41. Moby - Feeling so real

In late jaren negentig en in de zeroes liep ik in de zomer de grote festivalweides plat; na mijn allereerste keer Pinkpop wilde ik alleen maar meer van deze ultieme vorm van vrijheid en dat deed ik dus ook. Ik koester zeer veel mooie herinneringen aan die jaren, die lang niet allemaal (direct) met muziek te maken hebben, maar vooral met de mensen met wie je die momenten beleefde. Tegenwoordig heb ik weinig meer op met dat massale en ik zou ook niet meer snel in met duizenden anderen op een moddercamping gaan parkeren, maar ik denk toch wel dat ik kan stellen dat ik toen de tijd van mijn leven had.

Moby had in 1991 natuurlijk al een top-10-hit met Go, maar dit was nét te vroeg om direct door mij opgepikt te worden. Move, in 1993, stond te kortstondig in de top-40 om de aandacht te trekken. En zo werd Feeling So Real de eerste track die ik van deze multi-instrumentalist leerde kennen. Het is nog altijd één van mijn favoriete danceplaten uit de nineties; niet te geloven hoeveel energie er in dit nummer zit. En toen Moby dit op Pinkpop 2000 live speelde, volgde toch wel de overtreffende trap van uit je dak gaan én je heel erg real voelen.

Is Right Here Right Now ook van Moby? Die vind ik gaaf en Listen to the Sound of the Block Rocking Beats en Funk Soul Brother. Maar het kan ook een andere artiest zijn, die ik bedoel.

Right Here Right Now en 'funk soul brother' (echte titel: The Rockafeller Skank) zijn van Fatboy Slim.
Block Rockin' Beats is van The Chemical Brothers.

Allemaal gaaf, maar ik zat er dus flink naast. Feit is dat ik dus echt te weinig op de hoogte ben binnen dit genre. Bedankt trouwens.

Moby!

''Funk soul Brother''

Yes yes, here we go!

Fantastisch liedje!

40. Slowdive - Star Roving

2017 was, als je 't mij vraagt, een jaar met een flink aantal fantastische releases. The War On Drugs, Spinvis, The National, LCD Soundsystem, Chelsea Wolfe, Bicep, Pumarosa: de lijst lijkt eindeloos, en dan heb ik er een heel belangrijke nog niet bij gezet: Het al eind jaren '80 opgerichte Slowdive. Ik had er heel vaag eerder over gehoord, maar nauwelijks geluisterd vóór 2017. Daar kwam dat jaar behoorlijk veel verandering in; ik luisterde de nieuwe plaat volop, maar hun 90's-albums checken was ook een feest. En toen was er vorig jaar de nieuwe plaat die ook al zo verrukkelijk klonk. Ik kan niet genoeg krijgen van hun typische sound; Slowdive is een band die haar naam eer aandoet: zonder haast ergens induiken en uiterst genietbare, zweverige composities maken.

39. The Chemical Brothers - The Sunshine Underground

The Brothers Gonna Work It Out! Zo begint het eerste nummer op de eerste plaat van Chemical Brothers, halverwege de 90's. Een heerlijk dance-album, inmiddels wel klassiek te noemen, uit zijn voegen barstend van de vele heerlijke beats.
Tom Rowlands en Ed Simons (die wel veel chemie hadden maar geen broers waren) zijn sindsdien altijd productief gebleven; vorig jaar verscheen hun tiende studioalbum. Ik ben ze altijd blijven volgen, wat niet betekent dat ik altijd onverdeeld enthousiast was over hun werk. Maar elke plaat was wel weer goed voor één of meerdere onvervalste bangers. Zo was daar in 2015 EML Ritual op het sterke Born In The Echoes, in 2007 Saturate en een paar jaar eerder natuurlijk de onvervalste floorfiller Galvanize.
Voor het beste werk moeten we echter terug naar de 90's. Ook opvolger Dig Your Own Hole opende ijzersterk met wat het anthem van het vroege TMF zou worden en heeft als afsluiter het machtige The Private Psychedelic Reel. De notering in mijn top-100 komt van het album Surrender, uitgebracht aan het eind van het decennium. Hey Boy Hey Girl staat hier op als bekendste nummer, maar ik ga voor de heerlijk lang uitgesponnen zesde track van het album, waarin ongeveer alle ingredienten zitten die maken dat ik Chemical Brothers zo graag hoor.

