Dit wordt vuurwerk.

Leuk! Ik wist niet eens dat dit topic bestond

Zo, de kop is eraf. Zoals eerder vermeld, heb ik niet vantevoren de lijst vastgelegd en weet ik op dit moment nog niet wat er op 98 staat (ik heb wel een Spotify-lijst aangemaakt waarin ik nummers gooi die nog zeker moeten komen, maar de grijze massa hierboven werkt nog vrij aardig, dus ik ga ervanuit dat ik geen nummers ga vergeten). Op deze manier beleef ik er zelf het meeste plezier aan en jullie hopelijk ook. Ik weet wel wat er op nummer 99 staat, want dat staat hieronder.




99. Customs - Onwards & Upwards

We maken een fikse sprong voorwaarts, om uit te komen in 2011. Ik ben twee jaar daarvoor afgestudeerd en woon en werk in Groningen, waar ik, zoals het een muziekliefhebber betaamt, regelmatig in de Plato te vinden ben. Als ik ergens in het najaar weer eens met een stapeltje richting kassa loop en mezelf ervan probeer te overtuigen dat het allemaal geweldige aankopen zijn, word ik me bewust van de muziek die door de winkel klinkt. Het is toegankelijke postpunk en het doet me aan Editors denken, en in een opwelling zeg ik tegen de man achter de toonbank "doet u die er maar bij". Een maandje later geef ik deze cadeau aan mijn jarige zusje, maar al heel snel schaf ik 'm ook voor mezelf aan. De plaat zal ettelijke keren opgezet worden als ik op zaterdagochtend naar de andere kant van de stad fiets om de weekendboodschappen bij de enorme Jumbo te doen. Samstag Im Lido van deze LP is het meest toepasselijk, maar de opener van het album van deze Leuvenaren is ook in 2024 een vliegende start.

98. Fleetwood Mac - The chain

Terwijl ik het album draai en de clip bij het nummer opzoek en plaats, denk ik: als ik over X jaar opnieuw een dergelijke top 100 maak, staat dit nummer vast hoger.

Tsja, Fleetwood Mac. Ik zou Rumours meer dan dertig jaar na het uitkomen ervan pas echt in z'n geheel gaan draaien. Fleetwood Mac was een veelgedraaide artiest in mijn ouderlijk huis. Voor mijn moeder is en was ABBA de onbetwiste nummer-1, maar deze band stond ook zeker in haar top-10, en dan hebben we het over "de tweede leg", dus de sound vanaf ongeveer halverwege de seventies. Ik herinner me de fijnzinnige nummers, Everywhere, Dreams, Rhiannon en vele anderen. Mijn vader, dwarsligger van beroep, deed niet mee met onze lofzang: "Vroeger waren ze veel beter".

Go Your Own Way was ook één van die klassiekers die ik leerde kennen en heeft lang gegolden als mijn favoriete Fleetwood-Mac-track. Maar inmiddels is die titel weggelegd voor het weergaloze The Chain, een nummer dat ik veel later leerde kennen, maar zo krachtig en verslavend is dat deze de top-100 heeft gehaald. Het nummer heeft zoveel geniale stukjes waar je je van tevoren al op kunt verheugen. De eerst vriendelijke en dan langzaamaan venijnige samenzang, het magnifieke basloopje om de overgang te benadrukken, en dan de zalige uitbarsting. De kwaliteit spat er van af.

97. Ray LaMontagne - Be Here Now

In de jaren '90 ben ik opgegroeid met videoclips. Aanvankelijk nog mondjesmaat (MTV konden wij nog niet ontvangen), maar met de komst van TMF, in 1995, veranderde dat en werd televisie een belangrijke bron voor (nieuwe) muziek. Je had het op school niet alleen meer over dat ene gave nummer, maar ook over die toffe videoclip.

In 2005 werd YouTube opgericht. Tegenwoordig gebruik ik dit platform alleen nog als ik een video ergens anders wil plaatsen (zoals hier) of wanneer ik de audio nodig heb voor een uitzending. Nieuwe muziek beluister ik via Spotify en videoclips interesseren me niet meer, die leiden maar af van de muziek.

