85. 2 Belgen - Lena

Als langdurig ingezetene van België kom ik om de zo veel tijd een belpop-hitje tegen dat me bevalt, maar heel structureel heb ik het genre niet uitgekamd. De nieuwe Brusselse serie 1985 geeft me misschien het zetje dat wel te doen, en de eerste paar afleveringen hebben al tot een paar mooie ontdekkingen geleid. Maar tot nader orde is nog ‘gewoon’ Lena mijn favoriete belpopliedje.

84. Madrugada - Step Into This Room And Dance For Me

Madrugada is een meester in dreiging met weinig middelen. Met minimale pennestreken tekent de band een verduisterde kamer, waarin de bruine stem van Sivert Hoyem nog even de regels doorneemt: “This is the floor, these are the rules / These are the moves /This is the room in which we dance”

83. Wolf Parade - Dinner Bells

Ik heb Spencer Krug als individuele artiest in mijn artiesten-top 10 staan, en de reden is eenvoudig: ik vang er zowel de betere helft van Wolf Parade als zijn side-project Sunset Rubdown mee. Mijn bewondering ligt in de combinatie van zijn overgave, zijn voorliefde voor heroïek en magie in het alledaagse, en de aandacht voor opbouw in zijn nummers. Dinner Bells vind ik daar een uitstekend voorbeeld van, met name de manier waarop naar het zingen van de songtitel wordt toegewerkt. Daar zal ik overigens wel de enige in zijn, want op de albumpagina heeft het nummer nauwelijks stemmen en geen enkele vermelding.

82. Sun Kil Moon - Carry Me Ohio

Kozelek onderscheidt zich de laatste jaren vooral als neuzelkoning, maar gelukkig weet zowat iedereen die zijn artistieke verval heeft opgemerkt ook van zijn prestaties. Het ‘achtbaanalbum’ en het debuutalbum van Red House Painters zijn eeuwige favorieten van me, en ook de eerste jaren van zijn recentere project Sun Kil Moon scheren hoge toppen. Dit nummer is prachtig omdat het nu eens niet de onbeantwoorde liefde vangt, maar de minnaar die de liefde wel wil maar niet kan beantwoorden. Wat vaak nog veel pijnlijker is. “Sorry that/ I could never love you back”

81. The Chameleons - Second Skin

Een dijk van een wavenummer dit, waarbij ik altijd toeleef naar het moment dat de drums invallen bij de tweede keer ‘I realize a miracle, is due’ - hoog in mijn ranglijst der wavemomenten binnen een nummer. Tegelijk bekoort het nummer ook thematisch, althans wat ik eruit haal is dat dit een nummer is over weerbaarheid en het vermogen uit diepe diepten toch te herstellen: “Oh and you reach the point when you know / It’s only your second skin”

Een lijstje om duimen en vingers van af te likken; zijn er al een stuk of 4 gepasseerd die bij mij ook aanspraak zouden maken op een top-100 plaats. Heel benieuwd naar het vervolg!

Veel toffe nummers alweer langsgekomen; ik lees aandachtig mee. Lekker bezig, Omsk.

Lena

Eén van de allerbeste nummers uit de jaren '80.

Meteen maar even door, omdat ik morgen niets kan plaatsen:

80. Atmosphere - Little Man

Een nummer dat ik onlangs ook voorbij zag komen in de erg puike lijst van ArthurDZ, waarin hij bijval kreeg toen hij het fenomeen Atmosphere-moeheid beschreef. Ook ik moet zeggen dat ik in korte periode monomaan alles van deze act wilde luisteren, en dat ik er nu nog zelden naar grijp. Niettemin, kom ik tot twee conclusies ten faveure van Atmosphere: 1) de act nodig blijkbaar uit tot een grondige duik in hun discografie; 2) Little Man verveelt nooit.

