes over elkaar heen gegooid, wat donkere synths, nog wat beats eronder en we hebben al een typische Grimesy dreampop track. Ze is altijd al de weird, quirky indie girl geweest, maar wel eentje die weet wat ze doet en briljante plaatjes aflevert en dan mag ze van mij lekker weird doen en haar kind dezelfde soort naam geven als ze haar tracks destijds gaf.

J: Grimes is echt een maf wijf, volgens mij heeft ze een expertise in buiten de lijntjes kleuren. Dat levert vaak wel interessante muziek op, maar eigenlijk weet ze mij buiten Art Angels niet te boeien. Sagrad (ik zeg gewoon Sagrad) is wel een lekker nummer, maar of ik nou het complete album wil horen, nah.

N: Oké, bold statement: Halfaxa is Grimeszssszszzz’szss beste album kusjes. Of in elk geval meer dan competitief aan Art Angels en Visions die ook gewoon heel erg baas zijn. Sagrad Прекрасный is in elk geval wel haar beste liedje. Is de rest van PBH het niet mee eens tho, dus moet ik het hier in mn eentje brommen. ‘Heilige schoonheid’, of iets met ‘mooi’ dus. Als je wilt weten wat ze met die schoonheid bedoelt: luister maar naar die passage rond 2:30, godnondeju vloer me af naar de hemel ofzo die vocalen. Zo dreamy hoor ik haar toch echt het allerliefst. Haar laatste worp had trouwens nog een weirdere titel, zou die ook graag op mijn pickup willen spinnen maar dat is kindermishandeling denk ik. Dichterbij iets Russisch komen we trouwens niet weer in deze PBH 500, ik moet ook wel zeggen dat Life Of Boris & Blyatman toch een grote omissie in de lijst is. Grimes komen we later ook nog wel tegen, kunnen we van Elon niet zeggen dus wie was nou de dominante factor in de relatie? Wij weten het wel.

*Blijft wachten op fakkel*

https://i.imgur.com/2fAw1gx.jpg
458. The Antlers - Palace

#88 van Geert

A: Eerlijk gezegd vrijwel het enige Antlers-nummer dat ik ken naast het Hospice-album. Dat album is natuurlijk behoorlijk zwaar op de maag, de titel zegt al genoeg. Maar waar dit nummer tekstueel ook niet al te vrolijk begint, eindigt het juist in een boodschap van hoop, ook uitgestraald door de muziek. Tegelijkertijd hoor je de fragiliteit van de bezongen persoon er ook in terug. Prachtig hoor, zowel tekstueel als muzikaal. Had misschien ook wel in de mijne gemogen.

J: Sluit ik me volledig bij aan, ook ik ken weinig van The Antlers buiten Hospice. Hoeft ook niet, want bij Hospice liggen fijne herinneringen. Eerst pizza gegeten met wat Belgen, daarna in een concertzaal gezet met diezelfde Belgen en ⅔ van PBH. Oh ja, die hadden ook pizza gegeten, Geert natuurlijk vega.

N: Goh ja, dagje was dat hè daar in Leuven. Denk niet dat ik ooit een lievere, dankbaardere persoon live heb meegemaakt dan Peter Silberman. Jup, zelfs Naaz, Jerry en Ichiko meegerekend. “It was such an honour, thank you so much and now you got a few moments to collect yourself again.” Ofzo. Anyways, echt een schat. Wij zaten ons wel te verkneukelen daar, zittend op de grond vasthoudend aan een reling bij een iets te weinig aan stoelen. ALthans, met wij bedoel ik natuurlijk mijn makkers Tuur en Sjon, want Geert en Jordi hadden nog wel zitjes geclaimd, verwende nesten dat het zijn. Denk dat daar het zaadje is geplant voor mijn rugpijn waar ik sinds zaterdag mee kamp en die vandaag (lees: x dagen terug want wachtend op Geert) zo heftig was dat ik letterlijk 90 minuten nodig had om uit bed te durven komen. Alsof ie door een gewei doorboord was. Stiekem was ik was gewoon opnieuw gevloerd bij de gedachte aan dit optreden natuurlijk. Dit gezegd hebbende moet ik trouwens wel even kwijt dat ik het niet zo heb op Palace, lol. Tis me wat te theatraal, beetje vergezocht en past niet echt bij het oprechte karakter van Silberman. Alles van Hospice is toffer. Muzikaal gezien dan, ik lig zelf liever in een paleis dan in een hospice. Heb je hem al uit het cellofaan G? En dan heb ik het nog niet over de fakkel.

https://i.imgur.com/Og60gIF.jpg
457. Minimum Syndicat - Kenopsia

#88 van Niek

N: Een kleine twee jaar terug had ik de eer hier om mijn honderd favoriete nummers te presenteren. Ik ben nogal aandachtsgeil want het is via dit topic dus alweer zo ver. Nu zul je vragen: Niek, waarom doe je dit zo kort na elkaar, das toch nie leeuukk en juist veel te voorspelbaar en zo? Nou, daar heb ik een paar dingen op te zeggen. Ten eerste: Ja, ik ben aandachtsgeil hier omdat dit een platform is waar ik lekker mijn zegje kan doen over vage muziek zónder allemaal nog vagere blikken terug te krijgen x; ten derde is dit de PBH-lijst dus maak ik mij sowieso onderdanig aan mijn lieve vrinden Arrie, Jordi en Geert; ten tweede is er dus (net als in deze opsomming) sowieso al wat gehussel in de lijst doordat sommige nummers massalere PBH-steun genieten dan anderen; en bovenal is praktisch mijn hele lijst in de tussentijd omgekieperd. Ongeveer (<-- ) de helft is nieuw denk ik, of althans, ik zou het natuurlijk zo kunnen uitrekenen maar dat komt nog wel. Na Ahaa* is Kenopsia in elk geval de tweede die langskomt. Kon ik niet omheen, zo zalvend en sweet en rustiek deze is. Of wacht, ik bedoel eigenlijk dat gewoon een KEIHARDE BANGER blijft. Updateje aan keiharde bangers is dit ook wel.
*En In Yer Face, maar die is door Arrie de lijst in geloodst deze keer, de held.

A: Ik vergeet iedere keer weer hoe hard deze gaat. Holy shit. Ik denk dat ik deze meteen maar noteer om met stip m’n eigen lijst binnen te komen. Hier zou ik heel goed op gaan in een leegstaande fabriekshal ofzo. Is overigens een cliché, maar in Amersfoort was er daadwerkelijk eens een technofestival dat gebruik maakte van de oude Prodentfabriek als locatie. Eén van de zalen daarvan was inderdaad de stereotype kale fabriekshal, waar ook snoeiharde techno werd gedraaid. Dat was me wel een beleving. Krijg wel weer zin om los te gaan op een dancefissa, en dan heel graag plaatjes als deze.

N: Prodent

J: Dit nummer is zo lekker lomp, denk ik als ik op hem een technofeestje hoor dat ik moeiteloos los ga, samen met m’n vrienden uit Gro. En mijn PBH-makkers natuurlijk, weet je wat, gewoon lekker met z’n allen, zweten moeten we verdimme.

N: En G, is het intussen al fakkelteit? Claire wacht met smart x

https://i.imgur.com/zqCNDB4.jpg
456. Massive Attack - Unfinished Sympathy

#88 van Arnout

A: Mijn Massive Attack-favorieten hebben elkaar flink afgewisseld door de jaren heen, maar uiteindelijk is deze nummer 1-hit toch weer komen bovendrijven als een torenhoge favoriet. Volgens mij echt herontdekt toen ik aan het (destijds) ‘1991 - singles, eigen hitlijsten en besprekingen’-topic meedeed, vijf jaar geleden. Ik deed ook aan de MuMeAfrekening en het 50 jaar geleden-topic mee, dus ik maakte toen wekelijks drie hitlijsten. Hoe hield ik het vol? Kan ik me nu niet meer voorstellen, maar goed, het beroep als postbezorger was wel erg nuttig voor het muziek luisteren. Hoe dan ook, sommige nummers vielen toen ineens weer of juist eindelijk op hun plaats, en Unfinished Sympathy kwam vooral enorm binnen (op 1, ja, in mijn lijstje van destijds).
Prachtige gloedvolle vocalen die vol met verlangen klinken, melancholisch strijkersarrangement, een heerlijke beat die er vaart aan geeft, emotioneel pianospel, en nog speels wat deejay-scratches aan het eind. Dat alles komt samen tot mogelijk de mooiste nummer 1-hit ooit in de Top 40-geschiedenis.

J: Hier kun je gewoon niet omheen. Nou ja, ik wel, want het heeft net mijn top 500 gemist, ware het niet dat het nipt was. Ongelofelijk dat dit op nummer 1 stond in de top 40 (van Nederland dan), niet echt een plaatje waar je de trendy moeders van weleer over hoort praten als je vraagt over nummer 1-hits van die tijd. Wellicht dacht iedereen toen hetzelfde als ik toen ik het voor het eerst hoorde: WAT. EEN. PLAAT. en vooral: WAT. EEN. SFEERTJE!

N: Werd van de zomer al op het matje geroepen toen ik temidden van de PBH-campingspot even doodleuk aangaf dat Unfinished Sympathy mij nooit echt heeft weten te pakken. Mag je stom vinden, maar blijf daar op zich wel bij. Maar ik ga hier natuurlijk niet zeggen dat het geen fijn nummer is, want die drive blijft toch wel heel fijn.

