79. The Dandy Warhols - It's a fast driving rave-up with The Dandy Warhols Sixteen Minutes

Ja, het is tijd voor het langste nummer in de lijst. Niet een nummer van het album Thirteen Tales From Urban Bohemia, toch wel mijn favoriet, maar eentje van hun debuutplaat uit 1995. Ik kende ze toen nog helemaal niet en dit nummer leerde ik ook pas later kennen; mijn zwager wees me op deze fijne, hypnotiserende track met een terugkerend thema waarin precies voldoende variatie zit om het niet saai te laten worden. De typische sound van de band is er eentje waar ik nooit genoeg van krijg.

78. Boudewijn de Groot - Eva

Zoals ik al benoemde, hoorde ik in mijn jonge jaren op de cassettes en LP's thuis veel muziek uit de jaren '60. Hier zat het ook het nodige aan Nederlandstalig bij. In tegenstelling tot het Engels, kon ik dat wel verstaan, wat dan weer niet betekende dat ik het ook begreep. Bij dit nummer van Boudewijn de Groot heb ik mij lang suf gepijnigd wat een schuin liedje was (en of je ook rechte liedjes had). Dat mijn vader toen "uitlegde" dat het net zoiets was als een schuine bak, schoot natuurlijk niet echt op. Maar prachtig vond ik het wel.

Boudewijn de Groot is een artiest die al mijn hele leven met me "meegaat" en waar ik nog steeds heel graag naar luister (wel met een grote voorkeur voor zijn vroege werk). Ik heb hem diverse malen live aan het werk gezien, maar hoogtepunt was toch wel toen ik mijn ouders meenam naar Groningen voor een optreden van hem in de Oosterpoort.

Eva

77. Counting Crows - Mrs. Potter's Lullaby

In de jaren '90 volgde ik wat muziek betreft meerdere sporen. Ik volgde de top-40 op de voet (als ik mijn lesboeken op het gymnasium net zo nauwkeurig had bestudeerd als ik dat met het wekelijkse gedrukte exemplaar van de Top 40 deed, dan waren mijn cijfers vast een stuk hoger geweest), ik draaide nog altijd graag de jaren '60 muziek van mijn ouders en ik was tegelijkertijd geinteresseerd in de populaire rockbands van die tijd: Metallica, Guns N' Roses, Nirvana.

Een klasgenoot van mij had iets vergelijkbaars, al waren de artiesten niet helemaal hetzelfde, hij ging qua jaren '60 vooral voor Bob Dylan en wat 90's-rock betreft was Pearl Jam bij hem favoriet. Hij woonde al heel vroeg op zichzelf, eerst in de binnenstad van Nijmegen, later op een groot complex bij Berg en Dal. Dat was een stukje verder fietsen (en klimmen), maar ik ging er vaak langs, en het mag geen verrassing heten dat we altijd muziek draaiden. Dat waren eerst nog reeds bekende namen, maar op gegeven moment ging er geen dag meer voorbij dat we níet naar Counting Crows luisterden. Het album August and everything after, zo lekker dik dramatisch aangezet maar wel fantastisch gezongen, was favoriet, maar de track die me na al die jaren nog steeds het meest lief is, is van een andere plaat. De eerste vier regels zijn wat mij betreft genoeg om het grote schrijftalent weer te geven.

Well, I woke up in mid-afternoon 'cause that's when it all hurts the most
I dream I never know anyone at the party and I'm always the host
If dreams are like movies, then memories are films about ghosts
You can never escape, you can only move south down the coast

76. Band Of Horses - The funeral

Toen ik, na diverse malen van studie geswitcht te zijn en meerdere jaren of delen daarvan in het geheel niet gestudeerd, maar gewerkt of gefeest of allebei had, aan het einde van de zeroes afstudeerde, was het nog lang een vraagteken of ik kon blijven werken op de school waar ik mijn LIO had gelopen. Op de afsluitende barbecue kreeg ik het goede nieuws: ik kon voor 2 dagen blijven werken op die fijne school, in groep 7, met mijn LIO-begeleider als duopartner. Aangezien het een grote school was, kwam het er in de praktijk op neer dat ik de overige dagen voor een groot deel kon invullen met inval- en RT-werk.