79. The Smashing Pumpkins - Silverfuck

Van de laatste tien albums van Smashing Pumpkins komt er maar een boven de 3,5* gemiddeld uit op musicmeter (namelijk 3,51) - dat lukt Kozelek niet eens. Er was niettemin een tijd dat Corgan grote productiviteit met grote inspiratie combineere. Waarin het knallers als 1979 en Bullet With Butterfly Wings op een twee uur durend album kon zetten dat nooit door de ondergrens zakte. En waarin het - zoals in Mayonaise - tomorrow op sorrow kon laten rijmen in wat nog steeds een puik nummer was. Silverfuck is voor mij wel de zenith van Smashing Pumpkins in topvorm. Want tegenwoordig? I don’t understand what they mean / and I couldn’t really give a fuck

78. Lana Del Rey - White Dress

Een kleine greep uit de recensies op deze website:
-“White Dress als opener... ik weet het niet. Moet dat nu echt Lana?”
-“Wat zonde om hier de plaat mee te beginnen.”
-“als zelfs m'n zoontje van 2 het direct op een huilen zet bij de eerste tonen van White Dress, is dat een teken”

En dan nu mijn recensie: als Lana schuurt, wringt en hunkert vind ik haar op haar best. En dus is dit nummer een pijler in haar oeuvre (disclaimer: er zijn gelukkig ook aardig wat gunstige recensies van dit nummer op deze site)

77. Motorpsycho - Sinful, Wind-Borne

Er bestaat een boek over het album waar Sinful, Wind-Borne de opener van is: Blissard van Johan Harstad. Muziek is nooit ver weg in het oeuvre van Harstad, zo staan Pink Floyd en Husker Du centraal in Max, Mischa en het Tet-Offensief, en corresponderen de hoofdstukken van zijn boek Buzz Aldrin Waar Ben Je Gebleven? met albumtitels van The Cardigans. Maar Blissard is het album dat hem het meest gevormd heeft, en hem op de erven van een pas gestorven Cobain en een tanende grunge-scene richting gaf in zijn muzikale bewustzijn. Ik waardeer in zijn boek vooral de universaliteit van ‘dat ene album dat je een fase doorsleept’, zonder dat ik dat per se heb met Blissard, maar de frisse weerbarstigheid van het openingsnummer kan me altijd smaken.

76. Desireless - Voyage Voyage

Een nummer dat al heel mijn leven door mijn hoofd sluimert, maar dat ik nog niet zo lang kan plaatsen. En waarvan ik vergeten was dat het zo sprankelt en zozeer past in wat ik zoek in een goed popnummer. In mijn woonplaats Brussel blijkt het ook in bijna ieder feestje of cafe een voltreffer als gelegenheids-DJ, heb ik gemerkt.

Gaat vlotjes hier!

Zegeningen van een vrij pinksterweekend . Hoop dat mijn toekomstige tempo hier niet te zeer van afwijkt.

Kleine man

Fijne top100 om te volgen, maar ik had ook niet anders verwacht.

Inderdaad, mooie lijst tot nu toe!

Fijne, gevarieerde lijst

Ik kan dat nummer van Lana niet direct voor de geest halen, maar ben wel erg benieuwd. Ik kan me namelijk wel vinden in je mening over wanneer ze op haar best is.

Silverfuck en Sinful, Wind-Borne in één post. Dat is echt heel erg leuk!

