Zou een interessante combinatie zijn


(en nou ben ik me aan het afvragen hoeveel duo's er te maken zijn van zangeressen en zangers met dezelfde voornaam, vooral als die niet Billie is).

Ik zat ook al even met m'n ogen te knipperen

En als we toch bezig zijn, Gimme Shelter staat natuurlijk helemaal niet op Sticky Fingers

Crawford haha!

Oh wauw, goedenavond. Dat krijg je als je meer Stones singles luistert dan albums. Vind de track altijd zo goed passen bij die album cover van Sticky Fingers haha.

Around the World overigens nog steeds mijn favoriet van Daft Punk!



Niet zo makkelijk maar toch een wat gevonden: naast Randy C en N ook b.v. Sam Smith en Brown, Kim Wilde (Gordon/Deal) en Lil Kim, Jean Knight en Ferrat, Lenny Kravitz en Kuhr, Robin Thicke en S, Anne Clark en Soldaat, Willy Alberti en Deville, Tracy Bonham en Marrow (aka Ice T).

M'n vrouw heeft lange tijd gedacht dat Patty Smyth - MusicMeter.nl en Patti Smith - MusicMeter.nl dezelfde persoon waren

madmadder , bedankt voor de prachtige top 100. Wat een ontlading deze top 100 mij teweegbrengt. Medicine Bottle, een nummer wat ik pas enkele maanden geleden heb ontdekt en mij nog altijd niet heeft losgelaten, als het dat ooit al zal doen, behoort tot een van de mooiste nummers ooit. Wat ben je sterk dat je je zo bloot durft te geven. Ik wens jou al het beste toe.

Wat een mooie en lieve woorden. Heel erg bedankt. ❤️

Gimme Shelter

#20. Fleetwood Mac - The Chain
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e020001af4f80be77069fc8fd41

Al van jongs af aan kennis mogen maken met Tango in the Night. Dat vond ik gelijk al heel erg tof. Maar Fleetwood Mac kon meer en nóg beter. Ook mede ontdekt weer dankzij Glee die een hele aflevering wijdde aan dit album. Gek genoeg werd The Chain dan weer niet gedaan in die aflevering. Wel Dreams, die ik oorspronkelijk ontdekte dankzij die Deep Dish remix. Dat was wel tot lange tijd mijn favoriete Fleetwood Mac track.

En toen diende zich daar de revival van The Chain aan. We zien dat de laatste jaren wel heel erg dat die track ineens aan populariteit lijkt te winnen. Ook mede dankzij een paar slimme needle-drops in films. Guardians of the Galaxy, Vol. 2 bijv. Wellicht dat mede daarom ook The Chain bij mij aan terrein heeft weten te winnen. Vooral die backings in het refrein wekken iedere keer weer kippenvel op. Maargoed, het is om het even bij Rumours. Één van mijn favoriete albums aller tijden en een stevige positie in mijn top 10. Songbird, ook al zo prachtig.

#19. Faithless - Insomnia
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e020098425520027a88ac8196b9

Jarenlang heeft de single-versie mijn voorkeur gekend. Het is natuurlijk de versie die de iconische drop het meest frequent laat langskomen. De albumversie opende, voor mijn smaak, wat apart. Niet matchend met het tweede deel, de single-versie, van het nummer. Die single-versie was altijd al één van mijn favoriete 90's track. Ook al met zo'n videoclip die van jongs af aan al indruk maakte. Zo filmisch neergezet. Creepy bijna. Ik denk dat Maxi Jazz als kind nog een keer in mijn nachtmerries is voorgekomen. Zo duister wordt hij in deze video in beeld gebracht. Hoe hij op de camera komt afrennen. Brrrr...

Toen herontdekte ik die albumversie twee jaar geleden tijdens de Top 2000. En verdraaid, dit is toch wel de superieure versie. Ineens klikte het. Juist die opbouw naar het tweede deel werkt nu juist zo lekker voor mij hier in die albumversie. Tja, soms kan het raar lopen.

#18. The O'Jays - Back Stabbers
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0270beed8b644ace177ce4fa4f

Zo hé! Lange tijd gedacht dat Angie Stone gewoon zelf een hele strakke instrumental in elkaar had geflanst voor Wish I Didn't Miss You. En dan hoor je ineens Back Stabbers. Dan stort tegelijkertijd je wereld in elkaar terwijl ie ook weer opgebouwd wordt, nog grootser dan ooit. Want Back Stabbers is me toch een pareltje. Prachtiger dan Wish I Didn't Miss You ooit voor me was, en dat vond ik altijd al een knaller. Kun je nagaan.