Het jaar daarna: hetzelfde idee. Mijn duopartner en ik kregen een "als pittig bekend staande groep". Wij merkten vooral het enorme groepsgevoel op: ze gingen er met z'n allen vol voor, in goede en slechte tijden. Pestgedrag onderling was minimaal, maar invallers hadden geen schijn van kans.
Ik had inmiddels ook een betrekking op een andere school in Groningen en verdeelde zo mijn aandacht over twee groepen. Bepaald niet optimaal, op twee scholen werken, en toen de directeur van de "nieuwe" school mij, ergens in het voorjaar, mij per direct een volledige baan op zijn school aanbood, was dit te aantrekkelijk om niet te accepteren.
Maar ja, hoe leg je zoiets uit aan de kinderen? Mijn directeur heeft toen nog een mooie vergelijking gemaakt met een topvoetballer die de club kiest waar hij de meeste wedstrijden voor kan spelen. Maar de waterlanders die dit nieuws losmaakte, zal ik niet snel vergeten. Mijn duopartner was zwanger en zou ook weggaan; hun veilige basis was in één keer weggeslagen.

En 's avonds, thuis, kwamen die ook bij mij. De groep met wie ik álles kon, die voor mij door het vuur ging en vice versa, met wie ik de macarena had gedanst in een vol winkelcentrum: had ik die nou zomaar laten gaan, voor het geld?

De plaat die ik die avond zeker tien draaide, was van een band die ik net het jaar daarvoor had ontdekt door de notering in de Verrukkelijke 500. De titel is in deze context wellicht een beetje bevreemdend. Maar goed, dat nummer ging ook niet letterlijk over een begrafenis. En elke keer als ik het hoor, brengt me het weer terug naar die moeilijke beslissing en die verdrietige koppies.

75. Dire Straits - Sultans of swing

Nadat ik al heel wat jaren om de haverklap stad en land afreisde om bij een andere DJ mee te doen, kwam twee jaar geleden toch wel mijn droom uit: in mijn appartement in Den Haag kreeg ik de beschikking over alle benodigde apparatuur om voortaan live vanuit mijn eigen studio radio te kunnen maken op Orinoco Radio.

Dat jaar, in april, zou mijn moeder 70 worden, en ik kwam op het idee om een top 70 van de jaren '70 samen te stellen, samen met mijn vader, broer en zus en die ook uit te zenden, zonder dat mijn moeder dat (van tevoren) wist.
We hadden de lijst in drie delen opgeknipt en drie uitzenddagen gepland, waarbij steeds iemand anders naast mij zou aanschuiven om de lijst te presenteren. En zo zaten op zondag 20 maart mijn broer en ik paraat om de aftrap te doen. Ik had mijn moeder alleen verteld dat er een ABBA-special zou komen om 12:00 en dat ze vooral de radio moest aanzetten. Mijn zus en vader kwamen "toevallig" kort voor 12 uur in Nijmegen aanwaaien.

De week daarop was mijn zus mijn sidekick en haalden we vooral herinneringen op uit de jaren '80, aangezien wij er in de jaren '70 nog niet bijwaren, en draaiden het tweede gedeelte van de lijst. De finale presenteerde ik samen met mijn vader. Het was een geweldige ervaring om op zo op muzikale wijze haar verjaardag te vieren. De nummer-1 stond bij voorbaat al vast: het nummer was een hit toen zij in 1978 zwanger was van mijn broer en de band is sinds jaar en dag populair bij alle gezinsleden.

74. Nick & Simon - Kijk Omhoog

Ik hoor het sommige volgers denken: hebben we Guus Meeuwis al gehad, krijgen we dit ook nog voor onze kiezen. In tegenstelling tot Guus is dit het enige nummer van Nick & Simon dat ik kan waarderen. Dit in tegenstelling tot de kok van het passagiersschip "De Tijdgeest", waarop ik enkele jaren in de zomermaanden als fietsgids werkte.