75. Talking Heads - The Great Curve

Hoe werkt muziek? David Byrne heeft er een boek over geschreven, How Music Works, dat de opmaak heeft van een salontafelboek, maar niettemin boeiende uiteenzettingen bevat over hoe trillingen geluid worden, en hoe geluid muziek wordt, en waar dat dan wel niet begint en ophoudt, met als feitje dat me het meest is bijgebleven een theorie dat dolfijnen elkaar over langere afstand lokroepen kunnen leren, waardoor er diep onder water ‘hits’ kunnen ontstaan. Sowieso is Byrne een man van de theorie, getuige ook zijn hermetische doordachte concerten, die hij benadert als toneelvoorstelling: binnen een tour verandert de setlist niet en is iedere song, iedere danspas, iedere beweging van zijn band voorbedacht en onveranderlijk. En met heel geslaagd resultaat, want het concert dat ik van hem zag in 2017 is denk ik wel mijn favoriete muziekoptreden ooit. Zijn beste werk op plaat leverde hij weldegelijk af met Talking Heads, waar zijn hermetische muziekbenadering, zenuwachtige vocalen met gelaagde achtergrondzang en overstuur klinkende gitaren het best op elkaar zijn afgestemd. Dit vind ik het beste nummer op hun beste album.

74. Swans - Mother/Father

Als je een discografie hebt die vier decennia omspant en er een sport van maakt platen af te leveren die de door de compact-disk gepopulariseerde grens van 80 minuten aantikken of overspannen, valt het nog niet mee zomaar aan te wijzen waar in het oeuvre je moet beginnen met zoeken. Dus als uw curator van dienst beveel ik het album The Great Annihilator aan. En als je dan de titeltrack, het wrange duistere Alcohol The Seed, en dit geschift gejaagde nummer luistert, ben je al goed op weg.

73. Cat Power - American Flag

Een nummer dat met weinig middelen - namelijk smekende vocalen en verknipte gitaren - een enorme zuigkracht op de luisteraar uitoefent. En je daarmee in het album Moon Pix sleurt, en je pas uitspuwt na de laatste tonen van slotnummer Peking Saint

72. Von Sudenfed - Fledermaus Can't Get It

Ik denk dat een van mijn eerste recensies op deze site Hex Enduction Hour van The Fall was, waarin ik de formatie van Mark E Smith prees dat ze zich een uur lang wijdde aan donkere minimalistische post-punt zonder fröbelige elektronische uitstapjes waar hun latere albums soms mee behept zijn. Welnu, Smiths side-project Von Sudenfed is één lange elektronische uitstap, waarin hij bijgestaan door Mouse On Mars zich all-in op de dansvloer werpt. Een groezelige dansvloer welteverstaan, met de meest smerige elektro-omlijsting. En dan kan ik het wel hebben, blijkbaar

71. Alanis Morissette - You Oughta Know

Nu moet ik toch de kans voor lief nemen dat ik het pril opgebouwde krediet bij muziekkenners op deze site vergooi door dit nummer in mijn lijst op te nemen. Een nummer dat me eerder goeddeels koud liet, waarvan ik het nota bene jammer vond dat de podcast ’60 songs that explain the 90s’ uitgerekend hiermee moest openen (waarom dan niet Uninvited? Dat is tenminste nog indie-verantwoorde Morissette). Maar toen ik na het luisteren naar die (verder niet eens memorabele) aflevering naar dit nummer teruggreep, moest ik concluderen dat dit nummer, en geen enkel ander nummer van Morissette, de 90s verklaart. Zoals sociale media in de jaren ’10 groepen zonder stem in staat stelde iets terug te zeggen, zei Morissette iets terug namens alle verworpenen, gedumpte, gekrenkte vrouwen. En nu ben ik zelf geen vrouw en zwelg ik thans ook niet echt in verworpenheid, maar de mondige en messcherpe manier waarop Morissette haar weerwoord op plaat zet waardeer ik. Mondig, en ook vilein-grappig:

"Does she know how you told me
You'd hold me until you died
'Til you died … but you're still alive”

Het meest schurende lied van Moon Pix... Und kudos für das Fledermaus-ah!

