In het verhaal van The Haunted Youth herken ik me helemaal. Hier was het ook instant grote liefde op het eerste gehoor, zelden in die mate gehad. Alle singles zaten raak en het album is genieten van begin tot eind. Een blijvertje ook, want één van mijn favoriete platen aller tijden. 'k Hoop zo hard dat het eveneens bijzonder aangename In My Head de eerste single is van hun volgende full-album.

20. Underworld - Rez/Cowgirl [Live]

Zondagochtend is misschien te vroeg voor een dansje, maar ik sta hier te stuiteren met dit festival anthem. Underworld hoort, samen met The Prodigy en The Chemical Brothers, voor mij wel bij de grote drie op electrogebied. Die andere twee namen zag je al voorbijkomen in mijn top 100 en nu is het dus ook tijd geworden voor de band die in de jaren '80 als newwave/synthpopband begon maar in de jaren '90 omschakelde op de electro. Ze zijn ook ernstig goed in de meer ingetogen tracks (Cups, de lange opener van Beaucoup Fish, is hier natuurlijk een heel goed voorbeeld van), maar voor de ultieme stampers kun je ook prima bij de heren terecht, zeker wanneer ze een excellente mix maken van twee op zichzelf al gave nummers. Meerdere keren live gezien en altijd volledig uit mijn plaat.

19. Muse - Knights of Cydonia [Live]

Als morgen Music Meter er niet meer zou zijn, dan zou ik daar goed van balen. Maar er is een website waarbij ik dat nog meer zou hebben: Last FM. Ik heb een account sinds 2007 en het is inmiddels een naslagwerk geworden voor wat ik in de afgelopen jaren op muzikaal gebied allemaal uitgespookt heb. Als lijstjes- en statistiekenfreak kan ik me elke week weer verheugen op het overzicht van de week daarvoor en elders op dit forum bespreek ik regelmatig de mijlpalen. Op het moment van schrijven staat de teller op 341590 tracks en 25620 artiesten.

In de eerste jaren was The Cure de koploper wat betreft meest gedraaide artiest, maar daar is allang geen sprake meer van; de band van Robert Smith moet het anno 2024 doen met een 22e plek en zit nog niet boven de grens van 1000 draaibeurten. In de top-10 komen we overigens nog wel wat artiesten tegen die ondanks hun populariteit níet deze lijst hebben gehaald: Arcade Fire, The National en Editors kunt u van uw lijstje schrappen.

Maar voor de nummer-1 van dat overzicht (en tot op heden de enige artiest met meer dan 2000 scrobbles) is wel plek ingeruimd. Mijn "relatie" met de band Muse is wel opvallend te noemen: ik was er bij het begin bij, draaide Sunburn eindeloos, kocht Showbizz en zag ze met veel plezier live. Maar in de zeroes, dus nota bene de tijd dat ze het toch wel vrij geniale drieluik Origin of Symmetry-Absolution-Black Holes And Revelations uitbrachten, ben ik ze totaal uit het oog verloren; pas in 2009, bij Resistance, haakte ik weer aan en ben ik uiteraard ook de albums gaan luisteren die ik gemist had.
In 2015 - ik had al jarenlang geen festival meer bezocht - ging ik met een vriendengroep naar Rock Werchter, waar ik toen zelfs vrij voor kreeg van mijn leidinggevenden ("de maandag geven we je ook vrij, want dan ben je natuurlijk nog dronken"). Het was de editie die een week verplaatst werd voor de Foo Fighters, die uiteindelijk niet kwamen vanwege het ongeval van Dave Grohl. Maar uiteraard was er in die vier dagen meer dan genoeg te beleven. The Prodigy en Chemical Brothers vielen vies tegen, maar ik heb zeer genoten van onder meer Selah Sue, Kasabian, Angus & Julia Stone, The War On Drugs én natuurlijk van afsluiter Muse, want dat was uiteindelijk de hoofdreden dat mijn lieve zus mij dit ticket cadeau deed aan het eind van 2014 (en uiteraard stond ze naast mij te springen tijdens Muse). Daarna de band nog tweemaal gezien in Amsterdam en vorig jaar in Den Haag (waar de halve stad van kon meegenieten) en nooit valt het tegen, hoe minimaal de interactie soms ook is en hoe voorspelbaar de set soms kan zijn. De band is live gewoon ijzersterk en alleen voor Knights of Cydonia zou je al gaan. Die harmonica aan het begin van de live-versie is elke keer weer kippenvel.