Maar halverwege de zeroes was YouTube zelf nog een heel belangrijke bron voor het ontdekken en het kunnen draaien van muziek. Dus toen ik van een kennis de tip kreeg om eens naar het album Till the sun turns black van de zanger Ray LaMontagne, typte ik dit in op YouTube. Bij het nummer Be Here Now had iemand een video gemaakt met zwart-wit-foto's en ik ben dit al snel als dé video gaan beschouwen, al had Ray hier zelf natuurlijk niets mee van doen.

De video in kwestie is helaas niet meer vindbaar. Maar het nummer staat nog als een huis, met de simpele doch doeltreffende boodschap om in het hier en nu te leven, met prachtige muziek (vooral de eerste minuut) van gitaar, piano en viool.

Nog bedankt panjoe voor alle mooie, emotionele schrijfsels en leuke ontdekkingen!

Goed om te zien dat je trouw blijft aan dance muziek en tegelijkertijd flink evolueert naar meer folk, hip hop en Braziliaanse muziek in de lijst.

En succes Dim Erg benieuwd naar je lijst, kek begin!

96. R.E.M. - Leave

Branden van CD's: weinigen van (ongeveer) mijn generatie zullen zich hier niet aan hebben "bezondigd", en ook al bleef ik in die tijd een aanzienlijk bedrag besteden aan "echte" CD's, het was toch wel makkelijk (en goedkoop uiteraard) om zo je favoriete muziek in bezit te krijgen. In de tweede helft van de jaren '90 ontstond er een levendige handel in gebrande CD's op mijn middelbare school.

Eenmaal gecombineerd met een computer, werd de CD-Rewritable ook de opvolger van het cassettebandje. In de jaren dat ik aan de PABO studeerde en dus lesgaf aan groepen in het basisonderwijs, maakte ik als afscheidscadeau vaak een gebrande CD, met nummers die op de een of andere manier bij die periode hoorden, met foto's op het hoesje.

Mijn zus maakte een hele serie CD's voor onze moeder, die de eenvoudige titel Mama CD .... meekregen, inmiddels zijn er zeker twintig delen van verschenen. Niet meer thuiswonend, maar nog wel regelmatig thuiskomend, kreeg ik die zorgvuldig samengestelde en met fraai artwork omgeven CD's later ook onder ogen en oren. De meeste nummers kende ik wel, al stond er ook genoeg op dat me niets zei, met name filmmuziek; mijn zus is een groot filmliefhebber. Mijn moeder is dat niet per se, maar de muziek uit de films vindt ze wel prachtig.
Het was echter geen filmsong die mijn aandacht trok toen ik in ons ouderlijk huis deel X van Mama CD aan een nader onderzoek onderwierp, maar een nummer van een band waar ik toch het nodige van kende, maar deze zeker niet. In het topic "de top 100 artiesten van..." is vigil op dit moment bezig met een fijne presentatie, en kortgeleden kwam daar R.E.M. voorbij. Het album Automatic For The People heb ik grijsgedraaid en vind ik nog altijd van een wonderbaarlijke schoonheid. Het nummer Leave, dat in haast niets op de tracks van dit album lijkt, overrompelde me bij de eerste luisterbeurt. Die uitbarsting rond de eerste minuut en dan dat voortstuwende thema. Het gaat me net te ver om te zeggen dat de nummers van Automatic for the people hierbij verbleken, maar dit nummer is wel met afstand het beste in hun oeuvre wat mij betreft.

Zeg Dim, heb je ook een Spotify-lijst? Ja hoor, check hier:
Dim Top 100




95. The Verve Pipe - The freshmen

Je eerste (serieuze) vriendinnetje: wie herinnert zich haar niet? Ja, wijsneuzen: je eigen eerste vriendinnetje bedoel ik dan hè, ik ga er niet vanuit dat jullie die van mij nog herinneren. Maar ik wel, en ook het drama toen het uitging, natuurlijk. We waren allebei fan van Acda en de Munnik en dat heb ik uiteraard keihard gedraaid tijdens mijn eerste echte liefdesverdriet.