Elias: DE MAN MET DE FAKKEL IS BACK

https://i.imgur.com/Tg2xu7n.jpg
455. Marie Davidson - Planète Ego

#87 van Niek

J: Deze update is wel lekker dansbaar zeg, de derde solo-notering voor Niek en hij houdt het tempo er flink in. Van de drie vind ik deze wel het minste, het duurt me iets te lang voordat de climax van het nummer wordt bereikt, die ook niet echt mega is. Al vind ik die ingetogenheid ook wel iets hebben.

A: Ik vind haar rustig pratende vocalen juist een enorme lading spanning en sfeer toevoegen. De vorige twee waren heerlijke bangers, maar hier zit juist continue spanning in. Door die spanning komt elke klap extra hard binnen. Een echte climax is er inderdaad niet, maar dat is niet erg bij deze trip waar je elke seconde op het puntje van je stoel zit.

N: Het bangerdrieluik van deze update komt hier met de apotheose die het verdient. Toen ik nog bij mijn ouders woonde (iets wat ik iets te lang heb gedaan, maar daarover later vast meer) maakte ik ook onderdeel uit van de huistaakjes aldaar, en daar hoorde ook de afwas bij. Jupp, wij zijn nog zo’n spaarzaam huishouden zonder vaatwasser maar ik vond dat wel fijn want afwassen is da bomb. Vrijdagavond was het altijd mijn beurt, en dan nam ik ook wel even een momentje. Altijd wachten tot m’n ouders naar bed gingen en dan een albumlengte uittrekken om alles te fatsoeneren. Effectief was het maximaal een halfuurtje werk ofzo dus de rest van de tijd kon ik lekker introvert djensen. Zo heb ik in de loop van 2017 echt bizar veel thuisthuisafwasjes op Adieux au Dancefloor van Marie gedraaid en telkens was ik weer gevloerd. Bienvenue a dancefloor, ik mijn fokking face. Ik ging megagoed op die babbelvocalen die over de gehele plaat wel anwezig zijn maar in Planète Ego zijn ze gewoon naar en eng, echt een paar momenten waar de rillingen gewoon door mijn vezels poeren. Dit is continu achterom proberen loeren, maar je ogen blijven gesloten want je zit heel erg in jezelf gekeerd. Het enige gezelschap is je inner voice, maar die vertrouw je eigenlijk ook al niet meer want je wordt daar gewoon en opgejaagd van. De climax zit hier wat mij betreft in de nononononono-vocalen, manmanman dan krimp ik gewoon in elkaar, creepy bitch. Brrrrrrrr. Over vocalen gesproken: vocalen, vacalen, fakkalen, fakkelen... Hoe is het met de fakkel?

https://i.imgur.com/FmBxRnh.jpg
454. Jacques Brel - La Chanson de Jacky

#87 van Arnout

A: Geinig, ik noemde net bij Massive Attack nog het vijftig jaar geleden-topic. Daar deed ik zo’n vijf/zes jaar geleden aan mee, dus toen zaten we in 1965/66, en herontdekte ik dit nummer. Het is wel grappig, veel van die specifiek ‘66- of ‘91’-nummers die ik destijds veel draaide doen me nog steeds herinneren aan de postwijken die ik toen liep.
Jacques Brel is één van mijn favoriete zangers, vanwege zijn enorme expressieve manier van zingen. Mijn Frans is niet goed genoeg om precies te kunnen volgen wat ie zingt, maar dat is voor mij niet nodig bij Jacques: hij weet als geen ander het gevoel over te brengen met zijn stem. Ik denk dat dit net mijn favoriet is vanwege het heerlijke tempo dat erin zit maar er hadden zo nog een tiental andere Brelletjes op deze plaats kunnen staan.

N: Sjakie Bral! Maar dan dus de echte. Ja, Brel is toch wel *kijkt even om me heen of mama toevallig meeleest* een baas. Durf het eigenlijk nog steeds amper te zeggen want als zoon van een Fransdocente die praktisch met dat land getrouwd is moest ik me natuulrijk wel even verzetten. Hoe vaak ik, samen met mn twee broers, die Fransozen wel niet voor raar en merde heb uitgemaakt, ik heb geen idee meer. Stiekem vond ik het denk ik altijd al wel een tof land hoor, heb daar fantastiche vakanties gehad en ken inmiddels alle streken wel een beetje. En dan dus op het achterbankje nummerborden turven en ondertussen het ene na de ene na de andere cassette, een Frans woord voor een reden, aaneengeregen. Inmiddels ben ik ouder en wijzer en durf ik toch wel toe te geven dat het een machtige taal is, en de liedjes nog machtiger. En nu baal ik zelfs dat mama me nooit echt heeft onderwezen in de taal toen ik nog jong was, dan had ik het nu vloeiend kunnen spreken, parler. Oui oui. Had ik van de zomer nog kunnen gebruiken toen ik met mijn broer op de tweewieler door de Vosges trok. Gewoon vrijwillig, omdat we daar graag wilden zijn. Je blijft toch een kind van je moeder, finalement. Goed, Jacques Brel dus. Die mag absoluut niet ontbreken in dit verhaal en ik vind hem echt geweldig. Il Neige Sur Liège , maar ook deze is fijn. Echt een trotse strijdkreet met een heerlijke drive. Snollebollekes zal trots op ons zijn.

J: Toen ik nog in Antwerpen stage liep, stond er bij het ontbijtbuffet vaak Franse chansons op. Weet nog wel dat een dame die daar werkte Brel verafgoodde, ik was altijd blij als het ontbijt voorbij was. Brel zijn muziek is mij te stoffig in de oren, beetje oubollige meuk. Deze chanson klinkt voor mij meer een mislukte fanfare.

N: Je bent zelf een mislukte fanfare. En een mislukte fakkel, dat ben je ook.


https://i.imgur.com/DRkEIHW.jpg
453. dEUS - Suds & Soda

#371 van Geert, #475 van Jordi

FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY

A: groot dEUS-fan maar in mijn lijstje stond ie dan weer niet. Tsja, ik heb te veel dEUS-favorieten, er staan wel een zooi andere gODDELIJKE tracks in mijn lijst, en dan zie je weleens wat over het hoofd. Terecht één van hun grote klassiekers. De valse Venus in Furs-viool wordt gebruikt voor een absolute rockbanger. Heerlijke eigenzinnige band was het destijds, gecombineerd met jonge honden-energie.

J: Nipt in mijn lijst en niet zomaar. Stond wel hoger, luister hem niet zo vaak meer, maar is een fijne energiebom. Lekker springen en meeblèren, na het violenintrootje is er geen ontsnappen meer aan.

FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY FRIDAY

N: Ahaa, dat zegt ie dus. Even twee keer België op rij, straks gaan we nog zeggen dat België veeeeel betere muziek maakt dan Nederland. Nee hoor, vind ik niet x. Dit is door die humeurige viool denk ik wel mijn favo dEUS, een band waar ik het nog niet echt bij voel (en daar maak ik me hier niet populair mee). Had ze op DTRH kunnen zien als ik wilde maar koos voor Tshegue. Was het waard. Doe mij maar Acqua e Sapone, met die kale tronie van Garzelli.

FIRE FIRE FIRE FIRE FIRE FIRE FIRE FIRE FIRE FIRE #fakkel

https://i.imgur.com/7G1Tpeg.jpg
452. The Gathering - Strange Machines

#86 van Jordi

J: Het tweede metaal in deze lijst, nog vier voordat Geert aan de beurt is. Shout out naar Niek voor deze fenomenale woordgrap. Zonder grappen, dankzij de BeatSense-sessies op het spoor gekomen van The Gathering (durf niet te zeggen dat ik ze al kende, misschien was het heeeel ver in mijn geheugen gestopt). Een live-versie van dit nummer overrompelde me volledig, wát een performance en vooral wát een bazentrack. Anneke heeft een fantastische stem, op dit nummer is ze op haar best en de instrumentatie sluit er naadloos op aan. Ik wilde het eigenlijk als opener voor mijn top 100, maar door het enthousiasme is ‘ie toch wat hoger mijn lijst binnengekropen. Sorrynotsorry.

A: Een metalklassieker van eigen bodem. Niet echt in m’n straatje dit, daarvoor is het te over de top en kitscherig, maar ondanks dat heb ik hier ook nooit zo’n moeite mee gehad. Toch wel een aardige, dynamische track. Kwestie van NMD maar te goed uitgevoerd om het kut te vinden.

N: Oké vind ik Nederland nog steeds beter dan België? Oei. Maar anyways, op zich nog best wel lekker deze. Kon er mooi mee in de Ichikosferen komen toen ik deze luisterde op weg naar het laatste concert dat ik dit jaar te zien zou krijgen #gebrokenhart. Beetje lang, maar kan me wel vinden in wat Arrie hierover te zeggen heeft. En Anneke is volgens mij wel een toffe. Over gathering gesproken: 29 december huh? G, neem je je fakkel mee?

https://i.imgur.com/iLK0gss.jpg
451. FKA twigs - Two Weeks

#86 van Niek

A: groot twigs-fan maar in mijn lijstje stond ie dan weer niet. Kwestie van nog grotere favorieten hebben. Maar deze is natuurlijk ook waanzinnig. Zo spannend en sensueel, haar muziek is soms pure seks, waarbij het moment dat het openbreekt in het refrein het orgasme is.

