Hee ja, daar had ik niet aan gedacht maar inderdaad.

Veel plezier met de LCD special!

Ik heb ook Prime, ik zal zeker eens een kijkje nemen, bedankt voor de tip!

77. Lynyrd Skynyd - Free Bird

1973, VS, hardrock

[77] [98] [==] [98] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://fileswift.com/sites/default/files/2023-02/sec5-1976-live-four-guitars.jpg

Ik zal het maar toegeven, ik heb een groot zwak voor liedjes die rustig opbouwen, ergens halfweg losbarsten en ten slotte uitmonden in een epische climax. Visions of a Life, Twee Meisjes en In the Flowers, die alle drie al de revue passeerden, horen met wat goede wil in die categorie thuis. En er komen nog veel en veel meer van dat soort nummers aan.

Free Bird is een schoolvoorbeeld. Een hardrocksong uit 1973 (tot dusver het oudste nummer in de lijst, maar dat zal niet lang duren) en volop in de traditie van soortgelijke bands als Deep Purple en Uriah Heep. Met dat verschil dat ik met de rest van het oeuvre van Lynyrd Skynyrd weinig heb of er te weinig van ken.

En mocht de eerste helft van Free Bird ietwat spannender zijn, dan had deze song ongetwijfeld top 50 gescoord, maar de eerste minuten zijn een tikkeltje te kabbelend bij momenten. Een probleem dat ik ook ervaar met Stairway to Heaven, dat als bijkomend euvel heeft dat het gigantisch afgezaagd is.

Maar die wervelende, eindeloze solo's in de laatste vijf minuten (de derde beste ooit volgens Guitar World) maken enorm veel goed. Ik kan een gitaarsolo bijzonder goed smaken op z'n tijd, ook wat dat betreft liggen er nog veel mooie voorbeelden in het verschiet.

Ik heb Lynyrd Skynyrd (wat er nog van over is + aanvulling) een paar jaar geleden nog live gezien, in Hollywood als afsluiter van een congres waar ik als waterstofexpert uitgenodigd was. Nog nooit zoveel volwassen mannen zien huilen bij een concert als tijdens Free Bird toen

En weer drie heel fijne toevoegingen, met LCD Soundsystem en CHVRCHES weer twee heel fijne namen, misschien niet per se met de nummers die ik zelf zou kiezen, maar dat maakt me weinig uit. En dan komt daarna de plaat-met-heerlijke-gitaarsolo van Lynyrd Skynyrd. Héérlijke lijst.

76. LCD Soundsystem - Yeah

2004, VS, electroclash

[76] [64] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://imgproxy.ra.co/_/quality:66/aHR0cHM6Ly9zdGF0aWMucmEuY28vaW1hZ2VzL3Byb2ZpbGVzL2xnL2xjZHNvdW5kc3lzdGVtLmpwZz9kYXRlVXBkYXRlZD0xNTk4MjU1NzI1MDAw

Grappig genoeg is dit het allerlaatste nummer dat ik ontdekte van LCD Soundsystem. Mijn interesse in de legendarische dancepunkers werd gewekt door hun comebackplaat in 2017, de rest van de albums volgden al snel maar deze non-albumsingle (die later op het debuutalbum verscheen als extra track) leerde ik pas een jaar of drie geleden kennen, door op Spotify te snuisteren in hun oeuvre.

Wat een openbaring! Een epos van bijna tien minuten (een van de langste songs in de LCD-wereld) waar je met de minuten meer van gaat bewegen. James Murphy wil met dit lied naar eigen zeggen de geschiedenis van de dancemuziek samenvatten, van Stevie Wonders Superstition in de 70’s tot Daft Punk en The Chemical Brothers in de 90’s. Zo had ik het zelf nog niet bekeken, maar het is een feit dat Yeah begint met funky baslijnen en eindigt met een weergaloos, chaotisch freakslotstuk dat kan wedijveren met het beste wat dancemuziek te bieden heeft.

