Wow, Jotunheim én Turn the Page? Jordi is duidelijk het eindbaasje van deze update.

Let je op, luigifort?

R.E.M.

Met een Londense vriendin ben ik het trouwens wel een beetje verplicht om The Streets eens beter te leren kennen. Ben benieuwd hoe bekend zij is met zijn muziek (zal het eens vragen, maar ze leest hier ook mee via Google Translate). Wat betreft Londense hiphop luistert ze veel maar naar grime (Skepta, JME, etc).

The Streets live in Londen meemaken is anders de unieke beleving wel, toch Johnny Marr?

Ok het is tijd om even wat hartjes uit te delen.
Moonsorrow , mooi nummer om sokken te breien ,
Lucy Dacus ( die topic helden die op Lucy haten moeten van de drugs afblijven voor ze hier gepost hebben).
Extra hart voor Cowgirl in the Sand die voor mij in de top hoort zoals eerder Heroin ( maar dat is iets voor als jullie later groot zijn, en dit is niet speciaal een sneer naar Niek)

https://i.imgur.com/LlQsmCb.jpg
430. De Kift - Bierflessengroen

#79 van Niekiepiekie

J: De Kift is een ontzettend intrigerende band, het kleurt echt precies buiten alle lijntjes. Zo erg, dat ik soms enorm in mijn broek schijt als ik ze naar hun muziek luister. Ik krijg ook altijd het gevoel dat ik een nare jeugd heb gehad, terwijl dat helemaal niet zo is. Vaker luisteren dit dus, Jordi. Bierflessengroen heb je wel genoeg gehad.

A: herkenbaar verhaal van J. De Kift is echt zo’n totaal unieke band. Ik kan me ook wel voorstellen dat ie in z’n broek schijt, die dissonante piano-akkoorden geven echt een onheilspellende vibe mee. En dan zo’n fascinerende, poëtische tekst eroverheen en heerlijke blazers. Ja, het is altijd weer even wennen als ik naar De Kift luister, maar ook ik moet echt eens meer van die band luisteren. Toch wel een band om te koesteren.

N: Ja, beste lezers, de vibe van De Kift is hier binnengekomen in huize PBH en mijn duit is het schrijfzakje ligt dan ook in het verlengde van wat deze twee lieverds hierboven geponeerd hebben. Vlaskoorts is een boerderij kilometers buiten een plattelandsdorpje in het kille najaar, waar de wereld rond de ikpersoon tot een sepia voorstelling van wanhoop, verlies en opgekropt verdriet is verworden. De weg hieruit zoekend in de drank, maar Ella zit niet in de fles maar in de kist. In dit album zit zoveel sfeer. Een grauwe, enge, superongemakkelijke sfeer. Bierflessengroen is een dronkenmansdans waar je alleen maar medelijden mee kan hebben. Twin Peaks voor de fanfare. Ja, ongemakkelijk lelijk nummer. Lelijkheid maakt het leven mooi. Kan hier ook het beste naar luisteren als ik me niet helemaal op mijn gemak voel, op de fiets in het pikdonker ofzo. Dan wil ik zo snel mogelijk naar huis, weg van die enge boerderij. Geskift. Wat een band.

G: als het goed is kwam ik deze Kift jaren geleden op het spoor via de onvolprezen (eerste) Top 100 van hoi123. De Kift is een folkloreband die in de MuMe Snobhemel de hoge gemiddeldes aaneen rijgt, maar in Nederland verder nauwelijks bekend is. Onterecht natuurlijk, want Ferry en kompanen maken een bijzonder soort avant-garde pop. Bierflessengroen is één van de vele hoogtepunten op hun magnum opus Vlaskoorts, een soort van conceptalbum dat verhaalt over een zekere Vlasboer, het hoofd van een verscheurd plattelandsgezin. Vlasboer heeft een alcoholverslaving en daarmee gaat langzaam maar zeker alles kapot. De Ella die in de tekst telkens terugkeert is zijn vrouw die hem intussen allang verlaten heeft. Het hele nummer ademt een sfeer van wanhoop en misère, onder begeleiding van dreigende pianotonen en opzwellende trompetten.

https://i.imgur.com/bjo7MSQ.jpg
429. Jimi Hendrix - All Along The Watchtower

#78 van Jordipordi

J: Een track die nog nooit mijn persoonlijke top 100 heeft verlaten is deze wereldberoemde cover, die mij keer op keer verbaasd waarom ik het zo goed vind. Te veel classic rock verlaat mijn eigen lijst der lijsten en deze houdt gewoon doodleuk stand. Ik kan hem elk moment van de dag draaien, misschien is dat dé reden.

A: ja, dat verbaast mij ook wel, want ik hoor het niet zo. Aardige Dylan-compositie, aardig gespeeld ook, maar zo wereldschokkend vind ik het verder allemaal niet. Gewoon een aardig 60s-hitje en in dat genre is er voor mij toch veel leuker te vinden. Ik had ooit een moment dat ik de debuutplaat van Jimi ineens ‘snapte’. Ineens kwam het binnen en vond ik het een fantastische plaat. En sindsdien begrijp ik dus wel wat Hendrix zo goed maakt, maar het heeft er niet toe geleid dat ik het ook veel draai en in mijn eigen lijstjes zet. Op die debuutplaat staan overigens veel leukere dingen dan dit nummer wat mij betreft.

N: Tja, ergens best wel een kek nummertje maar of ie me nou bij de kladden grijpt? Enorm getalenteerde dude wel uiteraard. En zo’n nummer waar ik me weer lekker jong door kan voelen, die gekke ouwe rock met z’n lookatmeeeee-gitaarsolo’s altijd. Nu is deze nog wel catchy dus oké, hij krijgt een go. Een nipte. Weet ook wel dat je m zo vet vind omdat je stiekem naar de hoes wilt gluren he? Ik zie je wel kijken achter je mondkapje.

G: ik heb de grote populariteit van deze cover nooit begrepen. Snap überhaupt niet waarom het een van de bekendste Hendrix is. Eerlijk gezegd vind ik het nummer nog steeds aan de zeurderige kant. De gitaarsolo voel ik totaal niet en ik heb helaas ook geen klik met de stem van Jimi. Er zal zeker nog wel classic / hard rock voorbij komen die me beter ligt. Sorry J.

https://i.imgur.com/4MfQSkU.jpg
428. Ichiko Aobo - いきのこり●ぼくら

#78 van Niekiepiekie

J: このアーティストは、特にスクリーンの後ろの孤独な夜の間に、2020年の最大の発見の1つです。今はあまり聴いていませんが、幸いなことにニークはまだ彼女に恋をしています。

A: Ja, wat hij zegt (nouja, eigenlijk niet helemaal). Fun fact: ik heb ooit nog eens Japans gestudeerd dus kon nog redelijk wat maken van Jordi’s verhaal. Was wel behoorlijk weggezakt, moet ik zeggen. Hoe dan ook: Ichiko Aoba is voor mij nog steeds grotendeels onontdekt terrein, al weet ik dat de rest van PBH + Koen hier lyrisch over is. Wel eens wat nummers gehoord en dat klinkt prettig. Zo ook deze. Soothing zou luigifort dan zeggen. Een zalvend stemgeluid en gewoon een heerlijk, rustgevend muziekje. Het zet me alleen niet aan tot vaker luisteren. Sorry!

N: Ik kan hier in principe een heel lulverhaal ophangen over wat Ichiko met me doet, hoe mooi dit is en alle bizar creatieve vondsten in haar gitaarspel. maar dat haalt de essentie weg van de pracht van de sereenheid van haar muziek. Daarom alleen even kort: dit nummer is opstaan in een zomerochtend, uurtje of 5, op de fiets springen richting heide met gitaar op de rug, en daar aangekomen de zonsopkomst tegemoet tokkelen. Misschien wijd ik later nog wat uitgebreider over haar uit. Misschien ook niet. Het is al mooi genoeg zo.

G: 青葉市子の天国のフォークミュージックを発見するビートセンス時代が始まった年、私は永遠に最初のコロナ封鎖と結びつきます。 2020年3月から6月までの期間について話します。Roelandは0でいくつかの叙情的なレビューを書き、NiekxとKoenrを起こして、CSLの多くの夜に彼女の音楽をビートセンスに接続します。 その後、一子は音楽メーター全体、特に年間最優秀曲をすばやく征服します。 去年の秋に彼女のライブを2回見ることができたのは非常に特別なことでした。その中には、2021年の植物園でのライブ中も含まれ、床に口を覆い、静かで非常に注意深い聴衆がいました。 口のキャップが付いているのはとても素敵で、今はまた新しいコンサートを切望しています。

https://i.imgur.com/kt08gP6.jpg
427. Âme - Rej

#78 van Arniebarnie

N: Rrrrrreeeeeyyyyyyyy. Ik citeer hier de kleine lettertjes de cd van Let’s Just Forget It. Check maar A. En G, check ook maar. Jeweetwel, Let’s Just Forget It, dat liedje in die Ladder enzo.

J: Jullie weten dat ik een intense EDM-fase heb gehad, hè? Nou, ik kwam ooit de remake van dit nummer - door Dimitri Vegas & Like Mike - tegen en was op slag verliefd. Wat een ongelofelijke vette track vond ik dat, weet ik veel dat ik jaren later erachter kwam dat het gewoon een schaamteloze kopie is. Nou ja, zo hard dat ik er destijds opging, ga ik nu op het origineel. Of stiekem gewoon beiden, want zo goed is de track wel. Nieuw in mijn lijst, wel op #773. Volgend jaar maar wat hoger me dunkt.
A: de wetenschap dat Dimitri Vegas & Like Mike dit hebben gecoverd, doet mijn hart een beetje ineen krimpen. Het is ook helemaal niet nodig, het origineel is al perfect. Dit is echt zo’n track die me nooit verveelt. En als je dan een remake wil maken, hè, doe het dan zo: MEUTE - REJ ( me Rework).

N: Fantastische stille banger natuurlijk, die uiteraard niet mocht ontbreken in de nachtelijke escapades lonely op het DTRH-strandje. Jahaha daar ging ik hard op hoor.Nummer dat in al z’n borrelende simplisme nog steeds relevant blijft, ook door het uitblijven van een ekte drop. Zo heeft de introverte dansvloerkusser ze graag.

G: de moeder van de minimal techno. Een dance evergreen uit de 00s. Ogenschijnlijk simpel, maar heerlijk chill. Een nummer dat de weg heeft geplaveid voor vele dj’s/producers die later doorbraken

https://i.imgur.com/Zu5tqO2.jpg
426. Travis Scott - goosebumps

#373 van Arniebarnie, #416 van Jordipordi

N: Leek even gecanceld toen NO BYSTANDERS at last nog uit deze lijst kukelde maar heehoi, wie zullen we hier dan weer hebben?