Ze heette (nog steeds, denk ik, tenzij ze haar naam veranderd heeft) Suzanne, een naam die in duizend liedjes voorkomt; aan de meeste had ze (daarom) een hekel. Het nummer haalde dan ook niet het cassettebandje dat ze voor mij maakte, met uitgebreide toelichting. Ik kan me de playlist niet meer in z'n geheel voor de geest halen, maar het was een vrij bonte mix, met onder meer Born to Be Wild ("mijn vader wordt altijd stoned als hij dit nummer alleen maar hoort"), Fiets, Territorial Pissings (waarbij ze schreef dat dit nummer er vooral op stond omdat ze vond dat er te veel zeikmuziek op stond, iets wat ik natuurlijk vurig bestreed), Helter Skelter en Nobody's Wife. Het mooiste nummer en tevens een geweldige ontdekking was het nummer The Freshmen, niet, zoals ik even dacht, van The Verve, maar van een band die zich The Verve Pipe noemt en waar ik tot op de dag van vandaag geen ander nummer van zou kunnen noemen. Maar deze blijf ik koesteren.

94. Fairport Convention - Fotheringay

Verschillende (hedendaagse) artiesten waar ik graag naar luister hebben raakvlakken met en/of zijn beinvloed door de folkmuziek, maar échte folkartiesten komen niet echt vaak voorbij in mijn luisterstatistieken. De liefde voor dit genre was er al vroeg, en dat komt door mijn hippieouders, die een behoorlijke verzameling LP's hadden in deze categorie, al draaiden ze dit ook weer niet heel vaak. De namen die me het meest zijn bijgebleven zijn Incredible String Band, Steeleye Span en (vooral) de band van de veel te jong gestorven Sandy Denny: Fairport Convention. Fotheringay (ook de naam van de band die Sandy Denny later vormde) is een eersteklas parel - de schitterend gezongen tekstregel "Tomorrow at this hour, she will be far away" bezorgt me nog steeds kippenvel - en dat was al ver voordat ik doorhad dat dit over de terechtstelling van Mary Stuart ging.

93. DJ Shadow - Stem/Long Stem

We gaan weer terug naar de gebrande CD's. Maar daar gaat wel een persoonlijk verhaal aan vooraf.

Iedereen heeft ze wel in het leven: momenten die een keerpunt in de tijd aanduiden. Soms is dat meteen duidelijk, soms weet je pas veel later dat dát het keerpunt was.

Voor mij was zo'n keerpunt 15 april 2000. De vrijdag ervoor had ik, zoals meestal op vrijdag, een tafeltenniswedstrijd gespeeld en de derde helft het langst laten duren. Na enkele uren aan de bar kwam er nog een vette hap aan te pas in Café Toorop en zo lag ik tegen het ochtendgloren in bed.

Ik werd wakker van de huistelefoon maar nam uiteraard geen aanstalten om 'm op te nemen. Hij bleef echter overgaan en inwendig vloekte ik "waarom neemt niemand op?!". Totdat ik doorhad dat het nog maar halfzeven was, zeker op zaterdagochtend niet bepaald een logisch tijdstip om te bellen. Een paar tellen later had ik mijn vader aan de telefoon: mijn broer lag op de IC in Utrecht en was in levensgevaar.

De uren, dagen, weken daarna stonden uiteraard in het teken van maar één ding. Ik zat in het eindexamenjaar van het gymnasium, maar ik had al snel besloten dat ik me niet wilde richten op iets marginaals als een eindexamen: het leven van mijn broer ging voor alles - hij zou zich een jaar later nog bijna schuldig gaan voelen om deze beslissing (want laat ik hierbij wel toevoegen dat mijn broer de hersenvliesontsteking (want dat bleek het te zijn) heeft overleefd en hij anno 2024 gelukkig nog steeds de lieve broer is die ik mijn hele leven al bij me heb).