75. Uriah Heep - July Morning

1971, VS, progrock

RE-ENTRY

[75] [==] [==] [==] [==] [98] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/DkDkFxNYaMkNudvrnATjCa.jpg

Uriah Heep is een van die bands die, net als bijvoorbeeld Deep Purple, Rainbow of Led Zeppelin, schipperen tussen (proto)hardrock en progrock. Bij July Morning voel ik vooral de progvibes. Aan Look at Yourself, het album waarop deze meesterlijke progsong prijkt, heb ik erg vroegere herinneringen. Mijn vader had een exemplaar in de platenkast staan. Toen ik het als klein ukkie in handen kreeg was ik gebiologeerd door het spiegeleffect op de hoes. Wist ik veel dat ik jaren later nog veel meer overdonderd zou worden door de fantastische muziek binnenin.

July Morning is voor Uriah Heep wat Child in Time is voor Deep Purple, Stairway to Heaven voor Led Zeppelin en Stargazer voor Rainbow. En net als bij Yeah van LCD Soundsystem bouwt ook deze July Morning langzaam op, zij het met meer psychedelische dan funky vibes, om de laatste minuten uit te monden in een finale waarin keyboardist Ken Hensley als een bezetene tekeer gaat.

74. Lana Del Rey - Mariners Apartment Complex

2018, VS, dreampop

[74] [63] [82] [87] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.billboard.com/wp-content/uploads/2023/02/feature-lana-del-rey-women-in-music-billboard-2023-bb2-lia-clay-miller-7-1548.jpg

Zit ik hier al dagenlang te verkondigen hoe hard ik ga op epische progtracks, krijg je nu weer een ingetogen, melancholisch popnummer van hare koninklijke hoogheid Lana Del Rey. Zul je altijd zien.

Met Lana heb ik een onstabiele relatie. Op elk van haar albums staan wel een paar toffe singles, maar in hun geheel weten ze mijn aandacht meestal niet vast te houden. Haar zo typerende, lijzige stem werkt voor mij niet altijd even goed.

Tot ze in 2019 plots Normal Fucking Rockwell! dropte. Een meesterwerk met eigenlijk alleen maar hoogtepunten. De aller- allerbijzonderste track van die plaat komt later nog terug in mijn lijst, dat kan ik al verklappen, maar ook deze waanzinnig mooie Mariners Apartment Complex verbaast mij elke keer weer.

Soms vergeet ik hoe goed dit nummer eigenlijk is, maar dat zet ik het weer op en weet Lana na een paar seconden een sfeer neer te zetten die je bij de keel grijpt en niet loslaat. Doe het haar maar na. Die weemoedige gitaaroutro maakt het helemaal af.

73. Het Goede Doel - België

1982, Nederland, new wave

[73] [94] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://cms-assets.nporadio.nl/npoRadio1/image-landscape/_articleHeaderM/Het-goede-doel.png?v=1666364231%2C0.4938%2C0.234

Als 10-, 12-jarige was ik verzot op verzamel-cd’s. Ik had wel een handvol gewone albums liggen (Limp Bizkits Chocolate Starfish, Eminems Marshall Mathers LP, Robbie WIlliams’ Sing When You’re Winning, om er een paar te noemen) maar keek toch vooral uit naar elke nieuwe Hit Club.

Op een dag kwam ik ook in het bezit van deze kekke verzamelaar: België/Nederland: De Grootste Hits. Een hebbeding dat Radio Donna uitbracht naar aanleiding van het EK voetbal in de Lage Landen. Nu stond er best een hoop bagger op die dubbel-cd, vooral dan aan Belgische zijde. B-Boys, Clouseau, k’s Choice, De Kreuners of The Dinky Toys zou ik nooit nog uit vrije wil opleggen. Maar tegelijk leerde ik ook fantastische classics kennen, zoals O La La La (passeerde eerder al in mijn lijst), en op de Nederlandse cd vooral Golden Earring, DJ Jurgen, Doe Maar en ja, natúúrlijk Het Goede Doel.

Dankzij deze cd kwam ik voor het eerst in aanraking met hun evergreen België. Ik was op die leeftijd ook heel erg into geografie, dus die hele opsomming van landen fascineerde me sowieso mateloos. Op geopolitiek vlak biedt het nummer een mooie blik op de tijdgeest. Vandaag is het gelukkig een pak rustiger in Chili en Noord-Ierland, en de U.S.S.S.R bestaat niet meer (zeg het niet te luid tegen Poetin). De puur muzikale genialiteit van België, zoals die verrukkelijke outro en verslavende baslijn, daar kwam ik pas jaren later goed en wel achter.

