Seconds
Grijsgedraaide b-kantje van de Don't You Want Me single.

Naiads, Cassadies

35. Pavement - Gold Soundz

Ik van Pavement altijd intuitief gezien als een band die aan mijn kant staat, ondanks de cryptische teksten, ondanks de gespeelde argeloosheid, ondanks de continue drang om zelfs binnen een nummer een goed idee om zeep te helpen. Het is een band die zich verzet tegen gezien en gehoord willen worden, in een decennium waarin zoveel artiesten smeekten om aandacht. Een band die zegt: ik luister pas als je niets te melden hebt. Dat is hoe ik de ode aan de ‘empty girl’ in dit nummer interpreteer. Kort en goed: muziek voor introverten.

34. Belle & Sebastian - The Boy With The Arab Strap

Ook een band voor introverten dit, maar dan wel met de boodschap: ga buiten spelen. Everthing is better than posh isolation. Altijd een zwak gehad voor de stuwende vrolijkheid in dit nummer, de droeftoeter hoeft niet altijd de boventoon te voeren.

33. The Divine Comedy - A Lady Of A Certain Age

Ik heb zelden zo’n dichtgeweven levensverhaal in een muzieknummer gehoord. Met grote haast literaire zeggingskracht tekent Hannon een relaas van verval, verlies en verkrampt vasthouden, door de ogen van een trotse Britse dame.

32. Nicolas Jaar - Mi Mujer

Altijd een streepje voor bij mij als een artiest in zijn moedertaal zingt. De Chileen Jaar doet dat niet vaak, maar gelukkig wel in zijn meest zonnige, gedreven, verkwikkende nummer (zelfs al gaat de tekst nergens over).

31. Slowdive - Spanish Air

Esoterische pracht, muziek die op een wolk zweeft. Ik zal daar nog eens een langer epistel aan wijden bij een hoger genoteerd shoegaze-nummer (al is ook dit nummer zonder meer de top van de top in dit genre).

Springerige waterijs-wave

Is Human League dan de Raket van het synthpop Ola Organigram?

Érg fijn laatste vijftal!!

Magistrale update

30. Wipers - When It's Over

Overweldigend en jagend nummer, een brok ontlading op weg naar een climax, en daarmee de ideale albumafsluiter van Youth Of America, een beetje zoals Exit Music (For A Film) de perfecte afsluiter is van OK Computer, behalve dan dat beide nummers geen afsluiter zijn van hun album maar als track 4 dienen

29. The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out

Mogen sterven in het gezelschap van je ontbeantwoorde liefde, staat praktisch gezien gelijk aan een eeuwigheid samen. Die wrange romantische gedachte smeedt Morrissey om tot een euforisch en hoogdravend nummer met sterk outro.

28. Modest Mouse - Teeth Like God's Shoeshine

Hoogdravende nummers over de liefde hoef je van Modest Mouse niet te verwachten. Talking Heads, thematisch en muzikaal verwant met Modest Mouse kwam ooit met 'More Songs About Buildings And Food'. Modest Mouse bezingt ook graag het abstracte en het levenloze, maar maakt zich anders dan Talking Heads boos over gebouwen en voedsel. In het nummer Novocaine Stain fulmineert Isaac Brock tegen de nieuwbouwontwikkelingsprojecten vernoemd naar zaken die ze vervangen. Dit nummer behandelt winkelcentra die spookdorpen worden. Folkmuziek voor teleurgestelde amateur-planologen.

27. TV On The Radio - Wolf Like Me

Inventieve band die bulkt van ideeen en zeggingskracht op de vierkante centimeter, en dat nergens zo goed in een enkel nummer heeft weten te krijgen als in Wolf Like Me.

26. Silver Jews - Trains Across The Sea

"Half hours on earth, what are they worth? I don't know" declameert Berman in zijn beschouwende, onderuitgezakte stijl. Hij heeft zichzelf in zijn leven van halfuur naar halfuur kunnen slepen, en tussendoor een aantal fijne albums met gevatte teksten voorgebracht. Tot tijd en drank vat op hem kregen: "in 27 years I've drunk fifty thousand beers / and they just wash against me like the sea into a pier"

Trains across the sea, prachtig.
Beste nummer van dit sterke worpje

Eens, daarom staat ie het hoogst

34. Belle & Sebastian - The Boy With The Arab Strap

Heerlijk nummer zoniet hun beste.