Het was een periode waarin ik (niet voor het eerst) mijn studie voortijdig gestaakt had en niet precies wist waar ik heen moest. Gelukkig had ik een heel fijn lente/zomerbaantje gevonden: als gids mee op bike-and-barge-tours, ik was steeds een week lang de gastheer en reisleider van een gezelschap (voornamelijk) Britten, Amerikanen, Italianen en Duitsers, aan wie ik ons mooie land liet zien, stadswandelingen organiseerde, hun kinderen vermaakte en al hun vragen al dan niet naar waarheid beantwoordde. Het salaris was karig, maar daar stond tegenover dat je lekker de hele dag op pad was, je een soort vakantiegevoel erbij kreeg en bovendien elke avond kosteloos met de gasten mee mocht dineren. En in de meeste gevallen waren de gasten aan het eind van de week zo tevreden dat ze dat graag kenbaar maakte in de fooienpot.

's Ochtends gingen we meestal eerst een stuk varen, om daarna af te meren en met de fiets verder te gaan (het schip voer dan ondertussen verder naar onze aankomstplaats). Het was een druilerige ochtend, maar op gegeven moment brak de zon door en stapte ik uit mijn slaaphok het dek op, alwaar ik werd getrakteerd op de immer Nederlandstalige zender die de kok op had staan. Het nummer van Nick & Simon leek voor mij geschreven. Het nummer staat hiermee symbool voor de zoektocht die ik toen had, maar ook voor de fijne tijd in de reisbranche.

73. Junip - Line of fire

Eerder in deze top-100 kwamen we in de vorm van Angus & Julia Stone al een nummer tegen dat zijn notering te danken heeft aan een reclame. In die tijd was er ook een geweldige commercial van Sony Bravia, waar weer de muziek een opvallende rol speelde. Het bleek het nummer Heartbeats te zijn van de niet Zweeds klinkende maar het wel zijnde José González. Een parel van een nummer, dat hij later alleen met zijn band Junip nog overtroffen heeft.

72. The War On Drugs - Pain

The War On Drugs, die ik, zoals wel meer mensen, ontdekte rond het uitkomen van Lost in the dream in 2014, is tien jaar later wel uitgegroeid tot één van mijn favoriete bands. Het is voor mij een beetje de moderne variant van Dire Straits, vanwege de sfeervolle muziek, de lange solo's én het feit dat ik van beide bands bijna alles goed vind en er een stuk of vijf nummers heel erg bovenuit steken.

Ondanks de titel staat dit nummer voor mij juist voor vrijheid en vriendschap, van lange zomeravonden en goeie gesprekken. Ik herinner me vooral een paar jaar geleden toen ik de hele avond met mijn zus en zwager op het terras aan de Bierkade in Den Haag had gezeten en op het station (ik woonde zelf toen nog in Hilversum) een halfuur op de trein moest wachten, en dit nummer vier keer achter elkaar opzette en over het perron danste, na een in alle opzichten geslaagde avond.

Nick & Simon.... ik denk zeker wat Maar ik vind dit soort posts juist geweldig. Schijt hebben aan wat verantwoord zou moeten zijn en gewoon in je lijst opnemen

Helemaal eens met mijn bovenbuurman, heerlijk om deze lijst mee te lezen! Van de afgelopen 6 nummers vind ik de ene nog vreselijker dan de andere, maar de bespiegelingen erbij zijn niet alleen mooi geschreven, ze bieden bovendien een helder en inleefbaar perspectief op wat er wel mooi aan de bijgaande tracks is.

Fijne lijst!

Ga helemaal mee in je enthousiasme voor The Dandy Warhols, Eva & Sultans of Swing!

Alleen ere wie ere toekomt, dat nummer Heartbeats (Jose Gonzalez) is natuurlijk van The Knife.

