Ben jij daar aan het crowdsurfen?

88. Grandaddy - He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot

2000, VS, indierock

RE-ENTRY

[88] [==] [==][==] [==] [==] [86] [38] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.tinymixtapes.com/sites/default/files/1709/grandaddy_1997-1366x805.jpg

In 2011 trokken we een weekje naar Barcelona. Niet met het vliegtuig, zoals normaal denkende mensen, maar met de trein. Gent-Brussel, Brussel-Parijs, Parijs-Perpignan, Perpignan-Figueres, Figueres-Barcelona. Easy peasy, niet?

Ergens onderweg op die ellenlange trip, dommelde ik in met muziek van de discman in de oren (Spotify was nog niet wijdverspreid). De cd die toen draaide, was The Sophtware Slump, Grandaddy’s magnum opus uit 2000. Die plaat opent met He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot, een op en top indienummer dat even lang duurt als de titel doet vermoeden. De song zit erg inventief in elkaar, kent trage, dromerige stukken, maar ook opgewekte delen en is zo de perfecte metafoor voor die lange, hete treinreis van september 2011.

Terwijl het zonlicht zich door mijn gesloten oogleden boorde, belandde ik in een soort prettige koortsdroom onder de etherische synthesizerklanken die rond minuut 7:15 hun intrede doen. Van de rest van het album kreeg ik amper nog iets mee, maar we bereikten wel in een recordtijd de Spaanse grens.

Overigens heb ik nog een anekdote over een muzikale koortsdroom tijdens een treinrit, maar dat nummer zal veel hoger in deze top 100 staan.

87. Alizée - Moi… Lolita

2000, Frankrijk, dance pop

[87] [57] [73] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://images8.alphacoders.com/615/615742.jpg

Nog eentje uit het jaar 2000. Even kaderen. Alizée werd op 15-jarige leeftijd ontdekt via een talentenjacht, en ook toen deze song en videoclip uitkwamen, moest de Corsicaanse nog 16 worden. Toch zagen haar managers er blijkbaar geen graten in om de jongedame te laten opdraven als een moderne Lolita, een volgens Wikipedia 'sensueel en vroegrijp jong meisje dat wordt gezien als lustobject voor seksuele gevoelens en verlangens', naar de roman van Vladimir Nabokov. In de videoclip is Alizées geliefde ook duidelijk minstens tien jaar ouder. Nu wérkte die aanpak wel, want ik had zelf een poster van de jongedame op mijn slaapkamer hangen. Ik was toen 11 jaar, dus mij kan niets ten laste gelegd worden, edelachtbare.

Maar Moi... Lolita, een typische Franse popsong in de stijl van Mylène Farmer en Axelle Red, zou ondanks de commotie (als die er al geweest is, dat weet ik eigenlijk niet) snel uitgroeien tot een klassieker in het genre. Bijna een kwarteeuw later staat deze waanzinnig aanstekelijke song nog altijd als een huis. Tel daar het jeugdsentiment bij op en ik kan niet anders dan hem een plekje te geven in mijn top 100.

Alizee!

Alizée!

Ook een vroege faffie hier uit m'n tienerjaren, maar ontdekte haar muziek pas echt goed bij het tweede album Mes Courants Electriques...

Waar o.a. deze banger op staat

Ook een tof nummer, dit! Ik ken enkel Moi Lolita moet ik toevoegen. Sowieso fan van de titel J'ai Pas Vingt Ans.

86. Caribou - Odessa

2010, VS, indietronica

[86] [83] [==] [40] [38] [33] [27] [20] [47] [81] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://musicfeeds.com.au/wp-content/uploads/sites/7/2022/08/Caribou-Live-2022.jpg

Indietronica-artiest Caribou aka Dan Snaith leerde ik kennen dankzij dit nummer. Dat het gelijk ook z’n beste is, wil niet per se zeggen dat de rest van zijn werk niet de moeite waard zou zijn. Hij blijft tot op vandaag aan een strak tempo alleraardigste houseplaten produceren. Maar zo prikkelend, vernieuwend en origineel als Odessa klinken ze nooit. Het nummer drijft op een pompende beat, die voortdurend wordt verstoord door nerveuze percussie, een vreemdsoortig vogelgeluid en nog allerlei klanken die het geheel iets jungleachtigs geven. Heel bevreemdend, fascinerend en vooral verduiveld verslavend.