Ik ben nooit meer aangehaakt sinds dit in een nieuw topic zit, gauw maar weer eens doen, want wat staat er al veel moois in dit lijstje! Tof om La Dispute weer eens tegen te komen, Madama George is inderdaad een hoogtepunt (al vind ik dat hele album eigenlijk van bijna hetzelfde hoge niveau), ongelooflijk perfect liedje van Neutral Milk Hotel. Carry Me Ohio En Atmosphere wekt tegenwoordig al zo weinig interesse dat ik hun nieuwe plaat niet meer heb gecheckt, maar veel van hun werk uit het verleden is inderdaad nog gewoon fantastisch.

Ha, ik ken net te weinig van Swans, ik kende dat nummer alleen in de versie van The Angels of Light (die op geheel andere wijze ook fantastisch is). Deze gruwelijk stuwende versie is ook wel echt de shit, hoor.

70. Depeche Mode - I Feel You

Een vuige track van Depeche Mode, beginnend met een krassende band die van de spoel loopt, en met een refrein waarin een vervormend geluid gelijkend op een net gestarte VHS-band een instrument op zich geworden is. Voor tech-nostalgici valt er genoeg te halen uit deze track. Maar zelfs zonder dat referentiekader is het met dit nummer vrijwel onmogelijk niet harder te gaan fietsen.

69 . Leonard Cohen - Who By Fire

Korte albumtrack van Cohen die me pas echt opviel nadat ik de cover van Coil hoorde. Zoals wel vaker bij Cohen - een van de weinige artiesten binnen de bredere definitie van popmuziek wiens geboortejaar ruim voor 1940 ligt - brengt het nummer me op bijna mystieke wijze in aanraking met ideeën, mensen en gebruiken uit een tijd waar ik al lang geen toegang meer toe hebt.

68. Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised

Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor ‘praatmuziek’, lange lappen intelligente of dwingende tekst die evenzeer leunen op betekenis als op ritme. Pamfletten op muziek, zeg maar. Een band als The Fall doet dit binnen de post-punk, Pulp binnen de britpop, Tindersticks binnen indie (wat dat ook moge zijn), maar natuurlijk is er geen reden waarom deze benadering binnen het soul-genre niet zou werken. Zeker gezien hiphop, het ultieme praatgenre, veel nauwer verwant is aan soul aan de voorgenoemde stromingen. Toch is dit nummer een van de weinige voorbeelden die ik ken van een ‘soul-pamflet’. Een nummer dat me grijpt door zowel de muzikale kwaliteiten als het bulkende engagement dat eruit spreekt.

67.La Femme - Sur La Planche 2013

Een prangend stuiternummer dat je laat hollen naar een betere plek, een plek met zon, koude limonade en vlak helblauw zwembadwater dat wacht op een duik. Dat ongeveer. En ook het meest aanstekelijke lied van het voorbije decennium.

66. And Also The Trees - Domed

And Also The Trees is al sinds de jaren ’80 een vaste waarde in een genre waar nog geen naam voor bestaat, een soort plechtige slepende schemermuziek bungelend tussen de duisternis van Nick Cave en de romantiek van The Triffids. De band staat voor een redelijk constante uitput, zonder fases van noemenswaardig veel meer succes, zonder in het oog springende hitalbums, zonder dat ene liedje dat op een concert niet mag ontbreken. Als illustratie van hun constante niveau geldt voor mij wel het feit dat ze hun beste nummer 25 jaar naar hun debuutalbum uitbrachten: het mooie desolate Domed.

65.James - Getting Away With it (All Messed Up)

Als A.I. ooit geweldige muziek genereert kan het nog jaren duren voor ik er de weg naar vind. Zo ben ik ook nooit echt aan boord gesprongen van door algortime-gegenereerde afspeellijsten, maar anno 2023 nog steeds devoot albumluisteraar. Niettemin, dit nummer heb ik gewoon 'los' ontdekt, door lovende kritieken op deze site, en ik ben pas in de discografie gedoken toen ik dit nummer - na het weer te zijn vergeten - hoorde in een winkel toen ik een winterjas koos. Net als Cake - Long Dress durft de band een van hun meest geliefde nummers van een clip te voorzien waar omstanders over het lied heen praten, daarom maar even een linkje naar de albumversie.