38. Royksopp - Andromeda

En meteen door met een andere grootheid uit de categorie electro. Zij kwamen aan het begin van de zeroes met hun eerste album op de proppen en er volgden er nog vier; ik was toen nog niet bijster geinteresseerd; ze hadden met Eple en Happy Up Here wel leuke radiohitjes en goed, Beautiful Day Without You was wel tamelijk geniaal, maar écht liefhebben was er nog niet bij. Toen verscheen hun beste plaat, The Inevitable End, in 2014 en kondigden Berge en Brundtland aan dat het daarbij zou blijven. Ten minste: wat albums betreft (al bleek dat later ook niet waar te zijn), want toen kwam de meest interessante periode: onder de noemer Lost Tapes verschenen er onregelmatig "nieuwe" singles, nummers die ze, vaak in andere versies, al wel live hadden gespeeld, maar nog nooit waren uitgebracht. Het werd een fantastische serie met nummers die me niet snel verveelden en waarvan Andromeda mijn langst genoteerde plaat in De Afrekening ooit werd. En Royksopp heeft zich, als meest gedraaide electro-artiest, stevig in mijn top-10 op Last FM genesteld.

37. The Knife - Silent Shout

En van Noorwegen weer naar Zweden (nog niet de hoogste notering uit dit land, trouwens). Eerder in dit topic wees Dance Lover er terecht op dat niet José González, maar The Knife de officiele uitvoerenden van Heartbeats waren, iets wat ik overigens toentertijd nog niet wist; ik denk dat ik The Knife nog moest ontdekken en dat gebeurde, zoals met zovele Scandinavische artiesten, met Last FM. Heartbeats was de opening van het tweede album, Deep Cuts. Ik vond het een aardig nummer maar was niet overenthousiast, wat ik wél werd van de track die daarop volgde: Girls' Night Out, wat een vette en strakke dance was dat. En die viel alsnog in het niet bij de titeltrack (en opener) van de opvolger. Perfectie in alle opzichten.

Das wel een heel mooi rijtje Tim met Slowdive, Chemical Brothers, Röyksopp en het prachtige bezwerende Silent Shout van The Knife

36. Lana del Rey - Video Games

En nog een keer zwelgen met Lana. Het is haar nooit overtroffen debuut uit 2011, en dat zegt wat voor een zangeres die heel veel mooie dingen heeft gemaakt. Lana, heaven is a place on earth with you.

35. Aliotta Haynes Jeremiah - Lake Shore Drive

Een jaren-70 nummer van een Amerikaanse band dat ik halverwege de 20's voor het eerste hoorde onderweg naar Schotland in de door mijn zwager geprepareerde playlist. Ik ben nooit ook maar in de buurt geweest van de in Chicago gelegen snelweg die hier bezongen wordt, maar dit nummer is wel zo goed bevonden dat het elk jaar opnieuw op een vakantieplaylist terechtkomt, en zo zijn de eerste pianoklanken van dit heerlijke nummer al genoeg om herinneringen op te laten roepen aan mooie streken én opnieuw te verlangen naar de vrijheid van een vakantie.

34. The War On Drugs - Under The Pressure

Werken op een kleine school waar iedereen elkaar kent: dat klinkt als één grote familie en eerlijk gezegd kwam dat in de twee jaren dat dit voor mij van toepassing was behoorlijk dicht bij de waarheid. Ik werkte op een Jenaplanschool in Hilversum, eerst een jaar in de middenbouw en daarna, in het schooljaar 2020/2021, in de bovenbouw. Ja, dat was het jaar dat de scholen (voor het eerst) dichtgingen en ik wekenlang, als coordinator, in m'n eentje in een verder leeg schoolgebouw heb gezeten. Oh, wat was ik blij toen ik in mei van dat jaar weer de blije koppies van mijn kinderen voor me in de klas zag. Daarnaast waren we als team zo met elkaar begaan en veerkrachtig dat we de moed erin wisten te houden.