Exact dit!!!

18. Nirvana - Smells Like Teen Spirit

Waar ik in het laatste jaar van de basisschool fan was van Guns N' Roses, werd Nirvana "the band to listen to" in de eerste jaren van het gym, want dat deed je, als je jezelf als alternatief bestempelde. Smells Like Teen Spirit werd door de trainers van de tafeltennisclub waar ik lid van was heel hard gedraaid en toen ik naar huis fietste dacht ik: hier wil ik meer van weten/horen. Mijn vader had het nummer ook al gehoord en wist ook toen al dat hier iets formidabels gebeurde.
Mijn jongenskamer in het ouderlijk huis heeft een tijd volgehangen met posters van Kurt Cobain, iets wat Axl Rose nooit heeft weten te halen. Mijn moeder was hier niet zo blij mee, zeker niet na de zelfmoord van Cobain, toen ik veel op m'n kamer zat, het niet zo goed ging op school en ik best vaak somber was.

Het grappige was dat, hoeveel nieuwe interessante bands er ook kwamen, Nirvana altijd een soort van in de mode bleef. Toen we in de bovenbouw zaten, werd er af en toe toch triomfantelijk gereageerd als we merkten dat een eersteklasser (die we natuurlijk brugger noemde) naar Nirvana aan het luisteren was.

Voor altijd cool dus, en ja, dit nummer is niet kapot te krijgen. En Grafmat zei hier terecht over: dit nummer hoort in een 90's-lijst op 1, maar als het nummer in een andere allertijdenlijst staat, hoeft dat niet, zélfs niet als een ander 90's-nummer hoger staat. Dit gold voor de Verrukkelijke 500 en ook voor deze lijst, want er komt nog meer uit dit decennium aan.

17. Acda en de Munnik - Lena

Je komt er vaak maar moeilijk van af: als er binnen je vriendengroep een bepaalde band aan je wordt gekoppeld, dan zit je daar aan vast, of je nu wilt of niet. Of je de artiest in kwestie al lang geleden in de ban hebt gedaan of er anderszins niet meer zo van gediend bent, lijkt dan niet ter zake te doen.

Ik heb Acda en de Munnik (want die wordt nog altijd met mij geassocieerd) nooit in de ban gedaan en was zeer positief gestemd over hun comeback-album, maar feit is dat ik na de vierde langspeler het wel een beetje gezien had. Maar ja, we hebben het hier wel over de band die waarvan ik de eerste twee platen niet grijs, maar gewoon zwartgeblakerd gedraaid heb. Eerst samen met mijn toenmalige vriendin en, toen het uit was, alleen - talloze keren heb ik toen, luid brullend, Mis Ik Jou opgezet.

Maar de plaat die ik in mijn lijst heb gezet, komt van de compilatie Op Voorraad Live. Ik kan het me zo levendig voorstellen: dat je iemand belt met wie je een verleden hebt, maar geen toekomst, en dat laatste hardnekkig blijft ontkennen. De treurende harmonica doet de rest.

Lena, ik zou deze ook in mijn top 100 zetten, prachtig nummer.

16. Harrie Jekkers - De Man In De Wolken

Eén van de fijnste bezigheden als je voor de klas staat is toch wel voorlezen. Bij mij liefst geen filmpjes op YouTube tijdens het tienuurtje, maar lekker verder lezen uit het boek. Het is onbetaalbaar hoe je de kinderen mee kunt nemen naar een andere wereld en vol overgave de belevenissen van de karakters te vertellen (ik kan bij voorlezen nooit stilzitten, ik ben meestal aan het rondlopen, aan het gebaren en (vooral bij de jongere groepen) aan het uitbeelden). Het is voor de kinderen meestal niet zo moeilijk om de meester over te halen voor "nog een verhaaltje". Roald Dahl is mijn held en de meeste van zijn boeken zijn de revue inmiddels gepasseerd en daarnaast blijven de zogeheten blokboekjes van Lobel altijd fraai. Maar ook van Anna Woltz heb ik er al verschillende gekozen.