The O'Jays leerde ik kennen dankzij hun rolletjes in de film The Fighting Temptations, over het heropbouw van een gospel koor. Daar zijn ze onderdeel van het stadje en het koor en zingen ze ook een paar nummertjes mee. Heerlijke stemmen en in de film mooi aanvullend op die van Beyoncé en Angie Stone (hé daar is ze weer! De film kwam echter wel pas uit ná haar sample).

Love Train heb ik veel gedraaid in mijn jonge jaren maar de sfeer die Back Stabbers oproept is ongekend. En natuurlijk zo'n lekkere tekst. Heerlijk om te draaien als je er ff doorheen zit. Top dit!

#17. The Temptations - Papa Was a Rollin' Stone
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/1/16/Law_of_the_Land_%28album%29.jpg

Als ik me niet vergis stond My Girl vorige keer in mijn top 100. En anders had ie daar moeten staan. Één van de meest iconische Motown tracks aller tijden voor mij. Had vroeger zo'n Motown compilatie en dat was me toch genieten iedere keer. Zo waren The Temptations altijd al een begrip voor me. Treat Her Like a Lady, uit de jaren 80, is ook zo'n lekker nummer. Heel wat anders dan die Motown tracks, maar oh zo smooth. Heerlijk 80's.

Papa Was a Rollin' Stone is een iconisch nummer geworden. Niet eens zo'n verassend keuze dus hier in mijn top 100, maar hoe kun je dan ook de masterclass van dit nummer ontkennen? Natuurlijk enkel de lange versie. Daarin wordt de spanning natuurlijk ultiem in opgebouwd. Dat lekkere trompetje ertussendoor. En dan die doeltreffende tekst en interval, bijna, halverwege het nummer. Dit swingt de pan uit. Ik denk dat iedere soul liefhebber dit wel in zijn lijstje heeft staan. Het is geen originele pick, maar dat kan me niets schelen in dit geval. Ik kan gewoon de kwaliteit, en wat het met me doet, niet ontkennen hier.

#16. Nirvana - Something in the Way
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/b/b7/NirvanaNevermindalbumcover.jpg

Smells Like Teen Spirit is lange tijd zo'n gevalletje á la Wonderwall geweest voor me. Die hoor je overal, zie je in alle lijstjes; maar vind ik het zelf eigenlijk wel een goede track? Ik weet het niet. Eerder overrated. Nee, ik had meer met Come as You Are en Heart-Shaped Box. Dat is eigenlijk nog steeds wel zo, maar net als met Wonderwall is het tussen mij en Smells Like Teen Spirit wel goedgekomen.

Maar echt verdiept in Nirvana heb ik nog nooit gedaan moet ik bekennen. Ik ken Nevermind wel redelijk goed, maar nooit van begin tot eind geluisterd. Altijd losse tracks via shuffle. En dat komt bijna door het David Bowie syndroom. De hele man/ persoon Kurt Cobain is zo interessant en juist dat mysterie van de man maakt het zo interessant van mij. Daarom hou ik Nirvana soms liever wat van me af zodat de mysterie voor me blijft bestaan enigszins. Dan komt het soms zo veel meer binnen als er weer eens een knaller langskomt.

En zo geschiedde toen The Batman vorig jaar Something in the Way van Nevermind gebruikte in de trailer en film. Magistraal gebruikt en juist doordat er nog steeds wat mysterie rondom Kurt en Nirvana voor me hangt is deze track zo koud en kil voor me en kan ik het nog lastig omvatten wat het nou eigenlijk is dat het me zo aangrijpt. Koud en kil op positieve manier dan he. Dat filmische aspect ervan. Maargoed, misschien dan toch maar eens mijn taboe doorbreken en Nevermind eens een luisterbeurt gunnen van begin tot eind.

Ja maat... Zoveel fantastische muziek weer. Leuke tekstjes ook. Hulde, Catdog!

Something in the Way is ook mijn favoriete Nirvana-track. Ongelofelijk mooi, spookachtig zelfs. Ook schrik ik ervan dat er blijkbaar nog steeds mensen bestaan op deze aardbol die nog nooit Nevermind in zijn geheel hebben gehoord

Even teruggelezen, en wat een fijne tracks zijn er voorbijgekomen zeg! Met Daft Punk en Chemical Brothers als gedeelde favorieten.

Hier ook kamp Something in the Way.

Ook pas later de uitgebreide versie van Insomnia ontdekt, geniale opbouw naar een giga climax.

Vanaf zaterdag heb ik vakantie en dan ronden we (eindelijk) de top 15 af!