Een onvergetelijk schooljaar was het. Groep 8 heeft dat jaar de kans gekregen om de musical op te voeren in De Vorstin in Hilversum onder leiding van professionele regisseurs, weliswaar zonder publiek, maar alles werd geheel gefilmd en zo konden de kinderen eerst op school naar hun eigen uitvoering kijken en zond de regionale omroep het eindresultaat op televisie uit. Een ander hoogtepunt had plaats met Pasen: met een paar collega's hadden we besloten om als paashazen verkleed door de wijk te gaan en eieren te verstoppen in de tuinen waar de kinderen woonden. We zijn die dagen langs alle adressen gelopen en gefietst en hebben heel veel kinderen en ouders blij gemaakt. Ja, natuurlijk waren er ook wel een paar groep-8-leerlingen die het een beetje awkward vonden om hun meester in een dierenpak te zien, maar chocola vergoedt veel.

Zoals het wel meer kleine scholen is vergaan, had ook deze school uiteindelijk geen bestaansrecht meer en is deze opgeheven. Met de collega's van toen halen we nog vaak herinneringen op aan die bijzondere plek.

Met een klein team op een school met een Jenaplanconcept: dat is hoe dan ook keihard werken en aangezien ik een fulltime baan had, verlangde ik na vijf lange dagen erg naar het weekend en een biertje op het dakterras in mijn huis in het centrum van Hilversum. De school stond in deze gemeente, maar lag veel dichter bij Bussum, en zo moest ik op vrijdagmiddag eerst nog een kilometer of acht overbruggen alvorens ik thuis was, wat geen straf was voor een fietsliefhebber zoals ik, niet in het minst omdat mijn route bijna geheel door het bos liep. Dit nummer van The War On Drugs zette ik dan meestal als eerste op (in die tijd had ik dus wél oortjes in op een fietstocht) en vormde zo min of meer de soundtrack van de weekends.

Het nummer had overigens nog wat hoger kunnen staan als het laatste gedeelte van de plaat niet zo nietszeggend zou zijn.

33. Harrie Jekkers - Mijn Ikken

Inmiddels woon ik nu enkele jaren in Den Haag, maar al ver daarvoor was ik gecharmeerd van Harrie Jekkers. Mijn ouders draaiden de muziek van Klein Orkest al veel, maar zijn solowerk ging er ook wel in. Ik heb hem een paar keer live gezien (waarvan één keer met mijn broer) en hem ook een paar keer kort kunnen spreken. Behalve dat hij ontzettend grappig is, is hij ook bescheiden en heel erg vriendelijk (iets wat ik niet van mijn andere Nederlandse muzikale "helden" kan zeggen). Een mooie samenvatting van zijn leven, met mooie Dylanreferentie, is in fragmenten te horen in zijn tweede solovoorstelling Met een goudvis naar zee en in z'n geheel opgenomen op het gelijknamige album in 1997.

32. Amy Macdonald - Let's start a band

Het lijkt een kwestie van tijd voor ze door Lana del Rey zal worden ingehaald, maar vooralsnog is mijn meest beluisterde vrouwelijke artiest op Last FM Amy Macdonald. Zoals de helft van de wereld heb ik haar ook bij haar verpletterende debuut in 2007 in de armen gesloten, het was niet het achtste wereldwonder maar wat was het heerlijk up-tempo, overwegend sympathiek en soms een beetje vilein, goed luisterbaar en fijn gezongen. Amy maakte hiermee een plaat die maar heel moeilijk mijn CD-speler uit te krijgen was. Haar Schotse accent is op de muziek niet heel goed hoorbaar, in tegenstelling tot wanneer je haar hoort praten; toen ik naar een concert van haar ging in De Oosterpoort in Groningen vroeg ze zich af waarom het publiek niet echt reageerde wanneer ze een vraag stelde, waarbij ik dacht: lieverd, ze verstaan je gewoon niet.