J: Niet zo’n groot twigs-fan (ik had enkel cellophane buiten mijn top 500), maar deze is heel fijn hoor. Het heeft iets afstandelijks en sensueels, ik wil niet zeggen dat het porno is, maar zo klinkt het wel. Earporn.

N: denk toch wel een behoorlijk twigsfan x en deze stond toevalligerwijs ook in mijn lijstje. Arrie en ik verdelen de twijgjes een beetje volgens mij, zoals dat we het wel vaker niet dan wel eens zijn van favo nummers van favo artiesten betreft. Zie Grimes al bijvoorbeeld. Tahliah lijkt ook wel een beetje op Claire, beetje dat introverte weirde artsy visueel ingestelde schurende weirdness. Buiten dat zijn de nummers zelf eigenlijk hypertoegankelijk en catchy en hoe deze openbreekt is gewoon hemels. En waar Grimes in het verleden al in het centrum heeft gestaan van een BPH-Greatest Hits, daar is twigs in maart ook aan de beurt. En jullie willen me daar vast wel bij helpen, right? G, pak je je fakkel? Geert…?

https://i.ytimg.com/vi/tRMGw7ac8XY/hqdefault.jpg
Nou oei, volgende keer maar beter

Fakkel?

Ja oei, dit noemen we jinxen lul

Gelukkig kan ik altijd rekenen op Arrie maar damn wat een teleurstelling bij deze lage positie van In yer Face guys. Ga jullie schamen, zo wil ik geen eens lid worden!

WAT EEN UPDATE

Leuke update met toch wat (te) vroege pareltjes zoals: dEUS, The Antlers en MA.
Mijn mening over deze Grimes kan ik dus pas geven als ik weet wat Geert er van vindt.

Super fijne update weer! Antlers in Leuven, wat een tijden Gretz wel even je prioriteiten goed afstemmen hé, straks belandt PBH nog bij de relatietherapeut

Misschien helpt dat, Geert heeft hier duidelijk bindingsangst.

Terug van weggeweest Ik had even behoefte aan een (relatieve) MuMe-/forumpauze, maar de prioriteiten liggen nu duidelijk weer waar ze horen Ik dank de boys en uiteraard alle lezers voor hun vriendelijke geduld. De relatietherapeut bewaren we maar gewoon voor evt. heibel met (toekomstige) vriendinnen. En oh ja, we streven vanaf nu weer naar een wekelijkse update. Dat heb ik op het welzijn van m'n katten gezworen, met Kkk29 als onafhankelijke getuige.

https://i.imgur.com/Eo0jBC3.jpg
450. The Beatles - Norwegian Wood (This Geert Has Flown)
#396 van Arnout, #433 van Jordi.

J: Och gossie, weer eens een gedeelde notering en wéér bin het de Beatles. Niet zo geheel verwonderlijk, gezien hun scala aan topnummers. Ik ben een tevreden man: Rubber Soul is zeker een top 3 Beatles-album voor mij. Dit nummer klinkt als een klok, fijn gitaarspel en nog een instrument waarvan ik de naam niet weet. Over klok gesproken…

A: een sitar heet dat ding, mijn beste. Voorheen vooral gebruikt in Indische ragas, à la Ravi Shankar. Dit schijnt de allereerste keer te zijn dat hij gebruikt wordt in westerse muziek. En met verve! Echt zo’n perfect popliedje waar de Beatles patent op hebben.

N: sitar ammehoela, ik kon deze op ukelelelelelelele, da’s pas een instrument! De mijne heet Nola en kreeg ik van mijn toenmalig huisgenootje en numalig beste vriendin om mijn hersens weer te trainen nadat ik onbewust had gepoogd deze door middel van een vloer uit mijn schedel te persen hihaho. Maar nee hoor, die sitar is echt fantastisch en tevens dè reden dat ik deze wilde leren in the first place. Toentertijd had ik ook echt even een Bietelsfase waarin ik er langzaam achter kwam wat nou precies de fuzz was en ik kwam er snel achter: ze zijn een monument in de muziekencyclopedie omdat hun liedjes gewoon zo damn catchy zijn. En meer niet. Die g/sita(a)rpartijtjes zijn gewoon zo effectief en zo kundig. Eigenlijk iedereen met ook maar drie akkoorden ervaring kàn hun liedjes verzinnen, zij zijn degenen die het hèbben verzonnen. Neemt niet weg dat er ook een boel drek tussen hun oeuvre zit maar ik toen ik hun volledige discografie tot een essentieel uurtje wilde downgraden hield ik echt wel een briljante mix over. Deze staat daar uiteraard tussen al miste ie wel op een haartje mijn eigen V500. Vorig jaar stond ie er nog in maar de vogel is gevlogen. Gelukkig hebben we A en J nog, toppertjes dat jullie zijn. Note to self: snel Murakami gaan lezen.

G: een nummer dat ik eigenlijk pas ben gaan ontdekken én waarderen nadat ik het gelijknamige boek las, nu bijna 4 jaar geleden. Zo monumentaal als Murakami’s klassieker wordt deze Bietel imo niet, maar ik vind het wel een van de betere pure popliedjes die ze geschreven hebben. Stiekem blijft mijn waardering voor De Kevers nog wel gestaag stijgen, niet in de laatste plaats omdat ik jaarlijks hun halve oeuvre in de Top 2000 voorbij hoor komen.

https://i.imgur.com/phy7sfr.jpg
449. FLOHIO - Wild Yout
#085 van Arnout

A: Floflo! Echt zo’n heerlijk lompe hiphopbanger. Knallende trapbeat, Recht voor je raap rap, zo gaat het. Flohio heeft echt wat te zeggen en dat kan je horen, nee, voelen. Verder luister ik hier niet heel erg naar de lyrics, al zal ik zeker niet achter me kijken. Nee, dit is vooral hard gaan.

J: Bij eerste luisterbeurten van liedjes zijn lyrics sowieso niet echt belangrijk voor mij, maar als het zo knalt als hier dan boeit het me al helemaal niet waar ze over rapt. Echt zo’n uit-de-hand-lopende-moshpittrack, je weet wel, wat altijd veel op festivals gebeurden.

N: FLOFLO. Er was een tijd, eind 2018, waarin in één keer twee dames uit London met Nigeriaanse roots echt de hiphopscene met een bang kwamen in denderen. Voor mij athans, en voor Arrie dus ook. In de linkerhoek de meer achteloze slimme vinnigheid van Little Simz en dan in de rechterhoek de bang on in yer face kotsende FLOHIO. In all caps please, want ze mag gehoord worden BITCH. Op dat moment voorzag ik eigenlijk parallel lopende carrières maar waar Simbi nu echt definitief voet heeft gezet bij de groten moet Floflo nog even in de relatieve leegte spitten. En haar laatste worpen vallen me ook een beetje tegen, al ben ik ervan overtuigd dat ze er ooit nog wel gaat geraken. Ik vind zelf Watchout zo vet he? Maar moet ik nou dus wel of niet achterom kijken? Confusing.

G: gewoon een lekkere en keihard pompende hiphopknaller om (al dan niet bij een live concert/festival) helemaal loco op te gaan. Dit is het soort hiphop waarbij ik graag weer moshpit in zou willen duiken. Laat ik me maar eens voornemen om FLOHIO dit jaar live te zien.

https://i.imgur.com/VFm2FK5.jpg
448. Elin Ruth Sigvardsson - Where to Start

#85 van Geert

A: Elin wie? Scandinavisch, vrouwelijk, jaren ‘00, ja hoor: een typisch Geertplaatje. Het is dan ook prettig in het gehoor liggende folky pop. En eigenlijk valt het best wel goed bij mij! Lief, aanstekelijk, maar ook niet te vlak, met prettige instrumentatie en melodieën om bij weg te dromen.

J: Floflo!

J: Oh shit, ik zat nog in de flow van het vorige nummer, hihi. Oh ja, Elin, die hoor ik nu. Waar zal ik eens beginnen? Klinkt wel een beetje als ene Nelly Furtado op Folklore, maar dan in de scandinavische versie. Moet toegeven dat ik het een heel lekker nummer vind eigenlijk, haha. Redelijk obscuur op MusicMeter zie ik, op Spotify best nog wel populair.

N: Nouja inderdaad. Ik heb de hele lijst inmiddels wel tot me genomen en dit is letterlijk de enige artieste van wie ik echt dacht: wie? Maar echt srsly: WIE? Wel een fijn kabbelliedje maar klinkt me toch dat tikkeltje te mmmurican. En dat voor een Zweedse. Maar ach, de Finnen hebben ook City Skyscrapers op die manier verneukt. Maar voor een keertje is dit wel leuk. Maar wie is ut nou?

G: Elin Ruth Sigvardsson is een van de grootste singer-songwriters dat het muziekgekke landje aan de Botnische Golf ooit heeft voortgebracht. Maar ja, naar mijn gevoel worden Zweedse artiesten die na ABBA ten tonele zijn verschenen altijd ondergewaardeerd in het buitenland. Even kleine bloemlezing zodat mijn PBH-matties iets beter op de hoogte zijn van Sigvardsson’s status:

(nou in 2010 was ik al behoorlijk fan, maar dat heb ik helemaal gemist. Misschien maar goed ook gezien de hostende dj.)


