De broer van (en z'n vrouw, die overigens de dochter van Sam Cooke is).

Niet alleen is Linda Womack de dochter van Sam Cooke, maar ze was toen ze 17 was zowel stiefdochter als minnares van Bobby Womack! Haar moeder was daar niet zo blij neer en schoot toen Bobby neer.

https://gifdb.com/images/high/the-office-michael-yikes-x8pzowd0ud2o8e15.gif

Ik heb hem destijds genomineerd in het Song van het Jaar topic, maar ook daar kwam ie niet van de grond.

MuMe en R&B. Het matcht nooit écht lekker he?

Eerder in de jaren 80, wat langzamer, belegener, maar oh zo lekker:
Love Wars (1983)

Pfff, het spijt me dat ik hier zo lastig doorheen kom! Ik krijg amper tijd om even wat neer te tikken de laatste tijd. Ik moet dit weekend eindelijk ff rust hebben dus ik ga ff flink wat typen dan!

#45. Anthony Hamilton - Charlene
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e023be35e58c5210059b4a56314

Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik die fantastische stem van Anthony Hamilton voor het eerst hoorde. Ik wist wel dat hij zeer warm onthaald werd in het R&B genre en in mijn middelbare schoolperiode was ik een groot liefhebber van India.Arie en dit stond er volgens mij niet ver vanaf. Dat klopt maar Anthony is misschien nog wel een tandje beter. Wat de eerste Anthony track (of feature) was die ik hoorde kan ik me maar niet heugen maar ik was al enigszins bekend met hem toen ik Charlene hoorde.

Maar Charlene zette m'n wereld toch even op z'n kop. Waar moet ik naartoe Anthony? Ik kom graag bij je thuis. Als Charlene het niet doet, dan doe ik het wel. Dat doet die stem van Anthony ook wel. Het verwarmt je en het laat je thuisvoelen. Het is niet grensverleggend wat hij hier doet maar wel zo aangrijpend. En dan heb je een echte vocalist in handen.

#44. Jefferson Airplane - White Rabbit
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e020fe2559e0f0a64557e1051cd

Leren kennen dankzij Sucker Punch. Een ondergewaarde film van Zack Snyder die me in dezelfde film ook al liet kennis maken met het fenomeen Björk. Army of Me had ook in de Top 100 kunnen staan maar die mist het eigenlijk net. White Rabbit is na Sucker Punch nog vaker teruggekeerd in films en in trailers. Recentelijk in een briljante trailer voor The Matrix Resurrections. Jammer dat de film zelf alleen wat tegenviel.

Storytelling op z'n best. Het begint zo mysterieus en knalt uiteindelijk zo heerlijk open. Net als met een climax van een film of goed boek. Filmischer dan dit krijgt je het bijna niet. Helemaal stuk ging ik toen ik ook Somebody to Love leerde kennen en dat hitje van de Boogie Pimps dus een sample bleek. In mijn jonge waren was ik nog altijd in de illusie dat al die danceplaatjes originele tracks waren. Maar hoe ouder ik word hoe meer ik verraden wordt. Blijft alsnog wel een leuk hitje hoor. En het origineel is natuurlijk ook enorm krachtig. Maar White Rabbit. Pfff... kippenvel.

#43. Lorde - Liability
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02f8553e18a11209d4becd0336

Ja Lorde. Die kwam gelijk al wel bij me binnen toen ze doorbrak met Royals. En dan te bedenken dat ze toen nog maar 16 was! Ongekend voor mij toen destijds. Het debuutalbum had ik echter nooit in de rotatie laten komen waardoor het enkel bij de vervolgsingles Team en Tennis Court bleef. Vond ik sterk, maar die landden pas echt een flink stuk later voor mij.

Yellow Flicker Beat voor The Hunger Games soundtrack. Die vond ik pas vet! Met haar doordringende "hmmmmmms" die de song openen. En die productie die heerlijk openbreekt als het refrein inzet. Ja, ik keek dus reikhalzend uit naar haar tweede album, ook al had ik die eerste nooit langs laten komen. En toen kwam Green Light. En die landde ook niet zoals het zou moeten. Heel vreemd. Dat is later ook nog wel goedgekomen.