Ik draaide deze plaat en het hele album Swim tijdens mijn fietstrainingen op Gran Canaria in 2015. Een geknipte soundtrack om tijdens het klimmen in de juiste flow te geraken, kan ik je vertellen. 2015 is ook niet toevallig het jaar waarin Caribou voor het eerst in mijn top 100 verscheen. Op één jaartje afwezigheid na stond ie er sindsdien ook altijd in.

85. Animal Collective - In the Flowers

2009, VS, indietronica

RE-ENTRY

[85] [==] [==] [99] [62] [90] [48] [82] [==] [76] [94] [83] [96] [20] [72] [77]
https://media.pitchfork.com/photos/63644567b3f3f45965d6b8b0/2:1/w_1920,c_limit/Animal%20Collective.jpg

Van de ene indietronicagrootheid naar de andere. Al heb ik bij Animal Collective iets meer het bandgevoel dan bij Caribou, die toch hoofdzakelijk als soloproject naar buiten komt. Maar op muzikaal vlak zie ik heel wat gelijkenissen tussen het dierencollectief en het vroegere werk van Caribou.

Het geluid dat de mannen van Animal Collective produceren, en dan in het bijzonder op het magistrale Merriweather Post Pavilion met zijn iconische optische-illusiehoes, is herkenbaar uit de duizend. Een kleurrijk album met alleen maar hoogtepunten, en dat maakt het des te moeilijker om een favoriet liedje te kiezen.

Toch word ik telkens het meest van mijn melk gebracht door het psychedelische In the Flowers, dat na twee sabbatjaren weer de top 100 binnenstormt. Misschien omdat het de opener van de plaat is, een aankondiging van al het andere moois dat staat te gebeuren, die bovendien met veel bombarie de voordeur intrapt. Want wat een epische uitbarsting vindt er plaats halverwege de song, nadat ze eerst twee minuten vakkundig de spanning opbouwt. Zelfs op mijn slechtste dagen word ik er elke keer zielsgelukkig van. De best denkbare manier om een album in te zetten.

84. Röyksopp feat. Susanne Sundfør – Running to the Sea

2012, Noorwegen, electropop

RE-ENTRY

[84] [==] [==] [==] [==] [==] [98] [83] [82] [50] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://allthingslive.no/wp-content/uploads/sites/2/2023/09/royksopp-instagram-sep-2023-3840x1728.jpg

Gouden team Röyksopp en Susanne, na vijf jaar afwezigheid terug waar ze thuishoren! Running to the Sea is intussen 12 jaar oud (wat vliegt de tijd), maar klinkt nog altijd even overweldigend en komt nog altijd even fris binnen als bij de eerste kennismaking. En dat heeft, naast de topproductie van het Noorse elektroduo, ook heel veel te maken met het fabelachtige, elektriserende stemgeluid van gastzangeres Susanne Sundfør. Zonder meer een van mijn favoriete stemmen in de popmuziek.

Röyksopp heeft best wat rustgevende nummers, maar even veel knallers. Live breken ze helemaal de boel af. In 2023 sloten ze Best Kept Secret-festival af in de grootste tent van het terrein. Ze gingen een dik uur vies hard tekeer met toppers zoals deze Running to the Sea, die de keet in lichterlaaie zette. Sundfør was spijtig genoeg zelf niet aanwezig om haar vocals te zingen, maar ik zag haar wel een jaar of tien geleden op een bijzondere locatie in Gent. Daarover later meer, want - spoiler alert! - Susanne komt met haar solowerk nog een paar keer terug in deze lijst.

83. Dire Straits - Private Investigations

1982, VK, artrock

RE-ENTRY

[83] [==] [==] [66] [70] [47] [53] [27] [80] [59] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lh3.googleusercontent.com/98195AscLQGIWJa4T3XOLSlVoMqccgXsFzmmsZ4Ru-cBblR_Cadgp1ddcHOajkIVaZdSTUgtSi9WVVQ=w2880-h1200-p-l90-rj

Haa, daar zul je m’n favoriete dadrockers hebben. We gaan Dire Straits vaker tegenkomen verderop in de lijst. Heartland rock à la Eagles, Springsteen of The War on Drugs boeit me meestal niet zo, maar met Dire Straits, de Britse variant op het genre, heb ik juist heel veel. Hoofdzakelijk omdat mijn ouders er vaak naar luisterden, denk ik. Meer dan eens weerklonk de band, samen met onder meer Simple Minds, U2 en Simply Red, door de speakers van de auto tijdens de nachtelijke ritjes op de Route du Soleil, op weg naar een Zuid-Franse vakantiebestemming. Ik waan me meteen weer op de achterbank van de wagen, terwijl de oranje straatverlichting in strepen over mijn netvlies glijdt.