Deze zaterdag dus

Eerst zien, dan geloven

#15. Curtis Mayfield - Move on Up
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/c/cc/Curtismayfield-1970lp.jpg

I gotta testify. Come op in the spot looking extra fly! Het blijft magisch hoe songs een tweede leven kunnen krijgen dankzij (vooral) goede sampling. En met goede sampling bedoel ik dat de songs naast elkaar kunnen leven, elkaar complimenteren en allebei een verrijking zijn. Niet een sample, zoals we de laatste jaren vaak zien, die volledig leunt op de nostalgie van de sample. Of gewoon een rebrand of rework is.

Dankzij Kanye dus leerde ik Curtis Mayfield kennen. Grappig genoeg ook deels door Beyoncé want ik kwam er ook achter dat de instrumental van Resentment komt van Think van Curtis' Superfly. Touch the Sky is heerlijk. Kanye in zijn prime. Maar Move on Up? Dat is bijna gewoon een jamsessie op plaat. Het voelt zo open en vrij. Eigenlijk dezelfde mindset die Kanye voelt en dus besloot met deze sample aan de haal te gaan. Het kan me niet lang genoeg duren. Het is veel, het is druk. Maar als je eenmaal de rust erin vind kun je er eindeloos naar luisteren. En dat terwijl er veel mensen om me heen zijn die liever die single-versie luisteren. Na 3 minuten zijn ze verzadigd. Bizar eigenlijk, want juist door het lange jam-stuk wordt het geheel door mij verrijkt.

#14. Michael Jackson - Rock with You
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/f6/Off_the_wall.jpg/220px-Off_the_wall.jpg

Michael Jackson. Ja dat is dus mijn grootste muzikale held. Mijn kennis rondom de man is zo groot, en nog blijft de man een mysterie voor me. De vele kennis heeft er wel voor gezorgd dat ik veel neutraler in zijn controverse's kan staan, want daar zit een hele slangenkuil achter die nooit de mainstream bereikt. Maar laten we het daar niet al te veel over hebben; de muziek, daar gaat het om.

The Making of Thriller, de volledige video van Ghosts én het HIStory concert in Munich had ik op videoband, dus al 5-jarig jongetje was ik hier helemaal weg van. Michael bereikt alle leeftijden, alle culturen, ongekend. Er is geen artiest die letterlijk iedereen op een bepaalde manier aanspreekt. Waar ik bijv. genoeg mensen ken die niks met The Beatles of Elvis hebben, om maar eens wat te noemen. Iedereen heeft wel íets met Michael. Ik heb dan nooit écht een favoriet nummer van hem gehad. Billie Jean zeg ik vaak, stond vorige keer ook op #1 in mijn top 100. Maar laat ik het deze keer even iets bescheidener doen, en juist omdat ik die favoriete track niet kan noemen even wat lager zetten.

De track die qua tekst, groove en feel veel bij me losmaakt; Rock with You. Letterlijk prachtig. Het swingt nog steeds de pan uit maar voelt tegelijkertijd zo intiem. Die video ook. Zo simpel, maar zo doeltreffend. En jullie wilden dit niet in de MuMe Top 2000 dit jaar. Barbaren!

#13. Eva Cassidy - Autumn Leaves
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/c/cc/Eva_Cassidy_-_Songbird.jpg

Toen ik nog veel jointjes rookte, en nog in mijn appartement woonde had ik een heerlijk ruim balkon. Die keek uit op zowel de weg als een groot grasveld. En daar zat ik dan vaak avondjes met m'n koptelefoon op van muziek te genieten uitkijkend op het geheel. Hoe het langzaamaan donkerder werd, rustiger werd en hoe de maan uiteindelijk het geheel verlichtte. Het was een vrij open plek waardoor die iedere avond goed te zien was. Meestal consumeerde ik een album, maar soms wilde ik nog wel eens die oude iPod op shuffle gooien. Die had ik altijd volgegooid met muziek die ik altijd al eens wilde horen, maar waar het nooit van kwam.

Zo ook Eva Cassidy. Die kende ik wel van haar covers van Fields of Gold en Songbird, en natuurlijk haar tragische verhaal. Maar die landden nooit zo bij mij. Nou, dat was me toch even anders toen op een donkere, wat koude avond Autumn Leaves langskwam op dat balkonnetje, tijdens dat jointje. Woorden schoten me tekort en ik zat in een geheel eigen wereld. Geheel stil was ik ervan, en ik moest de iPod even op pauze zetten om even bij te komen. Tranen ervaar ik niet vaak bij muziek maar ik zat er dichtbij. Ook tevergeefs een keer voor de MuMe ladder proberen te nomineren. Eva creëert hiermee zo'n ijzig sfeertje en gaat door je ziel. Nu ik niet meer dat balkonnetje heb mis ik dat soort momenten toch wel. Een ruime tuin is fijn, maar een balkonnetje, uitkijkend hoe de rest van de wereld om je heen beweegt, terwijl jij alleen met je muziek bent is toch wel een uniek geluksmomentje.