Op haar vier albums na This is the life bleef ze aanstekelijke pop maken, maar het werd nooit écht spannend of onderscheidend. Niet erg, ik bleef er naar luisteren, maar zet nog altijd het liefst haar debuut op. In deze lijst kies is níet voor de onverwoestbare titeltrack, maar voor het beste wat ze ooit gemaakt heeft. Het hele nummer toewerken naar een geweldige ontlading, het blijft heerlijk.

31. Jan Hammer - Crockett's Theme

Ik heb nog nooit de film Caravans gezien, maar de muziek van Mike Batt werd bij ons thuis vaak gedraaid, en ja, aangezien die óók Caravans heette, kon je je er wel een voorstelling bij maken.
Ik heb tot op heden nooit een volledige aflevering van Miami Vice gezien, maar de muziek kende ik wel, doordat er op de diversen-cassettebandjes nummers van Jan Hammer stonden. Eén daarvan was Crockett's Theme. Geen idee toentertijd wie of wat die Crockett was (ik had uberhaupt geen idee van het bestaan van de serie) en zo kon ik vrij van invloeden een geheel eigen wereld scheppen bij het horen van deze muziek. Ik vind het nog altijd een heerlijke instrumental.

30. Supertramp - School

Die klaaglijke harmonica aan het begin en de onderhuidse spanning die over het hele nummer ligt: weer een kippenvelnummer. Dat is ook de reden dat ik 'm in mijn lijst zet; het is een klassieker die ik altijd al heb kunnen waarderen, maar in de afgelopen jaren nóg beter lijkt te worden. Het is dus geen werkgerelateerde notering.

29. Yann Tiersen - La comptine d'un autre été

In dit geval heb ik de film wél gezien, maar die heeft niet al te veel indruk gemaakt. De soundtrack daarentegen is één van mijn meest gedraaide "scores" ooit, dankzij de accordeon en de piano, die het een melancholisch en toch hoopvol geheel maken.

Mijn moeder houdt ook enorm van deze pianomuziek. Het kreeg een bijzonder emotionele lading bij het kort na elkaar overlijden van haar ouders (beide keren had ze een stukje van Yann Tiersen uitgezocht). Iets wat je sowieso niet wilt, maar op een begrafenis al helemaal niet: gebrouilleerd zijn met je broers/zussen; helaas was dit voor mijn moeder de uiterst pijnlijke situatie op de dienst die voor mijn opa, haar vader dus, gehouden werd. Ik zie haar nog staan achter het spreekgestoelte (om haar fysiek en emotioneel bij te staan was ik met haar meegelopen naar deze plek) en luisterde zo, geweldig geroerd, naar haar prachtige herinneringen aan haar vader (die altijd dol op zijn jongste dochter was geweest). Daarna volgde dit pianostukje en de tranen.

28. Benjamin Clementine - I Won't Complain

The more you hate me, the more you help me. The more you love me, the more you hurt me.

Mag de verkiezing voor de mooiste mannelijke stem in de popmuziek nog even aangehaald worden? Hier heb ik ook wel een geschikte kandidaat. Hoe hij de woorden en zinnen voor je voeten smijt, er is geen ontsnapping mogelijk; hier is een getormenteerde ziel aan het woord (een makkelijk verleden had deze man niet, om het maar eens eufemistisch uit te drukken) en oh wat klinkt dat hartverscheurend mooi, zeker met die piano erbij. Het is één van de drie tracks op zijn EP Cornerstone - veel indrukwekkender kan een kwartier muziek niet zijn.

