Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
10
geplaatst: 4 november 2024, 19:06 uur
97. The Strokes - Hard to Explain
2001, VS, post-punk
[97] [82] [69] [==] [==] [==] [76] [68] [44] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lh3.googleusercontent.com/QdxnTbXnfk-f0uP-7x9q2uYEkwNDLvDsEd7ViMBxB1jEIudgCUkxI7YGnZlL_IPdVRlgbOa1Mc4r6w=w2880-h1200-p-l90-rj
Er zijn zo van die albums die in hun geheel tot het beste behoren wat ooit gemaakt werd, maar waarvan de nummers losstaand net iets minder impact hebben. Het belangrijkste voorbeeld is voor mij From the Lions Mouth van The Sound. Al sinds mensenheugenis mijn nummer 1 wat albums betreft, maar in deze top 100 zul je geen The Sound aantreffen. Lange tijd gold hetzelfde voor Is This It van The Strokes. Zonder meer een van dé platen van de 21e eeuw, maar zonder duidelijke individuele uitschieters.
Enter Hard to Explain, die nu in totaal toch al voor de zesde keer in de top 100 prijkt. Eigenlijk maken deze drieënhalve minuten duidelijk wat Is This It?, en bij uitbreiding die hele Strokes zo fantastisch maakt. Die melancholieke retrosound, met Julian Casablancas’ lijzige vocals eroverheen gestrooid.
Bijna eigenhandig reanimeerde The Strokes op die manier kort na de millenniumwissel het post-punkgenre en overgoten ze het met een vleugje fils-à-papa. Ze zorgden op hun beurt voor het ontstaan van bands als Fontaines D.C - waarvoor eeuwige dank.
Zelf denk ik bij Hard to Explain vooral aan die keer in de zomer van 2005 of 2006 dat ik, onder begeleiding van mijn cd van Is This It, een put van twee meter diep en breed graafde in de tuin (geen grap). Daar wil ik verder niets over kwijt, de zaak is nog niet verjaard.
Live is het tegenwoordig een pak minder goed gesteld met The Strokes, en dat heeft alles te maken met Casablancas. Twee jaar geleden strompelde hij een half uur te laat dronken of stoned of allebei het hoofdpodium van Best Kept Secret op. Dat er toch nog een aanvaardbare show volgde (mét Hard to Explain in de setlist, en Reptilia als absolute hoogtepunt voor mij), zegt alles over het aangeboren talent van hemzelf, en vooral ook van de andere bandleden.
2001, VS, post-punk
[97] [82] [69] [==] [==] [==] [76] [68] [44] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://lh3.googleusercontent.com/QdxnTbXnfk-f0uP-7x9q2uYEkwNDLvDsEd7ViMBxB1jEIudgCUkxI7YGnZlL_IPdVRlgbOa1Mc4r6w=w2880-h1200-p-l90-rj
Er zijn zo van die albums die in hun geheel tot het beste behoren wat ooit gemaakt werd, maar waarvan de nummers losstaand net iets minder impact hebben. Het belangrijkste voorbeeld is voor mij From the Lions Mouth van The Sound. Al sinds mensenheugenis mijn nummer 1 wat albums betreft, maar in deze top 100 zul je geen The Sound aantreffen. Lange tijd gold hetzelfde voor Is This It van The Strokes. Zonder meer een van dé platen van de 21e eeuw, maar zonder duidelijke individuele uitschieters.
Enter Hard to Explain, die nu in totaal toch al voor de zesde keer in de top 100 prijkt. Eigenlijk maken deze drieënhalve minuten duidelijk wat Is This It?, en bij uitbreiding die hele Strokes zo fantastisch maakt. Die melancholieke retrosound, met Julian Casablancas’ lijzige vocals eroverheen gestrooid.
Bijna eigenhandig reanimeerde The Strokes op die manier kort na de millenniumwissel het post-punkgenre en overgoten ze het met een vleugje fils-à-papa. Ze zorgden op hun beurt voor het ontstaan van bands als Fontaines D.C - waarvoor eeuwige dank.
Zelf denk ik bij Hard to Explain vooral aan die keer in de zomer van 2005 of 2006 dat ik, onder begeleiding van mijn cd van Is This It, een put van twee meter diep en breed graafde in de tuin (geen grap). Daar wil ik verder niets over kwijt, de zaak is nog niet verjaard.
Live is het tegenwoordig een pak minder goed gesteld met The Strokes, en dat heeft alles te maken met Casablancas. Twee jaar geleden strompelde hij een half uur te laat dronken of stoned of allebei het hoofdpodium van Best Kept Secret op. Dat er toch nog een aanvaardbare show volgde (mét Hard to Explain in de setlist, en Reptilia als absolute hoogtepunt voor mij), zegt alles over het aangeboren talent van hemzelf, en vooral ook van de andere bandleden.