#12. Stevie Wonder - Love's in Need of Love Today
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e2/Songs_in_the_key_of_life.jpg/220px-Songs_in_the_key_of_life.jpg

Ik was eigenlijk van plan om hier Sir Duke neer te zetten. Vorige keer had ik They Won't Go When I Go in mijn Top 100 staan. Die raakte mij op dat moment heel erg. Maar ik kan nu deze keer niet om één van mijn favoriete albums aller tijden heen: Songs in the Key of Life. Meesterwerk. En dat gebruik ik niet vaak. Ik ben heel zuinig met mijn 5*. Maar dit is een volle, dikke 5*. Sir Duke is toch wel het prijsnummer, dat swingt de pan uit.

Maar het is ook misschien de voorspelbare keuze. De song die meer dan alle lof hoort te verdienen is de opener. En die is tussen het Isn't She Lovely As Sir Duke geweld toch net iets meer ondergesneeuwd. En nee, dat hoort het niet te zijn: dus voila, hier is ie! Die hums die openen, Stevie die je letterlijk verwelkomt en thuis laat voelen. Stevie kan dat als geen ander: je thuis laten voelen met de open kleur die zowel zijn stem als zijn muziek heeft. Daarom kan Stevie bij mij zelfs heel zoet gaan zoals I Just Called to Say I Love You zonder dat het me een moment stoort. Het voelt als thuiskomen bij Stevie. En het ultieme gevoel van thuiskomen doet hij toch wel met Love's in Need of Love Today

#11. Prince - If I Was Your Girlfriend
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/1/16/Prince-SignOTheTimes.jpg/220px-Prince-SignOTheTimes.jpg

Prince. Waar Michael echt mijn jeugd heeft gedomineerd is Prince de laatste 10 jaar dé man voor mij geworden. Ik was al wel soort van fan toen ik jong was. 1999 vond ik bijv. al te gek, hij was een held voor me door de Batman soundtrack en als tiener ontdekte ik Purple Rain en dat was ook liefde op het eerste gezicht. Toch moest ik nog veel van de man ontdekken. De man heeft ook zoveel gemaakt. Niet altijd even goed, maar zelfs Prince op zijn slechtst is muzikaliteit ten top en luister ik graag.

Enkele jaren geleden zijn hele discografie beluisterd. Van voor naar achter. Heerlijk om het op die manier te luisteren en te ontdekken. Wat nog altijd rest, en waar ik niet aan begonnen ben, zijn de bonustracks die de laatste jaren met de expanded edities meekomen. Komt omdat ik nog lang niet alle tracks helder van hem helder heb. Heb alle studioalbums inmiddels minstent 3x geluisterd maar nog steeds blijft er van het gros niet altijd een belletje hangen. Komt omdat het zoveel is en ik het allemaal achter elkaar luister. Ja dan blijft het soms lastig om, vooral in die laatste fase, songs te laten beklijven en hangen.

Dus ik heb nog genoeg van Prince te genieten de komende jaren. Maargoed, in de 80's was ie unstoppable. Wat kan ik hier gooien? Die extended versies van Let's Go Crazy en I Would Die 4 U zijn magistraal, maar laat ik daarom maar even iets van Signs gooien. Het titelnummer; briljant maar deze If I Was Your Girlfriend misschien nog net iets meer. Zo ongelofelijk sexy én mysterieus. Zoals alleen Prince dat kan. Niet te doen die man!

#10. Nas feat. Pete Rock - The World Is Yours
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/27/IllmaticNas.jpg/220px-IllmaticNas.jpg

Nas. Living legend. Maar dan ook écht. Het beste Hip-Hop album aller tijden op je naam hebben, als debuutalbum. En nog steeds anno 2023 vuur blijven droppen. Pfff, niet normaal deze man. Nog altijd speelt hij mee met de grote spelers. Zelfs 21 Savage moest overstag gaan recent.