Het was later dan single Perfect Places die me nogmaals overhaalde om Lorde toch nog eens een kans te geven. En toen ik Melodrama dan eenmaal opzette... was ik verkocht. Meesterwerk! En dat zeg ik niet makkelijk. Het is oprecht één van de beste pop-platen van deze eeuw. Het kent alleen maar bangers maar is een nog prachtiger geheel. Liability vormt het emotionele hoogtepunt en mag niet ontbreken in mijn top 100. Solar Power overigens nog nooit een kans gegeven. De singles vond ik allemaal best leuk, maar de spark op Melodrama mist wel.

#42. The Delfonics - Didn't I (Blow Your Mind This Time)
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02f606a66ae319776c0dc86ce8

Leren kennen door Jackie Brown. De meest ondergewaardeerde film van Quentin Tarantino. Wanneer Jackie, gespeeld door Pam Grier, haar muzieksmaak laat weten aan Robert Forster's personage Max Cherry, en hij besluit The Delfonics eens even op te zoeken is hij verkocht voor de charme van Jackie. En ik eveneens, met zowel Jackie, Pam Grier als The Delfonics.

Later nog achter gekomen dat mijn hele leven een leugen was en dat de Fugees niet alleen Enya hadden gesampled maar ook nog eens The Delfonics! En dat die bazen-beat van Sock It 2 Me van Missy Elliott en Timbaland ook nog eens leende van diezelfde track van The Delfonics. Dat waren toch wel echte masterminds die heren van The Delfonics. Maar er gaat niets boven de romantiek en de samenzang van Didn't I.

#41. Underworld - Born Slippy .NUXX
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02bf50b90a3fd68234481ecf6b

Oke, ik moet iets opbiechten. Ik heb het hier doorgaans de hele tijd over de verbinding die muziek en film met mij heeft. Nu heb ik hier Born Slippy .NUXX bijna in de Top 40 van mijn lijst staan. Afkomstig van de soundtrack van de film Trainspotting, van regisseur Danny Boyle. Een regisseur waarvan ik nog te weinig heb gezien. 28 Days Later is briljant en Life of Pi is prachtig maar Slumdog Millionaire heb ik nog altijd niet voorbij laten komen. En Trainspotting? Euhm....

Schandalig he? Hij staat hier gewoon in de kast. Maar er zijn soms van die klassiekers waar ik gewoon aan niet durf te beginnen. De magie dat er nog een échte klassieker te ontdekken valt en op me zit te wachten weerhoud me er gewoon van. Een beetje hetzelfde effect wat ik beschreef bij de muziek van David Bowie.

Vooruit, ik zal hem echt even langs laten komen binnenkort. Hij staat hier namelijk óók gewoon in de kast. Born Slippy zelf heb ik nog nooit in een live setting meegemaakt. Niet in een club, niet bij het uitgaan. En ik wil het zo graag. Ik wil die track voelen. Nee, drugs, naast een jointje, is niets voor mij, maar de kracht van dit nummer is al voldoende om op locatie te gaan trippen. Muziek is de beste trip die er is.

Zo! Charlene. Dat is even geleden zeg. Blijft een tof nummer.

Prachtige lijst tot nu toe Robin!

Thanks! Dit zijn tot nu toe allemaal veel leukere berichten dan 6 jaar geleden haha.

Excuus, nogmaals, voor de vertraging. Er liepen privé even wat zaakjes niet helemaal lekker. O.a. een blowverslaving waar ik even van af moest. Dat was zo'n gewenning geworden. Maar ik ga hier zsm mee verder en dan gaan we lekker op tempo! Voel sinds tijden weer even wat rust.

Ja, dat merken we

Nee, geintje, doe rustig, dit topic loopt niet weg.

Haha, thanks! Zal hopelijk deze week weer starten!

Zal ik anders in de tussentijd mijn nieuwe top 100 presenteren?

Is het volgende nummer Enjoy The Silence van Depeche Mode? catdog?

Haha, ik ga vandaag verder! En we gaan tempo maken! Beloofd

Dank voor het geduld! Let's do it: the top 40!

#40. Alice in Chains - Would?
https://www.rockportaal.nl/wp-content/uploads/2021/05/AIC_Dirt.jpg

Toen ik mijn eerste iPod had had ik het gouden idee om van elke artiest die me interessant leek een nummer van op die iPod te zetten. Zo kwam ik al snel langs Alice in Chains. Een naam die ik wel eens voorbij zag komen op MuMe (ja zolang zit ik er alweer hier op de site). Even opzoeken.