71. The Paper Kites - Give me your fire, give me your rain

In het najaar van 2018 kwam er na bijna een 20 jaar een einde aan wonen in Groningen. Het was een onzekere tijd; enerzijds omdat de beoogde baan al heel snel niet bleek te zijn wat ik hoopte en anderzijds omdat ik een veilige plek achterliet.
In december van dat jaar, vlak voor Kerst, liep ik voor de allerlaaste keer een rondje door het appartement in het zuiden van de stad en trok daarna voorgoed de deur dicht en liep naar het station.
In de trein heb ik ongetwijfeld dé plaat van dat jaar opgezet; On The Corner Where You Live. In de vele treinreizen die ik maakte dat jaar was dat het album dat me er wel doorheen heeft gesleept.

70. Angus & Julia Stone - Yellow Brick Road

Honderd nummers is helemaal niet zoveel, dus posities zijn kostbaar en je wilt toch zoveel mogelijk artiesten een kans geven, maar in sommige gevallen kom je er echt niet onderuit. En zo hebben we hier de eerste "dubbelaar" te pakken. Op #91 kwamen we Angus & Julia Stone ook al tegen, met het nummer waarmee ik de band ontdekte, maar hun magnum opus is zonder meer Yellow Brick Road, een song die je meeneemt naar de jaren '70 en je na een prachtige gitaarsolo weer terugbrengt naar het heden.

69. Daniel Lohues - Hier kom ik weg

In de jaren '90 was ik al erg gecharmeerd van de scherpe, puntige en tekstueel sterke nummers van Skik. Toen Daniel Lohues solo ging, bleef ik hem met veel plezier volgen.
Ik ben zelf niet geboren in het Noorden, maar ging studeren in Groningen en heb er daarna nog jarenlang gewoond en gewerkt. Ook toen was Groningen altijd al verder weg van de Randstand dan andersom.

Zoals in een eerder bericht al aangegeven, ben ik eind 2018 uit Groningen vertrokken, maar het voelt nog altijd als "mien stad". En natuurlijk weet ik dat dit nummer van Lohues over een andere provincie gaat, maar dit nummer beschrijft voor mij vrij precies het gevoel. Komt nog bij dat Lohues ook op een andere manier onlosmakelijk verbonden is aan de stad Groningen; ik zag hem jaren achtereen met groot plezier in de Stadsschouwburg aldaar.

68. The Airborne Toxic Event - Sometime around midnight

Jullie zijn al verscheidene Nederlandstalige platen tegengekomen, en er zullen er nog zeker een paar volgen. Niet verrassend, als je bedenkt dat ik groot ben gebracht met de betere Nederlandstalige muziek.

Op de middelbare school was ik goed in Nederlands en klassieke talen. Exacte vakken waren minder aan mij besteed, al heb ik weleens voor wiskunde het hoogste cijfer van de klas gehaald (het proefwerk daarvoor had ik het laagste cijfer). Er was geen fraude in het spel; ik begreep het behandelde onderwerp van die periode (kansberekening) gewoon heel goed.
Wat Engels betreft, lag het er heel erg aan welk onderdeel. Ik kon vrijwel foutloos schrijven en haalde dus goede cijfers voor stelopdrachten en grammatica. Lezen kon ik redelijk, maar tekstverklaring was voor mij net aan een 6.
Wat ik echt niet onder de knie kreeg, waren de luistertoetsen - ik was na de eerste zin de draad al kwijt.

In de muziek zet dit zich voort: bij Nederlandstalige muziek let ik vooral op de tekst, bij Engelstalig veel meer op het geheel en weet ik vaak niet eens waar over het gaat (mijn Engels is inmiddels goed genoeg om het wel te kunnen volgen, maar ik ben er dus lang niet altijd in geinteresseerd cq. op gericht). Bij de nummer-68 van deze lijst is dat wel anders, daar is het juist de tekst die de notering rechtvaardigt.