En ja, ook net als bij mijn eerste Top 100 kan ik niet om Illmatic heen. NY State of Mind heb ik al gehad. De eerstvolgende in de rij is The World Is Yours. Als storyteller is Nas echt ongekend, misschien alleen afgetroefd door een rapper die nog langskomt, en op Illmatic waan je je gewoon door de straten van NY. The World Is Yours ontvangt een extra pluspuntje dankzij de heerlijke guest spot van Pete Rock. Zo'n simpele, maar zo'n doeltreffende chorus. En het mooie is; Illmatic draai ik al zo'n 15 jaar en iedere keer blijft het klinken alsof ik het voor de eerste keer op zet. Zoals ik al zei: living legend.

#9. Madonna - Ray of Light
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/d/dd/Ray_of_Light_Madonna.png/220px-Ray_of_Light_Madonna.png

Ah interessante opinie over muziek heb je daar; maar heb je Madonna's Ray of Light al eens gehoord met headphones? Jajajaja, heel leuk allemaal: maar luister eens Madonna's Ray of Light met headphones. En dan heb ik het nog niet eens over het magistrale album, maar over de titelsong. William Orbit: wat heb je genomen toen je dit in elkaar zette?

Heb dankzij ArthurDZ een heerlijke Madonna tijd achter de rug dus, ondanks dat Madonna sowieso in mijn top 100 had gestaan, mocht ze wel een plekje hoger hierdoor. Dé vrouwelijke artiest voor mij. Straks in December voor de tweede keer live zien. Zin an! Wat een feest was de MDNA tour waar ik was. En dan die andere registraties, vooral van de Confessions tour, zijn ook altijd zo genieten. Queen of Pop.

Ray of Light is een klasse apart. Heb je weleens die live performance gezien bij Oprah? Er hangt zo'n unieke sfeer in die studio op dat moment. Hoe het publiek zo opgaat in die performance... dat maken we tegenwoordig, vooral met de huidige jonge generatie, niet meer mee. Ray of Light. Magistraal. Vooral die heerlijke gil richting het einde. Madonna: Queen.

#8. Nina Simone - Sinnerman
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/5a/Ninasimonepastelblues.jpg

Hoe vaak is deze vrouw wel niet gesampled of gecovered? Eigenlijk heb ik zoveel songs van haar leren kennen door anderen. Faithless, Kanye, Timbaland, The Pussycat Dolls, Muse, noem het maar op! In elke hoek heeft iemand wel iets de fantastische muziek van ms. Simone gedaan. Strange Fruit gaat door merg en been maar zoek je YASSSS QUEEN op in het woordenboek, mocht het er ooit komen te staan, dan zul je een foto van Pastel Blues ernaast zien met een toelichting van Sinnerman. Wat die vrouw hier aan het doen is is ongekend.

Sowieso kun je niet om haar stem heen. Wellicht wel één van de beste stemmen die ik ooit gehoord heb. Die vereist de volledige aandacht in elke nuance die ze in haar muziek legt. Je kunt niet anders dan aandachtig luisteren. Met Sinnerman gaat de band alle kanten op maar Nina blijft in command. En dan dat outro. Jeetje. Dit zou wel eens de song kunnen zijn die muziek het beste omschrijft voor mij. Wat het kan losmaken en wat het met me kan doen. Toch niet bovenaan, en dat heeft simpelweg met replay value te maken. Dit moet je eens in de zoveel tijd consumeren zodat het je keer op keer weer kan fascineren.

#7. Donna Summer - I Feel Love
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/ba/Summeryesterday.jpg/220px-Summeryesterday.jpg

Wat zullen Giorgio en Donna gedacht hebben toen I Feel Love eenmaal op plaat stond. Wetende wat ze samen gemaakt hebben. Zullen ze het doorgehad hebben? Dat moet toch wel? Dit is uniek. Nog altijd. Zo vaak geïmiteerd, maar nooit geëvenaard. Nog altijd horen we de sporen van I Feel Love in de huidige muziekscene. Wat dacht je van Beyoncé die recent nog op Renaissance een tribute deed met Summer Renaissance? De muziek van Kylie is er ook mee gesprenkeld. Het nog niet eens hebbende over alle DJ's van de week met hun top 40 hitjes.

Kan me niet lang genoeg duren dus de 12" is natuurlijk dé way to go bij deze track. Sowieso heeft deze queen of disco te veel moois gemaakt. Wat te denken van de MacArthur Park suite. Of Bad Girls dat nog steeds zo lekker swingt. Zo zonde dat deze vrouw ons nog zo relatief vroeg heeft moeten verlaten. Met I Feel Love heeft een monument gemaakt.

