58. Nick Drake - River Man

En dan komt meteen een artiest voorbij die het antwoord zou kunnen zijn op de vraag wie de mooiste mannelijke stem in de popmuziek heeft. De bedeesde zang is op elk nummer weer prachtig, maar bij sommige nummers is de muzikale begeleiding ook nog eens van de buitencategorie; hierbij een zeer treffend voorbeeld.

57. Bicep - Rain

Dit weekend regeert de zon, maar na vandaag komen er weer talrijke buien aan. Een goede reden om dit nummer op te zetten, daar word je spontaan weer vrolijk van (als je tenminste van deze muzieksoort houdt). Bicep bracht het uitermate verzorgde debuut uit in 2017 en ik blijf me verbazen hoe je een plaat kunt maken die het én op de dansvloer én in de loungehoek enorm goed doet; je kunt hier volledig op uit je dak gaan maar ook vanuit je hangmat van genieten.

56. Sophie Zelmani - Fire

Je merkt er in deze top-100 niet zoveel van (Junip is tot nu toe de enige andere), maar er zitten veel artiesten van Zweedse makelij bij mijn favorieten. In de beginjaren van Last FM (2008-2011) heb ik de radiofunctie heel vaak gebruikt en zo erg veel nieuwe muziek ontdekt uit dit Scandinavische land. Slagsmålsklubben, Billie The Vision & The Dancers, Club 8, The Mary Onettes, Acid House Kings, Nina Kinert: als er meer dan honderd nummers in de lijst pasten, zou je deze namen zomaar kunnen tegenkomen.

Mijn favoriete artiest uit Zweden is Sophie Zelmani, die ik eveneens in die tijd ontdekte. Ze heeft een bijzonder heldere stem en ze maakt ontzettend fijne popliedjes, zonder veel opsmuk, zonder al te veel op te vallen, eigenlijk. Ik heb het vaak aanstaan "op de achtergrond", maar als je bewust gaat luisteren valt je steeds weer op hoe knap gemaakt het allemaal is.
En bij een favoriete artiest hoort ook weer een favoriet nummer, en dat is voor mij zonder meer de afsluitende track van haar derde LP Time To Kill. Het eerste stuk is zoals zoveel Sophie-songs: kalm gezongen, ingetogen, sober, en dat dan al heel mooi. Na 2,5 minuut lijkt het nummer over te zijn, maar dan komt het vuur dus nog: een energieke, instrumentale outro die uiteraard weer veel te snel afgelopen is.

55. Joy Division - Love will tear us apart

Ik ben geen ware JD-fan, want die zou nooit het meest mainstreame nummer in een top-100 zetten. In de schaduw van The Cure leerde ik in de zeroes een aantal andere new-wave-bands kennen, en Joy Division was er daar één van. Er waren zo van die momenten dat het mij niet donker en depressief genoeg kon zijn en dan had je aan deze band wel een goede. Ik luister bijna nooit meer naar deze band, maar als ze een keer langskomt, dan vind ik het toch wel weer gaaf. Het enige nummer dat ik nog uit mezelf opzet is Love will tear us apart, somber genoeg om even in te verdwijnen maar zeker qua muziek te opgewekt om dat niet al te lang te doen.

54. The Prodigy - Out Of Space

Had ik zo mooi Pendulum en The Prodigy min of meer samen op één positie geparkeerd, kom ik er later achter dat dit nummer ook in de lijst moet. Dat krijg je wanneer je niet van tevoren je lijst maakt. Maar het maakt ook wel een stuk leuker.

Dit nummer was een hit in 1992 en dat is echt wel het jaar dat ik hitradio ontdekte én waarbij ik me nog levendig voor de geest kan halen dat ik in de woonkamer van ons ouderlijk huis met het cassettebandje klaarzat om de favoriete nummers van de Top 100 over 1992 op te nemen. Elke keer als ik die top-100 zie heb ik zin om 'm in z'n geheel te draaien (nou vooruit, Gordon en Marianne Weber skip ik wel), het heeft bijna iets magisch, al die platen vol jeugdherinneringen bij elkaar.
Het was tevens mijn kennismaking met The Prodigy en dat is toch wel één van mijn favoriete electro-artiesten allertijden. In die tijd zou ik daar Snap! en 2 Unlimited nog boven zetten, maar ik word ook ouder en wijzer.