Where to Start en het gehele debuutalbum Saturday Light Naive waren een van m’n beste Last.fm-ontdekkingen in de zeroes. Spijtig genoeg ging ik in de jaren (t/m 2010) dat ze nog wel eens optrad in Nederland nog niet zo achterlijk veel naar concerten, dus staat Elin nog steeds erg hoog op mijn live bucket list.

♫ It's hard to dislike somebody who really likes you ♫
Inhoudelijk zal ik er nu niet al te veel over uitwijden. Ik mag van mezelf pas een volledige recensie neerpennen als ik opnieuw verliefd ben (en tsja, dat gaat niet zo gemakkelijk meer als vroeger). Een nummer als dit is zoals Arnout al aangeeft wel een echte blauwdruk van typische Geertmuziek: lief, poppy, catchy en mét vrouwelijke vocalen. Afgaande op het aantal plays (+500) zou Where to Start ook nog wel eens in een andere Top XXX moeten kunnen verschijnen. Het is bovenal een ultiem feel-good falling-in-love liedje, nadat je alle onzekerheden, twijfels, angst en andere sta-in-de-wegs hebt overwonnen. Mooi dat Jordi generatiegenoot Nelly aanhaalt, een vergelijking die niet eerder bij me was opgekomen. Snijdt zeker wel hout als ik denk aan Folklore-klassiekers als Try die voor mij hetzelfde gevoel benaderen. Elin heeft verder een stem om van te houden, met woorden die oh zo schitterend van haar tong rollen (heb je een vrouw ooit zo mooi (h)eeeey horen uitspreken?). En melodieus klopt het allemaal aardig perfect.

https://i.imgur.com/2YeyrEC.jpg
447. DuvelDuvel - Wie Is Ut?
#85 van Jordi

A: Jaaa een echte klassieker! De clip alleen al is briljant (is ‘t een Marokkaan?), de beat heeft zo’n heerlijke groove en dan die schorre stem van die eigenwijze Duvel eroverheen. Ik heb hun verdere werk eigenlijk nooit zo gecheckt (zou ik dat moeten doen?) maar Wie Is Ut is onverwoestbaar.

J: Toen ik vroeger als stoere puber begon de hip-hopscene te ontdekken, was de videoclip van Wie Is Ut? één van de eerste clipjes die ik tegen het lijf liep. Het was eigenlijk een vreemde eend in de bijt tussen de rest van wat ik keek, het had vrij weinig te maken met een Negativ of Ali B, behalve dat ze in het Hollandsch rapten natuurlijk. Volgens mij klikte ik er per toeval op, nadat ik Nino had geluisterd ofzo. Ik bleef kijken door de hilarische clip, maar blijf er terugkomen door die gruwelijke beat. Oh ja, A, ze hebben nog veel gave shit liggen. Iemand Moet Het Doen, Dubbelspel of iets van Opgeduveld natuurlijk.

N: Ja, dit is baas. Apenbaas. Die clip, echt goud inderdaad, elke Krullevaarreferentie krijgt bij voorbaat een dikke plus. Verder echt hetzelfde als Arrie, nooit verder naar deze groep gecheckt maar Wie Is Ut? kan er wel mee door heur. Moet ook wel als de guys van Opgezwolle je matties zijn. Damn, wat zijn we verwend met nederhopscene van toen. Nu ook nog wel trouwens, zeker in de hood van mijn huidige stadje is de shit nog aan.

G: waarschijnlijk heb ik qua alternatieve Hollandse hiphop regelmatig onder een steen geleefd, want deze DuvelDuvel-klassieker hoorde ik afgelopen juni pas voor het eerst op BeatSense (nog bedankt Jordi). Een nummer met potentie, interessante teksten (jeweettog!). Verder heb ik er nog niet echt een mening over. Ik zal het clipje maar eens opzoeken, misschien dat dat een en ander duidelijker maakt en dat ik dan nog eens ga begrijpen waarom 3/4 van PBH dit behoorlijk geniaal vindt.

N: Hint: nee, het clipje maakt dit niet heel veel duidelijker whahahhaha

J: Dat clipje was op BeatSense. Let eens op

https://i.imgur.com/FMD9EPh.jpg
446. Big Thief - Cattails
#85 van Niek

N: Nou wat leuk, staat Big Thief welgeteld één keer in de lijst en is daar dan de trotse verantwoordelijke voor? Ik hoor jullie al zeggen: dat zal die malle Geert toch wel zijn he, die die band waarschijnlijk al 61 keer live gezien heeft en met liefde op Adriannes stem zijn kattenbakken verschoont. Of anders Jordi die ook al meermaals heeft door laten schemeren behoorlijk onder de indruk te zijn van dit gezelschap. Maar nee hoor, blijkt en de grote kleine moi te zijn. Die zagen jullie vermoedelijk net zo min aankomen als deze update na 3213 dagen radiostilte in dit topic. Soms verbaas ik zelfs mezelf met mijn nummerkeuzes. Miauw.

J: Big Thief heeft de potentie om een belangrijke speler te worden in mijn toplijst. De band is als een kabbelende beek met diepe gronden: op het eerste oog klinkt het onschuldig, maar hoe vaker je er terugkomt, hoe meer je wordt overrompeld over de indrukwekkende sound die de band neerzet. Besef dan maar dat ik de band in het begin compleet aan het bashen was, hun concert op Pukkelpop twee jaar vond ik zó tegenvallen. Gelukkig ben ik wel echt fan tegenwoordig, nu moet ik ze nog meer belonen met mooie posities in mijn lijst.

A: Wat ik zo fijn vind aan Big Thief is dat ze weten te ontroeren zonder grote gebaren. Subtiel gitaarspel, ingetogen zang, de teksten liggen er ook niet dik bovenop, maar effectief dat het allemaal is. En dat zorgt er voor dat het per luisterbeurt steeds meer onder de huid gaat kruipen. Een kabbelende beek met diepe gronden vind ik eigenlijk erg mooi omschreven!

N: Ahw inderdaad cute een kabbelende beek. Daar hou ik wel van ja, om naartoe te fietsen ofzo. Maar dan hoor ik een denderende trein door de beek ploegen en denk ik: ja, daar past het eigenlijk ook wel bij! Een tuffend treinliedje. Ik hou van de trein. Zwierend door langzaam veranderende oog en het weer zien omslaan door de ruiten. Of is dat omslaande weer eigenlijk het tranendal dat via mijn ogen over mijn wangen biggelt? Ik vind dit zo prachtig mooi he. Ingetogen teksten over Ook een persoonlijke faf van één van mijn besties en vriendin van de PBH-show. Hes, deze is voor jou, ik hou fokking veel van je en zin om hem binnenkort weer samen te kunnen tokkelen. Of in late June, dat mag ook.

J: Ik zie nu pas dat ieders #85 deze update voorbij komt. Leuk voor de statistieken, toch, Geert?

G: ja, statistieken ga ik nog wel posten als we deze monsterschrijf- cq. luisterklus voltooid hebben. Altijd leuk als nabrander.

My bad dat deze niet honderden plekken hoger staat. Cattails had ook al wel een spot in mijn eigen V500 verdiend. Ik ben domweg vergeten om mijn op-één-na fave Grote Dief toe te voegen. Op De Kattenstaart geeft Lenker een masterclass in het schrijven van sublieme songtekstregels, die bol staan van de prachtige binnenrijm en subtiele alliteraties. (voorbeelden te over zoals 'With the window wide by your side' en 'You don't need to know why when you cry'). Ik lees dat ik de Beek-analogie niet meer hoef te maken, maar het kan natuurlijk niet vaak genoeg benadrukt worden hoe heerlijk dit liedje meandert van begin tot eind.

https://i.imgur.com/cwipdEU.jpg
445. The Shins - Phantom Limb
#483 van Geert, #352 van Arnout

A: Het derde album van The Shins was altijd mijn favoriet, bijna elk nummer daarvan zou wel in mijn top 500 kunnen staan. Minder lo-fi, een voller geluid, maar bovenal staat de plaat vol met briljante popliedjes. En briljante teksten. Phantom limb verwijst naar een ledemaat dat er niet is maar je toch voelt. Een ledemaat dat je mist en waarvan je had gewild dat ie er was, zo je wilt. En waar gaat het liedje over? Een lesbisch stel. Dat vind ik dan toch een leuk bedachte titel. De twee meiden zitten echter ‘opgesloten’ in een klein dorpje en willen er weg. Dit alles zingt Mercer met de mooiste zanglijnen. En toch zit er nauwelijks een refrein in, opvallend.

J: Ja, ik zou het ook lullig vinden als ik een bepaald ledemaat mis.

N: Shins, altijd dikke prima. Deze is kjoel, één van hun kjoleste. Moet dan inderdaad maar eens eventjes de tekstjes erbij pakken, want van al die zanglijntjes word ik in elk geval al ontzettend vrolijk. Beach Boys vibes are strong in this one, en da’s zeker een complimentje. Hadden die ook maar nummers van vijf minuten.