27. Jaydee - Plastic Dreams

In mijn huidige appartement heb ik mijn CD's verspreid over de kasten in drie verschillende kamers; de LP's nemen per stuk natuurlijk meer ruimte in, maar daarvan heb ik er veel minder. Ik heb een afdeling electro, een sectie Nederlandstalig en een paar planken ingeruimd voor alle verzamel-CD's, waarvan het gros uit de 90's komt. Niet dat ik die ooit nog opzet (wat overigens voor bijna alle schijfjes geldt), maar sommige hiervan waren vaste bewoners van mijn eerste sterotoren en dat zijn toch plaatjes om te koesteren. Eén van deze compilaties luistert naar de naam "Clubhopping 2" uit 1994 en bevat twintig dancenummers; in het verleden ging mijn voorkeur vooral uit naar de eerste drie tracks (van achtereenvolgens Cappella, Maxx en Magic Affair) én naar track 19, het onvolprezen Doop van Doop. Het kwam weleens voor dat ik slordig op de forward-knop klikte en bij track 18 terechtkwam, een instrumentaal nummer van Jaydee. Ik vond deze ook wel leuk trouwens, maar écht opvallen deed hij niet. Wijsheid komt met de jaren.

Het grappige was dat mijn vader helemaal gek was op dit nummer en hier blijkbaar meerdere keren op los was gegaan in Extase in Nijmegen (een inmiddels ter ziele gegane club). Ik nam het daarom voor hem op op een cassettebandje en later geloof ik ook op een gebrande CD, maar niet veel later ontdekte ik dat de versie op mijn CD een wel heel erg ingekorte was en dat de "original mix" niet alleen veel langer, maar ook veel vetter was: dáár kon je inderdaad echt op losgaan; de radioversie was alweer afgelopen voordat het nummer goed op gang was gekomen.
Ik heb nog geen LP gevonden met de originele versie erop, anders was deze al lang bij mijn vader terechtgekomen. Inmiddels beschouw ik dit toch wel als één van de allerbeste clubtracks uit de 90's en staat het meer dan terecht op een mooie positie in deze top 100.

26. Daft Punk - Giorgio By Moroder

My name is Giovanni Giorgio, but everybody calls me Giorgio. Deze zin werd door mij iets vaker hardop uitgesproken dan mijn toenmalige vriendin lief was in die tijd. We hebben het dan over 2013, Daft Punk heeft met Get Lucky de 70's/80's-disco een saluut gebracht en komt daarna met het eerste album sinds acht jaar. En wát voor een album, het blijkt al snel dat 70's-disco niet het enige is waar aan wordt gerefereerd.

De derde track is een machtig eerbetoon aan Giorgio Morder. De introductie wodt verzorgd door de oude meester himself en daarna is het eindeloos genieten van deze sublieme spacy track. Bij 5:16 gaat het geluid nog wat harder, om er zeker van te zijn dat na dit soortement intermezzo het volume goed afgesteld is voor de werkelijk geniale drumpartijen die weldra je oren binnendringen. Het fenomenale slotstuk krijgt nog een goed vervolg op het laatste nummer van dit album.

Dit is misschien wel de meest gevarieerde lijst sinds tijden hier. Het gaat echt alle kanten op. Leuk!!!!

Mooi compliment van aERodynamIC over de variatie van de lijst. Check hier of je het er mee eens bent, dit zijn (op één na) alle nummers die tot nu toe aan bod kwamen: Dim Top 100

En dan gaan we beginnen aan het bovenste kwart. Dat zijn niet 25 verschillende artiesten en ook komen er nog een paar klanten die we al eerder hebben gezien. Maar toch: in de top-25 staan negentien nummers van namen die we nog niet eerder zagen. Zijn er artiesten die je zeker nog verwacht? Laat maar weten. Hier komt alvast de eerste.




25. Coldplay - Don't Panic

"We live in a beautiful world". Niet echt een tekst die ik heden ten dage in de mond zou nemen en toen dit nummer uitkwam, bijna 25 jaar geleden, ook niet. Het gaat dan ook om het einde van de wereld, maar zoals ik eerder al aanstipte, ben ik niet zo van de (Engelstalige) teksten en is dit eigenlijk de enige tekstregel die is blijven hangen. En zo waan ik me, al is het maar twee minuten en zestien seconden, in een mooie wereld. Het is de opener van Parachutes, vol met ingetogen (gitaar)liedjes, één van de mooiste albums aller tijden.