Never Say Die Onderschat anthem wel van de Kvrkjes

Nooit getwijfeld over België (het enige land waar ik nu naar toe zou willen emigreren)

72. Stevie Wonder - Living for the City

1973, VS, funk soul

RE-ENTRY

[72] [==] [66] [47] [30] [13] [12] [15] [17] [54] [75] [59] [74] [==] [==] [==]
https://songpier.com/wp-content/uploads/2023/06/Stevie-Wonde-Instrument.jpg

Ik kan me nog de plaats en de tijd herinneren waarop ik voor het eerst bewust kennismaakte met Stevie Wonder. Nou ja, ongeveer dan. Het was in 2011, tijdens een citytrip naar Leiden, in La Bota, een restaurantje in een steegja van de universiteitsbuurt. Op zeker ogenblik speelde Isn’t She Lovely er door de boxen en ik werd op slag verliefd op het nummer, waarin Wonder de liefde voor zijn dochter bezingt. Thuisgekomen ging ik meteen in de bibliotheek achter Songs in the Key Life aan (we spreken hier pre-Spotify), en iedereen die dat album ooit hoorde, weet wat een onwaarschijnlijke ervaring die plaat is.

Een nummer van Songs in the Key of Life komt later nog in mijn lijst, maar eerst maar ‘ns genieten van deze iets oudere Living for the City, van op het album Innervisions. Vorig jaar vloog hij na jaren vaste waarde te zijn geweest plots uit mijn lijst, maar dit jaar is ie gewoon netjes terug.

Een paar maanden na die bewuste Leiden-trip bezocht ik met een groep klasgenoten Amsterdam voor een studie-uitstap. Veel gestudeerd werd er niet, want ik herinner me vooral dat ik een paar heel coole platenzaken bezocht en de trein naar huis opstapte met een rugzak vol blind gekochte Stevie Wonder-cd’s (no pun intended). Waarvan achteraf Innervisions de allermooiste bleek.

Hoogtepunt daarop is het broeierige Living for the City, een epische funksoultrack die tegelijk een soort kortverhaal is over een zwarte man die het probeert te maken in New York, maar met vooroordelen en racisme te maken krijgt. Ik krijg hier een bloedhete-zomergevoel bij. Daardoor moet ik ook denken aan de film Do the Right Thing van Spike Lee, die ook over racisme in de grootstad gaat en waarin iedereen het ook steeds te warm heeft. Vette aanrader! Verder niks met Stevie te maken.

Wonder bewijst op Living for the City in elk geval wat voor gigatalent ie is als zanger, muzikant en componist. Wat de goede man, pas 23 in 1973, hier doet met zijn synthesizertjes, is bijna zwarte magie. Zo verduiveld geniaal.

71. Pink Floyd - Time

1973, VK, progrock

[71] [40] [92] [88] [55] [34] [75] [72] [89] [61] [52] [53] [38] [38] [==] [==]
https://magazine-resources.tidal.com/uploads/2023/03/Pink-Floyd-Credit-Hipgnosis-Pink-Floyd-Music-Ltd.-P82F7-Pink-Floyd-Music-Ltd-1-1920x1157.jpeg

Dit is nu al het derde nummer van de laatste zeven dat in 1973 uitkwam. Maar wie ’73 zegt, zegt natuurlijk vooral The Dark Side of the Moon. Een van de meest iconische en best verkochte albums uit de muziekgeschiedenis. Ik las ooit dat de helft van alle Britse gezinnen een exemplaar van TDSOTM in huis zou hebben. Geen idee of dat ook echt klopt, maar ik geloof het graag. Dit was volgens mij ook de enige elpee die zowel mijn vader als mijn moeder in bezit hadden, en dus stond ie dubbel in hun platenkast. Uiteraard heb ik me een van de twee exemplaren onrechtmatig toegeëigend.

Op Time komt voor mij alles samen wat Pink Floyd in z’n geheel en TDSOTM in het bijzonder zo fantastisch maakt. Een intro met wat gekke wekkergeluiden (zoals de geldintro van Money), een mysterieuze spanningsopbouw (Shine on You Crazy Diamond maar dan korter), een emotionele tekst (Wish You Were Here) over het verglijden van de tijd, epische gitaarsolo’s (Comfortably Numb) en naast de PF-mannen ook machtige vrouwenstemmen (The Great Gig in the Sky).