J: Toen ik net verhuisd was naar het centrum van Amsterdam klein anderhalf jaar terug, was ik kort aan het daten met een chick uit Polen, die ik via Tinder had ontmoet. Ze was nog maar een paar weken in Nederland, dus die relatie was vrij intens, geen reden tot klagen overigens. Daarna moest ze weer terug naar Warschau, dus ik had haar afgelopen nazomer daar nog een keer bezocht. Ondanks dat het goed klikte tussen ons, was een relatie gewoon echt onmogelijk en toen ik met haar in de taxi zat voor het laatst wist ik ook: of je haar ooit nog gaat zien is nog maar de vraag. Precies tijdens de gedachte kwam dit nummer voorbij op de playlist van de Poolse Uber-chauffeur…

A: Mooie ontboezeming. In de chat hoorden we nog weleens wat over de Poolse chick en zijn reisje naar Polen maar vaag bleef het allemaal wel. Er waren tijden dat het continu over vrouwen ging in onze groepchat, al was dat nog vooral door Geert en zijn Nationalmeisjes, maar tegenwoordig valt dat tegen. Op een gegeven moment zijn we er allemaal wat vager over gaan doen. Overigens opvallend dat zowel Jordi als ik het over de grens zochten, al ben ik er dan wel echt voor gegaan.

N: Haha idd, deze kende ik nog niet. Hier en daar een keer een gifje maar nooit de details. Nou, bij mij kan je zulke verhalen niet verwachten helaas, ik blijf erg lonely ondatebaar #sadface. Misschien G? Nog nieuwe Litouwse chicks gespot in secret?

A: Hoe dan ook, we dwalen af. Travis. Ik heb geen specifieke herinneringen aan dit nummer, ik vind het gewoon een heerlijk plaatje. Die druggy, psychedelische sfeer, met tegelijkertijd een knallende trap beat en een heerlijk catchy refrein. Ik ga ook heel goed op die ad libs van Travis (it’s lit!). Tot mijn ontsteltenis ontdekte ik dat SICKO MODE onze top 500 niet had gehaald, ondanks dat dat toch wel een PBH certified classic is, maar gelukkig hebben we deze nog. Fijne gastverse van Kenny ook.

N: Het moge inmiddels wel duidelijk zijn dat voor de certified PBH-classics je eigenlijk niet bij deze lijst moet zijn lol, hier hebben we onze snobschoenen aangetrokken. Maarja, inderdaad fijn dat Travis er wel gewoon in staat want dat hoort ie. Wat hoeveel acts heeft team PBH nou in elk geval met z’n drieën tegelijk gezien? Zijn we überhaupt ooit een keer met z’n vieren ergens bij een optreden geweest? Nou dan, Travis levert dus het hoogst haalbare voor saamhorigheid van ons in de groep. AL ben ik blij dat we een beetje achterin het veld stonden daar op Woo HAH.

G: mooie verhalen van mijn matties hierboven. Goosebumps kan ik tbh niet associëren met een memorabele anekdote, omdat ik de muziek van Travis Scott nog steeds zelden uit mezelf opzet en de boys niet joinde op die Woo HAH-editie (ik wist überhaupt niet dat Kenny ook meedoet). Mr. Scott heeft indertijd wel een paar certified PBH-classics op z’n naam gekregen, waardoor ik intussen wel het verschil weet tussen SICKO MODE en de meeste nummers van Brockhampton. Maar reken me er niet op af bij een Popquiz, want veel van die Amerikaanse hiphoppers lijken verdomd veel op elkaar. En nu je er toevallig over begint N, jazeker. Als tastebuds.fm meetelt. Ik moet er nog eentje antwoorden, goed dat je me eraan herinnert.

https://i.imgur.com/eyMgqwG.jpg
425. Balthazar - Bunker

#391 van Geerthetpeerd, #395 van Niekiepiekie

J: Wederom een track van Balthazar. Altijd garant voor fijne nummers, maar als ze nog een keer voorbij gaan komen dan liever Fifteen Floors ofzo. Deze is wel erg lekker hoor.

N: Komt omdat jij m peerde toen het bij DTRH tijdens dit nummer begon te miezeren, watje. Dit is wat mij betreft de blauwdruk Balthazar met precies de juiste dosis melancholie, catchyheid en loomheid. En net als Fever scoor ik hier uiteraard punten mee bij mn studiematties. Dat kan ik van een Plis Rosalin niet zeggen denk ik, lol.

A: ja precies, lekker nummer. Baslijntje, zwoele vocalen, spannend sfeertje.

G: ultieme summer vibes als het weelderige, langgerekte intro instart. De lijzige zang van Maarten past imo perfect bij de melancholische gitaarlijnen. Heerlijk refreintje en dan afsluiten met het sublieme mantra (dat ik bij live-optredens altijd uit volle borst meezing), waarmee het nummer in alle rust uitdooft. Dit anthem op DTRH19 horen in de gestaag vallende regen was wel een momentje hoor. Gelukkig kende N wel z’n prioriteiten.

Don't you know / Don't you know where to stay / Every time you think about it / Talk around it again

https://i.imgur.com/GNSWMKh.jpg
424. GZA - Liquid Swords

#77 van Jordiepordie

J: Op de één of andere manier heeft GZA mij enorm aan het twijfelen gebracht, want maar liefst drie tracks van Liquid Swords staan rond plek 100, maar de titeltrack het hoogst op ‘slechts’ plaats 77. Dit terwijl 4th Chamber elk jaar wel rond plek 40 stond. GZA wasn’t scared of the Jordi, but the Jordi was scared of him. Nee, zonder dollen, ik was compleet overvallen over de impact die de plaat nog altijd heeft, dat ik zo van mijn à propos was dat ik de titeltrack véél te laag heb gezet. Maar wat blijft dit hard hè jongens.

A: Ja, Liquid Swords is wel echt een Jordi-plaat. Voor mij gewoon een sterke 4*-plaat, maar raar genoeg mis ik net die écht klik met een hoop Wu-Tangspul terwijl het zo in mijn straatje ligt. Bij momenten briljant maar albums hebben altijd wat mindere momenten voor me. Ik vind het dan juist leuk dat een bepaalde plaat, in dit geval die GZA-plaat, helemaal gelinkt is aan één van ons. De GZA en de RZA allebei on point, ja dan heb je wel een classic te pakken.

N: Oh men. Heel sneaky duister vies dit, kan bijna herhalen wat ik over Viktor Vaughn geschreven heb. Maar dat moet je bij die post maar lezen. Lekker eng verhaaltje dat heerlijk overgaat in een vuige staccato toeterbeat.

G: oldskool hiphop die ik instant met Jordi associeer. Ik luister hier pas naar sinds het in de ladder staat, en ontdekte toen ook pas de link tussen GZA en Wu-Tang Clan. Goede flow heeft dit nummer. Ik snap wel dat binnen de scene veel mensen deze rapper als een Genius beschouwen.

https://i.imgur.com/7HON7dc.jpg
423. DJ Shadow - Midnight In A Perfect World

#339 van Jordiepordie, #462 van Niekiepiekie

J: Endtroducing….. is natuurlijk een meesterwerk en dit nummer is een fantastisch rustpunt, ik had laatst de cd opstaan in de auto toen ik ‘s avonds naar huis reed, ik had echt moeite om niet compleet weg te dromen. Dat het lichtjes regende maakte het sfeertje helemaal af. Verveelt nooit, deze track.

A: Ja, donker, regenachtig, die sfeer voel ik ook wel. Die nummers op Endtroducing zijn zo fijn opgebouwd. Hoe er dan op een gegeven moment zo’n cello-sampletje in komt bijvoorbeeld. Vind deze eigenlijk beter dan Stem / Long Stem.

J: :O

N: Ja, eensch. Al blijkt dat misschien nog niet uit deze lijst maar inmiddels heb ik Midnight echt omarmd. Ergens door de bossen bij Sterksel crossen na wéér eens een verdwaalde fietstocht met deze track op mijn oortjes, feilloos passend in een playlistje met BoC, Autechre, Four Tet, Aphex Twin… Sfeerschepping op zijn max, en dat met alleen maar samples, petje af hoor.

G: samplemonument. Voor mij niet zo episch als De (Lange) Stem, maar met recht een van de mooiste instrumentale hiphop tracks die er zijn gemaakt. Waar Burial’s eerste langspeler (2007) voor mijn generatie een openbaring was, heeft DJ Shadow een decennium eerder ongetwijfeld ook die grote impact gehad met zijn debuutplaat.

https://i.imgur.com/ldIrXbF.jpg
422. Amy Macdonald - This Is The Life

#355 van Jordiepordie, #436 van Geerthetpeerd

J: Voor dit stukje ga ik even lui doen en wat ik in november schreef voor de ladder quoten:



A: wat grappig, mijn vader ging er destijds ook heel goed op. Ik herinner me dat ik hem nog de cd cadeau heb gedaan.
Voor mezelf echt niet veel meer dan een geinig hitje. En dan waren er voor mij toch wel veel leukere hits. Maar destijds heb ik die hele plaat veel gedraaid en vond ik het wel echt heel leuk. Let’s Start a Band vond ik een heerlijk nummer, herinner ik me. En nu ik Mr. Rock & Roll ook weer even draai vind ik die ook veel leuker dan de grote hit. Ik denk dat die simpelweg een beetje doodgedraaid is voor me…

N: Mr. Rock & Roll hoorde ik gister nog in de supermarkt hihi. Of eergister, of langer geleden, afhankelijk van wanneer ik dit stukje ga afschrijven. Die vond ik vroeger altijd leuker, maar de rollen zijn inmiddels wat omgedraaid. DIe drive van een tempoversnelling in het refrein is toch best wel errug fijn. Ging hier helemaal goed op toen ie net uitkwam, maar toen luisterde ik nog Q-Music dus dat zegt niet zo veel.

G: Net voor mijn eindexamen schafte ik - na enkele jaren prutsen met goedkope flash MP3-spelers - een iPod Classic 160GB aan. Een van de belangrijkste aankopen in mijn leven, zeker in retrospectief. Het was de opmaat voor een geweldige, lange zomer. In de eerste week van augustus kocht ik er een grote draagbare speaker bij waar ik mijn iPod in kon klikken (bluetooth en JBL-kasten bestonden nog niet). Ideaal voor vakanties, feestjes en avonden met vrienden. Ik was m’n muziek zeker niet in HiFi-kwaliteit gewend, dus het geluid wat er uit dat apparaat kwam overdonderde mij totaal en mijn muziekbeleving werd nog een stukje beter.