64. Fiona Apple - Paper Bag

Nog een echte muziekmeter-ontdekking met lange albumtitels, aangename muzikale omlijsting met geleende jazz-elementen en een zangeres die fijne melodieën combineert met een voordracht waaruit blijkt dat ze het tot in haar kleine teen meent.

63. Sisters Of Mercy - This Corrosion

Net zoals Siouxsie verstaan de Sisters of Mercy de kunst van het gothic brengen in kleur. De zwaarmoedige aanstekelijkheid maken het nummer tegelijk geschikt voor een soundtrack bij een schemerig meer en voor een dansvloer. Dat laatste natuurlijk ook omdat het een megaklassieker in het genre is.

62. Sparks - When Do I Get To Sing 'My Way'

Ze lopen aardig tegen de 80, de gebroeders Mael, en toch denk ik dat ik gewoon weer ga als ze binnenkort optreden in mijn woonplaats. Omdat er, toen ik ze vijf jaar terug zag, nog geen draadje sleet op zat. En omdat hun studiowerk ook nog steeds (bij vlagen) boeit. Ze draaiden al twintig jaar mee toen ze dit nummer maakten, lang genoeg om bands die de mosterd bij hun vroege albums hebben gehaald te zien opkomen en ondergaan. Moest daarom wel gniffelen toen een vriend van me het verwijt op dit nummer plakte de Pet Shop Boys te kopiëren.

61. Walkmen - The Rat

Ik had de kwalificatie onnavolgbaar gereserveerd voor de overgave van de zanger. Maar dat zal ik moet intrekken, anders heb ik geen term om de drummer te omschrijven. Nergens heeft deze band deze proeve van bekwame geschiftheid geëvenaard.

Gil Scott Heron, wat een gaaf nummer, ik kende dit niet. Fiona Apple, ook een geweldig nummer. Tussen al die jongetjes valt trouwens pas op hoe klein ze eigenlijk is:)

Altijd fijn om Sparks in een lijstje te zien en dat nummer is ook een van mijn favorieten van hun.

60. LCD Soundsystem - I Want Your Love

Zoals The Player van Robert Altman een film is voor filmnerds, en leunt op talrijke inside jokes en filmverwijzingen, is het album Electric Lady Sessions muziek voor muziekliefhebbers. Ga maar na, deze cover van Chic gebruikt een Talking Heads-achtige gitaar en eindigt met een muzikale ode aan wijlen Andy Rourke. En het rockt als een malle, zeker als afsluiter van het drieluik Home - Tonite - I Want Your Love op dit album

59. Screaming Jay Hawkins - I Put A Spell On You

Welkom bij Andere Tijden Muziek. We schrijven 1956. Een classic-rocknummer in wording ziet zijn levenslicht: I Put A Spell On You, later gecoverd - en als een zouteloze aardappel doodgekookt - door onder andere Creedence Clearwater Revival. Maar tegelijk zien we de geboorte van iets anders, de genesis van schreeuwmuziek (screamo durf ik niet te zeggen, dat genre ken ik te slecht), van muziek die de manie boven de harmonie zet, van een zwarte artiest die speelt en de spot drijft met stereotyperingen. Screaming Jay Hawkins was de eerste shockrocker, als je het niet gelooft moet je deze liveversie maar bekijken. Een verstekeling die vastzat in totaal andere tijden. Terug naar de onze.

58. Built To Spill - Randy Described Eternity

De perfecte opener van het perfecte album. Doug Martsch zet zijn definitie van eeuwigheid uiteen: het idee dat je met een veertje eens in de duizend jaar over een metalen bol veegt die tien keer zo groot is als jupiter, net zo lang tot de bol de grootte van een erwtje heeft. De toespeling is overduidelijk: die tijd heeft niemand. Nabokov zei: ‘het leven is een korte lichtflits tussen twee eeuwigheden duisternis’. Je kunt maar beter binnen alle beperkingen proberen de beste versie van jezelf te zijn. ‘I’m going to be perfect from now on’

57. Cass McCombs - Harmonium

Lieflijk hedendaags countryliedje dat zoals altijd bij Cass McCombs op een soort lome manier kolkt - je moet zelf maar beslissen of het je ook grijpt.