53. Queen - Bohemian Rhapsody

Nou, over 1992 gesproken, toen was deze plaat opnieuw een hit. Dankzij mijn ouders kende ik het nummer al, zoals wel meer van deze fenomenale band. Het is een nummer dat ik niet uit mezelf opzet, want tsja, je hoort het in december vanzelf wel. Maar ik kan niet om deze fabuleus opgebouwde track heen, zeker niet wanneer ik me de verschillende keren voor de geest haal dat ik dit nummer met vrienden op allerminst zuivere wijze gezongen heb.

Rain

52. Metallica - Nothing else matters

En ja hoor, nog een keer 1992, toen Metallica hiermee hoog in de hitlijsten stond. Voor Metallica-begrippen natuurlijk erg soft; zelfs mijn moeder nam het op een bandje op. Ik bekijk op dit moment de video op YouTube en word gewoon blij van het ultieme brave en vriendelijke imago dat de band hiermee krijgt.

Het is natuurlijk wel weer lekker clichématig; het bekendste en rustigste nummer van een band in je lijst opnemen. Maar ik heb ook heus wel ruiger werk van de band geluisterd, waarvan ik het meeste ook zeker kon waarderen. Een goede vriend, bij wie ik jarenlang in de klas heb gezeten op het gym, was een diehardfan en zo kwam ik ook met de eerdere albums in aanraking. En toen Reload uitkwam, in 1997, hadden we deze allebei meteen aangeschaft. Ik herinner me nog het moment dat we onder lestijd er maar niet meer achterkwamen hoe de achtste track van deze plaat ook al weer heette en direct toen de bel klonk zijn we naar de dichtstbijzijnde platenzaak gerend om het antwoord te achterhalen.

Nothing else matters is voor mij wel altijd de beste plaat van de band gebleven. Het kreeg nog een extra lading toen ik, een jaar of tien geleden, een relatie kreeg met een zeer jonge weduwe. Haar man was gestorven aan de gevolgen van MS en dit was hun trouwnummer. "Forever trusting who we are, and nothing else matters" en "Life is ours, we live it our way" vond ik sowieso al prachtige zinsneden, maar kregen in dit verband een nog diepere lading.

De relatie hield geen stand, de vriendschap wel, en dit nummer blijft voor altijd aan haar verbonden.

En zo zijn we de helft van mijn persoonlijke lijst, waar ik al veel reacties op heb mogen ontvangen, waarvoor dank.De Spotify-lijst tot nu toe: Dim Top 100




51. Bon Jovi - Dry County

Naast Guns N' Roses, Nivana en Bryan Adams hoorde begin jaren '90 ook Bon Jovi tot mijn favoriete artiesten. Ik leende de albums uit de jaren '80 bij de bibliotheek en was vooral gecharmeerd van het debuut. Maar ook hier is 1992 dominant: het album Keep The Faith heb ik grijsgedraaid en is naast Use Your Illusion II van Guns N' Roses, Roltrap naar de maan van Klein Orkest en Rode Wangen van Herman van Veen één van de langspeelcassettes die ik in mijn bezet heb. Ik moet er wel bij zeggen dat ik vooral de eerste zes tracks helemaal stukdraaide.

Tegenwoordig is mijn Bon-Jovi-liefde nogal bekoeld, wat natuurlijk ook te maken kan hebben met de vele dubieuze platen die hij later nog uitbracht. Dit album kan ik echter nog steeds waarderen. Het is echter niet Keep the faith of Bed of roses dat in mijn top-100 prijkt, maar een destijds nogal ondergesneeuwd nummer, de zevende en langste track van het album wist me toen nog niet zo te raken. Tegenwoordig kan ik deze zorgvuldig opgebouwde plaat enorm waarderen.