Mijn favoriete prentenboeken zijn "Het vogeltje dat te ver vloog" en "Het huisje dat verhuisde", maar niet ver daarvandaan staat "De Man In De Wolken" van Koos Meinderts en Harrie Jekkers. Het is niet alleen in boekvorm, maar ook als lied "op te dienen". Het is het slotstuk van de solovoorstelling "Het gelijk van de koffietent". De muzikale begeleiding is prachtig, maar de tekst onovertroffen.

15. Live - All Over You

"Ik moet je iets heel ergs vertellen". De ernstige stem van mijn anders zo opgeruimde goede vriend en klasgenoot staat me nog helder voor de geest. Het was aan het begin van de avond, we waren bijna klaar met eten en mijn broer was de toetjes aan het maken in de keuken. De telefoon ging en ik nam op, om een minuut later huilend aan mijn moeder te vertellen dat een klasgenoot de vorige avond om het leven was gekomen bij een auto-ongeluk.
De volgende ochtend naar school, met een klas in rouw. Hoe weet je op zo'n leeftijd (ik was 15) nou hoe je hiermee moest omgaan? Niemand die het antwoord had, de verslagenheid was enorm. Op onze school was een speciaal lokaal ingericht waar leerlingen met elkaar konden zitten, praten, huilen. De band die je onafgebroken uit de speakers hoorde komen, was Live, de band waar hij zo'n liefhebber van was. All Over You bleek meer dan toepasselijk.

Ik vond Throwing Copper "daarvoor" al een fenomenaal album, en dat is 30 jaar later nog steeds zo. Maar als deze track langskomt, moet ik nog altijd even slikken.

En zo blijft Live dan altijd in je herinnering. Denk dat iedereen wel een nummer kan noemen dat een nare herinnering of vervelende gebeurtenis oproept.

Smells like teen spirit is denk ik zo'n all across the board nummer dat ook bij niet rock adepten in de smaak valt, heb ik ook een keer in een techno set ergens voorbij horen komen in Leeds en niemand kijkt dan van "raar" maar alleen maar meer power en gegil. Geeft inderdaad eigenlijk de 90's heel goed weer, ondanks dat het van vooraan de 90's is. Grappig dat jij Guns 'n Roses noemt want lijkt wel of "men" overstapte op Nirvana, omdat GnR meer met de ballads kwam en minder heftig werd begin van de 90's (op You could be mine na) en Nirvana de place to be werd voor de opstandige tiener

Acda & De Munnik.........denk dat dat tot de meest verschrikkelijke Nederlandstalige acts hoort die ik ken (komt ook omdat ik gedwongen naar 538 heb moeten luisteren door werk begin van de eeuw) en De kapitein elke dag voorbij kwam, dat vreselijke piano begin en "cd's van jou en mij" , als ik dat nu hoor krijg ik nog steeds moordneigingen dus echt, nee.

Acda & De Munnik is voor mij toch vooral het duo van de teleserie All Stars en natuurlijk Niet Of Nooit Geweest. Ook vroeger wist je allang dat je het niet goed mocht vinden, maar je kan en kon niet ontkennen dat het een bepaald sentiment vatte op een manier dat maar weinig anderen doen.

Hun eerste album blijf ik toch altijd wel erg goed vinden, later werd het allemaal een stuk minder, op Lena na dan...