Wat Private Investigations zo bijzonder maakt, is dat het ook écht een unheimlich nachtsfeertje uitstraalt. Alsof het de soundtrack van een neonoirfilm is. Mark Knopfler gaat meer voor spoken word (en gefluister) dan zingen. De gitaar is akoestisch en ruimt baan voor andere instrumenten, vooral in het tweede deel van het nummer. Subtiel maar ook met flinke uithalen. Private Investigations vind ik daardoor een buitenbeentje in het Dire Straits-universum, maar wel eentje dat moeiteloos tussen de andere sterren aan het firmament kan plaatsnemen.

Verenigd Skoninkrijk?

Verschoning, dat moet natuurlijk de Verenigde Koning zijn.

Gelukkig ben ik skerp.

82. Daft Punk - Rollin' & Scratchin'

1995, Frankrijk, french house

[82] [41] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.centrepompidou.fr/fileadmin/_processed_/6/7/csm_DaftPunk-bandeau_d0b1d1d72c.jpg

Schuurplaat alert! Het heeft lang geduurd voordat ik het vroegste Daft Punk-spul kon waarderen. Ik was altijd veel meer into de Discovery-periode, met zijn meer radiovriendelijke geluid. Pas een paar jaar geleden heb ik Homework herontdekt en intussen is het misschien mijn favoriete DP geworden, of staat ie minstens op gelijke hoogte met de opvolger.

Die donkere clubsfeer is hier volop aanwezig. Je waant je met Rollin’ & Scratchin’ in het hart van het Parijse nachtleven, zwetend in een broeierige tent, ergens verborgen in een achterafstraatje. In mijn fantasie hoort hier een videoclip van Gaspar Noé bij, in de stijl van Enter the Void of beter nog, Climax. Die Fransozen weten hoe je ‘n feestje moet bouwen, zoveel is zeker.

Royksopp, Dire Straits en Daft Punk achter elkaar, wat een verwennerij.

Chapeau voor het kiezen van het beste Daft Punk nummer!

81. Susanne Sundfør - Fade Away

2014, Noorwegen, synthpop

RE-ENTRY

[81] [==] [==] [==] [==] [==] [47] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.finespind.dk/images/artikeltopbilleder/1895/_thumb1/susanne-sundfor-top.jpg

Alweer een nieuw nummer, alweer een re-entry, en alweer Susanne Sundfør. Daarmee is ze de eerste artiest die meermaals langskomt. Op plaats 84 nog in duet met Röyksopp, nu in d’r uppie.

Fade Away is de bekendste single van Ten Love Songs uit 2015, veruit mijn favoriete Susanne-album. Een belachelijk mooie synthpopplaat die alle kanten op stuitert: lieflijke popmuziek zoals Fade Away, hardere synthpopbangers in de trant van Depeche Mode (Accelerate, Kamikaze), dreampop (Slowly, Memorial) en zelfs snoeiharde electro (Insects). Uiteenlopende verhalen die toch mooi bij elkaar passen, als een verhalenbundel van een Nobelprijswinnend auteur.

Maar we hebben het hier over Fade Away. Die springt er voor mij net iets meer bovenuit op Ten Love Song omdat het zo’n waanzinnig mooi poplied is. Met een klassieke opbouw in een klassieke 3 minuten, maar perfect gebracht. Dat stuwende ritme, die synthesizersolo iets voorbij halfweg, de hoge backings, het microgolfovenbelletje op minuut 1:47 en natuurlijk, again, Susannes unieke stemgeluid, dat mij nooit gaat vervelen. ‘This is the kind of love that never goes out of style.’