G: ook voor mij is Wincing the Night Away altijd het favoriete Shins-album geweest. Waar de vorige twee platen m.i. nog wel eens een niemendalletje bevatten, wordt Phantom Limb op de LP vergezeld door enkel fantastische nummers. Wel lastig kiezen tussen deze en Australia als het gaat om dé ultieme favoriet. Beiden blinken uit door de meesterlijke teksten en melodieën die perfect bij elkaar blijken te passen. En James Mercer laat zo halverwege het nummer nog even aan alle wannabe-rockzangers fijntjes zien hoe je de vaak misbruikte 'oooh-oooh-oooh' op een wél natuurlijke wijze inpast in je muziekstuk, zonder dat het aanvoelt als een overbodig of zeurderige toevoeging.

https://i.imgur.com/sFMFPvV.jpg
444. Viktor Vaughn - Lactose & Lecithin
#83 van Niek

J: Niek weet mij oprecht te verrassen met deze notering van DOOM. Natuurlijk, ik had de beste man wel verwacht in deze lijst, maar nou niet met dit nummer. Als je het hebt over de stand-outtracks van Vaudeville Villain, dan noem je niet direct deze. Wel een vet nummer, maar heb andere favorieten van deze plaat. Benieuwd waarom juist dit lactosenummer zo hoog scoort bij Niek. Zou het met zijn bekering tot het veganisme te hebben te maken?

A: Gelukkig ben ik er niet intolerant voor. En zeker niet voor de raps van Daniel Dumile, wat een geweldenaar. Was zelf niet eens bekend met dit nummer maar hij is gewoon weer fijn hoor. Hilarische tekst van Vik die denkt Cocaine te kopen en dan wordt opgescheept met wat lactose lecithin en nog wat andere troep zoals aspirine. Echt om hoofdpijn van te krijgen, wat dat betreft is de aspirine wel weer handig. Scherpe raps dus en de beat is ook erg fijn dus ik kan Niek wel begrijpen.

N: hahahahaha you bitch Jordi. Ik weet niet wie van jullie de schuldige was maar thanks voor dat appje op nieuwjaarsnacht net na twaalven 2021 waardoor het jaar direct kut begon. Tjongejonge had daar even mee gewacht tot mijn ziel het kon handelen ofzo. Kwam even koud op mijn dak vallen want net een halfjaar ervoor ofzo was ik pas echt in DOOM gedoken. Hij gaat hier nog passeren in andere gedaante dus daarover dan wel meer maar voor mij blijft Viktor Vaughn Dumilles meest indrukwekkende alias en Vaudeville Villain een onovertroffen plaat. Ik durf zelfs te zeggen dat dit mijn favo hiphopalbum allertijden is, al moet ik de deur wel even barricaderen voordat de laatste Peggy de boel even helemaal doormidden dendert. Dumille weet met VV echt dè sound neer te zetten voor de ultieme villain, zo’n hyperenge dude die elke nacht mijn kamer insneakt, twee autootjes van plek verwisselt, en weer vertrekt als een dief in de nacht wat ie dan ook letterlijk is trouwens. Na een maand zit je dan echt te denken van: wat voor foktup shit is hier gaande dan? Super onder de huid bij de lurven verstrengelend spooky. Dus inderdaad J, misschien verklaart dat wel waarom ik voor deze ga want deze is in dat opzicht gewoon landmark Vaughn en dus ook landmark DOOM. Ik hoorde dat de boys van het fenomenale Mastermovies een stofzuiger gebruikt hebben om de stem van Lord Reetveter wat extra kracht bij te zetten, en da’s eigenlijk ook wat hier gaande lijkt. Ergens heel dreigend en zuigend, maar vooral ook fokking grappig en ook best wel heel jaloersmakend creatief en knap. Oké, om al eventjes op de feiten vooruit te lopen en omdat ik jullie jaloers wil maken: deze dude heeft gewoon eventjes Madvillainy voor Sinterklaas gekregen. Ben ik dan toch braaf geweest dit jaar?

J: Ja, dat was ik. Gelukkig nieuwjaar nog!

G: Viktor Vaughn, ik wist überhaupt niet dat dit ook een alias was van de betreurde MF Doom. Deze PBH-lijst begint toch wel aardig wat nieuwe hiphopdeuren voor me te openen. Na twee luisterbeurten lukt het me nog niet geheel om de track te ontleden. Zonder aandachtig op de teksten te letten luistert ie echter wel chill weg. Prettige beat, prettige stem.

https://i.imgur.com/GZ0mzLE.jpg
443. Garbage - Queer
#83 van Arnout

A: Geproduceerd door dezelfde man die Nirvana’s Nevermind produceerde: Butch
Vig, ook te horen op de drums. Maar temidden van het mannelijke grunge geweld van de jaren ‘90 vind ik dit eigenlijk veel fijner: sensueler, spannender, subtieler. Kurt rook naar Teen Spirit, maar dit wordt zo zweterig dat we wel wat deo kunnen gebruiken.

J: Bijzonder nummer die vrij ingetogen klinkt, krijg direct het gevoel dat ik een obscuur rockcafé betreed waar de echte hipsters rondhangen die niet echt veel om hygiëne geven. Zelf houd ik het nooit lang vol in dat soort ruimtes, maar wel lang genoeg om een ontzettend indrukwekkend gevoel over te houden.

N: Een nummer over queer zijn, dat trekt me wel. Al is dit niet het King Princess-queer ofzo, maar meer met de connotatie van weird zijn. Maar dat trekt me eigenlijk ook wel. En die full on nineties slackervibe met achteloze zang trekt me ook wel. Ben zowaar tien centimeter langer geworden na dit nummer, zo hard trekt dit me. Arrie weet zijn bitch hier wel dirty mee te krijgen denk ik, jeez.

G: Als laatste in de rij heb ik betrekkelijk weinig meer toe te voegen aan de commentaren hierboven. Eigenlijk kende ik van Garbage alleen hun twee bekendste nummers Stupid Girl en Only Happy When It Rains. Deze zit in hetzelfde (best lekkere) vaarwater. Het nummer klinkt frisser dan een de gemiddelde single van een hoop grungebandjes die in dezelfde tijd bekend werden. Queer heeft voor mij op het eerste gehoor wel iets weg van de mysterieuze, zwoele sound van Dummy, maar dan zonder de triphopelementen. De rockgitaren die Garbage hier gebruikt werken ook prima bij het opbouwen van onderhuidse spanning.

https://i.imgur.com/x0LWNsh.jpg
442. Daughter - Youth
#83 van Geert


A: Jeugd. Dat kan van alles betekenen. Jeugdig enthousiasme, roekeloosheid, onschuldigheid, noem maar op. Maar helaas betekent het voor velen ook teen angst, depressie. En dat is waar Elena Tonra over zingt op Youth. Ze schetst een bijzonder donker beeld van jeugdigheid. Cynisch zingt ze: oh heb je pijn? Nou, wees maar blij, want de meesten van ons voelen helemaal niks meer, en zijn slechts levenloze silhouetten. Ja, gezellige dame. Het is mij iets te overdreven, maar in mijn eigen jeugd had ik er heerlijk in kunnen zwelgen. Neemt niet weg dat ik het nog steeds erg fraaie muziek vind, verstild met een paar luidere momenten die daardoor extra hard aankomen.

J: Arnout verwoordt het eigenlijk perfect, al wist ik niet dat de tekst daarover ging. Zware boodschap, maar het nummer heeft voor mij nooit geklonken als aanstelleritis. Gewoon een mooi nummer, klassieker met een kleine k.

N: jaman inderdaad. Dit krijg je als je als je als laatste je stukjes schrijft, is al het gras al voor je voetjes weggemaaid door mijn homies. Love you guys, jullie weten het precies te vatten. Nog even toevoegen dat die stomende drums post-refrein telkens echt wel een uppercut zijn. Fijn emonummer waar ik toch wel een sucker voor ben.

G:
Daughter is een band die al vanaf het prille begin in mijn hart zit. Ze maken nummers die het midden houden tussen dreampop, indiepop, folk, shoegaze en postrock. Youth is een van de rustigste nummers uit hun repertoire. De spaarzame begeleiding heeft als voordeel dat je voldoende aandacht kunt schenken aan de wonderschone lyrics. Hoewel de titel anders doet vermoeden is het thema mijns inziens niet primair Elena Tonra’s jeugd. In de eerste plaats zingt ze over de teloorgang van een toxische relatie en de ballast die het heeft veroorzaakt (ik bedenk me nu dat er best veel parallellen zijn met MEAU’s recente monsterhit Dat Heb Jij Gedaan (‘And you caused it’) . Elena wil haar toehoorders laten weten dat ze lang niet de enige zijn die in een verziekte k*trelatie hebben gezeten, of in breder perspectief een ander kloteproces waar je in jonge jaren lang mee kunt blijven zitten. Pijn is onlosmakelijk verbonden met ons leven. De manier hoe we ermee omgaan is echter vaak verschillend. Het toverwoord is eens te meer relativeren: gelukkig (proberen te) zijn met alle mooie dingen die je nog wel hebt en intens dankbaar zijn dat je ondanks allerlei diepe sh*t nog steeds tot de gelukkige mensen behoort die überhaupt kunnen (mogen) leven op onze wonderlijke planeet.