14. Dire Straits - Telegraph Road

Bij de band van Mark Knopfler moet ik altijd even bedenken welk nummer het allerbeste is: Sultans of swing, Brothers in arms of Telegraph Road. Maar als ik ze dan alledrie ga beluisteren, kies is toch weer voor laatstgenoemde. Lang niet alle nummers van Dire Straits vind ik geweldig, sommige zelfs ronduit saai omdat er weinig gebeurt en de niet al te levendige stem van Knopfler in dat geval ook niet meehelpt. Maar wanneer er ruimte wordt gemaakt voor een solo, dan is het genieten, en daarom is Telegraph Road zo geweldig: die langzame opbouw naar de heerlijke apotheose. Ik leerde dit nummer wat later kennen dan de meeste andere toppers van de band en dat had waarschijnlijk ook te maken met het feit dat deze plaat van bijna een kwartier pas later succesvol werd in de Top 2000; hij stond er in 2006 voor het eerst in, terwijl Private Investigations, van hetzelfde album, er vanaf het begin bij was en zelfs al top-10 had gehaald (en, zie ik nu, álle jaren in de top-100 van die lijst heeft gestaan maar de laatste jaren wel steeds op het randje).
In 2007 stond het nummer al op 85 en maakte toen deel uit van een heerlijk blokje van drie nummers, die ik op Oudjaarsdag nog "even" meepakte in mijn ouderlijk huis alvorens weer de trein naar Groningen te nemen. De andere twee waren Like a hurricane en Worn down piano - ja, dat werd wel een trein later.

13. Alan Parsons Project - Old and wise

And someday in the midst of time, when they ask you if you knew me, remember that you were a friend of mine

Nog een Top2000-kneiter, eentje die veel te laag staat; sinds 2018 niet meer bij de bovenste vijftig. Er zijn gewoon van die nummers die "horen" in de laatste uren van de lijst (al moet ik bekennen dat ik niet meer veel luister de laatste jaren).

Ik heb twee jaar samengewoond met een saxofoniste, gelukkig was ze erg goed, dus was het geen straf als ze ging repeteren. Sterker nog, meestal ging ik goed luisteren om te kijken wat ik kon herkennen en soms liet ik haar het origineel horen van een cover die ze had gespeeld waarvan ze niet wist dat dat een cover was. Ik heb in deze tijd veel mooie ontdekkingen gedaan op het gebied van jazz en electro en mijn liefde voor tegenwoordig populaire Nederlands brassbands als Jungle By Night en Gallowstreet is hier wel uit voortgekomen.
Op solo's uit beroemde popnummers heb ik haar nooit kunnen "betrappen", geen Hazel O' Connor en ook geen Alan Parsons, dus die moet ik toch nog zelf even opzetten. Nog steeds één van de allermooiste nummers uit de jaren '80, melancholisch en hoopvol tegelijk. Mijn moeder en ik wisten in het begin nog niet hoe het heette, dus het staat bij ons ook bekend als "as far as my eyes can see".

Mooie getuigenis bij All Over You. Zo'n fantastisch nummer ook he, net als die hele plaat.

12. Moby - Everloving

Jawel, deze artiest staat dus drie keer in de top 100. Het album Play is een fantastische, bonte mix van allerlei stijlen, waarbij Richard Melville Hall laat horen wat hij allemaal in huis heeft, en dat is een hoop. Er staan zoveel aantrekkelijke nummers in het begin, dat de rest soms wat vergeten wordt. Maar het grootste pareltje komt pas als veertiende: een nummer dat zo puur klinkt en dat ook is, want het is een demoversie die nooit is afgemixt en onveranderd op het album is terechtgekomen.
Op YouTube staan veel clips bij dit nummer waarin landschappen te zien zijn. Niet zo vreemd, want dit is een weergaloos autonummer, om te horen wanneer het landschap aan je voorbijtrekt. En dan het volume vol open bij de laatste minuut. Om te janken zo mooi.