Ik ben niet zo van de emomuziek, dat is mij veel te emo. Maar ja, soms komt hij juist wél binnen. Ik had een jaar of 20 terug een relatie die vanaf het begin af aan moeizaam verliep; de liefde was er in alle hevigheid, maar een manier om in harmonie samen te leven konden we niet vinden en zo werd er, hoe pijnlijk ook, een punt achtergezet. Het verlangen naar elkaar bleef en ik hoef vast niet uit te leggen waar dat soms toe leidde. Maar een terugkeer was uitgesloten.

En dan is er dat moment, dat je op een feest bent, en dat zij er is met "een ander". Het is toen niet precies zo gegaan als beschreven in dit nummer, maar het gevoel klopt: er komen zoveel herinneringen weer boven en oude wonden worden opengereten.

67. OutKast - Hey Ya!

Na The Stranglers, eerder in de lijst met Always the sun, opnieuw een ultieme feelgoodplaat. Onlosmakelijk verbonden met een vriendengroep in Groningen in de studententijd, met wie ik wekelijks op de woensdagavond samenkwam voor goedkope rode wijn en dito stokbrood en brie.

66. Robert Miles - Children

Een clip die ik me moeiteloos voor de geest kan halen, zo vaak heb ik 'm gezien op TMF: de zwart-wit-video bij het instrumentale nummer Children van de Italiaanse DJ Robert Miles: een kind achterin een auto, je ziet afwisselend beelden vanuit haar perspectief en het kind zelf. Toen Grafmat vorig najaar in de aanloop van de 16e editie van de Verrukkelijke 500 vroeg naar de "sweet sixteen" van de luisteraars, kwam ik bij dit nummer uit: een nummer dat ik leerde kennen toen ik zestien was en dat ik 28 jaar later nog steeds enorm kan waarderen.

65. Pendulum - Voodoo People

Zei ik niet al eerder dat de posities kostbaar zijn? Hierbij een soort van oplossing: twee artiesten die je erg hoog hebt zitten tegelijkertijd laten opdraven.

The Prodigy ken ik al sinds de vroege jaren '90, Out of space was weergaloos en ook de hits die daarop volgden zijn all-time-favourites. Dat was ook wel enigszins paradoxaal: de muziek van The Prodigy was eigenlijk veel te weinig mainstream om een grote hit te worden, maar vervolgens gebeurde het wel. Na Out Of Space hebben No Good, Firestarter en Breathe in Nederland de top-10 gehaald, hoogtepunten binnen de electro in de 90's.

Het album Music For The Jilted Generation is misschien wel de beste plaat in het genre uit de jaren '90. In het topic "dance top 100", waar The Prodigy meerdere malen voorbijkwam, schreef ik er, bij de hoogste notering No Good, het volgende over:

En daar waren ze meteen weer, met een titel die in de verste verte niet toepasselijk is. Ik vond het echt meesterlijk: The Prodigy was wezenlijk anders dan zo'n beetje álle dance uit de periode '94-'95 die de Top 40 haalde, maar aangezien The Prodigy daar zelf gewoon onderdeel van was (No Good haalde zelfs de nummer-2), wemelde het van de verzamelaars waar The Prodigy eigenhandig het niveau opkrikte. Zo kwam deze nummer-16 onder meer terecht op de eerste compilatie Yabba Dabba Dance, als 12e track. Toegegeven, had ik die CD nu in handen, zou ik allerminst meteen doorskippen (en zeker nummer-8, OT Quartet, blijft ernstig fijn) maar feit blijft dat The Prodigy een vreemde eend in de bijt was, want het was gewoon veel beter. Van het album Music For The Jilted Generation haalde deze zoals gezegd zilver, en wist Voodoo People de veertiende plek te behalen; One Love en Poison bleven steken in de Tipparade - en zeker wat betreft die laatste probeer ik nu goede argumenten te bedenken waarom die mijn top 100 niet gehaald heeft. Start the dance, en het liefst samen, dat is wat we nu graag zouden willen, maar in onze huiskamer gaat het nu los. Niet eens zo afwisselend, deze The Prodigy, maar zo enorm doeltreffend. Werd overigens ook nog eens perfect gemixt in een set jaren geleden in een bar in Groningen - op een of andere manier blijft je dat toch bij.