Het aparte was: mijn klas/schoolgenoten deden natuurlijk wel examen, slaagden allemaal en vierden een feestje - waar ik rijkelijk voor werd uitgenodigd. Ik denk dat ik in die tijd zeker dertig eindexamenfeesten heb bezocht, en met veel plezier, want het was absoluut een welkome afleiding in de turbulente tijd.

De situatie van mijn broer stabiliseerde en hij werd overgebracht naar een ziekenhuis in Nijmegen, voor ons allemaal dichter in de buurt. De zomervakantie was ik voornamelijk werkend in een hotel doorgekomen, en zo begon ik met een vol gemoed en een volle portemonnee voor de tweede keer aan het laatste jaar van de middelbare school.

En ja, hoe loop je er dan rond? Het was niet dat ik niemand in de jaarlaag kende, sterker nog: mijn zus (twee jaar jonger) kwam ook in haar examenjaar, en zo gebeurde het dat de wiskundeleraar, terwijl wij de weekendontwikkelingen aan het bespreken waren, ons vermanend toesprak: "Wil de familie O. ook even opletten?". Hilarisch natuurlijk, maar ik had me toch voorgenomen om geen nieuwe verbintenissen of vriendschappen aan te gaan, want ik dacht: ik ben hier een jaartje en dan houdt het weer op, dus waarom zou ik investeren?

Uiteindelijk houd je dat natuurlijk niet vol en ik raakte al snel bevriend met een klasgenoot die net als ik in elke pauze buiten stond om te roken. We hadden het af en toe over muziek, maar ook over honderd andere dingen, en zo was het toch wel een verrassing toen hij mij op een dag een gebrand CD'tje aanbood. Het heette Endtroducing en kwam op naam van de toen voor mij volstrekt onbekende DJ Shadow.

Een plaat die volledig is opgebouwd uit samples, maar dan wel zo vernuftig gedaan dat het een uitermate fijne luisterervaring oplevert, DJ Shadow kon het. Ik beschouw het nog steeds als een kunstwerk.

92. The Age Of Love - The Age Of Love [Watch Out For Stella Mix]

Als electroliefhebber is het vaak speuren naar de goede versie, zeker wanneer je in 2024 een lijst wil samenstellen met nummers uit een ver verleden. Want in dit genre verschijnen vaak zoveel verschillende versies, soms nauwelijks van elkaar te onderscheiden en soms lichtjaren van elkaar verwijderd.

Ik had Age Of Love, in welke versie dan ook, wel redelijk snel in de smiezen en had het ergens wel op een cassettebandje staan begin jaren '90, maar ik had er bijna 25 jaar later toch echt een duwtje van een mede-DJ voor nodig om (opnieuw) te beseffen dat dit een absolute klassieker is. Het gehele nummer vormt heerlijk koptelefoonmateriaal met die verleidelijke stemmen die je steeds vragen om te komen dansen, en zeg nou zelf, dat is op dit nummer niet moeilijk.

91. Angus & Julia Stone - Paper Aeroplane

Als er tegenwoordig een onbekend (fragment van een) nummer voorbijkomt in een commercial, een televisieprogramma of een leader, dan is er weinig voor nodig om erachter te komen wat het muziekstuk was: even Shazammen of googlen. Makkelijk, maar je wordt er toch ook lui van.

Toen halverwege de jaren '90 de reclame van de KLM, met de zwanen, regelmatig op de televisie was, wilde mijn moeder graag weten hoe het liedje heette, omdat ze het zo mooi vond. Het wereldwijde web bestond toentertijd natuurlijk al wel, maar wij hadden thuis geen aansluiting en het was toen nog een stuk minder gewoon om alles op internet op te zoeken (en er was nog geen Google). Een lange zoektocht begon en uiteindelijk kregen we het antwoord van een alleswetende medewerker van een platenzaak, waar we ook meteen de muziek van Snowy White kochten.