Ik zag haar een jaar of tien geleden performen op een bijzondere locatie in Gent: een oud kerkgebouw in de deelgemeente Gentbrugge. Ze bracht er alle bovengenoemde nummers van Ten Love Songs plus enkele van haar oudere classics. Daarover later meer, want - spoiler alert! - Susanne komt nóg terug in deze lijst.

Recap 90-81:

[90] Nujabes feat. Shing02 - Luv(sic.) pt3
[89] De Jeugd van Tegenwoordig - De Formule
[88] Grandaddy - He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot
[87] Alizée - Moi… Lolita
[86] Caribou - Odessa
[85] Animal Collective - In the Flowers
[84] Röyksopp feat. Susanne Sundfør – Running to the Sea
[83] Dire Straits - Private Investigations
[82] Daft Punk - Rollin' & Scratchin'
[81] Susanne Sundfør - Fade Away

[90] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Nujabes feat. Shing02 - Luv(sic.) pt3
[89] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] De Jeugd van Tegenwoordig - De Formule
[88] [==] [==] [==] [==] [==] [86] [38] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Grandaddy - He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot
[87] [57] [73] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Alizée - Moi… Lolita
[86] [83] [==] [40] [38] [33] [27] [20] [47] [81] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Caribou - Odessa
[85] [==] [==] [99] [62] [90] [48] [82] [==] [76] [94] [83] [96] [20] [72] [77] Animal Collective - In the Flowers
[84] [==] [==] [==] [==] [==] [98] [83] [82] [50] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Röyksopp feat. Susanne Sundfør – Running to the Sea
[83] [==] [==] [66] [70] [47] [53] [27] [80] [59] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Dire Straits - Private Investigations
[82] [41] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Daft Punk - Rollin' & Scratchin'
[81] [==] [==] [==] [==] [==] [47] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Susanne Sundfør - Fade Away

In the Flowers

Susanne #engeltje

Kippenvel op het moment dat ik deze live hoorde, de enige keer dat ik Sundfør zag optreden. Maart 2015 in de kleine zaal van Paradiso. aERodynamIC kan vast beamen hoe geweldig ze toen was

Dat zal dezelfde tour geweest zijn als in Gent die keer. Showtje zette ze daar neer hoor.

Dat was heel erg goed ja. Met dat aparte voorprogramma toch?!

Daar kan ik me niets meer van herinneren

Opgezocht: Apothek.

Echt een zalige track van Daft Punk, inderdaad. Ik kan mij helemaal vinden in je tekst: aanvankelijk was ik ook meer Discovery, maar recent begin ik meer en meer het ouder werk van de twee heren te appreciëren.

80. Danny Brown - Ain’t It Funny

2016, VS, hardcore hiphop

[80] [77] [95] [70] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://api.sniffers.co.nz/wp-content/uploads/2023/12/F9ZsviHXEAEf4HI-e1702330565242.jpg

En nu even drieënhalve minuut alles kapot meppen. Op Ain’t It Funny gaat Danny Brown zo vet hard dat het bijna industrial wordt. Het nummer klinkt als een zwaar verkeersongeluk. Als drie minuten in de loopgraven. Als een vreselijk fout gelopen drugtrip (hij rapt dan ook over zijn verslavingen). Alsof een doorgedraaide gek midden in de nacht in je oor komt schreeuwen (is ook een beetje zo, Danny’s stemgeluid is geen spek voor ieders bek).

Het contrast met de videoclip kan nauwelijks groter zijn: een hilarische sitcomparodie - mij doet ie het meest denken aan Married… with Children, inclusief een over the top uitzinnig lachbandpubliek - die al snel zwartkomisch wordt. De regie is zowaar van Jonah Hill, en regisseur Gus Van Sant maakt deel uit van de cast, naast Danny Brown zelf als onuitstaanbare Uncle Danny. Op al die zaken ga ik enorm goed. Het is een uitdaging om tegelijk naar de amper bij te houden lyrics van Ain’t It Funny én naar de gesprekken in de sitcom te luisteren, maar dan kijk je gewoon twee keer, toch?

Fun fact: in 2020 schopte Ain’t It Funny het tot de 13e plaats in de top 100 van grappigste songs aller tijden, samengesteld door weekblad Humo. Overigens is er nog een topartiest die ooit een sitcomparodie maakte, maar aangezien de band in kwestie nog in deze lijst zal passeren, lees je daarover later (maar al zeer snel) meer.