Enkele jaren na het verstrijken van de nineties kwam er een Australische band op de proppen met een remake van één van de sterkste Prodigy-nummers: Pendulum. In de ronduit indrukwekkende videoclip figureren de leden van The Prodigy.Tot op de dag van vandaag zou ik niet kunnen zeggen welke versie ik beter vind. Feit blijft dat in dit nummer twee van de grootste smaakmakers in de breakbeat en dnb verenigd zijn.

Zo, dat was even een pak bijlezen, zeg. Ik dacht dat ik destijds lange epistels bij mijn top100 had geschreven, maar jij kan er helemaal wat van! Waarbij ik dus even moet vermelden dat ik mijn top100 destijds over de langst mogelijke periode heb uitgesmeerd van alle posters, geloof ik...
Maar jou kennende, Dim, kom je altijd goed beslagen ten ijs.
Heerlijke top 100 met even zo vele nummers waar mijn tenen van omhoog krullen als nummers die ik geweldig vind, én her en der nog eentje die ik nog moet ontdekken.
Heerlijke eclectische lijst. Ben benieuwd naar wat er nog gaat volgen!

Zag jij deze aankomen, Robbie34? Ik niet!

Dit is best wel een dikke lijst aan het worden. 2x A&J, de beste R.E.M. en old school beukers als The Prodigy

64. Still Corners - White Sands

Op 27 januari 2020 hoorde ik voor het eerst een nummer van Still Corners, een band die toen toch al heel wat jaren bestond en ook al diverse albums had uitgebracht. The Last Exit, uit 2021, was dus de eerste plaat waarvan ik de release "bewust meemaakte". Tot op heden heb ik de albums die ik gemist heb, op hun tweede na, nog nauwelijks gecheckt, zó fijn is die plaat. En daar is eigenlijk alleen een enorm verslavend Chris-Isaac-gitaartje voor nodig.

63. Spinvis - Stefan en Lisette

Spinvis, een artiest waar ik wel even aan heb moeten wennen, had al genoeg mooie dingen gemaakt toen hij in 2017 met het weergaloze Trein, Vuur, Dageraad op de proppen kwam. Zowel qua arrangementen als teksten is dit een pracht van een album.
Maar, hoe mooi Hallo, Maandag, Tienduizend Zwaluwen en de titeltrack ook mogen zijn, er steekt er één met kop en schouders bovenuit: de mysterieuze vertelling over Stefan en Lisette. Sowieso één van de mooiste intro's uit de Nederpop. Het is een verhaal dat je zeven minuten lang in de greep houdt, vol melancholie, hoop en tragiek.

62. Lana Del Rey - Venice Bitch

Ken je dat? Je hoort een nummer en je raadt het een vriend, van wie je de muzieksmaak goed denkt te kunnen inschatten, aan: dit moet je horen, dit vind je helemaal geweldig! Vervolgens blijkt de vriend in kwestie het maar matig te kunnen waarderen.

Andersom gebeurt dat eigenlijk niet zo vaak, als mij een nummer dringend wordt aangeraden vind ik het meestal goed (maar lang niet altijd geweldig). Blijkbaar kent men mijn muzieksmaak aardig. Eén aspect is in ieder geval garantie voor succes: een langgerekt nummer waarin je je kunt onderdompelen en waarbij je eigenlijk wil dat het eeuwig doorgaat. Zo'n bedwelmend nummer als Venice Bitch is hier wel het perfecte voorbeeld van. En Lana del Rey kan bij mij heel weinig fout doen - één van de weinige artiesten hier op MusicMeter van wie ik twee opeenvolgende albums 5 sterren heb gegeven.