Zelf was ik direct getriggerd door de muziek, en dan vooral het repeterende loopje, achter de commercial van Tot Maandag, waar ik toen nog nooit van gehoord had. Het bleek te gaan om Paper Aeroplane van de Australische broer en zus Angus en Julia Stone, een jaar eerder verschenen. Ik zocht de clip op YouTube en die bleek ook al schitterend te zijn, en dat gold ook nog eens voor de tekst. Het duo ging al snel tot mijn favorieten behoren, zeker na hun prachtige album Down the way, maar het begon dus allemaal met dit nummer.

90. Eminem - When I'm Gone

In de 90's volgde ik, zeker in de periode 1991-1997, de hitlijsten nauwgezet. Als er hiphop in stond, vond ik dat meestal wel goed; Nas, Snoop Dogg, Warren G, om er een paar te noemen. Een echte liefhebber van het genre was ik zeker niet.
In 1999 kwam Eminem op het toneel en scoorde zijn eerste hit met My Name Is. Dat was ook in de periode dat de Top 40 steeds minder interessant werd voor mij en ik mijn muzikale horizon verbreedde. Het indrukwekkende Stan kreeg ik nog wel mee, en zijn eerste nummer-1-hit, Without Me, ook nog net, maar daarna ben ik hem compleet uit het oog verloren.
Vele jaren later duikt Lose Yourself in steeds meer lijstjes van bevriende muziekliefhebbers op en ook ik val als een blok voor deze hiphoptrack vol power en krijg zin om weer eens wat meer van Eminem te draaien. Als ik de compilatie Curtain Call opzet, word ik niet weggeblazen door Lose Yourself, maar door één van de laatste nummers: When I'm Gone. Zelden zoveel machteloosheid, kwetsbaarheid en overgave gehoord in een enkel nummer. Elke keer weer kippenvel.

89. Fresku - Twijfel

In de jaren '90 vond ik Osdorp Posse wel vet, en ik ben toen ook naar een concert in Doornroosje geweest. Echter hadden we het toen al snel gehad met de arrogantie van Def P. en zijn we naar de kleine zaal gegaan, om daar een heel fijne Duitse grungeband te horen spelen.

Nederlandstalige hiphop heb ik wel leren waarderen, tot mijn meest gedraaide artiesten in deze categorie behoren Typhoon, The Opposites en Opgezwolle. Als we het over de beste track hebben, gaat de eer echter naar de Eindhovense Fresku.

Naast een geraffineerde woordkeus en een gruwelijk goed gevoel voor ritme, legt deze Fresku ook nog eens een ongekende kwetsbaarheid aan de dag, iets wat in de hiphopcultuur uiterst zeldzaam is. Voeg daar de goedgekozen beats plus sinistere geluidseffecten aan toe en ik ben helemaal om. Niet toevallig direct na Eminems When I'm Gone - eveneens een nummer dat meteen opvalt door de buitengewone cadans en de voelbare emotie.

88. Green Day - Good Riddance (Time Of Your Life)

Ik heb weinig met de Green Day van de zeroes, maar oh, wat heb ik Dookie grijsgedraaid (en wat is het nog lekker meespringen als ik 'm nog eens opzet). Basket Case is een onverwoestbare en uiterst leuke punkrockklassieker, maar in mijn top-100 staat een ballad van de band die op Nimrod stond, dat een paar jaar later uitkwam.

De plaat doet me terugdenken aan wat ik zelf "the time of my life" noem: toen ik in 5 vwo zat, veel vrijheid genoot, veel vrienden had en daarmee niet veel meer deed dan hangen, drinken, roken en muziek luisteren (de term "chillen" was nog niet zo in zwang). Ik ging overigens ook braaf naar school hoor, maar bleef in die tijd zeker nog meerdere uren na schooltijd hangen met de "alternatieve afdeling" van het toch wel enigszins bekakte gymnasium. En als we proefwerkweek hadden, dan zaten we daarna direct op het terras van ons stamcafé Samson, om halverwege de middag enigszins licht in het hoofd te bedenken welk proefwerk je de volgende dag had.
En ik herinner me natuurlijk nog die keer dat ik met een goede vriend bij een wederzijdse vriendin op bezoek was en dat we van tevoren (iets wat ik me nu niet meer kan voorstellen) een enorme zak snoep hadden gehaald en die bij haar op zolder hadden verorberd, afgewisseld met sigaretten, om daarna op het idee te komen om de snoepzak in de fik te steken, waarna het brandalarm in huis afging en we nog niet door de vader des huizes de deur uit werden gesmeten.