In diezelfde augustusweek leerde ik Amy Macdonald kennen via Last.fm, vlak nadat haar debuutalbum was uitgekomen. Haar muziek was liefde op het eerste gehoor (enig understatement) en het werd een magisch moment toen ik haar album voor het eerst over die speaker afspeelde op het hoogste volume. In minder dan een oogwenk was This Is the Life mijn #1 album ooit geworden en was Amy met zevenmijlslaarzen al mijn andere favoriete zangeressen gepasseerd. De Amy van het debuut had echt alles om smoorverliefd op te worden, maar natuurlijk was haar Schotse accent het leukst. Net na het ontdekken van dit walhalla vertrok ik naar Wageningen en brak de mooiste tijd van mijn leven aan.

Ik bleef nummers als This Is the Life, Mr. Rock & Roll, Barrowland Ballroom, A Wish for Something More en Poison Prince de rest van het jaar op zeer hoge frequentie draaien. Zodoende werd Amy belangrijk onderdeel van de soundtrack die voor mij nu onlosmakelijk verbonden is aan de periode van studeren en voor het eerst op mezelf gaan wonen. In die tijd heb ik Amy’s muziek aan vrijwel iedereen lopen pluggen, van familie t/m studentenvereniging en van Hyves t/m 3FM + SkyRadio. Maar zoals wel vaker gaan mensen je tip pas serieus nemen als ze de artiest in kwestie voorbij horen komen op de radio of in de kroeg (iets met onbemind onbekend).

Hilarisch dat het titelnummer bijna een jaar na dato (juni 2008) dan alsnog plotsklaps werd opgepikt in Nederland en al snel niet meer weg te slaan was van de grote radiostations. Nummer 1-hit in de Top 40 in de twee weken waarin Nederlands Elftal imponeerde met eclantante zeges op twee wereldkampioenen. Helaas blies Wolter Kroes het sprookje van Amy kort daarna alweer uit met een smakeloze carnavalscover. Gelukkig kwam Mr. Rock & Roll bij de heruitgave ook tot plek 3, waardoor het pejoratief one hit wonder mijn Amy bespaard bleef. Maar als je het mij vraagt had elk nummer van de debuutplaat een kneiter van een hit kunnen (moeten) worden.

Fun fact: wisten jullie dat This Is the Life in 2010 nog op een zeer respectabele plaats #121 stond in de Top 2000? En dat het bekendste nummer van andere (betreurde) Amy pas in 2011 nieuw binnenkwam? Waar Back to Black in enkele jaren de weg naar de top van ons collectieve geheugen wist te vinden, zakte This Is the Life langzaam naar de middenmoot. En waar Macdonald ooit 3 noteringen had en Winehouse slechts 2, zijn de rollen nu omgekeerd met 1 vs. 6. Blijft een gek fenomeen dat vele kunstenaars pas het toppunt van hun roem bereiken nadat ze al zijn overleden. Gelukkig staat TiTL nu wel fier (en hoog) in onze eigen MuMeLadder, met grote dank aan J

https://i.imgur.com/oHHOIje.jpg
421. Tyler, The Creator - Yonkers

#339 van Arniebarnie, #458 van Geerthetpeerd

J: Wow, Geert, als men niet beter wist dan was die 458ste positie in mijn lijst geweest. Tof dat-ie bij jou het heeft gehaald, bij mij staat Tyler 4x in de lijst, maar allemaal buiten de top 500. Geweldige track natuurlijk dit, een beat als een krioelend nest mieren en natuurlijke die iconische openingsverse. Je zou dit nummer ooit maar eens een 1 hebben gegeven.

N: hahahahaha savage

A: Ja godver. Ik was dat allang al weer vergeten. Wat dat betreft wel een mooi staaltje smaakontwikkeling. In 10 jaar tijd van een 1 naar een plaats in de top 500. Waarom ik het destijds niet trok? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik was toen al into hip-hop, maar Wu-Tang beats waren me ook te kaal, dus ik denk dat het type beat me niet lag, en dat ik verder Tyler een beetje over vond komen als ‘kijk hoe edgy ik ben, ik eet een kakkerlak’. Nu vind ik dat juist supertof, effectbejag wellicht, maar toch. Overigens, mooi is wel dat niet alleen mijn smaak zich heeft ontwikkeld maar ook Tyler. Dit is fantastisch, maar hij heeft ook een toffe evolutie doorgemaakt als artiest en is echt één van de meest talentvolle artiesten in de hiphopscene. Ook een enorme muzieknerd, en een totale weirdo, wat hem sympathiek maakt en de interviews met hem erg tof.

N: Schaamtevol, bijna verontschuldigend knikje naar de buren toen ik van de wc terug naar onze campingplek liep en je deze al van honderd meter kon horen. Ja, we waren een stelletje dominant tuig van de richel bij elkaar daar. Maar Tyler geeft zelf ook geen fock, modderfokking goblin dat em is. What’s not to like about Yonkers? Adventure Timevermelding, dikke burn naar Bruno Mars en gewoon een kapotranzige beat. Echt een PBH-anthem uit het boekje dit. Tis dat ik andere Tylers nóg beter vind (draaide van de week weer m’n vinyl-IGOR en ik ging kapot), anders had deze ook echt wel mijn eigen 500 gehaald. Nee, ik weet, hier zijn eigenlijk geen excuses voor, sorry als ik je kwaad maak Tyler.

G: ik herken me wel deels in de bekentenis van Arrie, in de zin dat Yonkers bij mij ook een behoorlijke groeicurve moest doormaken eer dat ik het nummer écht fantastisch begon te vinden. In eerste instantie vond ik het maar een heel aparte rap waar ik totaal geen hoogte van kreeg. Maar Tyler had op MuMe enkele grote fans die zijn meesterwerk regelmatig (opnieuw + kansloos) nomineerden voor allerlei Ladderspelen, waardoor mijn euro alsnog langzaam viel (ergens in 2014 of 2016). De combinatie van clip, verses, beat en de controversiële tekst is ziekhard. Yonkers behoort nu tot het selecte gezelschap van hiphopklassiekers waar heel PBH lyrisch over is.

Nieuwe stand:

Met Yonkers en Liquid Swords twee van de sickste hiphopnummers ooit in één update, lekker. En Ichiko om het af te maken, netjes gedaan weer boys! Vlaskoorts moet ik ook nog altijd eens checken, weet dat die in mijn straatje ligt maar heb er nog nooit aangebeld. Misschien deze week toch eindelijk eens doen!

Omg, Bierflessengroen en Ichiko in één update?? Ik geef twaalf punten aan Niek hoor, als dit topic zo werkt.

(Grapje jongens, ook grote liefde voor Yonkers, Bunker, GZA en DJ Shadow. En voor jullie schrijfseltjes)

Ha, Yonkers bij Geert in de lijst zag ik niet aankomen. Die knul is echt een fucking walking paradox.

Nee dat is hij niet.

Ik dacht nog, wie kopt hem in?

Wow, Yonkers in de top 500 van Geert. Over dingen die je niet zien aankomen gesproken zeg. Zet ie Niek en Jordi wel ff in hun hempies hiermee, daaayuuuum.

De Mind Playing Tricks On Me van de 10s toch, ForWhomThePeteTolls? Shiiii-hiiit.

Amy Macdonald maakt in 'r eentje deze hele lijst overbodig. Eindbazin.

Ehh, sure...

https://i.imgur.com/zWtZND4.jpg
420. Bobby Womack - Across 110th Street

#76 van Jordi

J: Perfect nummer om dit blokje te openen, al staat ‘ie wel een beetje laag in de lijst. Daarvoor hoef ik mezelf niet de schuld te geven, dat scheelt. Gelukkig weet ik dat ze deze Ladder-debutant rijkelijk met punten is beloond door de mannen. Hij stond voor het eerst in de finale (toch?) en dat is niet heel gek, want alles aan dit nummer voelt groots aan. Kijk maar naar de openingsscène van Jackie Brown, een perfect voorbeeld van hoe je beeld en geluid naadloos op elkaar aan laat sluiten. Het doet je werkelijk opstijgen.

A: echt zo’n iconische soulklassieker maar ook eentje die me nooit zo heeft gepakt. Wel gewoon goed. Bobby heb ik trouwens ooit nog eens live gezien toen ie meetourde met de Gorillaz, een paar jaar voor z’n dood en het was indrukwekkend hoe goed zijn stem nog was op z’n oude dag!

N: Happy 420 jongens! Lekker onderuitzakken op een heerlijke approved soulglijder met nog wat edge, hier en daar een blazertje en strijkertje en een geweldige strot. Soul is echt een ondergeschoven kindje in mijn eigen lijst, vaak omdat ik ze heel tof vind maar de echte binding uitblijft. Wat opzich maf is van het enige genre dat echt vernoemd is naar iets innerlijks ofzo. Ik heb althans nooit iemand horen zeggen dat z’n hiphop is leeggezogen door een breakup of whatever. En fair enough, je kan een rock in je nieren hebben maar daar word je volgens mij goed kut van. Je hoort wel dat ie volledig door het gaatje gaat om z’n nummer de beste oempf te geven, en dat krijgt zeker mijn kudos, en ik ben blij dat Jordi hem de verdiende credits geeft. En daaaamn Arrie, ik begin toch wel sad te worden als ik denk aan al die legendes die ik nooit meer live kan gaan zien.

G: een van de betere soulklassiekers in onze lijst. Ik hoor De Straat een stuk liever dan het overgrote deel van het oeuvre van artiesten als Gaye en Wonder. Best gek dat deze überclassic nooit in de Top 2000 heeft gestaan, terwijl bij ons in dé echte lijst-der-lijsten afgelopen jaar nog gewoon finale scoorde. Het meeste is verder al wel gezegd. Jackie Brown als Tarantino-fan maar even wat hoger op mijn watchlist zitten, dat gevoel dat Jordi heeft wil ik ook meemaken.

https://i.imgur.com/TDQVQJm.jpg
419. Young Fathers - In My View

#75 van Arnout

J: Ik ben toch wel blij dat we de tijd nemen voor deze top 500, want toen ik deze destijds luisterde voor A’s top 100 kwam ‘ie totaal niet binnen. Ook een paar weken terug niet, maar van de week in de auto wél. De aanhouder wint, waardoor dit unieke nummer van mij het respect krijgt die het verdient.