56. My Bloody Valentine - To Here Knows When

Op de ladder van groeimuziek staan achtereenvolgens: (1) goede nummers die per luisterbeurt beter worden; (2) nummers die je eerst niets deden en dan ineens op hun plek vallen; (3) nummers die aanvankelijke een actieve afkeer opriepen maar later onweerstaanbaar bleken. Dit nummer staat voor mij een sport hoger, namelijk: (4) nummers die ik aanvankelijk niet eens als muziek herkende. Maar nu vind ik het prachtig, dit meest avontuurlijke nummer van Loveless.

55. Aphex Twin - Heliosphan

Een nummer dat ergens tussen ’85 en ’92 gemaakt moet zijn. Houdt spanning en frisheid, juist omdat zo langzaam wordt opgebouwd naar de aanstekelijke gedeelten. 

54. Fennesz - A Year In A Minute

Mooie Oostenrijkse pruttelelectro waarin een wereld ligt achter kleine subtiele geluidjes. Dat een geloopt kraakfragmentje van een paar seconde emotionele diepgang (noot: voor de altijd subjectieve toehoorder) kan hebben, had ik al geleerd van William Basinski, maar zijn benadering vraagt veel meer tijd van de luisteraar. Fennesz ontroert in zes minuut vier.

53. Altın Gün - Yüce Dağ Başında

Zonnige Turkstalige pop waarvan je stiekem had gewild dat van een lang verloren opname op een teruggevonden cassette uit het Anatolië van 1974 komt, maar het is muziek van Amsterdammers uit 2021. Maakt niet uit, het klinkt even buitenissig, nostalgisch en aanstekelijk.

52. Jim O'Rourke - Prelude To 110 Or 220 (Women Of The World)

Jim O’Rourke is een vreemde baas, die zich op allerlei manieren met de muziekindustrie bemoeid heeft. Wat hij weinig heeft gedaan is waar ik hem het best in vind: de liedjesmaker uithangen. Want dat hij op zijn dwarse manier een sterke song kan neerzetten, is zeker. Daarvan getuigt wel dit openingsnummer van zijn beste album Eureka, een nummer waarin een klein herhalend versje (dat niet eens rijmt) onder begeleiding van een minzaam kamerorkest subtiel naar een steeds hoger plan wordt getrokken.

51. The Cure - Cold

Het ijzigste nummer op de donkerste plaat van The Cure. De sombere cello, gejaagde drums en synths die klinken als een stemmig vrouwenkoor op de begrafenis van Dracula zelve, maken dat ik steeds naar dit vreemde werkje teruggrijp. En dat het al langere tijd mijn favoriete nummer is van wat toch nog steeds een van mijn favoriete bands is

50. The Sound - I Can't Escape Myself

'Left alone I'm with the one I most fear'. Pas na de documentaire Walking In The Opposite Direction kwam die zin echt binnen. Het maakt dit sowieso dicht op de huid zittende nummer wranger.

49. Love - You Set The Scene

Na de angst voor het leven op 50, staat op 49 de bewondering, de wil om je tegen de klippen van de oneindigheid op vol in het leven te smijten. Sowieso is dit album met veel kleine vondsten en taalspellen een langdurige favoriet, al zet ik hem de laatste tijd wat minder op

48. Moderat - Milk

Een hermetische elektrotrack, op het steriele af haast, waar de kleine afwijkingen de luisteraar net op onverwachte momenten naar het andere been laten hinken zodat je wel moet opletten tot de lonende climax.