In die fase was ik onwijs fan van horrorfilms en was dat het enige dat ik opzocht in de videotheek. Dit, en bands als Nine Inch Nails, maakten op die manier indruk op me; het is bijna horror op plaat. Als in; het voelt en ademt het horrorgenre. Ik zie zo demonen, seriemoordenaars of al het ander gespuis voor me. Die beelden roept de muzikale begeleiding bij me op. Bijgezet door natuurlijk hun eigen video's en de album covers.

Would? is daarom altijd al bij me gebleven als één van de eerste grunge songs waar ik echt binding mee kreeg (daar ik in mijn jeugd voornamelijk van de Top 40 pop, hip-hop, r&b en dance was). Komt al wat jaartjes heel dichtbij een MuMe finale plaats. Laten we daar ff voor zorgen dit jaar oke? x

#39. The Beatles - Tomorrow Never Knows
https://www.sounds-venlo.nl/upload/images/713/241/2vkb7anm.j31

Met The Beatles heb ik lange tijd niets gehad. Mijn kennis was gebaseerd op die Top 2000 hitjes als Hey Jude, Let It Be, Yesterday etc. Als je als kind The Beatles continu opgehyped ziet als "de grootste band aller tijden" en Hey Jude en Let It Be zijn je kennismakingen bekroop mij al heel snel het gevoel van: is dit het? Bijna Queen-esque en dan prefereer ik toch echt de vocalen van Freddie.

Maargoed, hoe meer ik me in muziek ging verdiepen kwam toch al wel snel het besef van: je moet op z'n minst een volledig album hebben geluisterd. Abbey Road werd dat dan, vanwege de iconische albumcover. Maar ook dat greep me niet meteen. Paar toffe tracks, maar dat medley: dat is toch veels te kitsch? Mijn gedachtes destijds.

En dan kom je erachter dat sommige tracks in films die wel heel erg stoer klonken of tracks die je zeer mocht, waarvan je de artiest niet wist, tóch die Beatles waren. Met Tomorrow Never Knows was de kennismaking dankzij een cover in de film Sucker Punch. Ja, ik was wel op de hoogte dat het waarschijnlijk een cover betrof (daar de hele film speelt met covers en mash-ups) maar van wie? Vast zo'n indie-bandje. En als je dan uiteindelijk toch een keer aan Revolver toekomt en je hoort dan de afsluiter; dan laat het je gevloerd achter. Het moment dat enigma van The Beatles eindelijk openbrak voor me en tussen mij en het medley is het allang goedgekomen.

#38. Little Richard - Long Tall Sally
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e028a6c1584454434364ff16ce8

Hoe kun je nou niet genieten van die opening van Predator met Little Richard op de achtergrond? Ver voordat ik bekend werd met 50's en 60's muziek, buiten artiesten Elvis en The Beatles, had ik Little Richard dankzij die opening van Predator al in mijn hart gesloten. Weet niet eens meer wanneer ik die film voor het eerst gezien heb maar ik kan niet ouder dan 10 zijn geweest. Tof, al die jaren 80 videobanden die mijn ouders hadden. Hoe spannender de voorkant hoe meer ik er zin in had, ook al zal ik flink wat stiekem hebben gekeken voor het überhaupt had gemogen. Maargoed, mijn favoriete video's als kind waren Thriller en Rock DJ van Robbie Williams dus dat zat wel goed.

Little Richard later nog meer leren kennen dankzij wat needle drops in wat andere films, waaronder Tarantino. En natuurlijk erachter komen dat Johnny B. Goode uit Back to the Future natuurlijk van hem was. Hij is ons pas in 2020 ontglipt, toch wel bijna uniek voor de artiesten uit zijn tijd. Een echt heerlijke sound had die man toch. Hoe kun je nou stil blijven zitten?

#37. Earth, Wind & Fire - Fantasy
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e028e08fa35b25f1b9da60729ac

Zoek ik even info op bij deze track om bij dit stukje te delen kom ik erachter dat Maurice White deze track pas kon afronden nadat hij Close Encounters of the Third Kind had gezien en eindelijk geïnspireerd raakte. Zelfs onwetend weten de tracks met de sterkste band met film het bij mij te doen. En ja, ik haal me ineens die beelden van die film voor me terwijl ik Fantasy weer eens even luister en het klopt!