1
geplaatst: 4 november 2024, 19:12 uur
Ik kom Arno vaak wel tegen op deze site (mag ook wel met zo'n avatar), maar gek genoeg heb ik niet echt een goed idee hoe onze smaken op elkaar zijn afgestemd. Dat gaat nu wellicht blijken.
1
geplaatst: 4 november 2024, 19:34 uur
Kijk, nog een lijst waar ik naar uitkijk 
Al hoop ik dat het GnR-gehalte tot een minimum beperkt blijft
Al hoop ik dat het GnR-gehalte tot een minimum beperkt blijft
0
geplaatst: 4 november 2024, 20:07 uur
Ik bedoelde GnR, maar zelfs mijn autocorrect krijgt dat niet uit zijn vingers
0
geplaatst: 4 november 2024, 20:20 uur
Titmeister schreef:
Ik bedoelde GnR, maar zelfs mijn autocorrect krijgt dat niet uit zijn vingers
Oowwwww. Ik kan niks beloven. (quote)
Ik bedoelde GnR, maar zelfs mijn autocorrect krijgt dat niet uit zijn vingers
8
geplaatst: 5 november 2024, 16:38 uur
96. Eefje de Visser - Bitterzoet
2019, Nederland, alt-pop
[96] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.hetpodium.nl/e8f6a028-e2a2-476c-addb-e45a87244852.jpg?crop=2048,640,0,188&width=1920
Jaah hoor, daar komen we Eefje al tegen. Je weet toch zeker dat die MuMe-bubbel bijna barst, dan? Op het album Bitterzoet wist Eefje haar unieke, sfeervolle, mysterieuze electropopsound, die ze introduceerde op Nachtlicht, helemaal te perfectioneren. Met haar voor sommigen onverstaanbare gemompel bewijst ze bovendien dat het begrip ‘Nederlandstalig’ best rekbaar is (en met haar adres in Gent blijkt de nationaliteit ‘Nederlands’ ook onbetrouwbaar). Is een taal dan toch geen genre?
Alle gekheid op een stokje: alles klopt op het album en de track Bitterzoet (en dan is het nog niet eens haar beste). Ook de choreografieën zijn, zowel in de clip als live, om duimen en vingers af te likken. Zo blij dat ik nog net de allerlaatste gig van Eefjes Bitterzoet-tour kon meepikken, eind 2022 in de AB - nadat de show drie keer werd uitgesteld door corona. Een onvergetelijke avond, die zelfs onverwacht een mini-MuMe-meet werd.
Fantastische herinneringen, die mijn waardering voor de artiest Eefje de Visser alleen maar deden stijgen.
2019, Nederland, alt-pop
[96] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://media.hetpodium.nl/e8f6a028-e2a2-476c-addb-e45a87244852.jpg?crop=2048,640,0,188&width=1920
Jaah hoor, daar komen we Eefje al tegen. Je weet toch zeker dat die MuMe-bubbel bijna barst, dan? Op het album Bitterzoet wist Eefje haar unieke, sfeervolle, mysterieuze electropopsound, die ze introduceerde op Nachtlicht, helemaal te perfectioneren. Met haar voor sommigen onverstaanbare gemompel bewijst ze bovendien dat het begrip ‘Nederlandstalig’ best rekbaar is (en met haar adres in Gent blijkt de nationaliteit ‘Nederlands’ ook onbetrouwbaar). Is een taal dan toch geen genre?
Alle gekheid op een stokje: alles klopt op het album en de track Bitterzoet (en dan is het nog niet eens haar beste). Ook de choreografieën zijn, zowel in de clip als live, om duimen en vingers af te likken. Zo blij dat ik nog net de allerlaatste gig van Eefjes Bitterzoet-tour kon meepikken, eind 2022 in de AB - nadat de show drie keer werd uitgesteld door corona. Een onvergetelijke avond, die zelfs onverwacht een mini-MuMe-meet werd.
Fantastische herinneringen, die mijn waardering voor de artiest Eefje de Visser alleen maar deden stijgen.
11
geplaatst: 5 november 2024, 19:31 uur
95. T.C. Matic - O La La La
1981, België, new wave
RE-ENTRY
[95] [==] [==] [==] [==] [68] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://static.standaard.be/Assets/Images_Upload/2019/02/26/b57eb196-3919-11e9-ac6a-c7418292e706.jpg?width=1024&format=jpg
Of ik genoemd ben naar de zanger van deze legendarische Belgische rockband? Het antwoord op die vraag ligt ergens in het midden. Nee, ik ben niet letterlijk genoemd naar Arno Hintjens, maar zonder zijn bestaan had ik wellicht ook anders geheten (mijn ouders zijn fan van ‘s mans werk).