‘Home, home again, I like to be here, when I can’, zingt David Gilmour. Zo herkenbaar. Hoewel ik zoetjesaan richting middelbare leeftijd schuifel en al een (gezins)leven heb opgebouwd, hou ik er toch van om af en toe een dag zorgeloos te verpozen in mijn ouderlijk huis, waar niet zelden Pink Floyd gedraaid wordt.

Overigens ga ik in februari kijken naar The Pink Floyd Experience, een coverband die een show brengt naar aanleiding van 50 jaar TDSOTM (zijn ze wel wat laat mee). Ik kijk er vanzelfsprekend heel hard naar uit.

Recap 80-71:

[80] Danny Brown - Ain’t It Funny
[79] LCD Soundsystem - How Do You Sleep?
[78] Chvrches - Never Say Die
[77] Lynyrd Skynyd - Free Bird
[76] LCD Soundsystem - Yeah
[75] Uriah Heep - July Morning
[74] Lana Del Rey - Mariners Apartment Complex
[73] Het Goede Doel - België
[72] Stevie Wonder - Living for the City
[71] Pink Floyd - Time

[80] [77] [95] [70] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Danny Brown - Ain’t It Funny
[79] [49] [53] [83] [93] [93] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] LCD Soundsystem - How Do You Sleep?
[78] [37] [62] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Chvrches - Never Say Die
[77] [98] [==] [98] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Lynyrd Skynyd - Free Bird
[76] [64] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] LCD Soundsystem - Yeah
[75] [==] [==] [==] [==] [98] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Uriah Heep - July Morning
[74] [63] [82] [87] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Lana Del Rey - Mariners Apartment Complex
[73] [94] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Het Goede Doel - België
[72] [==] [66] [47] [30] [13] [12] [15] [17] [54] [75] [59] [74] [==] [==] [==] Stevie Wonder - Living for the City
[71] [40] [92] [88] [55] [34] [75] [72] [89] [61] [52] [53] [38] [38] [==] [==] Pink Floyd - Time

70. Talk Talk - Living in Another World

1986, VK, artpop

[70] [93] [52] [41] [32] [30] [26] [24] [46] [15] [22] [32] [39] [37] [44] [39]
https://www.rollingstone.de/wp-content/uploads/2019/02/26/09/mark-hollis-talk-talk.jpg

Living in Another World is, zoals Like a Rolling Stone en Summer of 69, een nummer dat meteen begint met een luide klop. Je bent gelijk wakker geschud en klaar voor een duizelingwekkende rit. The Colour of Spring is al jarenlang een van mijn favoriete albums, en Living in Another World is daarop het nummer met de meeste tempo en pit. Het orgelpunt.

Mark Hollis klinkt alsof hij wordt achternagezeten door een stel wilde honden. Iemand vergeleek het nummer ooit met de bekende trappen van Escher. “Help me, find a way through this maze.” Ik zou wel willen, Mark, maar ik word gewoon meegezogen in je trip. De orgels en mondharmonica’s vliegen je om de oren en de windmachine in de videoclip (die jammer genoeg veel korter is dan de studioversie) draait overuren. Er gebeurt zoveel tegelijk en het geluid dat Talk Talk in deze song produceert klinkt voller dan ooit. Ook na minstens honderd luisterbeurten krijg ik er niet genoeg van.

Talk Talk is voor mij de ultieme 80’s band. Opgericht in ‘81, gestopt in ‘91, nadien nooit nog wat van gehoord. In die tien jaar en vijf albums verkenden ze alle hoeken van de popmuziek: van new romantics en synthpop over new wave tot postrock. Daardoor raak je nooit uitgeluisterd op die nochtans vrij beperkte catalogus.

Ook een concert van TT moet een heuse ervaring geweest zijn, getuige hun fantastische liveplaat London 1986. Jammer genoeg gaan we het nooit nog kunnen meemaken. Hollis trok zich na verloop van tijd terug in het verborgene en overleed begin 2019. Ik schreef er toen deze blogpost over.

Living in Another World is trouwens een van de weinige nummers in mijn top 100 die in elk van de 16 edities meededen. Zo zijn er nog maar zes in totaal. De andere vijf staan weliswaar een pak hoger.