Eigenlijk pas leren kennen nadat een dance-track deze gesampeled had. In mijn jeugd kon je namelijk niets doen om het dynamische trio te overtreffen: September, Let's Groove en Boogie Wonderland. Nemen we het tempo ietsjes terug dan is Earth, Wind & Fire nog even swingend. Één van de beste bands ooit voor me. Wat konden hun hun enthousiasme en liefde voor muziek toch zo goed overbrengen. En die stemmen, zo lekker. Fantasy klinkt zo dynamisch voor me. Er gebeurd zoveel maar is toch retestrak. Heerlak!

#36. Outkast - Rosa Parks
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02444eb38698797a212de72ab8

Vorige keer stond Roses in mijn top 100. Die blijf ik nog steeds zwaar ondergewaardeerd vinden, maar ik moet toch even terugkomen op die positie. Dit hadden één van hun tracks uit de 90's moeten betreffen. Want wat waren ze scherp daar. Wat een heerlijke beats en wisselwerking. Met een hongerige 3000 die zich langzaamaan ontwikkelde tot één van de beste MC's aller tijden. Het swingt, het groovt. Wat doet het eigenlijk niet?

Rosa Parks is één van die knallers en die heeft zijn plek hier weer weten te bemachtigen dankzij flink wat rotaties de laatste tijd. Dankzij de Dua Lipa rechtszaak rondom Levitating. Daar valt nog wel eens een lekkere mash-up uit te maken. Dank Artikal Sound System! Heeft jullie rechtszaak toch nog iets positiefs onder de aandacht gebracht.

Owla, wat een zalige top 5 weer!

Zullen we daar maar Chuck Berry van maken?

Man man man. Bij mn YouTube search naar wat leuke Little Richard fragmenten stond Johnny B. Goode onder Tutti Frutti. Ik was iets te vluchtig met lezen en schrijven ben ik bang. Dat was natuurlijk Chuck

#35. Elvis Presley - Burning Love
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e028e1620120b3caff0011c8f6e

Met Elvis had ik eigenlijk een soortgelijke relatie als met The Beatles. Door enkele bekende hitjes het gevoel van "is dit het"? En dan met steeds vaker de verhalen dat Elvis zijn muziek "gestolen" zou hebben kreeg ik bijna een soort afkeer voor de man. "Michael is de enige King". Echt zo'n puberteitsfase.

A Little Less Conversation in de JXL remix is daarom ook nooit een favorietje van me geweest. Vond die Rubberneckin' remix van Paul Oakenfold wat leuker maar ook dat komt meer door die productie dan dat Elvis me echt intrigeerde. In de film Lilo & Stitch staat zijn muziek wat centraal en daar kwam ik wel achter het bestaan van (You're the) Devil in Disguise. Dat was één van de weinigen die ik wel leuk vond.

Tot ik dan jaren later ineens My Boy voorbij hoorde komen in de Top 2000. Die pakte me toch wel even. En toen vatte ik pas de overtuiging en tegelijkertijd showmanship van Elvis. Eigenlijk zijn totale pakket verpakt in één song. Langzaamaan wat meer van de man gaan ontdekken en luisteren maar het echte respect is eigenlijk pas recent gekomen, mede door de Baz Luhrman biopic van vorig jaar. Hierdoor is If I Can Dream bijv. tot een grote favoriet uitgegroeid. En dankzij het onweerstaanbare Burning Love is hij minstens de King als Michael. Het is goedgekomen. En die ongein over dat 'jatwerk' moet maar eens ophouden. Veel misinformatie en onjuistheden bij elkaar.

#34. Rufus & Chaka Khan - Ain't Nobody
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/22/Rufus_%26_Chaka_Khan_-_Stompin_At_The_Savoy_-_Live.jpg

Zoveel van Chaka's knallers leren kennen door andere artiesten. I'm Every Woman door Whitney. Through the Fire door Kanye. Ain't Nobody door Richard X en Liberty X. Jaja, wie kent ze nog. Ondergewaardeerde versie overigens. Maar voor wie van al deze songs geniet moet je toch altijd terugkeren naar Chaka, hoe lekker die nieuwe versies soms ook zijn.

Wat een strot heeft Chaka. Recent het album Ask Rufus mogen ontdekken wat een onwijs ondergewaardeerd album is hier op MuMe. Waar zijn al die stemmen? Rufus & Chaka vullen mekaar zo perfect aan. Een soort magie die ze solo soms wat lastiger kan pakken. Met Ain't Nobody zijn ze beiden op hun best. Productioneel en vocaal. Ain't Nobody is zo'n song dat zoveel zangeressen hebben gecoverd maar waar Chaka's versie ten alle tijden overeind blijft. Heerlijk.