11. Boudewijn de Groot - Noordzee

Mijn 37e verjaardag kan ik me nog vrij goed herinneren, want na jaren vrijwel niets te organiseren rondom het weer een extra kaarsje te mogen uitblazen, besloot ik die editie maar weer eens uit te pakken en nodigde ik een flink gezelschap uit in mijn appartement in Groningen, bestaande uit oud-collega's, familie, oud-studiegenoten, tafeltennisvrienden en Orinoco-DJ's. Het was een bijzonder bonte verzameling en dat maakte het een uiterst geslaagde verjaardag.
Drie jaar later, in 2020, belandde Nederland in een lockdown. Ik weet niet of ik er "onder normale onstandigheden" een groot feest van zou hebben gemaakt, maar helemaal geen aandacht besteden aan je 40e verjaardag leek me ook geen leuk idee. Ik besloot om het voordeel te halen uit het feit dat ik toen al amateur-DJ was en sprak met mijn beste vriend, die én eveneens DJ is én op dezelfde dag jarig is, om onze verjaardag bij hem thuis te vieren en ondertussen live radio te maken. Van tevoren had ik verschillende familieleden en vrienden van hem aangeschreven om een verjaardagsboodschap te sturen, liefst met een muzikaal verzoekje, dat we dan in de uitzending konden draaien. Hij deed hetzelfde bij mijn vrienden- en kennissenkring. We hebben een bijzondere, hilarische, muzikale en soms emotionele uitzending gemaakt.

De week daarna ging ik boerenkool eten bij mijn zus in Den Haag en toen ik een appje stuurde dat ik iets later was, stuurde ze terug dat ik wel een beetje moest opschieten, wat ik wel vreemd vond, want zo'n reactie is niets voor haar. Ik zou weldra begrijpen wat er achterzat. Ik zat in hun gezellige keuken een biertje te drinken totdat ik gezang meende te horen uit de woonkamer, maar het klonk erg blikkerig. Mijn zus zei: misschien moet je maar even gaan kijken. In de woonkamer trof ik een computerscherm aan met mijn familie in een Teams-meeting (mijn vader vanuit zijn huis met mijn broer daar op bezoek, mijn moeder vanuit haar huis en de vriendin en kinderen van mijn broer ook vanuit huis) - ze hadden samen besloten mijn verjaardag niet helemaal onopgemerkt voorbij te laten gaan.

Wat geef je nu iemand die 40 wordt en gek is van muziek en lijstjes? Juist: een zelf samengestelde familieversie van de Top 40. Ik moest die avond zelf via allerlei hints te weten komen wat zij zoal in die lijst hadden gezet. Mijn zus en zwager hadden met prachtige vormgeving deze lijst op A1 geprint en deze in een lijst gehangen.

Verschillende nummers uit die top-40 zijn jullie ook tegengekomen in de lijst. Van de nummer-1 heeft mijn vader die avond nog een stukje a cappella gedaan, zoals hij dat vroeger zo vaak had gedaan.

Nou jongens, ik ga de top-10 aansnijden. Iemand die al een gokje wil wagen voor de nummer-1?




10. Roxy Music - If There's Something (Live)

I would do anything for you
I would climb mountains
I would swim all the oceans blue

Op dit moment zit ik in een soort van Waterboys-periode; een band waar ik niet zoveel mee had in het verleden, maar waar ik nu de ene na de andere parel van ontdek. Een flink aantal jaren geleden was dat het geval met Roxy Music en dat is een blijver gebleken: ik ben erg gesteld op de combinatie van de klaaglijke stem, de slepende muziek en het veelvuldig gebruik van de saxofoon. If There's Something is één van de lievelingsnummers van mijn vader, maar hij kende de live-versie nog niet, dus toen ik die opzette was dat wel een feestje. Het origineel blaast me al weg, maar in deze uitvoering gaan er nog een paar schepjes bovenop. Zo mooi hoe er na een minuut of vier even wat gas wordt teruggenomen en het nummer halverwege bijna op pauze wordt gezet, waarna het sublieme tweede deel volgt.

All I Need van Air?

9. Robert Long - Als je ooit weggaat

We blijven vrienden, en die zijn al schaars genoeg

Tegenwoordig is het een pré als het in een nummer voorkomt, maar toen ik jonger was, was ik nog niet per se dol op pianomuziek. Dit is de schuld van mijn moeder, die toentertijd veel naar Wim Mertens luisterde. De pianomuziek was nog niet het ergste; ik had vooral een hekel aan het geneurie dat die Mertens er bij produceerde.