A: Goed om te horen! Ook deze mannen heb ik live gezien, en die weten laten echt wel een flinke dosis energie en passie zien. In My View is echter meer onderkoeld en subtiel. Een liedje dat ik ook maar meh vond bij de eerste luisterbeurt, maar hij kroop onder de huid en ging daar niet meer weg. Fantastisch liedje.

N: Ik vergeet echt altijd dat deze bestaan, misschien omdat ze alfabetisch gezien wat ver naar achter zijn gestopt. Maar elke keer als ik ze luister zeg ik tegen mezelf dat ik er meer van moet gaan luisteren. Zeker Cocoa Sugar, achter die epic hoes schuilen een paar van de toffere ritmesecties uit de popmuziek. Dacht ik althans, het zit wat ver.

G: Young Fathers uiteindelijk ook (jaren te laat) eens live gezien, in het voorprogramma van Florence + the Machine in het Sportpaleis nu bijna 3 jaar terug. Dat was een duidelijke mismatch (dat zou gerre moeten kunnen beamen). Een grotendeels ongeïnteresseerd publiek en een veel te grote venue. Maar aan dit Schotse trio lag het niet, de energie spatte er ondanks de omstandigheden nog steeds goed vanaf. In My View is een van hun absolute prijsbeesten. Een alternatieve R&B jam met een vleugje hiphop. Ik geloof dat het jassn was die destijds (in 2013) zo lyrisch was over de band dat ik naar hun muziek ben gaan luisteren.

https://i.imgur.com/hBZGkoO.jpg
418. Nas - Memory Lane (Sittin’ in da Park

#74 van Niek

J: Illmatic is zo belachelijk goed hè, echt ongelofelijk. Gewoon tien ijzersterke nummers op één plaat, lijkt zo makkelijk, maar is o zo moeilijk. Vooral in de hip-hopwereld hadden/hebben ze vaak moeite om het kort te houden. Dat betekent niet automatisch dat het slecht is, integendeel, ik heb genoeg favoriete albums die boven de 80 minuten klokken. Ik draai Illmatic gewoon twee keer achter elkaar, alle tracks zouden zo mijn lijst kunnen. Meesterwerk. Sowieso, nummers over parken

A: Ja, parken zijn ook gewoon fijn. Lekker chillen in het zonnetje, aan een watertje, eekhoorns spottend. Heerlijk relaxed op een zomerdag. Doet me denken aan de videochat-parkdate die ik met m’n vriendin had voordat we elkaar daadwerkelijk ontmoet hadden. En deze track heeft ook zo’n heerlijk relaxed sfeertje. Fijne beat, oeehoeehoeee. Ik vind Nas op z’n debuutplaat dus echt één van de beste rappers ooit, zijn raps zitten zo vol met fijn gerijm, zo chillen wij met binnenrijm. Dat soort gedoe dus, maar als Nas het doet klinkt het echt heerlijk. Jammer dat ie na z’n debuut nooit meer dit niveau heeft gehaald, maar dat doet niets af aan de genialiteit van Illmatic.

N: Arrrriiieeee kan je nog herinneren dat je me jaaaaren terug een keer totaal random een PM stuurde waarin je me allemaal complimentjes gaf? Dat was echt zooo lief En tsjek deze comment dan:
Hihi, de babyvoetstapjes van onze beginnende bromance. Anyways, aanleiding voor dat bericht was post ergens van mij om Illmatic uit te gaan checken en nou, dat heb ik geweten. De beloofde recensie heb ik later in m’n tophonderd braaf uitgeschreven want vroeg of laat kom ik uiteindelijk toch mijn beloftes na! Soms. En jupp, hij staat nog steeds als een huis. En de vinyl in mijn kast, maar binnenkort weer een keer op de speler want ik moet moet en zal m weer een keertje goed draaien. Memory Lane blijft nog steeds m’n favo omdat tussen de toch wat harde, brute scene van de Bronx dit even als een soort bijna lieflijk melancholisch rustpuntje voelt. En ja, parken zijn fantastisch. Ik heb zo’n mooie groene strip vlakbij mn huis in hartje Eindhoven en de chillmomentjes daar met m’n besties zijn echt gouden momenten in mijn leven. Altijd weer. En ik hoef het eigenlijk niet meer te zeggen maar Nas is een legend. Naaz ook, maar daarover later meer x.

G: ik heb nog altijd de stille hoop dat de debuutplaat van Nas ooit eens goed landt, maar voorlopig voel ik hem nog steeds niet. Altijd moeite gehad met het doorgronden van East Coast Hip Hop, op een incidentele Mobb Deep na. Treed de beste man nog wel eens op dan?

https://i.imgur.com/G7n6Oyh.jpg
417. Keane - Somewhere Only We Know

#74 van Geert

J: Hier kom ik nog op terug

A: nou, ben benieuwd. Ik vond het in ieder geval een erg fijne track toen dit uitkwam, de doorbraaksingle van Keane, maar ben ook meteen weer afgehaakt want daarna hebben ze me niet meer geboeid. Verder zit die kerel wel maar te zeuren hoor. Op z’n debuutalbum, terwijl ie 25 is, zingt ie dat ie oud aan het worden is. Gast. Maar oké, ja, aardig liedje wel hoor.

G: Keane werd een half jaar na het verschijnen van Hopes and Fears een van m'n eerste muzikale liefdes en dit is hun een-na-beste nummer dat ze ooit hebben uitgebracht. Een absolute masterpiece met een iconische videoclip. Je weet dat je een perfect, iconisch, everlasting popliedje hebt geschreven als een compleet veld van 90.000 mensen jouw nummer woord-voor-woord wil meezingen en het toch geen enkel moment cheesy wordt. Noem me een betere sing-along

Iedereen die niet zo goed bekend is met het plotselinge succes van Keane en het verhaal achter hun doorbraaksingle (in Nederland althans, want in Engeland belandden Everybody’s Changing en This Is the Last Time al eerder in de hitlijsten) raad ik aan deze Top 2000 a gogo-minidocu even terug te bekijken. Over een drietal dat je na afloop waarschijnlijk de hele wereld gunt. Veel sympathieker dan Tim Rice-Oxley kan haast niet.

N: Ik was vroeger dus echt best wel fan van deze knaapjes en het begon bij zo’n grave Mega Top 50 dubbelcompilatie. Stuk of veertig gladde hitjes schoon aan de haak. Volgens mij was O-Zone de opener, dan weet je al dat het goed zit. Edit: jajajaaaa deze unit omg. Oh ja, Frans Bauer was de afsluiter HAHAHAHAHA epic. En jupp, ik weet dat Nelly hier ook opstond maar ik ging toen vooral voor de 3 Doors Downs, Hoobastanks én de Keanes. Turbulente jeugd ikke. Die hebben echt wel m’n basisschooltijd gemaakt. Keane kan ik nog steeds graag horen trouwens, eigenlijk vind ik als ik er zo over nadenk al hun nummers wel tof. Gewoon een fijne, constante band voor m’n melancholische emomomentjes. Want goh, wat word ik al oud he? Jeeeemig.

G: Keane, Nelly (edit: en Dido) verdienen het eigenlijk niet om in één adem genoemd te worden met bepaalde 00s one hit wonders en West-Brabantse woonwagenkampzangers. Want een kleine 20 jaar later is pers en publiek het toch wel over eens dat ze hun hits al die jaren vrij tijdloos zijn gebleven. Voor komende editie maar ‘s een poging doen om Dido ook in de PBH500 te pushen. ´

N: G, Dido stond er ook op zie ik! Even kijken of ik deze cd nog kan opsnorren, dan mag je m een keertje van me lenen x.

G: leuk. Ben wel benieuwd wat er nog allemaal meer op staat. 2004 was sowieso een goed hitjaar, met tal van onweerstaanbare melodieën die je vandaag de dag nog steeds hoort (PAK ALLES).

J: Wow, ik bijna elk nummer op die cd wel dromen eigenlijk. Bizar laag gemiddelde ook, staan maar een paar nummers op die echt ruk zijn. Wees gerust Geert: Somewhere Only Know is daar niet één van, maar wel als kanttekening dat de band mij ook niet zoveel doet. Snap dat mensen er enorm fan van zijn, bij mij is het niet meer dan ‘gewoon wel een lekker nummer’.

A: haha in die tijd zat ik zelf aan de Hitzones maar ik zie erg weinig verschil daarmee. Gewoon een ratjetoe aan hits samengeplempt. En dan staat er altijd wel genoeg leuks en genoeg troep tussen. Ik heb eigenlijk naar haast al dat spul wel superveel geluisterd.

N: Moppie jongens, die stond er ook op. Dat was me er eentje he?

A: Ja nou. Helemaal toppie. Maar die Lange Frans is tegenwoordig wel gecanceld, dus dat kan eigenlijk niet meer.

N: Oké, fair enough. Dan doen we het wel met V*kkevuller

https://i.imgur.com/NlmbTcT.jpg
416. Wilco - Jesus, Etc.

#73 van Geert

J: Voor het eerst dit jaar kukelt dit prachtnummer van Wilco buiten mijn top 500. Stond in 2018 nog op 159, maar ja, de leven verandert. Ik heb me nooit echt in de band verdiept, eigenlijk alleen dit nummer veel gedraaid en nog een paar klassiekers van ze. Daardoor zakte dit nummer eigenlijk steeds meer naar beneden, maar hey, #540 is in mijn lijst nog steeds respectabel. Note to self: meer Wilco luisteren.

A: oh dit klinkt ook al zo relaxed, geschikt voor een warme zomerdag in het park! Het heeft iets zorgeloos, positiefs over zich. Erg prettige strijkers.

N: Ah ja deze van Balthazar is fijn. Gebbertje lieverds, ik heb nou eenmaal mijn lolhoed op. Moet ook wel, Wilco is echt muziek voor mensen met grote hoeden en zo’n strootje in hun bakkes. En de armpjes lekker achter de nek gevouwen liggend in het gras mijmermomentjes. Ja, ik had deze best op DTRH willen zien maarja, ome Covid had daar weinig zin an. Hier in onze straat in Vianen woont een Wilco. Hele aardige vent, hij heeft z’n eigen vloerbedrijfje met de naam Free Willy, inclusief busje met een gigantische orka erop. Hij heeft ook onze keukenvloer gelegd bijvoorbeeld, dus we hebben een stukje Wilco hier in huis. Dacht ik deel dit even, boeiend he? Oh, Art Of Almost nog even noemen, dikke tune is me dat even. Ben vergeten of die ook nog gaat langskomen in deze lijst, zo blijft het voor mezelf ook spannend.