#33. Derek and the Dominos - Layla
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02fbcaf7402f38faac27610efc

Het favorietje van Scorsese (naast een andere song die ook nog gaat langskomen hier) en natuurlijk ook van mij. Van die akoestische versie van Clapton moet ik niet veel hebben. Nee, geef mij maar dat cinematische van het origineel. Ik ben benieuwd of deze al altijd om de song heeft heengehangen of dat het echt door Scorsese kwam. Want sindsdien is de song niet meer los van die geweldige crime films te zien.

Die 2-parter werkt natuurlijk ook zo heerlijk hierin. Hoe vaak je 'm ook hoort. Er blijft genoeg om te ontdekken. Het blijft fascineren en vertellen. Songs die na keer op keer luisteren nog steeds de volle aandacht kunnen vragen en nergens inkakken; dan heb je pas een parel in handen.

#32. B.B. King - The Thrill Is Gone
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e021a04649cc2ddb348a9e08f23

Producten die al een tijdje in de winkel lagen en die niet meer teruggestuurd konden worden, in mijn Media Markt tijd, werden altijd afgeprijst. Soms tot zelfs naar wat enkele euro's om er maar vanaf te zijn. Zo tikte ik eens een Blu-Ray concert van B.B. King aan. Kende ik alleen van naam; maar een levende legende dus dit kan een fijne introductie zijn.

Het concert, of iig de registratie, was vrij kort en bevatte niet het beste uit zijn oeuvre maar hij deed daar wel The Thrill Is Gone, en als je die live voor het eerst pas hoort, dan ben je bevangen. Want een beetje blues op zijn tijd daar houd ik wel van. Combineer dit met heerlijk gitaarspel en een uitstekende B.B. op die vocals en ik ben in staat om er een whiskey bij te pakken, terwijl ik totaal geen drinker ben. Wat een sfeer konden die legends toch creëren met hun stem en hun gitaar. The Thrill Is Gone heeft sindsdien, geloof ik, bijna onafgebroken in mijn Top 2000 stemlijstje gestaan. En als ie er niet heeft tussen gestaan is dat een oprechte fout geweest. Want dit is goud.

#31. Marvin Gaye - Got to Give It Up
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02cd2cfd9d4279c2473ec5529b

Got to Give It Up leerde ik kennen op Aaliyah's album One in a Million in een best aardige cover. Maar memorabel is die cover weer niet, dus het duurde pas tot na het ontdekken van What's Going On dat ik erachter kwam dat dit een cover van Marvin Gaye betrof. Oorspronkelijk in de 4-minuut edit gehoord maar die doet de track totaal geen eer aan.

Got to Give It Up is een waar feestje. Één die van mij eeuwig mag voortduren. Had 'm opgerekt tot 30 of zelfs 60 minuten en het weet me nog steeds aan het dansen te houden. Het voelt bijna aan als een jamsessie en het is heerlijk om Marvin zo te horen swingen. Één van de beste vocalisten aller tijden heeft natuurlijk zoveel moois gemaakt, maar vaak toch wel met een boodschap, serieuze thema's of diepe love cuts. Om hem zoveel plezier te horen maken doet me zoveel goeds, wetende hoe naar zijn leven ook grotendeels is geweest. Jammer dat zijn familieleden niet erg netjes met zijn legacy omgaan (getuige de Blurred Lines zaak bijv.) maar het heeft gelukkig mijn liefde voor Got to Give It Up niet verzuurd. Die is oneindig.

Eens, de unpluggedversie vind ik ook een stuk minder. Ken je de rest van het album ook? Veel goede nummers erop.

(sorry)
https://i.imgur.com/XV45I7T.jpg

Lekker lijssie gap

Nee eigenlijk niet. Zet ik zeker even op het lijstje!

#30. Evelyn "Champagne" King - Shame
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e024a5c8c258597259a99192576

Dan nu aangekomen bij een artiest waar ik eigenlijk vrij weinig van weet, ondanks dat ze nu al voor de tweede keer mijn Top 100 haalt. Evelyn "Champage" King stond destijds met I'm in Love in mijn Top 100 en ook Love Come Down vind ik zo'n lekkere disco knaller. En nu dan een top 30 positie met Shame, toch wel de lekkerste van de drie met het heerlijke opzwepende ritme en die lekkere sax. En dan weet ik niks van haar buiten die drie hits. Hoe dan?