69. Tori Amos - Winter

1992, VS, singer-songwriter

RE-ENTRY

[69] [==] [60] [==] [99] [91] [82] [43] [30] [83] [86] [==] [==] [==] [==] [==]
https://usrockermusic.com/wp-content/uploads/2022/07/Tori-Amos-Ocean-To-Ocean-Photos-by-Julie-Ann-Shaw-..jpg

Al een paar jaar in de lijst, dan weer eruit, dan weer in, dan uit, nu weer in. When you gonna make up your mind, Tori?

Sommige nummers zijn zo pakkend dat ze fysiek je adem doen stokken. Winter is er zo eentje. In deze emotioneel beladen en melancholische pianoballad over haar jeugd, ouderlijke steun en de tijd die te snel voorbij gaat (zie ook Time van Pink Floyd), trekt Tori Amos ook vocaal alle registers open.

Deze song raakt bij mij gewoon een heel gevoelige snaar, zoals maar weinig liedjes dat kunnen. “I hear a voice you must learn to stand up, for yourself cause I can't always be around.” Hou op met me! I’m not crying, you’re crying.

En hoewel Amos verre van mijn favoriete artiest is - de meeste van haar platen boeien mij niet erg - komt er later in de lijst toch nóg een fenomenaal Tori-nummer.

Wooow, allemaal meesterwerken achter elkaar sinds July Morning. Zieke updates, bro!

De mooiste emotionele drakentekst is sowieso voor onze Tori

68. The Afghan Whigs - Debonair

1993, VS, grunge

[68] [50] [26] [13] [07] [17] [85] [29] [12] [20] [43] [39] [91] [==] [==] [==]
https://www.livestreammagazine.nl/wp-content/uploads/2017/07/Afghan-whigs.jpg

Jaren geleden was grunge mijn favoriete muziekgenre. Even Flow van Pearl Jam stond in de beginjaren van mijn toplijst in de top 10, en nog vroeger, toen ik eerder sporadisch lijstjes dropte, scoorden ook Alive, Black en wat Nirvana-spul opvallend goed.

In de loop der jaren is mijn interesse in die bands sterk afgenomen, maar zo rond 2012 ontdekte ik The Afghan Whigs. En tot op vandaag blijf ik hen wél regelmatig draaien, vooral dan het waanzinnige album Gentlemen. De bas- en gitaarriffs op bijvoorbeeld What Jail Is Like, deze Debonair of de titelsong zijn genadeloos hard en Greg Dulli is vocaal in topvorm.

Met name Debonair is altijd mijn favoriet geweest. Ooit schurkte ie zelfs tegen mijn top 5 aller tijden aan. Passie, angst, urgentie en melancholie samengebald in vier minuten. Who the hell is Kurt Cobain?

67. King Crimson - The Court of the Crimson King

1969, VK, progrock

RE-ENTRY

[67] [==] [==] [79] [71] [52] [99] [==] [56] [99] [==] [70] [47] [==] [==] [==]
https://media.pitchfork.com/photos/5d0aa73a4b0a62084982689c/16:9/w_2752,h_1548,c_limit/King-Crimson.jpg

Ik heb nooit gerebelleerd. Het dichtste dat ik in mijn leven ben gekomen bij rebelleren, is als 17-jarige de hoes van In the Court of the Crimson King gebruiken als bladwijzer in mijn schoolagenda. Fuck authority! Ik was volledig bezeten door die cover van een bezeten, door doodsangsten getekend gezicht. Als je de lp- of cd-hoes uitklapte, bleek de tekening nog veel groter te zijn.

In the Court of the Crimson King – het volledig album, dan – is een legendarisch meesterwerk. Dat zal geen enkele weldenkende progrockfan ontkennen. Het eerste en wellicht ook beste album van King Crimson, al komen Red en Discipline, dat een heel andere muzikale richting inslaat, dicht in de buurt voor mij. Opener 21st Century Schizoid Man (nog op komst!) en de afsluitende The Court of the Crimson King (zonder 'In'), zijn overduidelijk mijn favorieten.