G: vanaf dag 1 mijn mooiste Wilco, en altijd zo gebleven (al heeft de band ettelijke fenomenale songs en behoren hun live-optredens tot mijn favorietste concerten, want live worden Tweedy, Cline en co. pas echt buitenaards goed). Jesus Etc. een ladderontdekking pur sang, in de tweede maand dat ik meedeed (december 2012). Ik wist niet wat ik hoorde, zo vederlicht, teder en hartverwarmend. Met natuurlijk de onweerstaanbare, o-zo-herkenbare viool van Jessy Greene die voortdurend de show steelt.

Jesus, Etc. is alsof je boven alle wolken zweeft en alle luchtkastelen binnen handbereik hebt. Goddelijke perfectie. Het nummer gaat over een zekere persoon die op zoek is naar antwoorden op grote (levens)vragen, vragen waar eigenlijk helemaal geen antwoord op te geven is. Iemand die filosofeert over de zin van het bestaan en daar vervolgens kracht uit put. Het legendarische album Yankee Hotel Foxtrot waar dit nummer van afkomstig is lijkt me de perfecte soundtrack om eens op een zwoele zomernacht te beluisteren, ondertussen kijkend naar de oneindig uitdijende sterrenhemel. You were right about the stars/ Each one is a setting sun

https://i.imgur.com/v2TDS36.jpg
415. Tei Shi - Bassically

#73 van Niek

N: Oké, er is ten opzichte van afgelopen keren dat ik dergelijke lijstjes heb gemaakt een steeds afnemende hoeveelheid aan nononsense poppoppopop te spotten bij moi want ook al weet ik dat ik Geert daar geen plezier mee doe, het genre begint langzaam maar zeker toch een beetje verzadigd te raken. Hoofdreden is echter dat ik door de toxic invloed van met name de SvhJ-community alhier echt een beetje aan het versnobben oeps dus ik móet nu wel gewoon de nodige Bhutaanse polyfonische freakjazz hier poneren om de targets te halen en mijn sponsoren tevreden te houden. Maarrrrr niet getreurd wel zo nu en dan passeert er toch weer zo’n goodold popbangertje op m’n pad dat ik niet kan negeren. De ronduit gore branie van Magdalena Bay pomp ik bijvoorbeeld echt volop de afgelopen maandjes. Maar deze Tei Shi bleek basically (hihi) een soort voorbode geval van deze revival, maar dan ietwat lieflijker; ze komt in het eerste refreintje eventjes stiekem zachtjes grommen, nog in twijfel of ik wel welkom ben, het gaat hier tenslotte om mijn favoriete nummertjes ooit gemaakt. Dan begint ze zich wat meer op het gemak te stellen, zeker wanneer ze zich realiseert dat ze Argentijnse is en daarmee ook door mijn exoticaballotage geraakt en wtf ze daarna doet is gewoon fokking epic. Wat een enorm ranzige smeersels walst ze over die regenboogkotsende strot heen he? Jeetjemina, ze liet eventjes heel Gent uit hun stapelbedden glijden.

J: Ik dacht eerst, wat heeft Niek nou weer voor randoms in z’n lijst gepleurd, maar deze banger bleek nog bizar populair te zijn. Knalt er lekker in zeg, zo hoor ik ze graag. Onderschat nooit Niek, jongens.

A: oh ja jij was er niet bij met ons weekendje Gent. Echt zonde! Kende de track wel langer, maar het kwartje viel pas toen. We waren in Gent gaan quizzen, maar daarna gingen we de stad in, waar ondanks Covid de clubs gewoon open waren tot zes in de morgen. Dus wij gingen clubben, lagen uiteindelijk ook pas rond zes uur in bed, en een paar uur later kwamen we er alweer uit, en dat was het moment dat Niek of Geert deze track door onze gezamenlijke slaapkamer (in een hostel) pompte. De gezamenlijke aaaahaaahaaahaaa’s maakten het destijds helemaal af en bleven nog lang rondzingen in m’n hoofd. Of was dat de alcohol die nog in m’n systeem zat?

G: ja klopt, Tei heb ik nog even smooth bij binnenkomst in onze kamer gepompt. Of was het toen al weer ochtend? Mijn geheugen lijkt me in de steek.

N: Jaaa grote blij Marco approvet dit, ken dit volgens mij ook via hem. Was de laatste ochtend trouwens, ergens tussen Testosteronbommen en Danny Brown in. Wanneer gaan we weer? x

G: vrijdag 11 maart organiseert Dansende Beren hun eerste lustrumquiz (V), uiteraard in downtown Gentje. Een goed excuus voor een nieuw half weekendje weg, inclusief cocktailbar, frituur, Charlatan, JM én Tuur (deze keer heb je geen excuses meer ArthurDZ). J en N hebben ook geen excuses om niet mee te gaan, aangezien ze nog ALLE tijd hebben om een avondje vrij te vragen van werk. En anders joinen ze maar gewoon de after.

Trouwens ook hoog tijd dat we weer een nieuwe MuMe-meet gaan plannen, ter ere van de volwassenwording van ons kindje. De laatste meet is alweer bijna twee jaar geleden (snik). Ik kwam gisteren nog de groepsfoto in Tram 12 tegen toen ik m’n eigen portretfoto’s aan het uitzoeken was.

https://i.imgur.com/dt0wtaJ.jpg
414. Sonic Youth - Tunic (Song for Karen )

#73 van Jordi

A:
Maar wacht! Hoezo heb jij een liedje voor Karen in je top 100 gezet, J? Wat heeft dit te betekenen? En hoe kan het dat dit niet in m’n lijst staat? Oh, het gaat eigenlijk over Karen Carpenter? Ja, die mag dan een wonderschone stem hebben, maar er gaat toch niets boven mijn Karen. En nee, ik heb het ook niet over K3, ondanks dat haar username wel 3 K’s bevat. Kkk29, deze is voor jou! Omdat je Nas kut vindt, en Bassically ook al niks vindt, is deze om het goed te maken. Een heerlijk gruizig rockplaatje. Energiek, ongrijpbaar, en bovenal erg mooi. Eigenlijk net als jij dus.
Jordi, afblijven!

N: En die vieze ArthurDZ ook natuurlijk, met K op z’n MuMeface getatoeëerd, durft ie wel. Maar anyway, Karen Ze stuurt me zo nu en dan berichtjes en ik vergeet daar telkens op te reageren want ik zuig daar gewoon in. Achja, Karen zuigt zelf waarschijnlijk ook wel t een en t ander, of niet dan A? ^^ Anyway K, als je dit leest: sorry! Je bent de beste en wil je snel weer zien aaahhhhhh. Grrrrrr. Heerlijk nummer dit. Ben op dit moment de hele Ladder integraal aan het luisteren en merk dat ik telkens opveer wanneer Sonic Youth passeert. Tunic kende ik al wat langer en blijft een stuwend denderend hoogtepunt. Ik ga sowieso wel goed op achteloze praatzang die net doet alsof er op de achtergrond níet tientallen mensen worden kaltgestellt door een platwals. En jeeezzz K vindt Bassically kut, wat zeg je me nu? Oké, je mag haar toch houden A, gatverdamme.
G: amen. Bassically kut vinden is een van de grootste dealbreakers die ik me maar kan voorstellen. Jordi, je had imo beter voor een andere - minder tunische Karen kunnen kiezen. Dat is namelijk de belangrijkste K̶a̶r̶e̶n̶ Carin uit de muziekindustrie.

Verder herken ik mezelf vrij goed in wat Niek in de laatste alinea schrijft. @Karen: ik zal je laatste pm nog moeten beantwoorden x

J: Zijn we uitgepraat jongens? Potverdikkie, er komt een nummer voorbij met een bepaalde vrouwennaam in de titel en de chat ontploft. Arnout, ik ga je chick niet stelen hoor. Ik kende dit nummer al voordat jij haar leerde kennen, alleen in de laatste twee jaar is deze track enorm in waardering gestegen bij mij, wat een heerlijke track is dit zeg! Weet nog wel dat ik voor de festivalzomer van 2020 een Sonic Youth-shirt had gekocht, eentje met de hoes Goo erop. Al die hipsters spraken mij en gaven mij complimenten, ik had echter nog geen noot gehoord van de plaat, alleen dat nummer over Karen dus, hahaha. Dit nummer is wel mad gevaarlijk op de (snel)weg, zodra die versnelling erin komt, dan heb ik ook enorme moeite om mijn voet van gaspedaal te houden.

https://i.imgur.com/Yvv4FuS.jpg
413. Moderat - Milk

#357 van Niek, #411 van Arnout

A: Vorig jaar zouden we naar Down the Rabbit Hole gaan en dus gingen we ook naar Down the Rabbit Hole. Geannuleerd? Nee, wij gingen alsnog. We gingen naar de camping en in de avonden / nachten liepen we over het strand naar het Down the Rabbit Hole-terrein, om daar onze eigen sicke raves te beleven. Wij maakten er ons eigen konijnenhol van, daar op het strandje. En een hoogtepunt was toen we Milk draaiden. Geert bleef ons maar afleiden met gepraat over ladders terwijl wij aan het dansen waren, en toen kwamen de tonen van Milk en besloten Niek, Marco aka Dance Lover (maar voor dit nummer even niet) en ik erbij te gaan liggen en naar de hemel turend gingen we helemaal op in tien minuten lang Milk. Tien minuten lang lagen wij daar met z’n drieën terwijl Geert druk aan het Musicmeteren was op zijn telefoon. Maar wij hadden een prachtig moment van sereniteit.

N: Hahaha G zat zoooooo niet in het moment he? Gelukkig zat er iets later genoeg drank in die knul en kwam alles toch nog goed. Verder niks toe te voegen aan je stukje, dat moment was epic en het dichtst bij een seminuchtere trip dat ik ooit geweest ben. Thanks voor dit moment guys, dat gaat me nog heeeeeel lang bijblijven

J: Hahahaha, ik zie het al helemaal voor me. Onze Geert kan er wat van. Laatst ook toen we met PBH+K bij hem thuis waren, hij was constant op fok of MusicMeter of wat dan ook. Al kan ik hem wat betreft Milk wel begrijpen, als je het nummer niet zo goed kent dan kan het wat aan je voorbijgaan. Ik ging er heel hard op laatst in de auto, direct maar ff Bad Kingdom erachter aan gepompt. Best een ziek album, Moderat II, binnenkort eens integraal checken.

N: Ik heb m op LP, je mag langs komen Oh ja lol, ze staan komende editie dus op DTRH. Iets met cirkeltjes.