Maar de pianoklanken van deze Nederlandse tranentrekker vond ik ook toen al prachtig. Het stond uiteraard weer op een bandje, met alleen Nederlandstalig werk. Ik kende in die tijd verder geen nummers van Robert Long, maar dat maakte niet uit, want mooier dan dit kon het toch niet worden. Robert Long heeft hier een mooie, warme stem, waardoor het iets vriendelijks krijgt, maar toch ook heel droevigs.

Vorige week was ik in mijn geboortestad bij de relatief nieuwe platenzaak Discords en had daar voornamelijk oog voor de tweedehands Nederlandstalige LP's. Boudewijn de Groot en Jaap Fischer gingen mee naar de toonbank, maar ook het toch wel ondergewaardeerde (of misschien gewoon niet genoeg bekende) Dag Kleine Jongen - alleen de prachtige hoes is het al waard om 'm in huis te hebben.

Het is overigens het tweede nummer dat niet op Spotify staat (ten minste, niet in Longs uitvoering). De rest luister je hier: Dim Top 100

Die Viva-versie van If There Is Something is echt prachtig

Ik lees zo hier en daar mee, mooie verhalen! Maar het tempo ligt echt veel te hoog om bij te blijven

8. Harrie Jekkers - Mijn Moeder [Live]

Ik kijk naar de foto van mijn vader, die op de schoorsteen staat
De mooiste waar hij al drie jaar lang dag en nacht op lacht

Vorige week woensdag was ik Nijmegen om te lunchen met mijn moeder vanwege haar verjaardag; ook mijn broer en mijn vader waren aangeschoven, geen alledaags gezelschap.
Als er één artiest is waar we allevier erg van houden, dan is het zonder meer Harrie Jekkers. Ik zei het al eerder: een begenadigd verhalenverteller, een vertolker van prachtige liedjes én een zeer innemend, bescheiden persoon. Veel mensen proberen uit alle macht gewoon te blijven als ze bekend/beroemd worden, Harrie doet het écht.
Wat voor mij nog meespeelt is hoe vaak (en hoe liefdevol!) hij zijn ouders betrekt in zijn shows en zijn liedjes; in al zijn solovoorstellingen zijn ze nadrukkelijk aanwezig en diverse liedjes gaan over hen. Hij maakte het aandoenlijke Papa (waarin hij vanuit z'n bed z'n vader hoort binnenkomen en, hoewel vechtend tegen de slaap, vurig hoopt dat hij nog even naar z'n kamer komt) en het aangrijpende Intensive Care waarin hij zijn grote held in een ziekenhuisbed ziet liggen.
De mooiste plaat over zijn ouders bezorgt me een dikke brok in de keel. Aan het einde van zijn geniale solovoorstelling "Het Geheim Van De Lachende Piccolo" kondigt hij het laatste nummer aan "als dank voor een goede start". Het is een prachtig eerbetoon. Het nummer heet "Mijn Moeder" maar het gaat duidelijk over allebei, de één helaas niet meer in leven, de ander mist hem enorm.
De laatste regel van het nummer moet ik ook maar wat vaker in praktijk brengen.

7. Bright Eyes - No one would riot for less

I'm leaving this place
But there's nothing I'm planning to take
Just you

Bright Eyes was een naam waar een vriend van mij in het begin van mijn studententijd mee kwam; toen hij zei dat hij daar helemaal weg van was, verwachtte ik iets in de electrohoek, maar niets bleek minder waar. Het leek te gaan om een project van Conor Oberst, een (afgaande op de meeste van zijn teksten) een jongen met een gekwelde ziel en een groot gevoel voor muzikaliteit. En al snel had ik er een favoriet bij. Natuurlijk hoorde daar ook het wellicht iets bekendere en ontzettend lieve First day of my life, maar mijn voorkeur ging wel uit naar de meer rauwe, donkere kant van Oberst, waarin de minder vrolijke kanten van de samenleving niet worden geschuwd.
Dit nummer is een tekstuele parel die uiteindelijk neerkomt op het eeuwige mantra dat liefde alles overwint. Dat is dan wel weer erg Amerikaans, maar werd zelden zo mooi uitgevoerd (ook de muziek gaat door merg en been).