Hoe dan ook is het geen schande om dezelfde naam te dragen als dit icoon van de Belgische muziekgeschiedenis. Zijn solowerk boeit me niet altijd even hard, maar wat T.C. Matic op de wereld gespuid heeft, is something else. Qua urgentie en energie kan er weinig tippen aan songs als O La La La en L’Union Fait la Force. De grandioze wijze waarop Jean-Marie Aerts zijn gitaar mismeestert, kent z’n gelijke niet. En eigenlijk herdefinieerde Arno zelf het woord ‘zingen’ ook gewoon.
Ik heb ‘m toch twee maal live aan het werk gezien, al kan ik me er niet zoveel meer van herinneren - de laatste keer was in 2007. Om T.C. Matic meegemaakt te hebben, ben ik dan weer een generatie te laat geboren. Misschien maar best ook, want de intensiteit van hun shows had ik ongetwijfeld niet overleefd.
Arno zelf en bij uitbreiding het gros van de T.C.-bandleden zijn niet meer onder ons, maar dankzij O La La La zitten ze met recht en reden gebeiteld in het collectieve geheugen van de Belgen.
1981, België, new wave
RE-ENTRY
[95] [==] [==] [==] [==] [68] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://static.standaard.be/Assets/Images_Upload/2019/02/26/b57eb196-3919-11e9-ac6a-c7418292e706.jpg?width=1024&format=jpg
Of ik genoemd ben naar de zanger van deze legendarische Belgische rockband? Het antwoord op die vraag ligt ergens in het midden. Nee, ik ben niet letterlijk genoemd naar Arno Hintjens, maar zonder zijn bestaan had ik wellicht ook anders geheten (mijn ouders zijn fan van ‘s mans werk).
Hoe dan ook is het geen schande om dezelfde naam te dragen als dit icoon van de Belgische muziekgeschiedenis. Zijn solowerk boeit me niet altijd even hard, maar wat T.C. Matic op de wereld gespuid heeft, is something else. Qua urgentie en energie kan er weinig tippen aan songs als O La La La en L’Union Fait la Force. De grandioze wijze waarop Jean-Marie Aerts zijn gitaar mismeestert, kent z’n gelijke niet. En eigenlijk herdefinieerde Arno zelf het woord ‘zingen’ ook gewoon.
Ik heb ‘m toch twee maal live aan het werk gezien, al kan ik me er niet zoveel meer van herinneren - de laatste keer was in 2007. Om T.C. Matic meegemaakt te hebben, ben ik dan weer een generatie te laat geboren. Misschien maar best ook, want de intensiteit van hun shows had ik ongetwijfeld niet overleefd.
Arno zelf en bij uitbreiding het gros van de T.C.-bandleden zijn niet meer onder ons, maar dankzij O La La La zitten ze met recht en reden gebeiteld in het collectieve geheugen van de Belgen.
9
geplaatst: 6 november 2024, 12:50 uur
94. The Veronicas - Untouched
2007, Australië, electropop
[94] [58] [32] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://d35kvm5iuwjt9t.cloudfront.net/dbimages/sfx251486.jpg
De release van dit nummer, eind 2007, is blijkbaar volledig aan mij voorbijgegaan. Weinig verbazend, want ik zat toen volop in mijn popmuziek-is-slechtperiode (een tijdperk dat grofweg van 2005 tot 2013 duurde, zo lang als twee wereldoorlogen samen).
De manier waarop Untouched jaren later dan toch op mijn radar verscheen, is nog gekker. In de zomer van 2021 was er in Vlaanderen geen ontkomen aan de superhit Vuurwerk van Camille, een product uit de stal van Regi Penxten. Hoewel hij overduidelijk inspiratie haalde bij klassiekers als Maniac van Michael Sembello en de strijkers van deze Untouched, beweert ie toch bij hoog en laag dat elke gelijkenis berust op louter toeval. You are fake news, Regi! Geef gewoon toe dat je de mosterd haalde uit Australië om een bijna net zo lekkere banger te creëren - want dat ís Vuurwerk natuurlijk.
Untouched zit echt knap in elkaar, benadert als popsong de perfectie. Dat samenspel tussen de strijkers en de elektrische gitaren. Die spiegelgladde productie. De stotterachtige lyrics waarmee de tweeling leentjebuur lijkt te spelen bij My Generation van The Who. Misschien is Untouched wel de My Generation van mijn generatie. Of is dat vloeken in de boomerkerk?
2007, Australië, electropop
[94] [58] [32] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://d35kvm5iuwjt9t.cloudfront.net/dbimages/sfx251486.jpg
De release van dit nummer, eind 2007, is blijkbaar volledig aan mij voorbijgegaan. Weinig verbazend, want ik zat toen volop in mijn popmuziek-is-slechtperiode (een tijdperk dat grofweg van 2005 tot 2013 duurde, zo lang als twee wereldoorlogen samen).