Het nummer an sich was ook mijn eerste kennismaking met Daughter, begin augustus 2012. In mijn herinnering was ik Youth in een vroege MuMeAfrekening tegenkomen, maar de tip blijkt afkomstig van een voormalige vriendin over wie ik het hier nu absoluut wil hebben. Het was de zomer waarin ik weer opkrabbelde, na een moeizaam jaar waarin bar weinig naar wens verliep. Gelukkig overheersen bij mezelf vaak de fijne herinneringen.

Youth is trouwens met recht een moderne MuMeKlassieker te noemen, want het stond al eens in de finale van De Witte Trui.

Wat ik ook erg tof vind is dat het nummer bij concerten vaak woord voor woord wordt meegezongen, het trage tempo en de heldere teksten lenen zich daar uitstekend voor. Uit de recensie die ik ooit schreef over hun concert in oktober 2016 in Paradiso, voor een website die intussen niet meer bestaat.



https://i.imgur.com/EIekC34.jpg
441. The Velvet Underground - Heroin
#82 van Niek

N: hihihi het lijkt nu net alsof ik een banaan ben hihihi

A: ah, weer een Velvetje. Ja, die banaan, nog altijd een heerlijke plaat. In Heroin geven ze als het ware een geluid aan de kick die je voelt als de drug je aderen in vloeit. En dat is behoorlijk verslavend. Ja, ik zet de naald er nog maar eens in. In het vinyl, hè?

J: De kick van heroïne nooit zelf ervaren, als ik naar grijp, dan maar op deze manier. Eigenlijk wat Arnout zegt. Alweer.

N: Dronende viool, uitwendige bonzingen en een constante meandering van alles wat er gaande is. En Lou weet het zelf eigenlijk ook niet meer. Is het nou goed of is het nou slecht of een uitweg te zoeken allerhande spulletjes? Een eerlijk verhaal zonder oordeel want sommige dingen weet je nou eenmaal niet. Ik heb altijd wel sympathie voor twijfelaars, ben er zelf ook één. Denk ik. Maar gelukkig heb ik nog nooit een toevlucht hoeven zoeken naar zwaar spul. Heroin is wel mijn absolute favoriet op de Banaan. Achterlijk goed dit gewoon. Lou Reed blijft voor altijd een baas. Dikke kus.

G: terechte superklassieker natuurlijk. De heerlijke, uit duizenden herkenbare sound van de VU. Schitterend dat de band het meestal vrij lieflijk klinkende instrument van een viool ook op deze manier durfden in te zetten.

Nieuwe stand:
https://i.imgur.com/TJcTMbi.jpg

Come back van Geert, deze week maar eens flink leestijd vrij maken

Maar die bananen heroin mag wel eennpasr honderd plaatsen hoger

Oh bestond dit topic ook nog?

Vandaag heb ik geleerd dat Ravi Shankar uit Indonesië komt. Of wellicht bedoelde Arnout "Indiase", dat zou natuurlijk ook kunnen

Cattails

Ja, dat dus.

Geert is back

Ukelele , John was dus een echte Uke speler , het verhaal gaat dat Paul destijds na hun ontmoeting John gitaar heeft leren spelen, de rest is geschiedenis.

Oja, en Heroin natuurlijk By far het beste nummer van het blokje, wat zeg ik, mss wel de hele lijst.

Arrie kunnen we gewoon vaststellen dat bananen je opwinden?

TMI

https://i.imgur.com/U6VOoyY.jpg
440. Moonsorrow - Jotunheim
#82 van vrind Jordi

N: Jordi’s langste dit. Nominatie he jongens, nominatie. Ik gun het hem graag hoor, van de vijf langste nummers in de lijst komen er vier van mij, solo. Ik claim wel een flink stuk van deze shit op deze manier. Dat gezegd hebbende, Moonsorrow dus. Echt een Jordibandje. Kweet nog dat J en G een popkwisje hadden gemaakt voor ons gepeupel en Arrie en ik teamden up. Kwam er één of ander obscuur metalnummer voorbij dus wij denken: zal Moonsorrow wel benne. En ja hoor, soms kunnen we best voorspelbaar zijn. Is maar goed ook, anders zou dat voorkeurenspel dat we toen mee hadden op de camping een pure loterij worden x. Dus J, waarom Moonsorrow?

J: Dondergod Thor reisde altijd graag naar Jotunheim, één van de negen werelden in de Noordse mythologie. Waarom? Hij vond het fantastisch om daar zijn sport te beoefenen; het neerslaan van reuzen. Deze epos van Moonsorrow is daarvoor zijn soundtrack, zodra het gas erop gaat ontstaat er een ware veldslag, niets en niemand wordt heel gelaten door de man met de hamer. Het is fantastisch om elke keer meegezogen te worden in deze rollercoaster van een track, al helemaal als je bent gewend aan dat poing-poing-poing in de productie. Vanaf dat moment raak je verslaafd en vliegen die 20 minuten zo voorbij.

N: ayeee. Hoor je dat Geert? Pas maar op voor deze baardmans met z’n flitshamer. Tja, verder best leuk om een keertje te horen. Of twee keer, want ik neem mijn taak hier wel serieus. Wel heel erg pathetisch. Maar hé, ik hoor een overload aan vinkenslagen in de afsluitende fieldrecording en vinken zijn opperbazen dus ik ben happy.

A: zo, trackje hoor. Sleept je inderdaad behoorlijk mee, zo een achtbaan in. Niet alle stukken bevallen me even goed maar wel cool om zo'n epic in onze lijst te hebben. De vogeltjes zijn wel cute.

G: flitshamer wat? En wat is btw een Jutenheim? Ik kan er niet zoveel chocola van maken, maar ik vind dit wel classic Jordimetal. 20 minuten, beetje aan de lange kant wel. Ik herinner me Moonsorrow nog wel van de popquiz, maar waarom had jij dit nummer er ook alweer ingestopt J? De vogelgeluiden zijn er wel tof in verwerkt.

N: En Jordi heeft dat net zo mooi uitgelegd hierboven, damn bro ^^

G: Excuseer, ik moet toch eens nauwkeuriger jullie schrijfsels lezen.

https://i.imgur.com/8I3BFwz.jpg
439. Imogen Heap - Speeding Cars
#81 van vrind Geert

J: Leuk nummer om sokken op te breien

A: ik ken Imogen Heap niet zo goed eigenlijk, behalve dan Whatcha Saaayyyy en Ariana’s cover van Goodnight and Go, en van die coole gloves die ze heeft ontwikkeld, volgens mij ook live gebruikt door Ariana. Ik geloof dat je daarmee opgenomen geluid live kan bewerken door bewegingen van je hand. Echt wel coole shit. Dit nummer is niet meer dan wel aardig, glijdt een beetje langs me heen.

N: Buiten dat ik Imogen Heap altijd heel erg met de G-spot associeer (de luisterlijst van onze G bedoel ik dan hihi) kan ik haar zelf ook wel waarderen. Het bliepige synthschetige Headlock is een ontzettend fijn trekkie bijvoorbeeld. Speeding Cars iets minder maar ik ben ook langzaam van mijn liefde voor auto’s aan het afstappen. Met Geert in de auto zitten is wel altijd een happening hhahahahaaaahhaa dus ik snap wel dat ie hiervoor gaat. En dit nummer is cute, en dat is Geert natuurlijk ook. Knuffelbeerke

G: hier komt wellicht nog een langer epistel over een van de velen outstanding tracks van Imogen Heap, een van mijn fav artiesten ooit. Immy staat niet voor niets al ruim 10 jaar zowel in mijn artiesten- als album-Top 10. Speedings Cars is een B-kantje van Goodnight and Go dat voor de niet-die hard fans vooral in enige mate bekend is geworden via de soundtrack van The O.C. (een vermakelijke Amerikaanse TV-serie over een groep rijke Californische jongeren die ik vrijwel helemaal heb gevolgd). Daar wordt het nummer gebruikt ter begeleiding van een moment dat feestelijk zou moeten zijn (het behalen van het schooldiploma), maar wat ook veel tegenstrijdige gevoelens oproept. Imogen Heap schreef het nummer zelf waarschijnlijk naar aanleiding van de depressie van een vriend(in), als steun in de rug. Hoe zwaar dingen in het verleden ook zijn geweest, kop en en door. Je kan niet eeuwig in een hoekje blijven snikken. Accepteren dat het leven niet altijd op rolletjes loopt, we zijn immers allemaal imperfect en maken geregeld fouten. En het is ook helemaal niet erg dat je (soms) met mentale struggles kampt, het is volstrekt normaal dat we ons niet altijd even opgewekt voelen en gelukkige tijden met minder gelukkige tijden afwisselen. De boodschap in het refrein vind ik om te janken zo mooi. Echt een killerballad waar ik het nog steeds regelmatig ijskoud van krijg (in positieve zin).

https://i.imgur.com/tSLbEAd.jpg

438. Franz Ferdinand - Outsiders
#81 van vrind Niek

N: Koortsdroomanthem Outsiders zit bij mij in de lift de laatste jaren want ja, liften gaan ook wel eens omlaag. Ik zou als ik omlaag ga wel altijd de trap nemen, maar omhoog eigenlijk ook wel dus darain geen verschil. Anyways, hier heb ik in het verleden al veel over geschreven her en der, voornamelijk in mijn hoofd mócht ik er ooit een stuje over moeten schrijven. Zoals nu bijvoorbeeld, hihi. Anyways, als we een jaartje of zes terug in de tijd gaan dan hebben we hier met mijn absolute nummer 1 te maken. Ik was hier echt verliefd op. Op dat scheve ritme, gitaartje uit de pas, offbeat ingezette drums en zo’n synthesizer rechtstreeks uit de Koude Oorlog geplukt. Ik wist toen echt niet wat ik hoorde, werd er haast claustrofobisch van ofzo. Tja, inmiddels is het dus niet meer mijn absolute favoriet maar ik denk wel dat ik het nummer recht doe door het wel nog ergens in mijn tophonderd te laten hangen. Tevens nog steeds mijn favoriete nummer van mijn favoriete band uit mijn toentertijd favoriete muziekstroming. Al die zeroes indiebandjes, vriend aerobag weet waar ik over praat. Waar de meeste nummers uit dat tijdperk vooral meeliften op een nostalgiebonus weet Outsiders dat niveau nog altijd met speels gemak te overstijgen. Ik zou best durven zeggen dat FF een keerpunt in mijn leven heeft vormgegeven, dat ik zonder hen waarschijnlijk niet op MuMe was uitgekomen bijvoorbeeld. Live maken de boys hier trouwens een ultralange versie van waarna ze met z’n allen gaan drummen. Tof hoor.