In Shame is dat moment vlak voor het 'refrein' zo lekker. Werkt lekker naar zo'n klein climaxje toe. De hele song is onmogelijk om bij stil te zitten. Wat een groove! En dan wel met het gevoel blijven dat dit toch vrij ondergewaardeerd is. Ik zie het nou nooit echt bij de grote disco compilaties voorbij komen. Zelf leerde ik hem kennen dankzij Vice City. Niets lekkerders dan door Vice City scheuren met deze op de achtergrond terwijl de neon-lichten voorbij razen.

#29. Tears for Fears feat. Oleta Adams - Woman in Chains
https://www.sounds-venlo.nl/upload/images/928/706/j8gkndv4.j31

Tears for Fears liepen vorige keer mijn top 100 net mis met Everybody Wants to Rule the World. Die vind ik nog steeds onweerstaanbaar dankzij die synths. Die song omarmt alles wat ik zo fijn vind aan de muziek uit de 80's. Heerlijk. Maar dit keer is het toch niet Everybody dat de top 100 weet te halen want dankzij wat shuffle plays op de iPod op de ochtenden dat ik nog met het OV reisde kwam ineens Woman in Chains ten tonele en dat is toch even een klasse apart.

Een song dat, een destijds uncredited, Oleta Adams een ster maakte. En niet gek; op een ietwat andere manier weet ze de song net zo in te kleuren en eigen te maken zoals Clare Torry dat deed op The Great Gig in the Sky. Ondersteunend aan het geweld om hun heen maar toch is het hún song. En dat is onwijs knap. Bij Clare Torry is het natuurlijk iets minder understated omdat ze echt wat solo's krijgt, maar toch overheerst bij mij hetzelfde sentiment. Zonder specifiek deze vocalisten hadden beide nummers lang niet zo iconisch geweest als dat ze nu zijn. Woman in Chains is prachtig, en onwijs fijn dat hij de laatste jaren weet op te vallen in de Top 2000.

#28. Lady Gaga feat. Beyoncé - Telephone
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e029bc57d66a2e1c9ed8ddc18f1

Ah Telephone. Ik weet nog goed dat die video uitkwam; het betekende de eerste uurtjes op school skippen zodat ik de video thuis kon bekijken en het erover kon hebben met wat klasgenootjes. Wat een evenement was dat. Gaga was na haar doorbraak hotter dan hot dankzij de bevestiging van het succes met Bad Romance en dan die volgende single met Beyoncé? Dat was al iconisch voor het uitkwam.

Maar hoewel de video natuurlijk fantastisch is heb ik toch het gevoel alsof door de jaren heen Telephone wat ondergesneeuwd is geraakt in het oeuvre van zowel Bey als Gaga. Maar luister deze track weer eens met frisse oren en het volume lekker hard; wat een productie! Darkchild is op z'n best, Gaga en Bey hebben heerlijk samenspel en het feit dat ze toch even spelen met de structuur van een pop-song laat de song toch het minst verouderd voelen in Gaga's oeuvre.

Hoor eens hoeveel energie hier in zit. Elke keer ben ik weer helemaal hyped als het outro zich eenmaal aandient.

My telephone
M-m-my telephone
'Cause I'm out in the club and I'm sippin' that bub
And you're not gonna reach my telephone

https://bestanimations.com/media/guys-dancing/2067036262funny-guys-dancing-animated-gif-4.gif

#27. The Outfield - Your Love
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e02cd7e670a91d0263d2ee1d8a7

Volgens mij is het ook niet echt een geheim hier op MuMe dat Your Love hier een lievelingsnummer van me is. Heb hem geprobeerd in de MuMe 2000 te krijgen en lobby er jaarlijks voor in de Top 2000. Mijn enthousiasme groeit met de jaren want de song lijkt ieder jaar weer een wat groter publiek te vinden. Wel helaas pas na de dood van de leadzanger Tony Lewis eind 2020.