Samen met Road to Joy het mooiste nummer van Bright Eyes. Benieuwd naar de 6 resterende nummers. Ik heb genoten van de live-versie van If There Is Something.

6. Younger Brother - Psychic Gibbon

See you in the sky in the morning
See you in the stars at night
See you in the river flowing
See you in the grass

Zoals ik het nu erg tof vind om jullie kennis te laten maken met mijn grootste favorieten, zo vind ik het als DJ van Orinoco altijd weer een feestje als luisteraars positief verrast zijn door een nummer dat ik draai.
Het anderen laten kennismaken met je eigen smaak / iets nieuws begon in mijn studententijd, waarbij het lidmaatschap van de studentenvereniging veel kansen bood om dit te doen. DJ'en in de benedenbar heb ik veel gedaan, eerst nog vrij amateuristisch achter de bar tussen de tappers en van CD (wel lekker met schuifjes), later vanaf een aparte stand bij de dansvloer. Mensen in beweging krijgen is eveneens iets wat een machtig gevoel oplevert; live-DJ'en doe ik een enkele keer nog op een bruiloft of een personeelsfeest en gelukkig weet ik altijd vrij goed in te schatten waar het publiek enthousiast van wordt.

De studentenvereniging had ook een bovenbar; daar was je (op de rustigere tijden) in je eentje verantwoordelijk voor het reilen en zeilen achter de bar. Ik weet nog dat er in de handleiding, naast de instructies voor koffiezetapparaat, telefoon opnemen, tap bedienen en kopjes afwassen de volgende zin stond: "Zet wat gezellige muziek op, dus geen Cradle of Filth". Dat was ik ook nooit van plan, maar ik zette ook zelden één CD op. Oftewel: aan het eind van elk nummer startte ik weer een andere CD in. Ook toen was het goedkeurend gemompel van de stamgasten één van de hoofdredenen om extra aandacht aan de muziek te blijven besteden.

Andersom heb ik natuurlijk ook genoeg ontdekkingen gedaan wanneer anderen muziek draaiden in boven- of benedenbar. Mando Diao, Head First, Porcupine Tree, Eat Static, Mika, Opgezwolle, The Inkspots en Basshunter: zomaar een greep uit het aanbod van wat ik voor het eerst aldaar hoorde.

Verreweg het meest gave nummer dat iemand ooit opzette, was Younger Brother met Psychic Gibbon, mijn eerste kennismaking met psychedelic trance. Natuurlijk ook door het karakteristieke gitaartje, dat sterk aan nummers doet denken van Disintegration, mijn favoriete The-Cure-album. Het is een waanzinnig lekker nummer voor aan het eind van een lange dag.

En opeens zijn we bij de top 10 Is megasnel gegaan, respect!