G: als laatste schrijver heb ik niet zoveel in de melk te brokkelen en dus heb ik aan deze (lang niet zo opzienbarende) onthullingen ook weinig toe te voegen. Jullie kunnen er vanuit gaan dat er van alles gaande in de MuMe-Ladderwereld, anders was ik er vast niet over begonnen midden in de nacht. Van de hele PBH-clan heb ik Moderat waarschijnlijk wel veruit het vaakst live gezien (3x, trots). Ja, als deze briljante supergroep (weer eens) optreedt dan laat ik me niet afleiden door allerlei bijzaken afkomstig van een smartphone. (DRANK) Dance Lover kan dat ongetwijfeld beamen, hij was er zeker en vast ook bij op DTRH 2017, Lowlands 2017 en eerder in Paradiso.

https://i.imgur.com/x7isGaE.jpg
412. Julia Jacklin - Body

#72 van Niek

N: Jaaa Ik blijf na Milk nog even liggen hoor, ditmaal met m’n beste vriendinnetje in mijn armpjes. Echt zo’n nummer tussen ons beiden, als een dekentje om ons heen. En alles is eventjes veilig en goed.

A: Mijn persoonlijke Jacklin-favoriet is Don’t Know How to Keep Loving You, een pijnlijk mooi liedje, heel verdrietig en aangrijpend. Het stond net niet hoog genoeg om de gezamenlijke lijst te halen. Body is ook ontzettend mooi. En enorm relevant in een tijdperk vol met nudes. Maar wat als je geliefde een naaktfoto van je heeft en je komt in een niet zo lekkere break up terecht? Het is maar d’r lichaam, probeert Julia haarzelf wijs te maken, ze zingt het als een soort mantra aan haarzelf. Maar zo simpel ligt het natuurlijk niet. Mooie thematiek, prachtig overgebracht.

G: Mijn persoonlijke Jacklin-favoriet is het opzwepende Pressure to Party, waarin deze Australische folkzangeres na een relatiebreuk worstelt met de druk die sociale verplichtingen met zich meebrengen. Maar het donkere, veel ingetogenere Body - waarbij Jacklin uit eigen ervaringen put - is zeker bijna net zo mooi. De opbouw in instrumentatie is werkelijk geniaal, waar Julia’s trage zanglijnen schitterend bij kleuren. Knap hoe A het thema (body positivity / body shaming) van het nummer beschrijft.

J: Net als bij Keane snap ik dat men hier goed op gaat, maar ik voel het gewoon wat minder. Moet het echt vaker luisteren om te gaan waarderen, denk ik. Zal het morgen eens doen, wordt toch kutweer.

https://i.imgur.com/O89wKtr.jpg]
411. A Flock of Seagulls - I Ran (So Far Away)

#72 van Jordi

A: En dan krijgen we nog een echte 80s pophit. Alhoewel, als chartnerd wil ik toch even opmerken dat dit nummer vreemd genoeg de Top 40 nooit heeft gehaald. Waarom niet? Tsja, wie zal het zeggen… Misschien zijn wij Nederlanders toch te nuchter om zo’n haardos als die van de zanger serieus te nemen. Of we hebben gewoon een hekel aan meeuwen, ik wel in ieder geval. Mijn zusje woont in IJmuiden en daar zijn die beesten echt een plaag. Maar dat terzijde, heerlijk hitje. Supercatchy, lekkere drive. En Space Age Love Song vind ik nog net iets leuker!

J: Ik houd wel van nummers waar een lekker strakke drive inzit, afgelopen jaar ontzettend goed op gegaan tijdens de treinritjes en sindsdien kan ‘ie niet meer kapot bij mij. Betrap mezelf er ook op dat ik keihard de tekst loop mee te brullen, in hoeverre dat lukt dan.

N: De eighties kunnen me muzikaal gezien echt een beetje gestolen worden. Valt me nu ik die Laddershizzle voor het eerst echt helemaal integraal van A Tribe tot Zjef luister echt op hoe ontzettend oververtegenwoordigd al die newwave is in de Ladder. Dat gezegd hebbende mag deze op zich best wel blijven omdat ik de drive hier nog wel enigszins kan diggen. Maar gooi me er niet mee dood aub. *zet De Ambassade op*

G: vreemd genoeg associeer ik deze Schotse culthit altijd met een darter en zijn opkomst, maar dat klopt toch niet J?

J: Schotse culthit, hahahaha, ik hoop voor je dat Arthur dit niet leest. Maar nee, wellicht ben je in de war met Status Quo (John Henderson)

G: haha ja The Highlander, waarschijnlijk net zo hongerig als de gemiddelde zeemeeuw op het strand van Katwijk. Of verward met I’m Gonna Be (500 Miles) van The Thorn, maar dat is een van herkenbaarste deuntjes uit de popgeschiedenis dus dat lijkt me sterk.
Anyway, ik heb de Band van de Zeemeeuwenzwerm - zoals zovelen alternatieve 80s (new wave) (gitaar)acts, uiteraard leren kennen via de MuMeLadder. Dit is meestal het nummer dat het verste komt, richting top 200 of hoger.

Haha lol, ik kom er net pas achter dat dit helemaal geen Schotten zijn. Dat ze feitelijk Scousers zijn uit The Capital City of Pop. Weer wat geleerd. Het accent van Mike Score is iig typisch Noord-Brits.

STAAAAND:
https://i.imgur.com/tPoXNBI.jpg

Oeh word ik gewoon 3 keer gementioned in hetzelfde bericht? Dan kan ik niet anders dan 11 maart roodomrand in mijn agenda te zetten, jullie missen me precies wel een beetje hihi. Komt Arrie dan ook mee? Want ik wil hem in het echt ontmoeten en sloten tequila laten drinken en dan zien waar hij toe in staat is.

Mooie update weer boys! Supertip voor Jordi: ga Wilco live zien. En luister Summerteeth

Zo hee, wat een banger van Tei Shi, mooie ontdekking! Verder mooi spul van Wilco, Julia Jacklin , Nas, Keane, Moderat en A Flock of Seagulls.

Mijn favoriete single in het Zaafspel voor 2018!



Ook props voor Keane en JJ.

24-jarige Mark Kozelek begs to differ.

Lekkere update weer jongens!

Haha, scherp. Van een persoonlijk vijfsterrenalbum nog wel.

Ik zal kijken wat er te regelen valt! Als je maar niet last minute verstek laat gaan omdat een review voor een of andere website belangrijker is.

Ik zal ervoor zorgen dat ik mijn reviewtjes braaf op vrijdagvoormiddag af heb in dat geval

Young Fathers, Nas, Flock of Seagulls.......Jullie pakken wel uit hoor boys!

En wat hebben we een mooie momenten beleefd samen in dat kutjaar 2021. Nachtje Gent staat nog in mijn geheugen gegrift, met het collectief nabootsen van de oerschreeuw van Tei Shi. De lokroep van Marc Overmars was er niets bij.....Bevreemd mij nog steeds dat onze deur niet werd bestormd die ochtend.

En trippen op 'Milk' was ook zo`n hemels moment. Beter koop je snel je kaartje voor DTRH Geert!

dat is de reden dat hij met mij samen is en niet met jou

Wilco en Tunic ook Nas en Bobby vinden wij hier mooi.
Tja dan accepteren wij de meisjespop van Keane ook maar voor deze keer

11 maart samen teampje doen, ArthurDZ? En ga je 19 maart ook mee naar Eeklo met Gretz in de auto? gerre komt ook.

11 maart sowieso, schrijf jij ons in? Komt Jonas ook mee? Vragen we Brecht ook?

19 maart misschien, nog niet zeker of het dan gaat lukken.

[ Krekelgeluiden ]

https://i.imgur.com/vwkjtUC.jpg
410. Portishead - We Carry On

#338 van Arnout, #432 van Geert

J: Oh jippie! Mijn favoriete Portishead-track, al stond ‘ie net niet in mijn eigen top 500. Deze knalt er altijd zo lekker in, alsof alle alarmbellen afgaan en je de chaos in geduwd wordt.

A: Ja, heerlijke drive weer, hè? Zo’n stampende beat ook. En dan ook nog zo’n smerige gitaarsolo erin, waar ik normaal geen fan van ben maar hier perfect werkt. Ik geloof dat dit de afsluiter was van hun optreden op Best Kept Secret 2013. Daarvoor had ik in het gras naar Kurt Vile zitten kijken, even relaxen want ik had last van hoofdpijn. Ik vergat de tijd en was te laat om een goede plek te veroveren voor Portishead. Echter, gedurende het optreden wist ik te manoeuvreren naar een steeds betere plek, en tijdens het optreden verdween ook mijn hoofdpijn. Helende krachten. En uiteindelijk culmineerde dat in deze afsluiter die me verdwaasd achter liet.

N: Kurt Vile mag je houden maar hoe graag ik Portishead op BKS zou willen zien he, maak me maar lekker jaloers hoor. Ja, sehr duister dit. A en G krijgen het voor elkaar om de juiste Portishead in de lijst te douwen waar ik het zelf efkes naliet want stiekem is dit wel de fijnste van een al tamelijk fantastisch Third. Goh, dat moet wat geweest zijn, ergens op een dag in 2008 wakkerworden en zien dat er gewoon na 3422 jaar hiatus een nieuwe Portishead was. Oeioei. Zo ga ik me voelen als Jerry Williams plots weer besluit iets uit te brengen I guess. Stoomwalsje dit, met een toetertje en dreigend gitaartje. Een één van de meest aangename broekpoepstemmen in de muziekwereld. Brrrr alles wordt kil hier om me heen.

G: [ochtendwerk ofzo x]

https://i.imgur.com/0M8MeoO.jpg
409. GZA - Shadowboxin’ (feat. Method Man

#314 van Niek, #468 van Jordi

N: Ja, Gizza was twee updates terug met Liquid Swords al langsgekomen oh men maar da’s inmiddels ook weer een halfjaar geleden ofzo oh men dus verwelkomen we de grote baas van de Clan weer terug op het schaakbord oh men. Een schaakbord waar ik face down met mn;n smoel op terechtkom oh men want foooook wat vloert deze me toch een partij af oh men. Misschien wel de allersickste productie van nineties hiphop oh men, en je moet überhaupt van goeden huize komen om überhaupt iets toffers te maken oh men. Ja, fenomenaal. Oh men.

J: Ja, boem, gelijk weer zo’n lekker nummer. Ongelofelijke harde beat, verveelt nooit. De verses zijn legendarisch en ook live kwam dit nog altijd ontzettend goed uit de verf, ook al was de geluidskwaliteit dramatisch toen ik de baas live zag in Simplon een paar jaar terug.