De manier waarop Untouched jaren later dan toch op mijn radar verscheen, is nog gekker. In de zomer van 2021 was er in Vlaanderen geen ontkomen aan de superhit Vuurwerk van Camille, een product uit de stal van Regi Penxten. Hoewel hij overduidelijk inspiratie haalde bij klassiekers als Maniac van Michael Sembello en de strijkers van deze Untouched, beweert ie toch bij hoog en laag dat elke gelijkenis berust op louter toeval. You are fake news, Regi! Geef gewoon toe dat je de mosterd haalde uit Australië om een bijna net zo lekkere banger te creëren - want dat ís Vuurwerk natuurlijk.
Untouched zit echt knap in elkaar, benadert als popsong de perfectie. Dat samenspel tussen de strijkers en de elektrische gitaren. Die spiegelgladde productie. De stotterachtige lyrics waarmee de tweeling leentjebuur lijkt te spelen bij My Generation van The Who. Misschien is Untouched wel de My Generation van mijn generatie. Of is dat vloeken in de boomerkerk?
1
geplaatst: 6 november 2024, 15:59 uur
Veronicas Godinnen
Veel naar geluisterd ten tijde van de eerste twee albumreleases
Tegenwoordig ook gewoon genoteerd in de Kink 1500 op #1432
Poptimism galore
Veel naar geluisterd ten tijde van de eerste twee albumreleases
Tegenwoordig ook gewoon genoteerd in de Kink 1500 op #1432
Poptimism galore
1
geplaatst: 6 november 2024, 16:06 uur
Arno schreef:
Zo blij dat ik nog net de allerlaatste gig van Eefjes Bitterzoet-tour kon meepikken, eind 2022 in de AB - nadat de show drie keer werd uitgesteld door corona. Een onvergetelijke avond, die zelfs onverwacht een mini-MuMe-meet werd. Fantastische herinneringen, die mijn waardering voor de artiest Eefje de Visser alleen maar deden stijgen.
Zo blij dat ik nog net de allerlaatste gig van Eefjes Bitterzoet-tour kon meepikken, eind 2022 in de AB - nadat de show drie keer werd uitgesteld door corona. Een onvergetelijke avond, die zelfs onverwacht een mini-MuMe-meet werd.
Fantastische herinneringen, die mijn waardering voor de artiest Eefje de Visser alleen maar deden stijgen. Wordt ook helemaal warm als ik aan die avond terugdenk. Een van de beste AB-passages ooit
3
geplaatst: 6 november 2024, 18:45 uur
93. Doja Cat - Get Into It (Yuh)
2021, VS, pop rap
[93] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.popdust.com/wp-content/uploads/2024/08/origin-2.webp
Hé, daar zul je gerres favoriete ordinaire, vuilbekkende popster hebben. Nou denk ik inderdaad niet dat Get Into It (Yuh) de parental advisory-test zou doorstaan. Wat dat betreft heb je natuurlijk overschot van gelijk. Met z’n lekker TikTok-vriendelijke 2:19 is dit misschien ook het kortste nummer uit de top 100, maar pin me er niet op vast.
De r&b’ster haalt werkelijk alles uit de kast en steekt zo in deze beknopte ode aan Nick Minaj (‘Thank you, Nicki, I love you’) meer vuur, power en urgentie dan veel van haar genregenoten in een hele carrière. Haar rhymes gaan zo snoeihard dat ze even de pedalen lijkt te verliezen rond minuut 1:30, maar één welgemikte, Starburster-waardige ademteug trekt alles weer recht. Haar hese stem, alsof ze een hele nacht heeft lopen schreeuwen in de club, maakt deze track alleen maar intenser.
De video knipoogt dan weer naar de Destiny’s Child-achtige power-r&b-clips van rond de eeuwwisseling. Alsof dat alles nog niet genoeg is om Doja’s plekje in mijn top 100 te rechtvaardigen: Get Into It (Yuh) was ook Charli XCX’s faffie van 2021.
2021, VS, pop rap
[93] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.popdust.com/wp-content/uploads/2024/08/origin-2.webp
Hé, daar zul je gerres favoriete ordinaire, vuilbekkende popster hebben. Nou denk ik inderdaad niet dat Get Into It (Yuh) de parental advisory-test zou doorstaan. Wat dat betreft heb je natuurlijk overschot van gelijk. Met z’n lekker TikTok-vriendelijke 2:19 is dit misschien ook het kortste nummer uit de top 100, maar pin me er niet op vast.
De r&b’ster haalt werkelijk alles uit de kast en steekt zo in deze beknopte ode aan Nick Minaj (‘Thank you, Nicki, I love you’) meer vuur, power en urgentie dan veel van haar genregenoten in een hele carrière. Haar rhymes gaan zo snoeihard dat ze even de pedalen lijkt te verliezen rond minuut 1:30, maar één welgemikte, Starburster-waardige ademteug trekt alles weer recht. Haar hese stem, alsof ze een hele nacht heeft lopen schreeuwen in de club, maakt deze track alleen maar intenser.