J: Dankzij de GH van Franz Ferdinand mogen ontdekken, heerlijk nummer! Net buiten mijn eigen 500, maar daar had ‘ie zeker mogen staan. Aanstekelijke intro, wat supercatchy wordt doorgezet. Verslavend is het.

A: Franz Ferdinand is echt een belangrijke band geweest, één van die band die 14-jarige ik richting meer alternatieve muziek heeft geduwd. Maar het is voor mij wel altijd heel erg het debuutalbum geweest, die wat mij betreft nog steeds staat als een huis. De tweede plaat voelde altijd als ‘oh we zijn een groot succes, laten we snel een tweede plaat erachteraan schrijven dan’. Dat neemt niet weg dat er echt wel wat knallers opstaan, waaronder dit Outsiders wat ik echt met dank aan Niek heb herontdekt. Dat gitaartje!

G: lekkere knaller van FF. Een tijdje terug nog herontdekt in de Greatest Hits-editie. Tof om te lezen dat de Schotten zo bepalend zijn geweest voor de forumentree van 123poetertjes. Zou trouwens het bekende Nederlandse popquizteam naar deze track vernoemd zijn?

N: Oh ja! Bijna vergeten te zeggen maar dit was ook mijn allereerste last.fm-scrobble! Kjoel huh?

G: Lang leve Last.fm! Zeker een mijlpaal om trots op te zijn, Wist je dat Last.fm in de beginperiode ook nummers registreerde met unknown date? Mijn officiële eerste scrobble is een oude single van Travis (niet Scott, maar de band) om 12 minuten over 2 ‘s nachts. Ik vraag me soms wel eens af of ik zonder Last.fm ooit op MuMe was uitgekomen, want het scrobbling-tijdperk wakkerde het muziekvirus in de puberende Gretz nog veel meer aan.

N: twaalf over twee lol, jij bent echt geen spat veranderd he?

A: mijn eerste scrobble was Every You Every Me van Placebo, máár… meteen daarna draaide ik het tweede album van Franz Ferdinand (en daar achteraan dan weer de debuutplaat)! Outsiders was dus mijn 14e scrobble ooit, scheelt niet veel. Wel gewoon ergens eind van de middag, begin 2007. Waarschijnlijk kwam ik net uit school.

J: *duikt in het archief*
Ah, mijn eerste scrobble was Lullaby van The Cure. Scrobble nog maar 5 jaar ofzo, lol.

https://i.imgur.com/o77zNmd.jpg
437. Black Devil Disco Club - << H >> Friend
#81 van vrind Arnout

J: Als er in de hel een disco is, dan speelt dit nummer daar sowieso af. Het swingt de pan uit, maar is tegelijkertijd ook supercreepy en ijskoud. 1978, besef je eens even.

A: echt he? Eigenlijk al een perfecte omschrijving. Het verhaal erachter is dat dit totaal obscuur bleef totdat een artiest van het Rephlex label het ergens in de jaren ‘00 op een rommelmarkt tegenkwam voor 20 cent. Waarschijnlijk verstopt ergens tussen plaatjes van Nana Mouskouri en Engelbert Humperdinck. Ik gok dat ie net zo gefascineerd was door de hoes als ik en het meenam, om vervolgens weggeblazen te worden toen ie het thuis opzette. Meteen maar zijn labelbaas opgebeld, ene Richard D. James. Jawel, de enige echte Aphex Twin. Die vond het ook enorm vet, maakte werk van een re-release en vervolgens heeft de Fransman achter Black Devil ook de muziek weer opgepakt, gemotiveerd door dat succes en nog wat platen gemaakt onder de naam Black Devil Disco Club. Moet ik toch eens wat van checken. Ik ben zelf ooit eens The Colour of Spring van Talk Talk voor 50 cent tegengekomen, zo tussen The Cats en Vader Abraham, maar dat was wel mijn beste rommelmarktvondst.
N: Oeh ja, barnfinds als deze zijn wel echt fantastisch en geven mij ook altijd hoop. Ik heb best wel eens dat als ik op een marktje langs een platenkraam loop dat ik denk: ik zou nu eigenlijk gewoon die gehele danceafdeling moeten plunderen want uit een bak van 80 LP’s zitten er gegarandeerd een stuk of twee bij die ik fantastisch ga vinden, 4,5 sterlevel. Maar ja, vis die er dus maar eens uit. Aphex Twin en labelbudz zijn gelukkig wél zo totaalgestoord om dat wel te proberen. Beter dan dit ga je ze trouwens amper tegenkomen, deze had eigenlijk ook in mijn lijst moeten staan. Tijd om zo even het hele album te luisteren. Budubudubu. Edit: oeioei, zojuist gedaan, echt heeel vet!
G: lekker dansplaatje, ik kende dit nog helemaal niet. Verder niet zoveel extra toe te voegen aan de uitgebreide beschrijvingen van A en N.
https://i.imgur.com/5CESfqH.jpg
436. The Streets - Turn The Page
#080 van vrind Jordi

J: Voor mij veruit hét beste nummer van Mike Skinner. De rest van zijn oeuvre is zeker niet veel minder, maar de manier hoe dit nummer in elkaar steekt is verbazingwekkend. Niet alleen voelt het alsof het voor generaties spreekt, vanaf seconde één word je als luisteraar direct bij het nekvel gepakt om die pas op het einde weer los te laten.

A: ik ken erg weinig van de man, ik kom niet veel verder dan Dry Your Eyes, maar ik geloof zo dat dit een hoogtepunt in zijn oeuvre is. Dit soort bombastische strijkers in de beat is echter niet zo mijn ding, maar zijn raps klinken wel on point, het straalt urgentie uit. Refreinen doen we niet aan, een heerlijke opbouw heeft het wel.

N: Ah, van alle ‘alroight m8’-hiphop is dit wel echt een absolute favo. Stond al heel dicht op mijn toplijst en gaat het volgend jaar wel halen denk ik. Ik ga dus zooo goed op die strijkpartijtjes aahhhh, Arrie you’re talking shit, you foeking wanker.

G: dé landmark song van Britse artiest waar ik eigenlijk nog steeds bijna niks van ken (sorry ArthurDZ). Zijn live-optreden op PukkelpopPOPpop 2019 was wel vermakelijk. The Streets maakt wel het soort serieuze, chille hiphop dat me goed zou moeten liggen.

https://i.imgur.com/pjG1Gp2.jpg
435. Lucy Dacus - Addictions
#080 van vrind Geert

J: Hier zou ik nog niet eens sokken op breien. Sorry, maar ik heb helemaal niks met tante Lucy. Van de drie dames in boygenius vind ik haar met afstand het saaist, dit nummer klinkt ook vrij anoniem en bij vlagen irritant.

A: ik heb wel wat met tante Lucy, precies één ding, en dat is Night Shift. Prachtig nummer. Verder nooit iets van haar gehoord dat me wist te boeien, te zemelig. Net een lange werkdag achter de rug, dat helpt niet mee.

J: Night Shift is nog erger. Hopelijk staat die er niet in.

N: Night Shift is wel mooi ja. Maar toplijstmateriaal gaat me toch wel wat te ver, in dat opzicht veegt een Marika Hackman daar echt de vloer mee aan. Marika
* luistert Addictions voor de zekerheid nog een keertje* Oké wacht, dit is toch wel heel fijn hoor. Dat refreintje, die blazertjes. Nog altijd geen Marika ofzo, meer niveautje Nilüfer en die is ook tof. En Dokus slaat zeker geen modderfiguur bij haar boygeniusbitches, zeker nu bakkersvrouwtje het een beetje kwijt lijkt te zijn. Ja, fijn trackje. Maar inderdaad wel zo eentje van het soort dat vooral G en ik kunnen waarderen. Oh nu we toch namen noemen: Jade Bird ontbreekt gewoon in deze PBH 500, waddup? Uh huh.