A: Ah, nog eentje van GZA het genie. Ook weer een heerlijk old school hiphop plaatje ja. Die stem van Meth is zo fijn.

https://i.imgur.com/UWMUP5J.jpg
408. The Beths - Future Me Hates Me

#71 van Niek

A: ah, de sokken van Niek (happy unhappy socks)! Zelf eigenlijk nooit zoveel geluisterd naar The Beths maar ik moet zeggen dat deze nu wel erg goed valt. Ik vind de dynamiek erg fijn, en een herkenbare tekst over niet meer verliefd willen worden. Prettige sound, fijn gitaarspel, goeie drive. Nog wat leuke papapa’s aan het eind. Ja, heerlijk popliedje.

N: Jaaaa Arrie weet mijn sokken te vinden en dat stemt me happy en niet unhappy. Dit is dus de enige band van wie ik sokken heb en alleen daarom verdienen ze al een plekje in de lijst. En het zijn nog superkjoete sokken ook, Happy Unhappysocks met een ananas - of ananas voor de Engelstaligen onder jullie. En dat voor een stel kiwi’s. Deze kiwi’s zijn zeker niet slechts helden op sokken, ze blazen me ook oprecht van mijn sokken met deze super oprechte, vrolijke en hyperaanstekelijke pop die wat mij betreft zo alles in het tweeeeeegenre naar huis stuurt. Sorry Molly, je bandje heeft plaats moeten maken. Echt een geluksnummertje dit, zo eentje die je kan draaien als je bij het indekken precies de goede hoeveelheid messen hebt meegenomen. Of wanneer je bij toeval precies dat vrijgekomen Ticketswapkaartje voor DTRH voor de neus van anderen wegkaapt (hihi). Wanneer je bij een band sokken kan kopen die precies matchen met je favoriete t-shirt-kortebroekcombi. Zo’n geluksmomentjestune is dit wel, heb er best wel een paar potjes op moeten janken inmiddels lol. Future Me Hates Me, titel om door een ringetje te halen en ook afkomstig van een verrassend tof album, tevens één van de mooiste hoezen in mijn collectie. De kleurstelling, de beeldspraak, de typografie, echt een plaatje. En een handtekening natuurlijk. Was leuk he G, daar in Eindje? In de Altstadt, letterlijk op drie minuutjes lopen van mn huis, voor misschien veertig man ofzo? Gelukkig was Fred er, die telt al voor twintig, man wat heb ik daar een enorme lol gehad. Dusja, kudos aan deze kiwi’s. Fijn bandje, heerlijk nummertje, kjoele sokken.

G: ik had recentelijk een date met een dame met een voorliefde voor sokken, dus ik weet nu iets beter hoe N zich voelt met zijn sokkenfetish. En jup, Altstadt was episch (alle optredens die ik daar zag, lately WIESSS). Lekker op rij 1 in een voor amper 1/5 gevulde zaal met de 🇳🇿 Nieuw-Zeelandse vlag zwaaien, die Liz natuurlijk nog herkende van PKP amper een weekje eerder. Man, wat hou ik van de female kiwi pop vibes: Beths, Yumi Zouma, Broods, Fazerdaze, Chelsea Jade, Princess Chelsea, Robinson, BENEE, Aldous, Reb Fountain, Nadia Reid, Bic Runga allemaal underrated. Zelfs queen Lorde krijgt niet de megastatus die ze eigenlijk zou verdienen.

https://i.imgur.com/KtkNUzH.jpg
407. The Velvet Underground - Venus In Furs

#70 van Jordi

J: Derde keer VU alweer, wel wat laag alledrie. Maar goed, die banaan was wel dé influencer van de 60’s, hè? Zoveel soorten muziek in amper een uurtje tijd, waarvan de Venus toch wel het beste vind. Uniek nummer, bijzonder sfeertje en het klinkt voor geen meter. Althans, dat denk je, maar dan luister je het nog een keer. En nog een keer. En nog een keer.

A: Ik zou zweren dat ik deze ook in mijn top 500 had, maar ik had enkel Sunday Morning. Bij nader inzien had deze er ook in gemoeten, misschien zelfs hoger. Inderdaad wordt er een fantastische sfeer neergezet.

N: haha kijk ons weer eensgezind zijn he, allemaal weer andere VU’s. Ik had Sunday Morning echt op 502 ofzo dus die haalt het nu gewoon net niet. Kut he? Ach, gelukkig hebben we deze nog. Weet dat ik hier eerst geen ruk aan vond, had hem twee edities lang in de onderste regionen van mijn Ladderfinalelijstje. Maar nog wel een stukje boven Songs:Ohia, toch J? hihi. Peel slowly and see.

G: Valsen Violen Venus, het nummer met een van de mooiste bijnamen uit de muziek(MuMe)historie (nietwaar Kaj666). Over elke deci-seconde van VVV is al wel eens wat geschreven op MuMe, dus ik laat het hierbij. In de juiste stemming niet te slopen, maar zeker niet voor alle fuiven, partijen en momentopnames geschikt.

https://i.imgur.com/H0yQ7Rx.jpg
406. R.E.M. - Find The River

#70 van Arnout

J: Ik vind R.E.M. een zeer goede band, maar zal nooit een überfan worden. Neemt niet weg dat hun klassiekers echt verschrikkelijk goed zijn, Find The River is daar natuurlijk een voorbeeld van. Bij AoftP denk je dat Nightswimming een waardige afsluiter is van het album, maar FTR is de overtreffende trap.

A: ik koppel dit altijd aan een specifieke herinnering. Het was een prachtige zonnige dag en ik was met mijn familie gaan bootje varen. Mijn ouders hadden er eentje gehuurd en zo voeren we langs Noord-Hollandse natuur en dorpjes. Toen we na deze fijne middag weer de auto in stapten op weg naar huis, was dit het eerste nummer dat op de radio kwam en het voelde als het perfecte nummer om de sfeer van die dag te omschrijven. Op dat moment voelde het kwartje en is het altijd mijn favoriete R.E.M.-nummer gebleven.

N: Oké shit, nu maak ik het mezelf lastig. Ik had eigenlijk wel zin om echt eventjes een Arrienomi met de grond gelijk te maken. Tot nu toe vind ik ze namelijk zo’n beetje allemaal tof en dat kan natuurlijk iet de bedoeling zijn want mijn eigen bijdragen zouden de rest namelijk gewoon moeten laten verbleken. Dus vol goede moed zette ik weer eens een luisterbeurt van deze R.E.M. in. En wat bleek? Eigenlijk vind ik deze nog best wel heel erg sweet. Vond ik denk ik altijd al wel, maar de context was eigenlijk nooit echt goed en sowieso heb ik verder niets met Stipe en vrinden. Ook niet echt iets tegen ze tho, ze winnen het in elk geval nog ruim van praktisch alle bands die hen in de jaren tachtig zijn voorgegaan. Maar deze heeft dus iets rustgevends, alsof alles goed is. Ja, lief nummer. Oké, om nog even een opsteker voor mezelf te geven: het is nog steeds wel het minste nummer van deze update. Gelukkig maar, zijn er toch nog dingen zeker in het leven.

G: een iets teveel kabbelende rivier waar Stipes' stem mijns inziens niet geweldig uit de verf komt. Dus niet geheel mijn fave R.E.M., sorry luigi-de-witt x (wel een toffe anekdote van Arrie btw)

https://i.imgur.com/KsphMNw.jpg
405. Caterina Barbieri - Fantas

#70 van Niek

J: Ik weet nog wel toen ik dit nummer ontdekte tijdens de SVHJ 2019-editie, vond het verre van fantastisch, ook toen de finale werd gespeeld heb ik het puntloos gelaten. Nu voel ik me steeds meer bezeten door de tien minuten lang durende trip, echt wel een nummer dat je in je greep kan houden.

A: Ik heb ook wel wat tijd nodig gehad met dit nummer, ondanks dat ik een groot liefhebber van Fanta ben. Ik heb wel de nodige Fantas gedronken in m’n leven. Badum-tssj. Maar ja, heerlijke opbouwende, elektronische trip. Word je helemaal in gezogen.

N: Ja, dit dus. Ik heb nog een fels Fanta staan hier trouwens, mocht ik twee jaar terug van werk meenemen nadat we hem vergeten waren uit te ruimen bij een afbouwdienst. Dacht dat ik hem wel een keertje zou gaan openen maar ik drink dus letterlijk nooit frisdrank. Mijn dieet (of didrinkt) bestaat bekant alleen maar uit water, thee en dingen met alcohol. En hier en daar een sapje. Dusja, staat ie nu al twee jaar in mn koelkast “voor een speciale aangelegenheid”. Je mag m komen halen hoor A, dan gaan we samen kroelen en dromen op Caterina. Dit is zo’n nummer dat mijn Fietstochten des Oordeels, in het kader van SvhJ, elk jaar weer de moeite waard maakt want daaaamn Peggy die kwam daar wel even goed binnen zeg. Boem d’r op, weet twee jaar na dato nog precies waar ik was (GELDROP! RIELSEDIJK!). Sindsdien is ie alleen maar beter geworden en heb net ook weer even een fraai blokje om gedaan met Fantas op m’n koptelefoon. Dat is echt iets magisch. Excuses trouwens aan Maud Geffray, als dit mastodontennummer niet had bestaan had ik de spot aan 1994 gegund.

G: mmmmmmm, ijskoude SvhJ-classic Had ik toen maar een stukje geschreven wat ik nu kon copypasten.

https://i.imgur.com/9J2dc7g.jpg
404. Joanna Newsom - Cosmia

#68 van Arnout

J: Oeh, spannend, we slaan de solonoteringen #69 over van beide lijsten. Enigszins logisch, omdat 69 toch wel iets is wat je samen doet.

…

J: Newsom is toch wel een artiest die ik langzaam maar zeker aan het ontdekken ben. De pech is gewoon dat ze niet op Spotify staat, dus dan gaat dat automatisch minder snel. Ben vrij gefascineerd door haar, echt wel een unieke artiest. Schijnt dat dit nummer enorm goed werkt bij een storm i.c.m. een kop rooibosthee, laten we dat eens proberen dan.