De video knipoogt dan weer naar de Destiny’s Child-achtige power-r&b-clips van rond de eeuwwisseling. Alsof dat alles nog niet genoeg is om Doja’s plekje in mijn top 100 te rechtvaardigen: Get Into It (Yuh) was ook Charli XCX’s faffie van 2021.
1
geplaatst: 6 november 2024, 23:33 uur
Ga jij maar lekker voor Chibi in je top 100.
PS Ik kan moderne afgezaagde woordjes als banger, boomer en poptimism niet meer horen.
1
geplaatst: 7 november 2024, 02:05 uur
Het één sluit het ander niet uit natuurlijk, allebei ontiegelijke bangers
1
geplaatst: 7 november 2024, 09:45 uur
Fokking hell, Get Into It, kapotje geil nummer. Lekker gap.
Johnny Marr schreef:
Strakke plasser alert!
Strakke plasser alert!
5
geplaatst: 7 november 2024, 10:10 uur
gerre schreef:
PS Ik kan moderne afgezaagde woordjes als banger, boomer en poptimism niet meer horen.
Nu je het zegt, banger gebruik ik best veel eigenlijk (de andere twee niet). Ik zal erop letten, merci voor de feedback! *schrapt Banger Hart van Rob de Nijs uit de lijst*PS Ik kan moderne afgezaagde woordjes als banger, boomer en poptimism niet meer horen.
2
geplaatst: 7 november 2024, 10:50 uur
Als Banger Hart er niet instaat, dan volg ik 'm niet meer hoor 
10
geplaatst: 7 november 2024, 15:30 uur
92. Raymond van het Groenewoud - Twee Meisjes
1995, België, kleinkunst
NIEUW
https://image.humo.be/236399779/width/2480/raymond-van-het-groenewoud-in-niks-te-zien-ik-blink-niet
Arno Hintjens is een icoon van de Belgische popgeschiedenis, maar minstens zoveel kan je zeggen van deze Raymond van het Groenewoud. Toch ben ik jaaaarenlang in een wijde boog om de man heen gefietst. Zijn muziek had iets oubolligs, voer voor een oudere generatie. Maar enkele jaren geleden glipte dan toch eerst Boudewijn de Groot mijn toplijst binnen met Verdronken Vlinder, en nu doet zijn Vlaamse tegenhanger (mag ik dat zo stellen?) hetzelfde.
Dus het verstand komt met de jaren. En toch ken ik nog altijd maar heel weinig van Raymonds werk. Misschien moet ik me maar eens gaan verdiepen in zijn materiaal, te beginnen bij het mid-jaren 90-album waarop het fabuleuze Twee Meisjes staat. Een paar jaar geleden viel het kwartje plots wat dit nummer betreft. Dat heeft volgens mij vooral te maken met die pakkende outro. Hoe die huilende gitaar plotseling invalt en voor een magistrale ontknoping zorgt: wereldklasse hoor.
Sowieso knap dat je een erotische fantasie over twee ongetwijfeld minderjarige dames verkocht krijgt als belpopklassieker. Way to go, Rayman! De man is ondertussen een kranige zeventiger en speelde in 2022 op de Gentse Feesten doodleuk een 8 uur en 110 songs durende set. Ergens ben ik blij dat ik er niet bij was, maar toch veel respect.
1995, België, kleinkunst
NIEUW
https://image.humo.be/236399779/width/2480/raymond-van-het-groenewoud-in-niks-te-zien-ik-blink-niet
Arno Hintjens is een icoon van de Belgische popgeschiedenis, maar minstens zoveel kan je zeggen van deze Raymond van het Groenewoud. Toch ben ik jaaaarenlang in een wijde boog om de man heen gefietst. Zijn muziek had iets oubolligs, voer voor een oudere generatie. Maar enkele jaren geleden glipte dan toch eerst Boudewijn de Groot mijn toplijst binnen met Verdronken Vlinder, en nu doet zijn Vlaamse tegenhanger (mag ik dat zo stellen?) hetzelfde.
Dus het verstand komt met de jaren. En toch ken ik nog altijd maar heel weinig van Raymonds werk. Misschien moet ik me maar eens gaan verdiepen in zijn materiaal, te beginnen bij het mid-jaren 90-album waarop het fabuleuze Twee Meisjes staat. Een paar jaar geleden viel het kwartje plots wat dit nummer betreft. Dat heeft volgens mij vooral te maken met die pakkende outro. Hoe die huilende gitaar plotseling invalt en voor een magistrale ontknoping zorgt: wereldklasse hoor.
Sowieso knap dat je een erotische fantasie over twee ongetwijfeld minderjarige dames verkocht krijgt als belpopklassieker. Way to go, Rayman! De man is ondertussen een kranige zeventiger en speelde in 2022 op de Gentse Feesten doodleuk een 8 uur en 110 songs durende set. Ergens ben ik blij dat ik er niet bij was, maar toch veel respect.