#6. Etta James - All I Could Do Was Cry
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/fd/At_Last_-_Etta_James.jpg/220px-At_Last_-_Etta_James.jpg

Storytelling. Etta is daarin echt ongekend. Storytelling is in Hip-Hop het belangrijkste voor me, daarbuiten let ik er vaak net wat minder op en is de vibe en catchyness toch net iets belangrijker. Niet bij Etta. Bij haar kom je er niet omheen. Dit verhaal voel ik. Haar pijn. Pfff... I guess that's why they call it the blues.

Eigenlijk Etta leren kennen, ook weer door Beyoncé. Al 3x genoemd vandaag die vrouw. Ze vertolkte Etta in de film Cadillac Records, over het ontstaan van Chess Records. Niet echt de juiste pick voor de rol, gezien de vrouw die Etta was, iets waar ze zelf ook niet al te blij mee was. Zelf vond ze dat niemand haar muziek zo kon zingen als Christina. Snap je nu mijn liefde voor Christina? Het is allemaal connected. Die Etta die snapt het. All I Could Do Was Cry is een wat onderschoven song van Etta waar de laatste jaren At Last en I'd Rather Go Blind veel lof krijgen. Maar All I Could Do Was Cry is minstens zo goed. Luister eens! "The rice... RICE has been thrown over their heads"...

Vanavond volgen de laatste 5!

Nas, Nina en Etta in je top 10, dat is niet mis! Ben alvast benieuwd naar de top 5.

Heel herkenbaar dit! Het is leuk zo'n grotemensenhuis met tuin, maar ik mis nog vaak mijn fijne balkon op de Rotterdamse Binnenweg. Heerlijk anoniem uitkijkend over de stad, het straatleven observerend en met een jointje in de hand en muziek op mijn oren genieten van het moment.

Curtis, Michael, Stevie, Prince, Nas, Nina & Etta, wat een fijn rijtje!

#5. Lana Del Rey - Venice Bitch
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/8a/Lana_Del_Rey_-_Norman_Fucking_Rockwell.png/220px-Lana_Del_Rey_-_Norman_Fucking_Rockwell.png

Lana, verdikkeme. Wat is zij toch goed he? Ik had hier bijna A&W geplaatst, zo tof vind ik die nieuwe single. Zo sterk is ze nog altijd bezig. Maar laat ik die eerst eens even rijpen voor ik het over top 100 posities ga hebben met die track. Lana heeft best wel content uitgebracht. Bijna ieder jaar, en soms meerdere keren per jaar, ligt er wat op de planken. De fans smullen.

En daar hoor ik bij. Want iedere keer is het weer kwaliteit. Die vrouw heeft nog geen zwak project op haar naam staan. Misschien is het debuut nog wel het minste, en die is al fantastisch met bangers als Born to Die, Video Games en Blue Jeans. Video Games had me al gelijk bij de eerste tonen. Van Summertime Sadness heb ik door de Cedric Gervais mix zulke mooie festival momentjes in 2014 gehad. Maar het echte kwartje viel toen Ultraviolence uitkwam. Die eerste helft van het album is nagenoeg perfect met o.a. Brooklyn Baby, Shades of Cool en West Coast. Ongelofelijk.

En dan was er nog Music to Watch Boys To op Honeymoon, of het meer poppy maar toch zo prachtige duet met The Weeknd op Lust for Life. Ongekend. En net als je denkt dat ze eigenlijk al op het top van haar kunnen zit komt ze ineens met Venice Bitch. Dit ademt 60's, sunny boulevards, open velden, stranden. Eigenlijk roept het zoveel op bij me terwijl het heerlijk intiem blijft. En dan staat het nog op haar beste album tot nu toe ook. Haar magnum opus, en tóch denk ik dat ze hier nog een keer overheen gaat. Ik blijf keer op keer genieten van d'r.

#4. Kendrick Lamar - The Art of Peer Pressure
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/93/KendrickGKMC.jpg/220px-KendrickGKMC.jpg

King Kenny. Bij Nas had ik het over dat er misschien nog net een betere storyteller dan hem bestaat. En wellicht is dat wel Kendrick Lamar. Ik ben er nog niet helemaal over uit maar het is iig erg close. Iig in de hedendaagse muziek is er niemand die zo'n plaatje kan tekenen als Kendrick. Is er niemand die je zo door zijn hoofd kan laten woelen als Kendrick. Elke keer mogen we een kijkje nemen en elke keer snappen we de man ietsjes beter. Er zij weinig artiesten die zo slim een inkijkje in hun persoon geven als Kendrick door gebruik van zulke doeltreffende storytelling en progressie.