Hahahaha

25. Ride - Seagull

Op momenten vind ik shoegaze de meest intense vorm van muziek, misschien omdat het zoveel met contrasten werkt. Lijzige vocalen die het op moeten nemen tegen een muur aan gitaren en feedback. Of misschien ken ik gewoon te weinig muziek om ooit iets veel intensers dan de laatste minuut van dit nummer gehoord te hebben.

24. MacIntosh Plus - リサフランク420 / 現代のコンピュー |

Sinds de opkomst van de streamingsdiensten zijn fysieke geluidsdragers een beetje als breetels: nutteloos, behalve voor hipsters en gewoontedieren. Maar het is altijd fijn het nutteloze met het aangename te verenigen, en daarom heb ik nog steeds platen, cassettebandjes en zelfs een opgelapte bandrecorder op mijn dressoir staan. Het is dit hoekje audionostalgie in mijn hoofd dat me ook vatbaar maakt voor de briljante meuk die vaporwave heet, een stroming die niet meer doet dan het versnellen of vertragen van loopjes van 80’s-nummers, en je zo gedoseerd en fragmentarisch terugwerpt in tijd die ik noch de creators van deze muziek erg bewust hebben meegemaakt.

23. The Magnetic Fields - Nothing Matters When We're Dancing

Er zijn twee typen ambitieuze ideeën: ambitieuze ideeën die je gedurende het proces kan bijsturen omdat hun aanvankelijke vorm kan worden aangepast als tijd- of geldgebrek opduiken, en ambitieuze ideeën waar die bijsturing door de aard van het idee niet mogelijk is. Voor dat laatste type idee betekenen bovengenoemde beletsels meestal het einde. 69 liefdesliedjes verdeeld over drie CD’s uitbrengen, had zo’n in de knop gebroken idee kunnen zijn. Maar de band volhardde en bracht op een dag in 1999 in één keer ruim drie uur aan muziek uit. Heus niet alleen maar goede liedjes, en er zit een aantal vullers en minder interessante schetsen op de plaat. Maar dit is wel veruit het enige album dat ik ken waarop ik vijftig goede nummers kan aanwijzen. En een dozijn steengoede, met onbevangen charme, die nog meer dan over de universaliteit van liefde over de universaliteit van liefdesmislukkingen gaan. Hoewel bovenstaand nummer gewoon een fijn klunzig liefdesliedje is.

22. Pinback - June

Een melancholisch indie-anthem van Pinback dat in kleine kring bewondering geniet, maar het verder moet hebben van zacht gefluisterde mond-op-mond-reclame. Zachtheid en subtiliteit is sowieso de benadering van dit nummer, waardoor de smekende hoofdvraag van dit nummer - why must all those pretty things be sad somehow? - nog wat frontaler binnenkomt.

21. Pulp - Common People

Volgens de schoolmeesters van de popmuziek zijn Oasis, Blur, Pulp en Suede de grote vier van de britpop, vaak ook in die volgorde. Ik zal niet op die taxonomie ingaan, maar wil wel wat kwijt over hoe deze vier bands zich in mijn hoofd verhouden. Voor mij is Oasis een working class-band met de pretentie een working-classband te zijn, met weinig literaire zeggingskracht in hun teksten die vooral als placeholder dienen met een eerste single die direct al zegt: I wanna be a rockstar. Oké dan. Suede is daarentegen elite die zich ook presenteert als elite, met glanzende zwarte overhemden en de tragiek van het glamourleven als rode draad. Blur is elite (dat was altijd het probleem van Oasis-fans) met een zekere working class-pretentie (niks geen glamour: koffie, tv en duiven voeren zijn leidende thema’s). Wat overblijft op deze as is Pulp, een working class-band uit Sheffield die zich uitreikt naar de elite, niet uit snobbisme maar uit verheffing. Uit ontworsteling. Jarvis als eeuwige underdog die zich heeft opgewerkt tot een man naar wie 20.000 mensen in een veld kijken. Jarvis die de romantiek romantiseert, en niet zijn afkomst, Jarvis die dat aan Griekse meisjes met een rijke vader nog eens haarfijn uitlegt. Jarvis die sneert “Because you think that poor is cool”, zich lavend aan een zee van galmende synths.