Tony geeft me toch even een lekkere performance tijdens Your Love hoor. Take me back naar pre-2000's tijden waar mannen nog gewoon durfden te smeken aan hun vrouwen en aan hun luisteraars. Ik voel die emoties! Ja, het is enigszins theatraal maar dat vind ik alleen maar kicken, al helemaal met zo'n 80's omlijsting. Het outro van Your Love is dan ook het hoogtepunt van de plaat. Die zijn zo lekker om mee te zingen, en dan lekker zo dramatisch mogelijk. I DON'T WANNA LOOOOOSEEEEE

Overigens kan ook de versie van The Outfield niet tippen aan de versie van Joe.




#26. The Chemical Brothers - Hey Boy, Hey Girl
https://i.scdn.co/image/ab67616d00001e0279971294ba39474a1d4b90cb

En daar hebben we weer een 90's dance hit! Hierna nog twee te gaan, en nee dat is niet Breathe van The Prodigy. Die stond vorige keer al genoteerd maar had dat zo weer mogen doen, wat een knaller is dat toch! In hetzelfde horror stijltje als Breathe is daar dan Hey Boy, Hey Girl van The Chemical Brothers. Tussen mijn fandoms 2 Unlimited, Spice Girls en Vengaboys door kwam daar ineens de video van deze track langs op TMF. En oef, daar was ik als 7-jarige toch wel even van onder de indruk.

No worries, Thriller had ik allang gezien tegen die leeftijd dus ik kon het prima aan. Maar daardoor fascineerde het me als te meer en lieten zowel de video als de track een diepe indruk op me achter. Jaren later ben ik pas echt de productionele waarde van de track gaan inzien. De heren weten zoveel trucjes en elementen aan de song toe te voegen om hem de volle speelduur intrigerend te houden. Die flips en synths die de hele tijd heen en weer wiebelen. De sound die kaal en kil klinkt en daarna steeds doordringender wordt. En nog altijd vind ik ze tof! Enkele jaren geleden natuurlijk die toffe single met Q-Tip maar eigenlijk brengen ze bijna jaarlijks nog lekkere tracks uit. Het is niet het oude niveau, maar ze blijven onwijs interessant!

Als jij hem niet had gepost had ik het wel gedaan

Telephone

Morgen gaan we weer verder!

#25. Daft Punk - Around the World
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/9/9c/Daftpunk-homework.jpg

Al vanaf mijn eerste kennismaking was ik verkocht aan het concept Daft Punk. Die video van Around the World, die toffe productie. Die video van Da Funk, die toffe productie. Snapte overigens niets van die video van Da Funk maar het sprong eruit voor me. En toen kwamen ze met One More Time. Die eerste 4 singles van Discovery heb ik grijs gedraaid. Mijn schoolvriendjes op de basisschool en ik wilden continu de video's naspelen. Toen ik er een paar jaar later achterkwam dat die 'verhaallijn' gewoon onderdeel was van een gehele film rondom het album Discovery werd ik gek.

Vorige keer stond Harder, Better, Faster, Stronger in mijn top 10. Is nog steeds wel mijn favoriete track denk ik dankzij het 'jam-gevoel' van die track maar heeft toch ietsjes aan kracht ingeboet toen ik erachter kwam dat het grotendeels wel een sample betreft. Maar echt grotendeels. Dan toch wat meer credits aan dat eerste album geven. Ook, bijna, een meesterwerkje. En dan toch terugkeren naar het moment dat ik op eerst verliefd werd op het duo. God, wat ik hoop op ten minste nog één tof project. Een soundtrack á la Tron zou ik al toejuichen.

#24. The Crusaders feat. Randy Crawford - Street Life
https://i.discogs.com/nVCyLxhzx4XQ18cyxc53CGeDBtU_ChB_qy-arO0Lp-k/rs:fit/g:sm/q:40/h:300/w:300/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTExNTgy/OTYtMTIzNTg3NzE0/Ny5qcGVn.jpeg

Bij Jackie Brown ging, logischerwijs, altijd mijn aandacht naar Across 110th Street en later naar Didn't I (Blow Your Mind This Time), die hier al langskwam. Street Life ging gek genoeg aan me voorbij omdat ik nog met die eerste twee tracks in m'n hoofd zat, terwijl de song toch al meerdere keren in de film langskomt. En plots, bij een rewatch, klikt het nummer en zit ik helemaal in de sfeer.