24. The Haunted Youth - Broken

Soms heb je dat, dat je instantly in love bent met een band. En zo is Belgie ook vertegenwoordigd. dEUS stond ook in de longlist, maar is uiteindelijk afgevallen.
Teen Rebel was in 2021 de eerste single van The Haunted Youth (niet te verwarren met Hang Youth) en ik was meteen verkocht. Daarna kwam de band met Coming Home op de proppen en die was ook al zo verslavend lekker. Het was nog wel even wachten op het album. Dawn of the Freak is voor mij de plaat van 2022, de sound werd door geen enkele andere act overtroffen. Het is de ultieme combinatie van dreampop, postpunk, shoegaze en melodieuze rock.
Als ik in het najaar weer mijn lijst voor de Verrukkelijke 500 maak, is dit waarschijnlijk de nieuwe nummer-1. Het nummer was vorige editie één van de hoogste nieuwe binnenkomers, dus ik sta bepaald niet alleen in mijn liefde. Voor deze top 100 vond ik dat wat te gortig, maar feit blijft dat dit één van de allerlekkerste ontdekkingen is in de recente geschiedenis. En uiteraard wordt dit nummer opgediend in de lange versie, met een outro waar je u tegen zegt.

Wat ik vooral erg tof vind is dat je post wat je echt leuk vindt en dat het nergens 'verantwoord' is. Iets wat op deze site toch vaak een beetje onvermijdelijk is. We zijn immers allemaal een beetje snobs, maar we hebben ook onze andere kanten en die worden meestal niet zo getoond.

Dus ik vermaak me hier enorm mee.

23. Herman van Veen - Windstil [Live]

Het is zo ontzettend moeilijk om wakker te worden, als je alleen maar geleerd hebt om te dromen.

Sinterklaasavond, eind jaren '80. Het was altijd een dure periode voor mijn ouders, want zelf ben ik eind november jarig en mijn zusje in december. Maar de wasmand was weer goed gevuld op pakjesavond. Ikzelf geloofde al lang niet meer (dat mijn vader naar de gang ging als het bijna zover was en dat ik dan van mijn moeder niet mee mocht, was voor mij uitleg genoeg), maar mijn zusje zat nog wel in haar gelovige periode.

Ze hoopte die avond vooral dat de goedheiligman de laatste Kinderen voor Kinderen voor haar had meegebracht en haar ogen werden groot toen ze het rechthoekige pakje zag: dat moest de cassette zijn! De ontgoocheling was groot toen niet zij, maar ik dit pakje kreeg. De tranen verdwenen echter zodra ze zag dat er nóg een pakje in de vorm van een cassette was.
Ik kreeg dus ook een bandje: Herman van Veen met Rode Wangen. Nog steeds een heerlijke plaat, ik kan niet anders zeggen. Van Veen weet als geen ander een muzikaal feestje te bouwen met zijn markante stem, zijn grote gevoel voor taal en zijn gebruik van instrumenten.

Maar de nummers die hij voor volwassenen schreef (en waar ik soms maar de helft van begreep) vond ik nóg mooier. Suzanne, Liefde van later en Een vriend zien huilen zijn parels in de Nederlandstalige popmuziek. Maar zijn allermooiste is het wat minder bekende Windstil, in de versie van het live-album Zo Leren Kijken. Harry Sacksioni heeft daarvoor net zijn Meta Sequioa ten beste gegeven en dan volgt een ontroerend mooi nummer over de vergankelijkheid van het leven.

22. Klein Orkest - Leuk Is Raar

Later Is Allang Begonnen was een plaat die er wel inging bij ons thuis; ik heb de nummers van die LP talloze keren gehoord en het blijkt wel weer dat een top-100 toch heel snel vol is, gezien het feit dat er geen nummers van deze plaat de lijst hebben gehaald.