To Pimp a Butterfly is zijn beste album, ligt tegen een 5* aan. Van good kid, m.A.A.d city komen echter de beste bangers. Sing About Me, I'm Dying of Thirst is zijn hoogtepunt die vorige keer al in mijn top 100 stond, maar degene die minstens zo goed is en eigenlijk wordt ondergesneeuwd door de m.A.A.d city's, de Money Trees en de Swimming Pools op het album is: The Art of Peer Pressure. Zet je headphones op, sluit je ogen en laat je meevoeren in het verhaal van Kendrick. Me and the homies.

#3. Donny Hathaway - Someday We'll All Be Free
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/b/b5/Extension.of.a.man.jpg

Mijn held elke kerst. This Christmas. De beste kerst song aller tijden. Easily. Van Donny kende ik lange tijd enkel A Song for You en een paar van zijn tracks met Roberta. Fantastische stem. Met zo'n tragisch verhaal. Die man had nog zoveel meer in zich. En wat had ik dat graag willen horen. Omdat ik A Song for You zo fantastisch vind had ik eigenlijk niet meer verwacht een song te vinden van hem die ik beter zou vinden. Mede omdat ik bij Donny namelijk, in de mainstream, altijd enkel gerefereerd zie worden naar A Song for You. Bijna alsof het een one-day fly zou zijn.

En dat is de man natuurlijk bij lange na niet. The Ghetto is prachtig. Maar Someday We'll All Be Free. Man, wat een brok in mijn keel had ik toen ik deze voor het eerst hoorde. Volgens mij ook langsgekomen voor het eerst tijdens zo'n iPod shuffle sessie. Zo'n prachtige tekst maar bovenal één van mijn favoriete vocale optredens in een song ooit. Hoe hij de titel zingt. Ongekend. Dat kan er echt maar één en daar ben ik van overtuigd. Dit zouden meer mensen moeten horen. Kanye heeft hier volgens mij nog recent een productie van gemaakt, maar die is volgens mij gelekt en officieel unreleased. Weet niet meer precies wat dat betrof, maar wat hoop ik dat als de man weer even op het rechte pad komt hij die track kan afmaken. Kanye kan hier iets heel tofs mee doen waardoor hij deze prachtige song aan een nieuwe generatie kan introduceren.

#2. Sam Cooke - Nothing Can Change This Love
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/29/Mr._Soul_Sam_Cooke.jpg/220px-Mr._Soul_Sam_Cooke.jpg

En hier heb je nog zo'n voorbeeld van een artiest waarvan ik eigenlijk had verwacht dat ik het beste al kende. A Change Is Gonna Come. Hoe kun je daar nou overheen? Bring It on Home, prachtig maar gaat er niet overheen. Wonderful World, prachtig maar gaat er niet voerheen. Nee A Change Is Gonna Come is één van de beste soul songs ooit. En toen bekeek ik de serie 11.22.63, gebasseerd op het boek van Stephen King.

De mini-serie van 6 aflevering raad ik iedereen wel aan omdat het een vrij vluchtige kijk is maar wel ontzettend de moeite waard is. Mooie combinatie van sci-fi met mysterie en drama. Onderstaande is een kleine spoiler, kan zijn dat ik het met iets anders herinner (het is alweer wat jaartjes geleden) maar het komt ergens hier op neer: James Franco's personage keert per ongeluk terug in 1963 en komt erachter dat hij de moord op John F. Kennedy kan voorkomen. Hij heeft hier een week de tijd voor. Het is natuurlijk wijs om zo min mogelijk contacten te leggen en vooral niemand van je plannen te vertellen, want hij heeft maar één kans. En dan wordt hij verliefd. En die liefde gaat diep. En die liefde moet hij opgeven om het plan te laten slagen. En er staat één song centraal in hun liefde. En die song kwam zo dichtbij voor mij ineens. Dat had ik nog nooit anders zo ervaren met een film of serie.

Het kwam door de oprechtheid van de scene en het verhaal. Maar ook hoe de song terugkeerde aan het einde van de serie. En het kwam door het absolute meesterwerk dat deze song betreft. Het betreft de song van Sam Cooke die voor mij nóg beter is dan A Change Is Gonna Come, en daarbij misschien wel de mooiste soul song aller tijden is voor mij: het is Nothing Can Change This Love. Wat een liefde. Dit wordt mijn trouw-song.