50. Kansas - Dust in the wind

Ik wilde hier een stukje typen over dat de jaren '80 niet behoren tot mijn favoriete decennium, om er vervolgens achter te komen dat het nummer in kwestie helemaal niet uit de jaren '80 komt. Hiermee heb ik het eerste wel bewezen, denk ik.
Ik moet dit nummer voor het eerst gehoord hebben toen ik een jaar of vijf was. Nog steeds niet kapot te krijgen. Eén van de mooiste ballads die ik ken.

49. Alice Merton - Back to Berlin (Live)

Bepaald geen bekende zangeres op dit forum, misschien brengt dit hemels mooie nummer daar enige verandering in. Eerder in dit topic had ik het al over de mooiste vrouwenstemmen in de popmuziek, daar mag Merton wat mij betreft best bij. Prachtig hoe ze die dingen beschrijft die geliefden doen: de hele dag in bed films kijken, mixtapes maken. Het is het perfecte nummer om tien keer te draaien wanneer iemand je hart heeft gebroken en dat zelf niet kan inzien, dan doet Alice dat wel voor je.

Luister deze vooral helemaal af om de lichte verwarring van Merton te horen, onbetaalbaar.

Dry County

48. Sniff 'N' The Tears - Driver's seat

Het is jullie vast niet ontgaan: ik ben een fietsliefhebber. Vroeger was er ook weinig anders voorhanden, thuis hadden we geen auto. We zijn als gezin jarenlang op fietsvakantie geweest, een gewoonte die ik nog elk jaar voortzet, maar dan alleen.
Je zou zeggen dat ik dan heel veel tijd heb om naar muziek te luisteren, maar dát doe ik dan weer niet, onderweg. Soms luister ik via mijn telefoon naar een podcast als ik boodschappen ga doen of iets dergelijks, maar als ik er echt op uit ben, dan komt het niet in me op om oortjes in te doen.

Autorijden doe ik daarentegen nooit, dat is maar goed ook trouwens, want ik heb geen rijbewijs. Het enige wat ik daar jammer aan vind, is dat ik dan geen muziek in de auto kan luisteren. Als ik zelf zou rijden, zou deze klassieker vast in een veelgedraaide playlist staan.

Drivers Seat is een onverwoestbaar nummer! Bewust voor deze 12" versie gekozen? Geweldig lang intro met daarna die vervormde stem en spacy gitaar

Ja, hoe langer je ervan kunt genieten, hoe beter.

Als t goed gedaan is wel!
Ik heb deze versie gelijk even aan een playlist toegevoegd

Leuke lijst tot nu toe, best wel de nodige verrassingen voor mij. Ik ben benieuwd naar de rest!

Leuke lijst en heel herkenbare verhalen tot nu toe. Kan ook niet anders aangezien we bijna even oud zijn en we best wel wat overlappende muzieksmaak hebben

Het jaar 1992 is voor mij ook wel het jaar waar het allemaal is begonnen qua muziek. De blauwe cd met het beste uit de top 40 bekijk ik altijd wel met een dikke glimlach in mijn collectie.

47. Rage Against The Machine - Killing in the name

Zoals een vaste luisteraar van Orinoco Radio zou zeggen: het is tijd voor boosmuziek. Jaja, weer een nummer uit 1992, dat in 1993 zelfs een paar weken de Top 40 haalde. Het werd onderdeel van het vaste kwartiertje altomuziek op de verder door dance gedomineerde schoolfeestjes in de onderbouw.

Was ik boos, in die tijd? Viel wel mee, denk ik. Maar lekker meeschreeuwen en meespringen kon geweldig op deze muziek. Ik was nog niet zo bezig met de politieke boodschap, maar ging echt vol voor de heerlijke crossover. Elke track op het album was raak (Freedom werd ons vrijdagmiddaganthem), maar uiteindelijk is dit toch het meest uitgesproken nummer. Een beetje doodgedraaid (no pun intended) misschien, maar als je puber bent, dan is "fuck you, I won't do what you tell me" schreeuwen toch wel één van de fijnste dingen die er zijn.

Ik kan 'm me zo voor de geest halen. Had hem zelf niet, maar hij lag wel bij een vriendje thuis. Heb er vier sterren voor gegeven hier op de site.

Leuk topic om te volgen. Het verhaal bij Driver Seat is leuk en herkenbaar.

Bicycle Race van Queen had ook in de lijst gekund.