Het epische The Court: met dat fantastische terugkerende thema aan het begin aan het einde, en het instrumentale, psychedelisch getinte middenstuk. Het is onmogelijk om niet in de ban te raken van dit nummer. Na twee jaar afwezigheid - weer zo'n song die even vaak wel als niet de top 100 haalt - keert ie eindelijk terug in de lijst. Dat is tegelijk een mooi eerbetoon aan Peter Sinfield, mede-oprichter en songwriter van King Crimson, die vorige week jammer genoeg overleed.

66. Refused - New Noise

1998, Zweden, hardcore punk

[66] [73] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRreFCgrVt8VzOJZCsvxvxs1eIW_D34BsdouKXFT1SOwXllL2m2wJTsC4p8Yf8aLTo6TZ0mskro971lrU0fNOXHmVBakhyy6HwWh3Q8VwrRtd0h5sJMjTBxEjZwGw8rSLsO7lIG218Avth/s1600/Refused+band+2.jpg

CAN I SCREAM? Hier is een flinke shout-out op z’n plaats naar ArthurDZ (MSN-naam hardcoreloverke93), zonder wie ik het album The Shape of Punk to Come en dus New Noise misschien nog altijd niet zou kennen. Het is al erg genoeg dat ik de eerste dertig jaar van mijn leven zonder de muziek van deze Zweedse punklegendes moest overleven. Dit is eigenlijk echt muziek die je op je 15e of 16e moet ontdekken.

Vooral New Noise is een energiebom die zijn weerga niet kent (behalve misschien bij Rage Against the Machine?). Mijn liefde voor het nummer werd onlangs nog aangescherpt toen ik The Bear bekeek, waar New Noise op verschillende momenten op heel coole manieren gebruikt wordt. De reeks heeft tout court een erg interessante soundtrack.

Onlangs liet Refused weten dat ze er volgend jaar, na nog een laatste reeks Noord-Amerikaanse shows, definitief de brui aan geven. Daar gaat onze kans om de band ooit zelf nog mee te maken.

65. Little Simz - Venom

2019, VK, conscious hiphop

[65] [56] [93] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://i.guim.co.uk/img/media/b63520ae93abe148bf315f7573956b255d9d80b5/0_848_2640_1584/master/2640.jpg?width=1200&quality=85&auto=format&fit=max&s=98940149f0d965e7b7231698ce350998

Eeeeeeeindelijk! Stoelen en tafels aan de kant. Simbi. In. Da. House. Mijn favoriete creatieve brein van de afgelopen jaren, met haar eerste van een stuk of drie noteringen in de lijst. Twee jaar voordat ze haar magnum opus Sometimes I Might Be Introvert uitbracht, liet Little Simz al Grey Area los op de wereld: een bruisende hiphopplaat met een enorme ideeëndichtheid (een term die ik bruikleen van Omsk’s A Piece of Strange-recensie), die overstroomt van belofte en originaliteit.

Venom is wellicht Simbi’s meest dreigende nummer, met die opborrelende strijkers, nerveuze percussie en uiteraard vooral haar eigen, onnavolgbare raps. "They would never wanna admit I'm the best here /
From the mere fact that I've got ovaries." Eierstokken of niet, je bent wél de beste hoor.

Twee jaar geleden tijdens haar show in de Trix - een van de beste concerten die ik ooit heb beleefd - wist ze het publiek he-le-maal gek te maken met Venom, door de boel stil te leggen na de eerste strofe en de spanningsboog opnieuw te laten beginnen. De uiteindelijke climax kwam daardoor des te harder binnen. Perfomertje hoor, die Simbi. Gaan we nog van horen.

64. Wolf Alice - Don’t Delete the Kisses

2017, VK, dreampop

[64] [95] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.npr.org/assets/img/2015/04/16/wolf-alice---jordan-curtis-hughes---general-4-3a57189c347ff62ef48f349066d8963b47bfbe9d.jpg?s=1100&c=85&f=jpeg

Daar zul je voor de tweede en laatste keer Wolf Alice hebben, uiteraard met Don’t Delete the Kisses, fanfavoriet én hun signature song. Live gegarandeerd een hoogtepunt. De supersympathieke Britten behaalden hiermee al de finale van de Witte Trui op MuMe en eindigden 3e in Song van het Jaar 2017 (vlak voor How Do You Sleep?, die hier ook al de revue passeerde).