47. Shawn Philips - Song For Mr C

Het kan verkeren, ik heb Shawn Philips ontdekt toen ik ooit proberen uit te vinden waar het sampletje van First Person van Cyne vandaan kwam. En daarna kunnen vaststellen wat voor een fijne plaat zijn Second Contribution is. Vooral omdat er nummers als Song For Mr C tussen zitten, die vaart, sfeer, kleur en kadans hebben.

46. Scars - Your Attention Please

Schotste post-punk die voor mij vooral tot de canon mag behoren vanwege de laatste minuut van het nummer Obsessions, en vanwege het bieden van een post-punk-omlijsting - met puike voordracht en piekfijn basloopje - voor een gedicht van Peter Porter, die de burgers instructief toespreekt tijdens kernaanval op het heetst van de koude oorlog. (Had graag een persconferentie van Hugo de Jonge gezien in deze stijl in 2020)

Ziet er interessant uit. Via welk kanaal kun je deze documentaire bekijken?

Sowieso een bijzonder sterk drietal na elkaar met I Can't Escape Myself, You Set the Scene en vooral het legendarische Milk. Drie voltreffers. De andere twee ken ik (nog) niet.

Hulde voor je diverse muzieksmaak en je vlot weglezende stukjes man!

Ja, echt een heerlijke top-100 tot dusver. Puik werk

Bij mij kwam dit nummer ook tien keer harder binnen na het zien van die documentaire. Tof dat het in je top 50 staat! Sowieso een mooie, diverse lijst tot nog toe.

Je kunt hem via Vimeo huren of kopen. Ik heb hem destijds op een festival gezien en jaren later ook op DVD aangeschaft. Het is zeker een aanrader!

(Linkjes moet je er maar bij denken vandaag, ben op reis en kan moeilijk knippen en plakken)

45. Another Sunny Day - You Should All Be Murdered

De eerste band waarvan ik dacht: ‘dit gaat over mij’ waren The Smiths, die ik ergens in mijn late tienerjaren ontdekte. Dat zat voor mij meer in ‘Hang The DJ’ dan in ‘I Want The One I Can’t Have’, oftwel meer in de vileine compromisloosheid, dan in het zwelgen in je superieure eenzaamheid, hoewel dat laatste zeker als tiener ook wel eens fijn is. Niettemin, ik heb The Smiths altijd meer gezien als een bijtend geengageerde band dan als een ‘depressieve’ band, een stempel dat sowieso te makkelijk op allerlei bands uit hun generatie geplakt wordt. Dit is een lange aanloop om te zeggen dat dit nummer 10/10 scoort qua The Smiths-factor, niet alleen vanwege de zonnige gitaarloopjes en de zalvende stem, maar ook door bijtende lyrics. Een copycat zegt u? Misschien, maar als het nummer staat als een huis maakt me dat niet eens zoveel uit.

44. Vitalic - La Rock 01

Een kasteel van een dance-track waar een stekelig intro langzaam wordt weggebeukt door een muur aan extatische geluid. Wie niet springt wordt vertrapt.

43. Velvet Underground - Venus In Furs

The Velvet Underground kan in al hun weerbarstigheid wel eens te lang doordreutelen op een idee, en hoewel dat deels ook wel het punt zal zijn van deze act, of van kunstzinnige jaren ’60-bands in den brede, nodigt het me niet uit er veel naar terug te grijpen. Venus In Furs spreekt me aan omdat het de luisteraar zes minuten bij de les houdt. Met eigenlijk opnieuw maar een idee: een overstuur klinkende electrische viool die bijna als een luchtalarm de aandacht naar het te verkondigen trekt. Zodat je je wel open moet stellen voor Reeds schatkamer aan kronkelige ideeen over lust, kunst en schoonheid.