A: doe mij maar een lekkere bak koffie met deze storm. Joanna is een fantastisch artiest ja, en ondanks dat het handig zou zijn als haar muziek op Spotify zou staan, waardeer ik het hoe ze vasthoudt aan haar principes. Ys is een fenomenaal album, de arrangementen zijn werkelijk prachtig, evenals de cryptische teksten. Ik snap ze weliswaar niet altijd, maar het heeft alsnog een poëtische kracht. En uiteindelijk ben ik dan toch voor het meest pakkende liedje van de plaat gegaan, korter dan de rest en blijft melodieus het meest hangen bij me. Maar ik denk dat Joanna me gewoon het meest raakt op dit nummer, als ze zingt ‘And I miss your precious heart’ komt dat toch iedere keer weer bij me binnen.

N: Koffie is vies en dat weten jullie eigenlijk ook wel. K, hou je beek teef. Nee hoor, love you. Over liefde gesproken: Joanna oeioeioei die is me er serieus eentje he. Ys echt een briljant album maar dat hoef ik jullie natuurlijk niet uit te leggen. Als ik één favoriet op Ys mag kiezen wordt het Sawdust & Diamonds maar alles is van ongekend niveau. Doet me ook altijd denken aan Regina maar dan iets minder direct, meer tot de verbeelding sprekend en daarmee toch volstrekt uniek op zichzelf. En harp altijd

https://i.imgur.com/1IW3hpJ.jpg
403. girl in red - girls

#298 van Arnout, #475 van Geert


J: Hasselt, zondag 18 augustus 2019. De laatste festivaldag op Pukkelpop, voor mij de eerste keer. Ik had een bizarre nacht achter de rug, ik was pas om half 8 ‘s ochtends terug in de B&B(?) waar Geert en ik (en nog wat Belgen waaronder stardust_be) verbleven. Ik sliep pas om 8 uur, want ik wilde per se nog wat BROCKHAMPTON nummers luisteren, maar dat terzijde. Het feit dat het zo geëscaleerd was de nacht ervoor had met meerdere factoren te maken: Geert zijn lekke band, de dancehall en ik die m’n lul achterna liep. Geert kon mij niet meer ophalen van het festivalterrein, dus ik had ingezet op een verblijf elders. Allemaal mislukt, ook de bussen naar de B&B gingen mis, waardoor ik bijna honderd euro had neergetikt voor een taxi. Afijn, wat is het verband met Girl in Red denken jullie? Nou, Geert wilde per se (en we moesten ook de B&B uit, maar hey, we geven gewoon onze Geert de schuld) naar Girl in Red. Stond ik daar met m’n brakke bek om kwart over twaalf, tussen alle tienermeisjes. Toegegeven: het was een heel vermakelijke set, al had ik wel het gevoel alsof met m’n dochter bij K3 aan het kijken, terwijl ik niet eens een dochter heb. Wel ontzettend jaloers dat ik over een x aantal jaar niet kan zeggen dat girls mijn teen anthem was, wat voor de aanwezige dames wel het geval is natuurlijk.

N: HAHAHAHA goud dit

G: maar uiteindelijk heb je die nacht in de dancehall wel even kunnen scoren toch J? Was die 100 duiten ongetwijfeld meer dan waard. Ik denk nog steeds dat jullie een goede match hadden kunnen zijn x (hoi K.)

A: Ja, voor mij is het natuurlijk ook niet dat teen anthem maar er zit toch een bepaald jeugdig enthousiasme in dat me weet te pakken. En het is gewoon mooi dat er zo’n anthem gemaakt is voor de lesbische gemeenschap. Maar los daarvan vind ik het gewoon een heerlijk popliedje, catchy en energiek.

N: girl in red live is niets minder dan fantastisch. girl in red überhaupt is niet minder dan fantastisch. zeker ten tijde van beginnings en de beide ep’s die daar deel van uit maken, dat zijn echt stuk voor stuk meesterwerkjes. kan me verder zeker vinden in wat jordi hierboven schrijft, ik gedroeg me bij maries lowlandsshow datzelfde weekend precies als z’n dochter. maar dat doet zo iemand gewoon met je. briljant weekend daar, de middagen en avonden beetje bacon scheppen in de armadillow waarbij de rook zo op mijn stem sloeg dat ik gewoon niet meer kon praten en een jaar later maar besloot te kappen met vlees. en buiten werktijden lam touwtjespringen met collega’s, huilknuffelsessies in verregende tentjes met de fijnste van die collega’s, afspreken met hestertje die ook op het terrein rondliep, en hier en daar nog een optreden meepikken. marie stond begin middag en kon haar zo vlak voor mijn shift zien. en ook al had ik misschien maar drie uurtjes kunnen slapen, ik moest en zou gaan. en gelukkig maar, de show begon al echt memorabel met ontzettend droogkloterige grapjes van achter de coulissen, en die meid had zo’n ontzettend fijne vibe throughout het hele optreden. denk sowieso dat we besties zouden kunnen worden, haar persoonlijkheid doet me ook echt aan mn beste vriendin denken. en aan mezelf. dat maakt haar zo ontzettend cool hihi. nee maar ik ken nog steeds geen artiest die op persoonlijk vlak zo resoneert met me als zij. dat schreef ik twee jaar geleden al, dat schrijf ik nu nog steeds. ook echt cool dat dit een lesbian anthem is geworden en de meid zelf gewoon lijdend voorwerp is in een codezin voor lesbische identificatie. mijn bestie vroeg dit ook een keer aan mij toen ze een keer de keuken in kwam waar ik girls zat te pompen (HET LIEDJE, HET LIEDJE). ik zei ja. wist ik veel.

G: girl in red live meemaken is idd nogal een belevenis. Ik weet niet of ik ooit een artiest heb gezien die meer hyper op het podium stond dan Marie. Beste herinneringen heb ik aan haar underbooked optreden in de kleine Brusselse Rotonde op Bevrijdingsdag 2019, waar Girls in de toegift een extatische explosie in het jonge publiek veroorzaakte, waar een Billie Eilish nog jaloers op zou kunnen worden. Uiteindelijk belandde Marie al crowdsurfend in de zaal. Dat deed ze later in het jaar op Pukkelpop-Pop-pop nog eens dunnetjes over, zelfs Jordi vond het superleuk (dat zegt genoeg want J is op Dua na maar sporadisch te porren voor meisjespop).

https://i.imgur.com/7QUnFq9.jpg
402. Donna Summer - I Feel Love

#348 van Geert, #393 van Arnout

N: Kijk dan, zitten gewoon eventjes drie Geert-Arriepaartjes in deze update. Wat romantisch

G: Over romantiek gesproken, was een van mijn eerste dates maar eens net zo romantisch als die van Arrie en de liefde van z'n leven Kkk29 ☺️ Dan heb ik hier misschien later in het jaar ook eens een feel-good ♥️-anekdote te droppen in plaats van de eindeloze kommer en kwel Wat is jouw geheim A.?

J: Ontzettend lekkere klassieker, maar in toplijstjes nooit echt hoog bij mij. Daarvoor mis toch een beetje een emotionele klik, die ik bij andere klassiekers wel heb. Maar dat zegt niet direct dat ik totaal niet op los ga, hoor.

A: eigenlijk heb ik dat ook altijd wel gehad, en nog steeds een beetje, maar blijkbaar heb ik hem er toch in gezet. Ik was op dat moment toch wat extra enthousiast over deze plaat. En het is gewoon een fantastische plaat die de halve dance wereld heeft beïnvloed. Ik denk dat dit gewoon een groeier over de jaren is gebleken voor mij, ondanks dat ik hem al een eeuwigheid ken. Blue Monday van New Order is er ook zo een. Elke keer dat je de nummers hoort besef je weer iets meer hoe geniaal ze eigenlijk zijn.

N: heuj, heel herkenbaar! Dacht dat ik me al zou moeten schamen door te zeggen dat ik nooit écht besties met onze primadonna ben geweest, maar blijkbaar pas ik toch prima bij mn fellow-PBH’ers. Maar toch wel een heerlijk stuwend nummer. Deze heb ik trouwens leren kennen via Franz Ferdinand, die hem heel tof verwerkten in een liveversie van Can’t Stop Feeling. Sindsdien is ie wel flink gegroeid trouwens, en het blijft dan ook een Überklassieker met welverdiende hoofdletter umlaut. Eensch ook wb Blue Monday, maar daarover later meer. Dat die nog komt is zo obvious dat ik dat best mag spoilen, toch?

G: over deze niet-kapot-te-krijgen-alles-overweldigende hi-NRG discokolos van ons Donna (R.I.P.) is er al zoveel geschreven dat ik het kort houd: smaakmaker op vrijwel elk type feestje en terechte blikvanger van de MuMeLadder-Elite. Sinds de ontdekking van Summer heb ik eigenlijk pas door dat er in de 70s (mijn minst fave decennium) ook genoeg legendarische muziek is gemaakt.

https://i.imgur.com/IyaIA2l.jpg
401. Lamb - Gorecki

#67 van Arnout

J: Mooie afsluiter van dit blokje, ook weer een klassieker. Ken het duo eigenlijk alleen maar van dit nummer, smaakt wel naar meer. Is de rest ook zo goed, A?

A: Dit is wel echt hun prijsnummer, maar ze hebben meer mooi spul, dat zeker. Die debuutplaat is gewoon goed, en Gabriel is ook een prachtig nummer. Ik vond What Makes Us Human uit 2016 ook erg fijn. Overigens heb ik ze de debuutplaat (waaronder dus dit nummer) nog integraal live zien uitvoeren en dat was een erg sterk optreden.

N: We begonnen dit blokje met triphop en daar eindigen we dan ook weer. De sfeer is in de tussentijd wel behoorlijk omgeslagen na dat giftig gevaarlijke We Carry On. Je moet van goede huize komen om in een blokje met girl in red de cutenessaward te krijgen maar Lamb doet wel een oprecht goede poging daartoe. Eén van de mooiste liefdesliedjes ooit, die beschrijving van niets anders dan geluk. Als ik ooit iemand tegenkom waar ik deze gevoelens mee kan delen op een oprecht romantische manier dan kan je me echt wegdragen. Wat zijn we toch lief om hier een blokje mee af te sluiten. Hoop in bange dagen met veel gezeik in de wereld. Dat bedacht ik me ook toen ik zojuist even naar buiten moest om wat vuilnis weg te brengen. Heb daarna de gehele rest van het nummer naar boven gestaard en de Grote Beer toegelachen. Helemaal verliefd. Toffe hoes ook trouwens.

G: van Lamb ken ik eigenlijk alleen deze landmark en Gabriel, maar dit dromerige geluid smaakt zeker naar meer. Misschien toch eens een albumpje opsnorren.

Voilà, dat waren alweer de eerste honderd nummers! De vliegt he? HAHAHAHAHAHA

Stand:
https://i.imgur.com/filjmA9.jpg