Don’t Delete the Kisses is typisch zo’n nummer dat geleidelijk aan onder je huid kruipt - een groeier, in het vakjargon - met die fluisterachtige strofes en de begeleidende synths die steeds luider en voller klinken. Fantastisch hoe er rond minuut 3:55 nog een extra laag wordt toegevoegd, kippenvelmomentje.

Over Don’t Delete the Kisses vertelde zangeres Ellie Rowsell ooit aan NME: “I kind of wanted to make one of those head out the window on a long drive tunes. And I wanted to try my hand at like a hold-nothing-back love song.” 200 procent geslaagd in beide opzetten.

63. Portishead - Machine Gun

2008, VK, electro industrial

[63] [27] [16] [10] [16] [45] [30] [41] [32] [90] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e5/Portishead_-_Primavera_Sound_2008.jpg

De verse winnaar van de Portishead Artiesten KO! Dit is ongetwijfeld het meest klinische nummer dat ik ken, niet alleen van Portishead, maar over alle bands heen. Machine Gun lijkt een soundtrack voor een soort kille, Saw-achtige horrorthriller in de kelders van een verlaten ziekenhuis. Eigenlijk alles waar mijn hart sneller van gaat kloppen.

Ondanks de koele, kale productie, is Machine Gun allesbehalve saai en eentonig. Subtiel worden laagjes toegevoegd, een beetje voorbij halfweg verandert de sound helemaal en naar het einde toe lijkt het haast Aphex Twin op Xanax. De ijle stem van Beth Gibbons past natuurlijk perfect bij de rest van het lied.

Ik herinner me nog dat Third, het derde en comebackalbum van Portishead, in 2008 uitkwam en meteen terecht vol lof onthaald werd. Knap hoe een band die zo al niet veel produceert, na ruim tien jaar radiostilte boven water komt met zo’n mokerslag van een plaat. That you, Tool? In hetzelfde jaar kwam Chinese Democracy van Guns N’ Roses uit, maar da’s toch net een ander verhaal.

Ik kocht de cd van Third in 2011 in een stoffig platenzaakje in Barcelona, in een zijstraat van de Ramblas. En zo kwam het dat ik tijdens een hittegolf in een van de zwoelste steden van Zuid-Europa ronddwaalde met deze ijskoude, donkere pokkeherrie in mijn oren.

Je bent wel trendsetter met Het Goede Doel in je lijst

Verder lekker divers lijstje, van King Crimson naar Refused naar Simbi

62. Susanne Sundfør - Undercover

2017, Noorwegen, chamber pop

NIEUW
https://blezt.no/wp-content/uploads/2024/09/2024-09-06-Susanne-Sundfor-2.jpg

Wederom Susanne Sundfør. Driemaal is scheepsrecht. Deze keer niet met een samenwerking met Röyksopp of een nummer van Ten Love Songs, maar met een van haar recentere, meer verstilde pianopopsongs. Niet mijn favoriete periode uit haar carrière, ik hou meer van de bombastische kant, maar Undercover hakt er wel enorm in.

Geweldig hoe ze, alweer met die fabelachtige stem, gedurende enkele minuten de spanning opdrijft tot ze je uit het lood staat met meedogenloze uithalen. Ik val in herhaling, maar er is geen stem in de popmuziek die ik liever hoor dan die van Susanne Sundfør.

Undercover was na die eerste schokgolf weer een tijdje van mijn radar verdwenen, maar na een herbeluistering van Music for People in Trouble eerder dit jaar (voor zaafs Album van het jaar top 15-topic, besefte ik dat een plek in mijn top 100 de enige juiste stap was.

61. Danger Mouse & Black Thought feat. Michael Kiwanuka - Aquamarine

2022, VS en VK, conscious hiphop

NIEUW
https://s3.us-east-2.amazonaws.com/images.marvin.com.mx/2022/10/danger-mouse-black-thought-cheat-codes-the-roots-gnarls-barkley-broken-bells.jpg

De recentste song in de top 100 (twee maanden jonger dan een nummer dat nog een paar plekken hoger staat). Ik kan me dus nog vers herinneren hoe Danger Mouse en Black Thought twee jaar terug Cheat Codes dropten, een verrassend en gevarieerd album vol hiphopparels.

Deze samenwerking met Michael Kiwanuka stak er al gauw met kop en schouders bovenuit. “Aquamarine heeft maandwinnaarvibes als geen ander”, sprak hoi123 destijds in Song van het Jaar 2022. Profetische woorden, want het nummer zou die maand ook met gemak winnen.