2
geplaatst: 7 november 2024, 18:20 uur
Pepino schreef:
Hey jongens, ik zit hier een jaar later nog steeds wat in de knoop mee. Sinds 2017 heb ik inderdaad veel nieuwe nummers ontdekt, maar mijn muzikale ontdekkingsreis is ook niet zodanig groot geweest dat ik er meteen 100 nieuwe heb. Zelfs geen 90 of 80. Ik kan de helft van de vorige 2017-lijst toevoegen, maar dat zal een groot déjà vu gehalte hebben, vrees ik. Ik kan er ook louter een top 50 nieuwe nummers van maken, maar ik begrijp wel dat dit niet echt eerlijk is tegenover de anderen.
Enfin, ik ben bij de inschrijving in 2022 dus te ambitieus geweest, vrees ik.
Tenzij het anders kan, wil ik mij gerust weer uitschrijven.
Heel veel succes met je top 100, Arno! Dit gaat sowieso iets moois worden!
(quote)
Hey jongens, ik zit hier een jaar later nog steeds wat in de knoop mee. Sinds 2017 heb ik inderdaad veel nieuwe nummers ontdekt, maar mijn muzikale ontdekkingsreis is ook niet zodanig groot geweest dat ik er meteen 100 nieuwe heb. Zelfs geen 90 of 80. Ik kan de helft van de vorige 2017-lijst toevoegen, maar dat zal een groot déjà vu gehalte hebben, vrees ik. Ik kan er ook louter een top 50 nieuwe nummers van maken, maar ik begrijp wel dat dit niet echt eerlijk is tegenover de anderen.
Enfin, ik ben bij de inschrijving in 2022 dus te ambitieus geweest, vrees ik.
Tenzij het anders kan, wil ik mij gerust weer uitschrijven.Heel veel succes met je top 100, Arno! Dit gaat sowieso iets moois worden!
Omdat er geen reactie meer op kwam en ook niet snel meer zie gebeuren (geen probleem hoor!) heb ik dus maar besloten om mij van de lijst te verwijderen. Ik tag hierbij johan de witt alvast maar.
Arno, heerlijke lijst tot nu toe. Raymond heeft nog "Twee Meisjes" gespeeld voor de fototentoonstelling van mijn vader, in 2010. Was een onvergetelijk concert!
0
geplaatst: 7 november 2024, 18:46 uur
Twee Meisjes, wat een mooie Nederlandstalige notering, ongeveer tweehonderd keer zo goed als Banger Hart.
0
geplaatst: 7 november 2024, 18:53 uur
Pepino schreef:
Omdat er geen reactie meer op kwam en ook niet snel meer zie gebeuren (geen probleem hoor!) heb ik dus maar besloten om mij van de lijst te verwijderen. Ik tag hierbij johan de witt alvast maar.
Arno, heerlijke lijst tot nu toe. Raymond heeft nog "Twee Meisjes" gespeeld voor de fototentoonstelling van mijn vader, in 2010. Was een onvergetelijk concert!
(quote)
Omdat er geen reactie meer op kwam en ook niet snel meer zie gebeuren (geen probleem hoor!) heb ik dus maar besloten om mij van de lijst te verwijderen. Ik tag hierbij johan de witt alvast maar.
Arno, heerlijke lijst tot nu toe. Raymond heeft nog "Twee Meisjes" gespeeld voor de fototentoonstelling van mijn vader, in 2010. Was een onvergetelijk concert!
Oh spijtig, maar wie weet kriebelt het binnen een paar jaar weer en lukt het dan wel!
4
geplaatst: 7 november 2024, 19:59 uur
91. Wolf Alice - Visions of a Life
2017, VK, indierock
[91] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.covermesongs.com/wp-content/uploads/2022/05/methode_times_prod_web_bin_a6954b18-f082-11eb-8f01-2c678acbb979.jpg
Wolf Alice is zonder meer een van de vaandeldragers van de moderne indierock. Hun platen kennen geen zwakke punten en behouden consistent een hoog niveau. Ook de variatie tussen korte, venijnige punksongs en meer wijdlopige tracks doet het bijzonder goed bij mij.
Visions of a Life - het album dan - is het beste voorbeeld. Korte knallers als Yuk Foo en Beautifully Unconventional worden afgewisseld door langere toppers zoals Don’t Delete the Kisses, hun signature song, en dit epische afsluitende titelnummer. Een non-single albumtrack, en dus moet je de plaat helemaal uitluisteren om erop uit te komen. Geduld wordt beloond.
Ik heb de Wolfjes tot dusver twee maal live aan het werk gezien, beide keren op Best Kept Secret en telkens werd hun show op dezelfde manier beëindigd: met de bandleden die halfnaakt het meer induiken terwijl de distortion van het laatst gespeelde lied nog over de weide weerklinkt. Wat een helden!