Def P arrogant? Ben vaak naar Osdorp Posse geweest maar het was eigenlijk altijd feest.

Verder eens met Green Day.

87. Guus Meeuwis - Brabant

Nee, ik ben nog nooit naar Groots met een zachte G geweest en daar ben ik niet rouwig om. Laat mij zijn mooie liedjes (en dan heb ik lang niet over zijn hele oeuvre, maar vooral op zijn eerste albums staan veel nummers die ik graag hoor) maar gewoon thuis draaien.
Brabant vormde de vaste afsluiter als mijn vriendinnetje en/of ik bardienst hadden bij de studentenvereniging, dus het is ook wel duidelijk waar de herinneringen vandaan komen, maar ik vind het ook gewoon een schitterend nummer, en ik kom niet eens uit Brabant.

86. The Stranglers - Always the sun

Ik weet niet meer precies hoe ik achter het bestaan kwam, en ook niet meer precies wanneer, maar ik heb een tijdlang heel veel plezier gehad aan het luisteren naar Freez FM. Ze bestaan nog steeds trouwens, of weer, maar ik heb het nooit via internet geluisterd. Het was een nonstopzender die het lukte om alleen maar goede muziek uit te zenden, vrij alternatief maar nooit obscuur, verrassend en herkenbaar tegelijkertijd.

Ik heb er genoeg leuks leren kennen, maar eentje springt erbovenuit. Van The Stranglers kende ik niet veel meer dan Golden Brown (en dat is nu nog steeds zo, eigenlijk), maar een plaatje dat geregeld voorbijkwam was Always the sun. Het is nog steeds een ultieme feelgoodplaat.

Always the Sun

85. Michael Jackson - Give in to me

Ik was nooit per se een groot fan van MJ, maar toen dit nummer op single uitkwam, moest ik die, als groot Guns N' Roses-fan toentertijd, wel hebben. Het is daarmee één van de drie singles die ik op cassette heb, naast 2 Unlimited en Snap! Ik vind het nog steeds een machtig nummer, het beste wat ik van hem ken.

100% waarheid. Ik krijg er niet genoeg van.

84. Electric Light Orchestra - Eldorado

Zoals eerder vermeld, maakte ik in de zeroes nog veelvuldig gebruik van YouTube om nummers af te spelen en voor dit nummer van ELO gebruikte ik altijd bovenstaande video. Het hele nummer is mooi, maar de letterlijke finale is van bijna ongeevenaarde klasse. Ik kende de band allang, maar het nummer zelf een stuk minder lang.

Ik kan me één moment herinneren dat ik een middag met mijn vader alleen thuis was, ik zal acht jaar zijn geweest, en dat we LP's gingen draaien uit de omvangrijke collectie die we thuis hadden. Misschien zijn er wel meerdere van die dagen geweest, maar in mijn herinnering heb ik Child In Time, Bohemian Rhapsody en Mr. Blue Sky allemaal op dezelfde dag voor het eerst gehoord.

Terug naar de zeroes; mijn ouders zijn begin jaren '90 gescheiden en mijn vader woonde in een appartement in Nijmegen. De LP's waren bijna allemaal mee verhuisd naar mijn vaders nieuwe onderkomen en wanneer ik langskwam (meestal op zondagavond, alvorens weer de trein naar Groningen te nemen; mijn vader woonde vlakbij het station), zetten we een LP op en kwamen we niet zelden uit bij Electric Light Orchestra, waar mijn vader alle LP's van had. Het betreffende nummer stak er wel bovenuit en geldt sindsdien als mijn favoriet van deze band.