+1

46. Elly en Rikkert - Godin van de liefde

Om maar meteen even de voor de hand liggende vraag te beantwoorden: nee, ik ben niet gelovig opgevoed. Mijn ouders waren beide van katholieke huize, maar vonden het niet nodig om ons te dopen, iets wat ze niet door iedereen in dank werd afgenomen. Maar de platen van Elly en Rikkert van voor hun bekering stonden allemaal in de kast.

Twee LP's die talloze keren op de draaischijf zijn gelegd zijn het sprookje van Peter en de Wolf van Prokovjev met Ramses Shaffy als verteller en Het Oinkbeest, een hoorspel door Elly Nieman en Rikkert Zuiderveld.

Het is een magisch sprookje (met veel wietdampen, maar daar kom je pas achter als je wat ouder bent en de teksten nog eens kritisch bekijkt), erg spannend en knap geconstrueerd. Zowel Rikkert als Elly hebben een mooie zangstem en het gebruik van de vele instrumenten maakt dat ik altijd ademloos luisterde. Deze elementen komen ook weer terug op hun mini-epos van hun mooie plaat Parsifal. Goed, hier waren ze ook al flink zweverig en was het opperwezen niet ver weg, maar dit kon blijkbaar nog door de beugel. Voor mij nog altijd één van de mooiste Nederlandstalige nummers.

45. Best Coast - California Nights

Het Amerikaanse duo Best Coast bracht haar debuut al uit in 2009, maar pas in 2015 kwam ik ermee in aanraking toen ik het nummer California Nights hoorde, van het gelijknamige album. Wat er voor de rest op die plaat stond liet ik links liggen, ik had een instant-favoriet te pakken. Dit is hoe totaal geluk klinkt.

44. Madrugada - The Kids Are On High Street

Als je zoals ik een fervent lijstjesmaker bent, dan gedij je goed in het bijzijn van mensen die dezelfde hobby hebben. Wat dat betreft ben ik enorm blij met de vele edities die De Magistrale heeft gekend én dat deze uitgezonden werden op het om die reden in het leven geroepen Orinoco Radio. Ik heb er vele ontdekkingen gedaan, en dit is misschien wel de mooiste: de Noorse band Madrugada.

Dit nummer is weergaloos, de opener, het instrumentale tussenstuk, de uitbarsting rond 2:50, het vol overgave zingen van Sivert, die eindzin "I always thought we had it made, ambition spurred the plans we laid" Dankjewel, kaj_666.

43. New Order - Blue Monday

In de eerste editie(s) van de Radio 2 Top 2000 was dit welbeschouwd de enige echter danceplaat in de hele lijst. In mijn herinnering kwam deze elke keer 's ochtends voorbij, maar goed, het geheugen is onbetrouwbaar (en ik heb geen zin om te checken hoe vaak het daadwerkelijk gebeurde). Feit blijft dat dit natuurlijk een onverwoestbare klassieker is. Ik kreeg jaren standaard een sms'je van een goede vriend van mij als dit nummer voorbijkwam in de lijst; hij was totaal geen T2000-volger, maar hiervoor zette hij 'm speciaal aan. Altijd weer een mooi momentje.

Overigens was dit, als pionier, de nummer-1 van mijn Dance Top 100. Maar de top 100 die je nu volgt, is toch net weer wat anders van opzet, en zo heb je de laatste electrotrack nog niet gehoord.

California Nights

Mijn moeder was bevriend met Elly en ook Rikkert. Ik heb als klein kindje bij ze op schoot gezeten. Leuk weetje: Elly Nieman zingt mee op Meester Prikkebeen van Boudewijn de Groot.

Beetje late reactie, maar dat magnum opus is natuurlijk Draw Your Swords

En The Kids Are On High Street

42. Led Zeppelin - Stairway To Heaven

En weer scoort een band waar ik voor de rest niet veel van ken, in mijn lijst met een ballad. Van de grote vier van de Top 2000 (samen met Bohemian Rhapsody, Hotel California en Child In Time) is dit de enige die ik nog regelmatig zelf opzet. Ik vind zang, tekst, opbouw en muziek prachtig.