5. Nils Frahm - Says

In de zomer van 2016 was ik op een manier die ik niemand gun weggegaan bij mijn oude werkgever en moest ik afscheid nemen van "mijn" kinderen zonder dat ik echt kon uitleggen waarom. In de eerste weken van het nieuwe schooljaar wilde ik niet thuiszitten (te confronterend) en heb toen kortstondig mijn oude zomerbaantje als fietsgids weer opgepakt.
Ik zou in november met succes solliciteren op een baan bij het ROC, maar daarvoor heb ik flink wat weken met heel veel vrije tijd en nog behoorlijk wat wrok moeten doorkomen. Het bleef in dat jaar nog heel lang nazomeren en zo trok ik er elke dag op uit met de fiets, wat erg helend werkte; ik moet in die maanden duizenden kilometers hebben afgelegd in Stad en Ommeland.
Ook voor muziek luisteren was natuurlijk tijd te over en dat deed ik onder andere na de tafeltennistraining en wedstrijden, waar ik met twee teamgenoten die de volgende ochtend ook geen verplichtingen hadden, een heel lange derde helft hadden, waarin we de voorraad bier in de koelkast flink deden slinken en we uren konden discussieren over wat de beste muziek was. De naam Nils Frahm was toen al wel een keer gevallen, maar nog niet beluisterd. Op een zondagavond vroeg in november kwam daar verandering in en zette ik Spaces op om er vanuit mijn bed naar te luisteren en er (dacht ik toen nog) bij in slaap te vallen. Hij stond op shuffle en ik was inderdaad bijna ingedommeld, toen de eerste klanken van Says mijn oren binnenkwamen. Ik stond meteen op: Ik had nog niet zolang nieuwe boxen en wist één ding zeker: dit nummer moet ik niet horen via de Bluetoothspeaker op mijn nachtkastje, maar op vol volume (mijn buren zullen blij met me zijn geweest, want het was ver na middernacht).
Het is het mooiste en meest geraffineerde instrumentale nummer dat ik ooit gehoord heb. Op het moment van schrijven luister ik dit via de koptelefoon en word ik, zoals elke keer, compleet meegezogen in de ultieme opbouw en wil ik genieten van elke afzonderlijke klank.
Uiteraard zijn er na die keer nog talloze luisterbeurten geweest en heeft het mij de troost en de warmte gegeven die ik in die tijd zo nodig had. Inmiddels heb ik de man twee keer live mogen aanschouwen, één keer in Parijs en één keer in Eindhoven, met beide keren deze track op de setlist. Een magische luisterervaring, anders kan ik het niet verwoorden.

4. ABBA - The day before you came

Oh yes, I'm sure my life was well within its usual frame

Op deze site zul je ze niet tegenkomen, maar kennen jullie ze: mensen die niet van muziek houden? Mijn moeder en ik hebben talloze keren naar elkaar uitgesproken "je zou toch maar niets om muziek geven, dan heb je ook een armzalig leven". Voor ons is muziek altijd aanwezig in ons leven en er is geen persoon ter wereld met wie ik meer muzikale herinneringen heb.
De nummer-4 van deze top-100 zou de onbetwiste nummer-1 van mijn moeder zijn, als ze een dergelijke lijst zou maken. Hij stond, in tegenstelling tot vele andere ABBA-nummers, niet in de Top 70 van de jaren 70, om de logische reden dat-ie uit de jaren '80 komt. En zoals dat dan gaat: een nummer dat favoriet is bij iemand die je zo dierbaar is, ga je zelf ook steeds mooier vinden. Zo stond het op de negende plek in mijn Top 1000 Allertijden en droeg ik deze bij de aankondiging aan haar op, om daarna snel de microfoon uit te drukken omdat ik het niet meer droog hield, wat me overigens nooit lukt bij deze plaat. Mijn moeder heeft een progressieve ziekte waardoor ze steeds minder kan en meer dan bij welk ander nummer ook komt een soort oerverdriet naar boven en gevoel van onmacht en onrechtvaardigheid, dat iemand gedwongen moet stoppen met werken en niet meer de dingen kan doen die voor velen zo vanzelfsprekend zijn.

De Top 2000 van Radio 2 was jarenlang een hoogtepunt voor ons tweetjes, natuurlijk werd er ook wel bezoek ontvangen in die laatste week van het jaar, maar vaak was dat een hinderlijke onderbreking van een heerlijk relaxte week, waarin mijn moeder lekker aan het lezen was en ik meestal in de chat zat, en we elkaar vaak glimlachend aankeken bij weer een gedeelde favoriet. Of mijn moeder riep "wie stemt hier nou op?!", ook een gevleugelde uitspraak die jaren.
Tegenwoordig laat ik de zelfbenoemde Lijst der Lijsten grotendeels aan me voorbijgaan, maar ik zoek altijd wel op wanneer The Day Before You Came langskomt en daar luister ik dan naar, dat lijkt een soort zelfkwelling, maar aangezien ik weet dat mijn moeder op hetzelfde moment luistert en aan mij denkt, is het tegelijkertijd een heel waardevol moment. En laten we wel wezen: het blijft een schitterend nummer.

Morgen de ontknoping, de top-3. We krijgen nog één keer 70's, één keer 80's en één keer 90's.