61. Boudewijn de Groot - De eeuwige soldaat

Zingen op de fiets, doet iemand dat (nog)? En dan bedoel ik niet meezingen met de koptelefoon op, maar zonder begeleiding en hoorbaar voor de medeweggebruikers. Ik doe het op fietsvakantie wel eens, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dan toch vooral in het bos is op tijdstippen dat ik weinig mensen tegenkom.
Mijn vader zong niet alleen tijdens het pianospelen, maar ook op de fiets, Nederlandstalig repertoire van met name Jaap Fischer en Boudewijn de Groot. Mijn favoriet was de vertaling van Donovans Universal soldier, helaas actueler dan ooit.
Overigens het eerste nummer tot nu toe dat niet op Spotify staat. Voor alle andere nummers:
Dim Top 100 op Spotify

60. Moby - Why Does My Heart Feel So Bad?

Zo rond de eeuwwisseling (twee er net voor, eentje er kort na) waren er drie nieuwe albums die bij mij meer airplay kregen dan welke andere platen dan ook. Ten eerste was daar Californication van Red Hot Chili Peppers - een band waar ik tot dan toe alleen de hits van kende en die ineens op de proppen kwamen met een meer dan degelijke, zeer toegankelijke en toch nooit vervelende rockplaat. Ten tweede Manu Chao met Esperanza, een plaat die zo'n beetje elk feestje dat ik in die tijd vierde van een goede start of afterparty (of allebei) voorzag.
Maar de derde in de rij was wel de meest aansprekende: Play, het album van Moby, uitgebracht in het begin van 1999. Ik kende Moby vooral van zijn techno/eurodancekant, maar via deze plaat leerde je heel veel meer kanten kennen van deze alleskunner, het was (en is) niet normaal hoeveel stijlen er op één enkel album de revue kunnen passeren. Het was een uur lang genieten.
Ik ben anno 2024 nog even enthousiast over dit geweldige album, maar moet wel toegeven dat ik deze plaat al jaren niet meer heb opgezet. Dat betekent dat ik de meeste van de tracks al heel lang niet meer gehoord heb, maar dat gaat niet voor alle nummers op. Why Does My Heart Feel So Bad? was iets wat ik me in de 25 jaar dat het nummer bestaat zo vaak heb afgevraagd én wat een all-time-favourite is geworden binnen de familie (met een lach en een traan) en zo draai ik deze nog heel regelmatig heel hard.

Zo, ik was nog niet aangehaakt, dus ik had wel wat in te halen. Met veel plezier bijgelezen. Paar korte beschouwingen.

De kans dat wij elkaar onbewust wel eens gekruist moeten hebben bij de Plato lijkt me vrij groot.

Customs is voor mij één van de zeer aangename ontdekkingen tijdens Eurosonic geweest.

Leave is een fantastische keuze, staat alleen wat laag.

Andere nummers van The Verve Pipe hoef je niet te kennen. Ik heb destijds de muziek wel eens opgezocht, want had verwacht dat ze een geweldige band moesten zijn, maar The Freshman is echt een hele duidelijke uitschieter naar boven geweest.

Zeer terechte aandacht voor de wonderschone poëtische opening van Mrs. Potter's Lullaby.

Je bent goed bezig, ik zou zeggen, ga daar mee door

59. Kaz Hawkins - Surviving

Mooiste vrouwelijke stem in de popmuziek? Tori Amos, Nadine Shah en Tracy Chapman waren voor mij lange tijd de meest voor de hand liggende antwoorden. Maar sinds 2018 is daar een geduchte Noord-Ierse kandidaat bijgekomen. Dit nummer is breekbaar en krachtig tegelijk en bezorgt me elke keer weer kippenvel.

Hier een behoorlijke inhaalslag gemaakt. Had de ontknoping van panjoes lijst gemist, heerlijke lijst, prachtige nummer 1 en mooi om Gregory Alan Isakov in je lijst te zien.

Ook aangehaakt bij de lijst van Dim. De muziek is slechts deels mijn ding, maar je verhalen lees ik met plezier.