83. Pumarosa - Priestess

Zoals ik bij de introductie van mijn top 100 al zei, wil ik dit vooral een lijst laten zijn waar herinneringen naar voren komen. Dat gaat ook nog genoeg gebeuren, maar bij de nummer-83 zijn die er niet. Waarom staat het dan toch in mijn lijst? Omdat het gewoon het beste nummer uit 2015 is.

82. Madness - Tarzan's Nuts

Jarenlang zijn wij als gezin (mijn ouders, mijn oudere broer, mijn jongere zus en ik) op fietsvakantie geweest in Nederland, vrijwel altijd naar natuurkampeerterreinen (en nee, dat is niet hetzelfde als naturistencampings, wat weleens gedacht wordt). Fietsen deden wij dagelijks en veel, een auto hebben we nooit gehad, dus voor 80 of 90 kilometer per dag draaiden wij onze hand niet om, ook niet op jonge leeftijd.
Maar goed, het tempo lag natuurlijk niet zo hoog, dus dan was je wel een hele dag aan het fietsen en dan moet je toch wat verzinnen om de stemming erin te houden. We speelden raadspelletjes, we kozen een bepaald object uit om te tellen (silo's waren favoriet in die tijd), of mijn vader voerde even een showtje op door met zijn stadsfiets vol bepakking en zonder versnelling moeiteloos een passerende wielrenner bij te houden.

Maar goed, als de uren verstreken en de benen moe werden, kon de moed je soms wel in de schoenen zakken. Mijn zusje had hier de perfecte remedie voor; als we moe waren, maar de eindbestemming was niet meer ver, zong ze vol overgave de melodie van dit nummer van Madness. Het werd onze versie van "we zijn er bijna".

81. Feu! Chatterton - La Malinche

Een Nederlander die een Schotse stad binnenrijdt terwijl hij een Frans nummer beluistert van een band die zich naar een Britse dichter noemde, het klinkt als een begin van een mop, maar het is de waarheid: dit nummer klonk door de speakers toen ik met zus, zwager en moeder Edinburgh binnenreed. Het hotel was ietwat moeilijk te vinden, maar dat gaf dus niet, aangezien ik net een te gekke track had gehoord, vol van 90's invloeden. Een vakantie kon niet beter beginnen.

Tempo erin wel gap

Dim Top 100 op Spotify




80. The Animals - The House of the Rising Sun

De piano die in ons ouderlijk huis stond, werd door alle gezinsleden bespeeld, behalve door de grootste muziekfreak, ik dus. Mijn zus en broer hebben allebei ook les gehad en hebben het spelen onlangs ook weer actief opgepakt (mijn zus op een keyboard, dat dan weer wel, je zet niet zo snel een piano in een bescheiden tweekamerappartement). Maar ik dus niet, ook van gitaarlessen (want er stond wel altijd een oude gitaar op m'n jongenskamer) is het nooit gekomen.

Mijn vader was degene die op onregelmatige momenten achter de piano kroop (en later soms met mijn zus samen) en jaren '60-nummers speelde, waarvan Let it be van The Beatles en The House Of The Rising Sun van The Animals mijn grote favorieten waren. Als ik de intro hoorde, wist ik niet hoe gauw ik de woonkamer in moest rennen om, soms luchtgitaarspelend, het concert vanaf de eerste rij mee te maken.

Van deze twee nummers vind ik de tweede een onweerstaanbare klassieker (waarvoor alleen Alan Price rijkelijk van heeft geprofiteerd). Ik ben bepaald geen fan van het orgel in de popmuziek, maar hier kan het me niet lang genoeg duren, en de stem van Eric Burdon is ook van een buitengewoon schone rauwheid.

Twijfel is 11/10.

je bent voortvarend begonnen Dim Ik heb met plezier de eerste nummers beluisterd en je stukjes gelezen. Wat dat betreft kan ik hier een stuk meer mee dan met je voorgangers (no offence, over smaak valt niet te twisten). Op fresku en Brabant na vind ik alles goed wat je hebt geselecteerd, dus benieuwd naar de rest.

Een draak van een nummer, zeg ik dan maar als Brabander.

Wel een uitstekende keuze van R.E.M.