En wat heerlijk om te ontdekken dat de song dan ook bijna 10 minuten duurt. Nog geprobeerd te nomineren voor de ladder enkele jaren geleden maar ook deze leken jullie niet te waarderen. Snap ik niet. Dit is heerlijk! De smoothness van de breaks, maar de onbevangenheid van het 'refrein'. Randy Crawford die hier heerlijk losgaat. Ja, dit is smullen!

#23. Aretha Franklin - Ain't No Way
https://i.discogs.com/1TZxvzexFXHGTV_1Wfw5lVI7sUY3zHNSY99tPZxzYFc/rs:fit/g:sm/q:40/h:300/w:300/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTE1OTY3/NDA2LTE2MDE0Nzcz/OTItNjUxNy5qcGVn.jpeg

Bekend met Aretha dankzij de écht grote knallers: Think, Respect, I Say a Little Prayer en Natural Woman. Fantastisch natuurlijk, maar niet per se de tracks die me echt raken. Dat Aretha kon zingen was duidelijk, maar ik had dan meer met de Aguilera's, de Blige's en de Houston's. Toen ik leerde ik dankzij Glee (waar ik echt groot groot fan van was) Ain't No Way kennen. Fantastisch vertolkt in de serie door Amber Riley, maar de versie van Aretha is natuurlijk een klasse apart.

Wonder boven wonder zong niemand minder dan Aguilera niet vlak daarna Ain't No Way tijdens een Aretha GRAMMY's tribute samen met wat andere zangeressen als Florence Welch en Céline Dion tijdens een hilarische tribute. Elk van de vijf zangeressen op dat podium probeert dé ster op dat podium te zijn en die laatste uithaal waarin ze alle vijf de laatste en hoogste noot willen hebben is hilarisch!

Maar ik drijf af. Ain't No Way. Aguilera probeerde het, maar zelfs zij kon Aretha niet evenaren in het origineel. Dit is puur en puur kippenvel. De Queen of Soul? Na het beluisteren van Ain't No Way snap ik het en ben ik het volledig mee eens.

#22. The Rolling Stones - Gimme Shelter
https://cdn.shopify.com/s/files/1/1917/0121/products/0jqct0cm_460x460.jpg?v=1618479181

Oh shit, nu begin ik ineens te twijfelen of deze vorige keer niet in mijn top 100 stond? Ach, who cares. Dit is een legendarische song. Scorsese's favoriet. En dankzij één van mijn favoriete films aller tijden één van mijn favoriete songs aller tijden. Heerlijk gieren met de Stones en Merry Clayton. Vooral als ze die zinnen nét eventjes wat meer accentueert. Wat een heerlijk vocaal optreden.

De Stones zijn sowieso legendarisch. Elk jaar (her)ontdek ik weer een track of album van ze. En het is (bijna) altijd kwaliteit. Gimme Shelter wint het echter (bijna) elke keer juist door die filmische banden die de track heeft. Paint It Black komt daar dan ook dichterbij. Sympathy for the Devil dan ook, zou je denken, maar die is juist wat overused in films dat ik 'm bijna niet meer kan aanhoren. Dan luister ik soms nog liever die Neptunes remix, simpelweg omdat ik bijna altijd wel lekker ga op Neptunes producties.

#21. Pink Floyd - Time
https://i.scdn.co/image/ab67706c0000da844c2864cd020af52c7a6622f9

Onlangs nog gebruikt in de opening credits van de Marvel film Eternals herontdekte ik deze track toch weer. Voor mij waren de paradepaartjes van Dark Side altijd Money, Us and Them en Great Gig. Dankzij die film, waarin de song overigens niet eens bijzonder gebruikt wordt, de song weer vaker gaan afspelen. Juist door die sfeer, die overmannend is. Zelfs in de meest saaie opening credits zou deze track nog slappen!

Toen ik The Dark Side of the Moon ontdekte was ik een jaar of 16 denk ik. Ik was zo blown away na die eerste luisterbeurt dat ik het sindsdien bijna dagelijks draaide. Zelfs toen ik met een vriend meeging naar een karatetraining, was hij aan het trainen en was ik aan het toekijken met The Dark Side of the Moon door mijn oortjes. Elke keer weer een trip.

En dat is het nog steeds. En dat is een factor dat zelfs Animals niet kan oproepen bij me. En dat is ook één van mijn favoriete albums aller tijden. Maar waar dat album soms mijn oprechte aandacht vereist kan ik bij Dark Side keer op keer blijven wegdromen naar wherever.