In 2018 zat Visions of a Life ook in de setlist. Een waanzinnig hoogtepunt natuurlijk, dat spreekt voor zich. Het is toen dat het nummer zich onder mijn huid nestelde, en het is sindsdien niet meer weggegaan. Die onderhuidse spanning en terugkerende uitbarstingen: telkens weer kippenvel verzekerd.
2017, VK, indierock
[91] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==]
https://www.covermesongs.com/wp-content/uploads/2022/05/methode_times_prod_web_bin_a6954b18-f082-11eb-8f01-2c678acbb979.jpg
Wolf Alice is zonder meer een van de vaandeldragers van de moderne indierock. Hun platen kennen geen zwakke punten en behouden consistent een hoog niveau. Ook de variatie tussen korte, venijnige punksongs en meer wijdlopige tracks doet het bijzonder goed bij mij.
Visions of a Life - het album dan - is het beste voorbeeld. Korte knallers als Yuk Foo en Beautifully Unconventional worden afgewisseld door langere toppers zoals Don’t Delete the Kisses, hun signature song, en dit epische afsluitende titelnummer. Een non-single albumtrack, en dus moet je de plaat helemaal uitluisteren om erop uit te komen. Geduld wordt beloond.
Ik heb de Wolfjes tot dusver twee maal live aan het werk gezien, beide keren op Best Kept Secret en telkens werd hun show op dezelfde manier beëindigd: met de bandleden die halfnaakt het meer induiken terwijl de distortion van het laatst gespeelde lied nog over de weide weerklinkt. Wat een helden!
In 2018 zat Visions of a Life ook in de setlist. Een waanzinnig hoogtepunt natuurlijk, dat spreekt voor zich. Het is toen dat het nummer zich onder mijn huid nestelde, en het is sindsdien niet meer weggegaan. Die onderhuidse spanning en terugkerende uitbarstingen: telkens weer kippenvel verzekerd.
2
geplaatst: 7 november 2024, 21:10 uur
Recap 100-91:
[100] Florence + the Machine – Dog Days Are Over
[99] Caterina Barbieri - Fantas
[98] Confidence Man - Holiday
[97] The Strokes - Hard to Explain
[96] Eefje de Visser - Bitterzoet
[95] T.C. Matic - O La La La
[94] The Veronicas - Untouched
[93] Doja Cat - Get Into It (Yuh)
[92] Raymond van het Groenewoud - Twee Meisjes
[91] Wolf Alice - Visions of a Life
[100] [60] [41] [37] [29] [15] [24] [58] [77] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Florence + the Machine – Dog Days Are Over
[99] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Caterina Barbieri - Fantas
[98] [80] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Confidence Man - Holiday
[97] [82] [69] [==] [==] [==] [76] [68] [44] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Strokes - Hard to Explain
[96] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Eefje de Visser - Bitterzoet
[95] [==] [==] [==] [==] [68] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] T.C. Matic - O La La La
[94] [58] [32] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Veronicas - Untouched
[93] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Doja Cat - Get Into It (Yuh)
[92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Raymond van het Groenewoud - Twee Meisjes
[91] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Wolf Alice - Visions of a Life
[100] Florence + the Machine – Dog Days Are Over
[99] Caterina Barbieri - Fantas
[98] Confidence Man - Holiday
[97] The Strokes - Hard to Explain
[96] Eefje de Visser - Bitterzoet
[95] T.C. Matic - O La La La
[94] The Veronicas - Untouched
[93] Doja Cat - Get Into It (Yuh)
[92] Raymond van het Groenewoud - Twee Meisjes
[91] Wolf Alice - Visions of a Life
[100] [60] [41] [37] [29] [15] [24] [58] [77] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Florence + the Machine – Dog Days Are Over
[99] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Caterina Barbieri - Fantas
[98] [80] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Confidence Man - Holiday
[97] [82] [69] [==] [==] [==] [76] [68] [44] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Strokes - Hard to Explain
[96] [92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Eefje de Visser - Bitterzoet
[95] [==] [==] [==] [==] [68] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] T.C. Matic - O La La La
[94] [58] [32] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] The Veronicas - Untouched
[93] [42] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Doja Cat - Get Into It (Yuh)
[92] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Raymond van het Groenewoud - Twee Meisjes
[91] [87] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] [==] Wolf Alice - Visions of a Life
10
geplaatst: 8 november 2024, 18:19 uur
90. Nujabes feat. Shing02 - Luv(sic.) pt3
2005, Japan, jazz hiphop
NIEUW
https://www.weareresonate.com/wp-content/uploads/2016/09/nujabesms.jpg
Van nummers die onder de huid kruipen gesproken. Nujabes is een van mijn allerfijnste ontdekkingen van de laatste jaren. De Japanse hiphopproducer, in 2010 veel te vroeg gestorven op 36-jarige leeftijd door een verkeersongeval, maakt onwaarschijnlijk knappe en ontroerende composities. Of houden jullie het wel droog wanneer die strijkers invallen na ongeveer een halve minuut in Luv(sic.) pt3? Of bij die pianomelodie, die op zich al naar de keel grijpt?