42. Guided By Voices - Game Of Pricks

Dan nu het kortste nummer in de lijst, uit het dikke schetsboek van Robert Pollard. Game of Pricks klokt af op 1 minuut 35 en is voor mij samen met A Salty Salute en My Valuable Hunting Knife de meest naaste belager voor de titel ‘perfect ongepolijst klein popliedje’ van deze band. En dan vind ik deze de mooiste.

41. Talk Talk - Ascension Day

Talk Talk had de durf om per album verder af te drijven van muzikale en commerciele conventies. Om te zoeken naar muziek vrij van ornamenten. Omdat de band langzaam tot het inzicht kwam dat het krachtigste instrument in hun gelederen niet de marsepeinen synths of klaterende gitaren waren, maar Hollis’ bezielde stem, zelfs - of juist - wanneer die spaarzaam gebruikt wordt.

Ok, het reisje zit erop, dus quasi-dagelijkse updates zijn weer aan de orde.

40. Human League - Seconds

Ik heb lang gedacht dat dit nummer over verleiding gaat (it took seconds of your time - to change his life, zal ik ongeveer gehoord hebben), maar iets meer aandacht aan de lyrics bestedend blijkt het nummer - niet eens zo subtiel - de moord op Kennedy te behandelen. Thematisch wijkt het nummer daarmee nogal af van de rest van het werk van The Human League, en ook muzikaal is dit nummer zwaarder op de maag dan de springerige waterijs-wave die de band gewoonlijk maakt. Niettemin de (enige) voltreffer op hun succesalbum Dare.

39. Ministry - Stigmata

Ministry loopt al een paar decennia metal-aanleunende festivals af, en verkoopt als pionier van het industrial-genre hun fans zwarte t-shirts met een in bloed- en bliksemschichten gehuld bandlogo. En dat voor een band die ooit probeerde door te breken als new wave/new romantic-act. Net als Talk Talk is Ministry dus niet alleen in staat gebleken zichzelf te vernieuwen, maar ook het bredere muzieklandschap. Dit schuimbekkende nummer met de duivel op de hielen overtuigt iedere luisterbeurt.

38. James Blake - Say What You Will

Begin jaren ‘10 maakte Blake albums die bulkten van hipheid, achteloos genres combinerend, overgoten met een bijna intimiderende jeugdigheid. De formule leidde zelfs tot een notering in de Top 2000. In het nieuwe decennium is Blake een dertiger die de hippe kids niet meer als vanzelf aan zich bindt. Zelfs op deze site, waar het aantal stemmen per album redelijk drastisch instort. De clip van dit recente nummer geeft dit sentiment treffernd weer, van een artiest langzaam ingehaald door de tijd en in dit geval door de godverdomde Finneas O'Connell. En tegelijk vindt Blake daarmee nieuwe relevantie, want aan zelfreflectie en zelfspot ontbrak het in zijn oudere versie werk hoegenaamd. (en ja, het nummer is ook heel fijn)

37. Fleet Foxes - – Naiads, Cassadies

Fleet Foxes vind ik op hun best poppy (Mykonos) of verstild, maar het gros van met name hun vroege oeuvre blijft daar ongemakkelijk tussen hangen. Ik was ze ook wat uit het oog verloren tot ze met het album Crack-Up kwamen, in mijn ogen een organisch meesterwerk waarin bijna iedere noot klopt. Dit nummer komt het best tot zijn recht in de context van dat album, en vormt dan een verstild en plechtig hoogtepunt

36. Yello - Desire

Dat twee Zwitserse veertigers met snorren zich pardoes konden opwerpen als pioniers van de elektro-pop in de jaren ’80 vind ik al zo’n mooi beeld dat ik niet weet wat ik nog meer onder dit kopje moet schrijven. Behalve misschien dat dit nummer een klamme duistere spanning heeft die me nooit verveelt

Game Of Pricks is merkwaardig compleet ondanks de speelduur van 1:35. Robert Pollard is soms echt een magiër.