Oh uncle Arno!

79. LCD Soundsystem - How Do You Sleep?

2017, VS, dancepunk

[79] [49] [53] [83] [93] [93] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/61c0c2fe305618078e6d46f4/2:1/w_2560%2Cc_limit/LCD-Soundsystem.jpg

In de echte topjaren van LCD Soundsystem, zowat de tweede helft van de nillies, was de band nog niet echt bekend bij mij. Pas dankzij hun comebackplaat American Dream (2017) leerde ik ze goed en wel kennen, en meteen dook ik ook in hun hele back catalogue. Na hun passage op Best Kept Secret in 2018, waar ze onder andere deze How Do You Sleep? brachten als laatste nummer van de reguliere speeltijd, verzekerden ze zich voorgoed van een plek in mijn hart.

LCD live is een totaalervaring. Het podium staat barstensvol met gigantische muziekinstallaties, de bandleden staan overal verspreid en James Murphy loopt eroverheen en ertussendoor om de boel in goede banen te leiden of juist om stoorzender te spelen. Op Down the Rabbit Hole 2024 waren ze bijna even geweldig en op Primavera 2025 zouden ze zelfs met nieuw werk komen.

American Dream is een geweldige conceptplaat en How Do You Sleep? vormt het middelpunt en het hoogtepunt. Een epische electorocktrack van dik 9 minuten, die je na drieënhalve minuut de stuipen op het lijf jaagt met die pompeuze synthloop. Wtf zelfs, hoe verzin je het. Daarna dendert de song verder door om uit te monden in een climax waarin James Murphy de woorden ‘one step forward, and six steps back’ blijft scanderen.

Daarnet bij Danny Brown sprak ik al over een tweede artiest met een sitcomparodie. Dat ging over LCD Soundsystem. Bijna per toeval ontdekte ik eind 2021, bij het scrollen door de Prime Video-catalogus, dat de band zowaar een kerstspecial gedropt had (zie ook de foto hierboven). Een liveregistratie van een LCD-show ergens in Brooklyn, die wordt afgewisseld met sitcomscènes achter de coulissen. Daarin worden alle personages gespeeld door de bandleden zelf, maar bijvoorbeeld ook door sterren zoals Macaulay Culkin. Je kan het zo gek niet bedenken. Maar echt een frats die je verwacht uit de koker van de eigenzinnige James Murphy. Ik zou zeggen: ga het vooral zelf bekijken. De special staat niet op YouTube, maar wel op Prime Video. € 2,99 per maand. Daar koop je vandaag de dag nog geen biertje voor.

78. Chvrches - Never Say Die

2018, VK, synthpop

[78] [37] [62] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.interviewmagazine.com/wp-content/uploads/2013/03/img-chvrches_133544620940.jpg

De eerste van een aantal Chvrcheseseses in mijn lijst. Nou ben ik vooral gigafan van de eerste twee albums van deze sympathieke Schotse synthpoppers, maar ook op hun recentere platen staan een paar juweeltjes.

Wat dacht je bijvoorbeeld van deze Never Say Die. Wat een banger! Subtiele opbouw, emotionele, niet te ingewikkelde teksten, clever gemaakt refrein en een knaller van een climax, met die zware synthesizerlijn. Ook live doet deze het altijd heel goed (ik heb de band in de loop der jaren een keer of vier aan het werk gezien). Een ware fan favourite. Ideaal om mee te brullen.

Er staat ook een prachtige, ingetogen akoestische liveversie op YouTube. Hier bewijst Lauren Mayberry dat ze echt wel over een stel indrukwekkende stembanden beschikt, ook al komt dat tijdens de liveshows niet altijd even goed naar voren, zeg ik heel eerlijk. Ze is mettertijd sterk verbeterd, ook wat podiumpresence betreft. De band tout court heeft mijn twintigerjaren veel kleur gegeven, en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. En zoals gezegd: more Chvrches to come!

Ik dacht eigenlijk dat je het over Weezer had (Buddy Holly, met de Happy Days clip), dit van LCD zegt me helemaal niets. Maar heb wel Prime thuis, dus dank voor de tip, het is al zo'n beetje tijd voor kerstspecials!