G: ik ga hier nog wel iets mee over m’n fave Lucy schrijven, maar ik heb later vanmiddag pas tijd x

https://i.imgur.com/uX95RUx.jpg
434. clipping. - Say The Name
#080 van vrind Niek

J: Kijk, dit is al veel beter. clipping. is sowieso een vet toffe groep, al zijn de albums geen meesterwerken, maar wat er écht goed op is, is dan ook ECHT goed. Say The Name ook dus. Het is nog geen Blood of the Fang of Nothing Is Safe, maar die outro is kanonnengoed. Ik ga hier zo hard op.

A: Weer helemaal eens met Jordi. Ik zag eens een ‘what’s in my bag’-aflevering van clipping. en die gasten gingen voor allemaal wazige elektronische shit enzo. Als dat soort artiesten vervolgens hiphop gaan produceren, krijg je dus heerlijk eigenzinnige beats. De afsluiter van dit album is geloof ik ook een twintig minuten durende field recording van een brandende piano? Ik heb het nooit gehoord, enkel erover gelezen, maar een dergelijke ‘fuck it, wij doen gewoon lekker wat wij willen’-attitude vind ik erg fijn. En dat levert dan niet altijd briljante nummers op, maar op de meest gefocuste momenten van de groep levert het goud op. Zoals hier. Eigenzinnig genoeg maar ook pakkend genoeg.

N: clipping. maakt spul dat ontzettend gaaf is maar ook tegelijk errug frustrerend. Hun albums althans. En da’s puur en alleen door een iets te scheutig gebruik aan bliepjes. IK KAN NIET MEER TEGEN BLIEPJES! Tenminste, om specifiek te zijn die hoge tonen die de poezen van Geert spontaan de gordijnen injagen. Nu ben ik er op zich content mee dat dat alles is dat mijn hersenschudding heeft nagelaten maar tis toch wel kut. Gelukkig nog zat fokking awesome clipping.s die wél luisterbaar zijn, moet daar maar eens zelf een miniplaylistje van maken. Eén van de creatiefste acts van de afgelopen jaren die oprechte spanning en opgejaagdheid kunnen creëren. Say The Name is op zich nog een relatief rustig uitpufnummer, al is dat misschien wel de kracht want je bent echt continu op je hoede en het slot pakt ook wel echt formidabel uit. Die binnenrijmgame die naar het refrein toe steeds wordt opgeschroefd is echt briljante songwriting. Had ik de lijst nu gemaakt dan was deze plek vermoedelijk wel ingenomen door het geschifte Story 2. Of Blood Of The Fang, kan natuurlijk ook. Maar misschien komt ie nog wel voorbij hihi.

G: wat J zegt, het belangrijkste wat deze clipping. memorabel maakt is het outro. Ik snap wel dat de hele Song van het Jaar-goegemeente en alle andere wannabe snobs weglopen met dit soort intelligente, creatieve hiphop. Een Say the Name doet me bij vlagen ook denken aan de hardste tracks van Run the Jewels en Tyler, niet de minste namen. Mijn katten worden hier idd bang van, dus ik hou voortaan mijn koptelefoon maar op.

https://i.imgur.com/AaDafQp.jpg
433. Yo La Tengo - Autumn Sweater

#433 van vrind Niek, #368 van vrind Arnout

J: Ik moet echt nog veel meer in deze band verdiepen. Absoluut geen middle-of-the-road bandje, dus hun oeuvre lijkt me een heuse schatkist. Dit nummer is een klassieker natuurlijk, en terecht.

A: prachtige, gloedvolle popmuziek. De titel helpt wel mee maar ik zie hier ook wel echt herfstkleuren bij, dat sfeertje heeft het wel, vallende bladeren en dan binnen met een mok warme choco mijmerend het raam uitkijken. Echt een prachtige melancholische sfeer. Ik ken wel wat andere dingen van ze, maar niks heeft me zo gegrepen als deze plaat.

N: Heerlijk loom, voor mij juist een ultiem zomerplaatje. Voor de latere zomeravondjes waarin je best wel een herfstige trui kan gebruiken. Was onderdeel van een miniplaylistje dat mijn broer en ik in elkaar hadden gebeund voor onze fietsvakantie en is daar nu ook echt mee verbonden, misschien wel meer dan alle andere nummers in dat lijstje. En Rammstein dan, want broerlief vindt die nou eenmaal tof. Hihi. Maar ik kan het iedereen aanraden zo’n fietsvakantie. Begin van de dag beetje bergjes opknallen en de middag lekker chill spelkes, bierkes en muziekskes. Zomer van m’n leven gehad gewoon. Anyways, popmuziek uit het boekje dit, gaat nooit vervelen.

G: het soort rustige alternatieve gitaarmuziek waar je mij nog steeds op elk moment van de dag wakker voor kan maken. ik vind nog steeds dat ik veel mee albums van Yo La Tengo moet ontdekken.

https://i.imgur.com/0Q9yrVH.jpg
432. Nitty Scott, MC feat. Kendrick Lamar - Flower Child

#079 van vrind Arnout

J: Beetje de omgekeerde wereld in dit nummer: de man zingt en de vrouw rapt, dat zie ik eigenlijk zelden. Als Kendrick-fanboy moet ik dit nummer natuurlijk erg vinden, maar op de een of andere manier voel ik ‘m niet helemaal, terwijl ik hem toch best vaak al heb gedraaid. Ze is wel knap.

A: nou nee, ik zou niet zeggen dat je dit als Kendrick-fan goed moet vinden, want ik vind dit nummer juist zo fantastisch door Nitty en door de beat. Kendrick is verder wel prima, maar had er niet per se bij gehoeven van mij. Die beat vind ik echt prachtig, ietwat jazzy, ietwat oosters, en het geeft de track een enorm positieve vibe. De raps van Nitty vind ik ontzettend sterk en haar stem vind ik perfect over de beat passen. Een persoonlijke klassieker, ooit ontdekt via de femcee-KO van Mb.

N: Een ondergeschoven Kendrickliedje dat ik ook alleen maar ken doordat Arrie m vorig jaar in z’n tophonderd had gepompt. En nu dus weer, die tophonderd staat nog wel aardig overeind. Nitty Scott dus, fijne femcee zonder pretenties en gewoon heel natuurlijk aanvoelende vibe. Doet me een beetje denken aan een gestripte versie van een willekeurige track op de laatste Little Simz. Maar dan puurder, eerlijker. Wat is dat harpding voor instrument trouwens? I like it. Begint me trouwens wel op te vallen dat ik tot nu toe eigenlijk louter positief geweest over Arnouts inbrengen hier in deze lijst, dat kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn. Achja, gelukkig gaat R.E.M. nog langskomen.
G: nog een openbaring, want ik wist überhaupt niet wie Nitty Scott was. Altijd leuk om weer eens op het spoor van een nieuwe femcee te komen, want vrouwenstemmen Lekkere zang, een beetje spoken word-vibe. Eerlijk gezegd vind ik de bijdrage van Kendrick niet zoveel toevoegen aan het nummer.
https://i.imgur.com/cTPj51W.jpg
431. Neil Young & Crazy Peerd - Cowgirl in the Sand

#079 van vrind Jordi

J: We sluiten dit blokje van tien af met weer een track van Neil Young, de tweede keer dat we ‘m tegenkomen. Toen ik een paar jaar terug mijn top 100 presenteerde, stond deze wel een stukkie hoger. Of ‘ie is voorbij gestoken door andere ome Neil tracks ga ik niet zeggen, wel kan ik natuurlijk melden dat ik dit nog steeds een fantastisch nummer vind. Wat ik destijds schreeft sta ik nog steeds achter:



A: Ach, wat een romanticus is het toch ook, die Jordi. Lief hoor. Ja, ik hou ook wel van liefdesliedjes, al zou ik dat niet meteen zeggen als ik die hakkende gitaar hoor in het begin van het nummer. Waar liefdesliedjes vaak zoetsappig klinken, heeft dit juist een ruwe sound. Ik vind die gitaarsound wel tof, dat ongepolijste. Helaas verslapt ergens toch wel m’n aandacht als Neil begint te soleren. En dan moet ik nog het halve nummer… Wel lekker basspel trouwens. Anyway, doe mij van Neil maar de meer kleingehouden liedjes met minder focus op zijn gitaarskills, hoe fantastisch die ook zijn.
N: Ome Neil is natuurlijk al eerder de revue gepasseerd (Heart of Gold) en wat ik toen schreef gaat hier eigenlijk ook wel op. Buiten dat ik deze net wat stoffiger vind dan, en de solo weinig boeiend waardoor de zit wel errug lang wordt. Doe mij maar Cowgirl in the Rez. Gelukkig kan Jordi zo cute schrijven, maakt toch veel goed.
G: ik ben natuurlijk een sucker voor liefdesliedjes. Ik vind niet alles aan deze Nelis even outstanding (gitaarsolo brrr), maar de songtekst mag er zeker wezen.

Nieuwe stand:

https://i.imgur.com/znvi9SD.jpg

Original Pirate Material luisteren zou verplicht moeten zijn voor iedere muziekliefhebber, toch jordidj1? Eén van de ziekste classics van dat meesterwerk in de lijst geloodst, goed gedaan man! Autumn Sweater is mijn andere grote favoriet uit dit blokje, en R.E.M. komt dus ook nog langs? Yes