Aquamarine is een gigantisch verslavende hiphoptrack met een dikke soulsaus eroverheen, niet het minst dankzij Kiwanuka’s bijdrage in het refrein. Ik hou vooral van het contrast tussen Kiwanuka’s rustige stem die zingt hoe alles naar de kloten gaat, en Black Thoughts vinnige raps, die eruit stromen alsof het ‘m geen enkele moeite kost. Zoals Usain Bolt een 100 meter in 9’58” er gemakkelijk laat uitzien.

De briljante lyrics refereren naar geschiedenis, cultuur en religie en zouden zomaar gedoceerd kunnen worden aan de UGent. “To World War 3 from the treaty signed in Geneva, the biology teacher said we used to be amoebas, the neighborhood preacher said we emerged from the ether, we converge from urethra and struck gold, eureka.” Wereldklasse. De productie van Danger Mouse is de kers op de taart en tilt de song echt naar een sterrenniveau.

Recap 70-61:

[70] Talk Talk - Living in Another World
[69] Tori Amos - Winter
[68] The Afghan Whigs - Debonair
[67] King Crimson - The Court of the Crimson King
[66] Refused - New Noise
[65] Little Simz - Venom
[64] Wolf Alice - Don’t Delete the Kisses
[63] Portishead - Machine Gun
[62] Susanne Sundfør - Undercover
[61] Danger Mouse & Black Thought feat. Michael Kiwanuka - Aquamarine

[70] [93] [52] [41] [32] [30] [26] [24] [46] [15] [22] [32] [39] [37] [44] [39] Talk Talk - Living in Another World
[69] [==] [60] [==] [99] [91] [82] [43] [30] [83] [86] [==] [==] [==] [==] [==] Tori Amos - Winter
[68] [50] [26] [13] [07] [17] [85] [29] [12] [20] [43] [39] [91] [==] [==] [==] The Afghan Whigs - Debonair
[67] [==] [==] [79] [71] [52] [99] [==] [56] [99] [==] [70] [47] [==] [==] [==] King Crimson - The Court of the Crimson King
[66] [73] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Refused - New Noise
[65] [56] [93] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Little Simz - Venom
[64] [95] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Wolf Alice - Don’t Delete the Kisses
[63] [27] [16] [10] [16] [45] [30] [41] [32] [90] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Portishead - Machine Gun
[62] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Susanne Sundfør - Undercover
[61] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Danger Mouse & Black Thought feat. Michael Kiwanuka - Aquamarine

Aquamarine. Debonair. DDTK. Strakke plasser alert.

60. Grimes - Flesh without Blood

2015, Canada, electropop

[60] [20] [36] [60] [46] [78] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://assets.teenvogue.com/photos/56e1913ad43380dd4316e5a0/16:9/w_2560%2Cc_limit/grimes-cover-hero-new.jpg

Soms heb je van die nummers waar je bij de eerste luisterbeurt verliefd op wordt. Flesh without Blood was er voor mijn zo een. Ergens eind 2015 hoorde ik het voor het eerst en ik wist onmiddellijk met zekerheid dat het een blijver zou worden. Dit is misschien ook het meest radiovriendelijke nummer van miss Grimes, al kan ik haar andere werk zeker ook smaken.

Alleen al voor de volmaakte productie verdient Flesh without Blood een plek bij de beste 100. Er gebeurt zoveel tegelijk waardoor je de song nooit moe wordt en telkens weer nieuwe franjes ontdekt. Ook de videoclip, waarin Grimes naar eigen zeggen verschijnt als een AI-versie van Marie Antoinette, blijft me na minstens twintig kijkbeurten boeien (check zeker ook de clip van Kill V. Maim. Een soort dystopische undergroundversie van Flesh without Blood). Rococo meets pop art. Zo speels, kleurrijk, quirky en geschift vind je ze nergens anders.

Claire Boucher zelf is ook totaal mesjogge. Haar shows zijn een en al chaos en nervositeit - heb ze ‘n keertje gezien in de AB - en ze was natuurlijk ook een tijdlang samen met die megalomane creep van ’n Elon Musk (ze noemden hun kind X Æ A-Xii). Maar een beetje artiest heeft altijd een hoek af, niet?