Mijn moeder merkte op gegeven moment dat ik thuis liedjes aan het zingen was over een spin en een step en haar verrassing was groot toen bleek dat dit over dezelfde band ging. En zo kreeg ik Roltrap naar de maan op cassette en die is in alle opzichten net zo goed als de "volwassen" platen van de band. Sowieso natuurlijk door die muziek en dan vooral Leon Smit die het keyboard bediende. De teksten waren heel mooi aangepast aan hoe een kind kan denken, bijvoorbeeld in De Step: Opa heeft me een step gegeven, voor steppen is hij zelf te groot; hij heeft ook geen tijd, want hij moet huilen, want mijn oma die is dood.

Twee heel sterke tracks van het album waren de rustige nummers Ballade van de dood en Buikpijn, waar de band een uiterst geslaagde vergelijking maakt tussen twee kinderen die allebei buikpijn hebben: de een vanwege te veel eten, de ander vanwege een gebrek aan eten. Het was dus niet allemaal hoempapa zoals het overigens ook ontzettend vermakelijke De Dromedaris. Niet voor de tere kinderzieltjes bedoeld en daarom zo heel erg Jekkers was natuurlijk ook het hilarische De Kinderverslinder.
Maar mijn favoriet is en blijft het "alles-omdraaien-nummer" (inclusief titel) Leuk Is Raar. Ik heb het in mijn werkzame leven als basisschoolmeester talloze keren opgezet onder schooltijd, soms bij een taalles, soms bij muziek, soms gewoon omdat ik er zin in had. En altijd succes, altijd lachen, altijd leerzaam.
In de reunie-show van enkele jaren terug benoemde Jekkers nog de "mijn moeder is een kerel en mijn vader draagt een jurk"-songregel, door te stellen dat ze toen al genderneutraal waren en dus hun tijd ver vooruit.
Wat mij betreft een uitstekende oproep om af en toe even uit de ban te springen en alles om te draaien: want gewoon is soms inderdaad heel erg saai en van na-apen wordt ook niemand echt beter.

Leuke nummers van Supertramp en Jaydee! Blijft een erg eclectische lijst. Supertramp altijd onbewust op de achtergrond leuk gevonden en later meer en meer gaan waarderen. Plastic dreams is een classic die vrij tijdloos is.
Jammer van de notering voor Amy McDonald die verantwoordelijk is voor 1 van de grootste kutnummers van 2008 (en ook wel aller tijden in mijn slechtste nummers top 200) maar je kan niet alles hebben

21. Guns N' Roses - November Rain

Veel artiesten die ik nog steeds hoog heb zitten en/of waar ik nog altijd regelmatig muziek van draai, heb ik als eerste thuis gehoord, op de LP's of cassettes van mijn ouders. Ik noemde eerder al Queen, maar hier horen natuurlijk, naast de al genoemde Nederlandse artiesten, ook The Rolling Stones, The Beatles, Creedence Clearwater Revival, Simon & Garfunkel en Bob Dylan bij.
De eerste band waar ik "op eigen kracht" fan van werd, was Guns N' Roses - samen met een vriendje maakte ik wekelijks een top-20 van de beste nummers van de band en ik denk dat van de eerste tien CD's die ik in mijn leven heb gekocht de helft van Axl Rose en zijn mannen was. Toen ik in 1993 mijn eerste allertijdenlijst maakte, stonden daar zo'n beetje alle nummers van ze in.
Guns N' Roses is zo'n band die, naar mijn idee, nogal eens verguisd wordt, maar als ik ze weer eens draai, dan snap ik het niet zo goed, want tot en met de dubbelaar Use Your Illusion hebben ze toch wel erg goed uitgevoerde rocktracks gemaakt. De stem van Rose vond ik altijd heel goed bij de muziek passen.
Tot mijn favorieten behoren onder meer Civil War, Paradise City, Bad Obsession en Estranged, maar voor deze lijst kom ik uiteindelijk toch uit bij hun grootste klassieker. Ook deze zet ik niet meer zo snel uit mezelf op, gezien het feit dat dit ook wel weer een vaste klant is in de diverse allertijdenlijsten, maar nu ik dat toch weer doe, merk ik hoe steengoed het blijft (en hoe vet de video nog steeds is).