#1. George Michael - Jesus to a Child
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/7/7e/George_Michael_-_Older_album_cover.png/220px-George_Michael_-_Older_album_cover.png

Door As en Outside was ik al vanaf mijn zevende jaar fan van George Michael. Toen hij het jaar daarna zijn duet met Whitney Houston uitbracht was dat voor mij een droom, als Whitney fan (The Bodyguard verslond ik al voordat ik echt kon praten; het bewijs staat allemaal op video. Ik pakte al op 2-jarige leeftijd specifiek die CD uit de kast, legde hem in de cd speler (want ik wist schijnbaar al hoe dat werkte) en zong in brabbeltaal I Will Always Love You mee, maar afijn, ik dwaal af).

Niet wetende eigenlijk dat George eigenlijk onwijs veel fans verloor in die tijd. Hij werd opener en vrijer in zijn homoseksualiteit. De muziek werd experimenteler. En niet iedereen kon dat smaken in die tijd. Controverses? Bah! Maar nee hoor, ik was gewoon fan van Freeek! en die te gekke video's erbij voor die en voor Outside. En dan leer je de evergreens kennen. Faith, Father Figure, Careless Whisper en al het Wham! materiaal. Fantastisch natuurlijk. Een echte vakman aan het werk. Maar het was geen Michael/Madonna liefde voor mij. Bij lange na niet.

Listen Without Prejudice was zijn eerste album voor mij want die hadden we thuis liggen. Ook fantastisch. Inmiddels uitgegroeid tot 5* album voor mij, maar destijds nog niet. Nee het echte kwartje viel toch echt helaas pas na zijn dood. Daar schrok ik onwijs van destijds. Want gek genoeg had ik altijd wel verwacht dat hij weer met een knallend album zou terugkeren. En dat kon dan ineens niet meer. En de man had ook best een tragisch leven, en dan zo jong, óp kerst. Het voelde allemaal zo bizar.

En, ik zal hem vast wel eens daarvoor gehoord hebben maar het registreerde nooit op de manier als toen ik het hoorde vlak na zijn dood tijdens de Top 2000: Jesus to a Child. Zo'n intense sfeer. Ik heb muziek zelden zo intens beleefd. En elk woord raakte. En ja, de tranen kwamen tot me. En zoals eerder gezegd; dat heb ik heel erg zelden. Toen George me zo raakte heb ik zijn hele discografie in een ander licht gesteld en is het uiteindelijk één van mijn favoriete artiesten aller tijden geworden. Top 5 samen met Michael, Prince, Madonna en Janet. Jesus to a Child, godsammen. Wat een track. Een echte nummer #1 voor wat het me heeft gedaan en nog steeds doet met iedere luisterbeurt weer. Zijn beste voor de man die ons zoveel moois heeft gebracht.

Nou, we zijn er jongens! Het was best lastig de afgelopen maanden. Heel 2021 zat ik in een vrij moeilijke periode. Daar ben ik inmiddels uit, maar nog steeds zijn daar soms de lastige momenten. Soms lijkt alle pech in één periode te komen en dan is het even moeilijk om alles bij elkaar te houden. MuMe kwam dan soms ook even op een lager pitje. Ik had dan geen fut meer om stukjes bij elkaar te tikken, en ik had ook al dat Top 40 topic. Ik wil daarom jullie bedanken voor jullie geduld. Het heeft even geduurd, maar we zijn er!

Nog even morgen de nieuwe Top 40 update tikken en dan even een weekje geen internet. Even een weekje lekker rechargen en er dan weer met frisse moed tegenaan!

En bovenal; de volgende is eindelijk aan de beurt. Ik ben alvast benieuwd!

Rock With You is van zo'n onvoorstelbare schoonheid.

Sommige lijstjes verdienen alle geduld, catdog, no worries. Heel begrijpelijk allemaal. Hopelijk overschaduwen de betere momenten alsmaar meer de lastige. En dat muziek de bovenkamer zoveel mogelijk mag ontzorgen.

Mooie lijst met veel afwisseling, waarvoor dank.

Huh, geen Billie Jean op 1?

Mooie lijst catdog!

Het was een zware bevalling, maar je hebt het gehaald. Mooie lijst met veel herkenbaars voor mij. Denk ook wel dat we meer raakvlakken hebben waardoor er net dat kleine beetje extra ontstaat en het nog mooier maakt. Dankjewel voor het delen van je top 100!

Die top-10 is wel echt smikkelen. En mooie schrijfsels erbij. Ik heb genoten!

Ja, leuk om te volgen!

Dan nu de administratie. Dit is denk ik meest recente lijst van inschrijvers:

* VladTheImpaler
* Gretz
* Brainpatient
* Ponty Mython
* Mat_
* ranja
* Omsk
* panjoe
* EttaJamesBrown
* Johan de witt
* niels94
* exsxesven
* Pepino
* luigifort