Nujabes, een anagram van z’n echte naam Jun Seba, creëert over het algemeen instrumentale hiphop, maar de vocals van landgenoot Shing02 vormen hier een enorme meerwaarde. ‘It's funny how the music put times in perspective. Add a soundtrack to your life and perfect it.’ Veeg mij maar samen.
2005, Japan, jazz hiphop
NIEUW
https://www.weareresonate.com/wp-content/uploads/2016/09/nujabesms.jpg
Van nummers die onder de huid kruipen gesproken. Nujabes is een van mijn allerfijnste ontdekkingen van de laatste jaren. De Japanse hiphopproducer, in 2010 veel te vroeg gestorven op 36-jarige leeftijd door een verkeersongeval, maakt onwaarschijnlijk knappe en ontroerende composities. Of houden jullie het wel droog wanneer die strijkers invallen na ongeveer een halve minuut in Luv(sic.) pt3? Of bij die pianomelodie, die op zich al naar de keel grijpt?
Nujabes, een anagram van z’n echte naam Jun Seba, creëert over het algemeen instrumentale hiphop, maar de vocals van landgenoot Shing02 vormen hier een enorme meerwaarde. ‘It's funny how the music put times in perspective. Add a soundtrack to your life and perfect it.’ Veeg mij maar samen.
6
geplaatst: 8 november 2024, 20:41 uur
89. De Jeugd van Tegenwoordig - De Formule
2013, Nederland, electrorap
NIEUW
https://image.humo.be/142174450/width/2480/de-jeugd-van-tegenwoordig-eerst-op-tv-dan-op-couleur-cafe
Mijn meest gedraaide artiest van de voorbije 365 dagen op Spotify? Volgens mijn last.fm-pagina is dat niemand meer maar zeker ook niemand minder dan de koorknapen van De Jeugd van Tegenwoordig. Tot een paar jaar geleden had ik nochtans weinig met hen. Ik kende enkel de grootste hits, maar die bleven nooit echt hangen. Toen dropten ze Moderne Manieren, hun fantastische comebackalbum uit 2023, hoorde ik hoogst originele tracks zoals daar zijn Broeder Ja en Track en Tracen, en ik was op slag verkocht. Maandenlang dook ik als een bezetene in hun back catalogue en ik ontdekte het ene juweel na het andere.
Absolute koploper in het oeuvre is voor mij De Formule, eentje van op "Ja, Natúúrlijk!" (misschien hun beste album). Een nummer dat rustig begint, langzaam uitdijt en uitmondt in een allesvernietigende climax. Met dank aan de krankzinnige productie van Bas Bron. Live ging het dak er ook he-le-maal af toen deze vloerkraker de set afsloot onlangs in Het Depot in Leuven. Een kleine shout-out, nee fuck ik doe een grote, naar Gretz die dit gebeuren op YouTube heeft gegooid. Tout court een van de strafste shows die ik ooit gezien heb. Zinderend. Kolkend. Liters zweet achtergelaten. Johnny Marr zeg er wat van.
2013, Nederland, electrorap
NIEUW
https://image.humo.be/142174450/width/2480/de-jeugd-van-tegenwoordig-eerst-op-tv-dan-op-couleur-cafe
Mijn meest gedraaide artiest van de voorbije 365 dagen op Spotify? Volgens mijn last.fm-pagina is dat niemand meer maar zeker ook niemand minder dan de koorknapen van De Jeugd van Tegenwoordig. Tot een paar jaar geleden had ik nochtans weinig met hen. Ik kende enkel de grootste hits, maar die bleven nooit echt hangen. Toen dropten ze Moderne Manieren, hun fantastische comebackalbum uit 2023, hoorde ik hoogst originele tracks zoals daar zijn Broeder Ja en Track en Tracen, en ik was op slag verkocht. Maandenlang dook ik als een bezetene in hun back catalogue en ik ontdekte het ene juweel na het andere.
Absolute koploper in het oeuvre is voor mij De Formule, eentje van op "Ja, Natúúrlijk!" (misschien hun beste album). Een nummer dat rustig begint, langzaam uitdijt en uitmondt in een allesvernietigende climax. Met dank aan de krankzinnige productie van Bas Bron. Live ging het dak er ook he-le-maal af toen deze vloerkraker de set afsloot onlangs in Het Depot in Leuven. Een kleine shout-out, nee fuck ik doe een grote, naar Gretz die dit gebeuren op YouTube heeft gegooid. Tout court een van de strafste shows die ik ooit gezien heb. Zinderend. Kolkend. Liters zweet achtergelaten. Johnny Marr zeg er wat van.
2
geplaatst: 9 november 2024, 13:19 uur
Waanzinnige show idd, één van de beste die ik dit jaar al heb gezien!
* denotes required fields.