20. The Arcade Fire - Rebellion (Lies)

Het duurde even voor ik The Arcade Fire geen irritant verschijnsel vond, en die irritatie zit niet eens zozeer in de sound die ik altijd wel op waarde heb kunnen schatten, maar meer in het dweepzieke sfeertje, bloedeloos maar bloedserieus en daarom niet in staat emoties van doorleefde wrangheid op te roepen, noch van gevatte relativering. Wat veel goed maakt is hun vermogen op gepaste momenten een sterk en compleet liedje neer te zetten. Op het debuut blijkt dat uit het meeslepende Tunnels, en vooral uit Rebellion (Lies), een nummer dat staat van begin tot einde, met een refrein dat tolt en cirkels en toch gedecideerd tot een punt komt en een climax die altijd net iets beter is dan je je herinnerde. Mijn tegenstrijdige verhouding met The Arcade Fire gaat dus niet op voor dit nummer.

19. The Hold Steady - Killer Parties

Ik ken geen nummer met zoveel melancholie in een basloopje, een stutbalk van jewelste voor de half-gezongen liefdeswederwaardigheden die de op George Constanza lijkende zanger van The Hold Steady van wie ik de naam vergeten ben te berde brengt.

18. Cunninglynguists - The Gates

Nog een nummer dat gestut wordt door een basloopje, maar hier roepen de lage tonen geen melancholie op, maar sensualiteit. Zwoel als hete chocolade die van een porseleinen vrouwenrug druipt.

17. Lowlife - Permanent Sleep

Lowlife is voor mij het archetype van jaren ’80-nostalgie, en misschien is dat ook het grootste obstakel voor hun doorbraak geweest, ze zijn als het waren een amalgaam van new wave-beweging, zonder dat ze een duidelijk of meetbaar hebben bijgedragen aan het koersverloop van die stroming. Maar tegelijk heeft het album Permanent Sleep wel alles wat me aan het genre bevalt: hemelse galmende klanken, dwingende zanglijnen, slimme lyrics en gitaren die in haakse hoek op de songs landen. Het nostalgische titelnummer is het hoogtepunt van deze band, die met het overlijden van de zanger een paar jaar terug permanent tot het verleden behoort.

16. Smog - River Guard

Subtiel nummer over spaarzaam geluk. Het geluk van zwemmende gevangen, die even mogen luchten voordat de muren straks weer op hen af komen, maar de toespeling is overduidelijk: voor de bewaker is het geluk net zo kortstondig.

15. Hercules & Love Affair - Blind

Antony Hegarty met de Johnsons vind ik vaak een beetje dubbelop; een treurwilg met treurige muziek. Contrast werkt dan beter, op dit nummer van lichtheid en ontworsteling. Ik heb dit lied ook wel eens een latere live-versies gehoord zonder Antony, maar dan werkt het weer totaal niet omdat het contrast tussen emotionele vocalen en euforische instrumenten ontbreekt.

14. Van Morrison - Astral Weeks

Van Morrison maakt op zijn beste momenten nummers om je in onder te dompelen, nummers die hele landschappen vertegenwoordigen, landschappen om je in uit te strekken, om languit in het gras te liggen. En al loop ik geloof ik inmiddels een album of 36 achter van deze man, zijn albums tot de late jaren '70 zijn om te koesteren, met Astral Weeks (zowel het album als het nummer) als uniek hoogtepunt.

13. Common - Be

Geweldig raak en uitbundig hiphopnummer, dat anders dan veel andere nummers in het genre eens niet zeven minuten op dezelfde vondst doordreutelt maar kort en puntig durft te zijn. En daarom perfect is. "The present is a gift, and I just wanna be."

12. Elite Gymnastics - Here In Heaven 2

De soundtrack om bij uit het raam te kijken, afwezige ambient, de manier waarop de wolken de zonnestralen afbreken is veel interessanter dan wat de leraar te vertellen heeft.

Ha, dat zijn gewoon twee nummes (20 en 15) die in mijn quiz van vorige week donderdag zaten. De eerste is overigens zonder lidwoord.

11. The Field - Action

Vaporwave is een genre dat korte fragmenten van nummers achter elkaar plakt, en dat daarmee dicht aansluit bij hoe een nummer (bij mij althans) ‘in je hoofd kan zitten’. De mens ervaart immers nooit tijdstippen (het moment ‘nu’ is daar simpelweg te kort voor), maar tijdspannen van enkele seconden. Een artiest als The Field speelt daarmee, in dit geval door een kort sampeltje van The Four Tops te loopen tot een knap eigenstandig nummer. Knap is vooral hoe de extra geluidselementen in het nummer het sampletje gaandeweg steeds prominenter maken tot het na een minuut of vijf uit elkaar valt. Een van de hoogtepunten uit de stal van Kompakt, een Duits label met een hoofdkantoor/winkelruimte/gebedshuis in Keulen die het bezoeken waard is als je in de buurt bent.

10. The Antlers - Parade

The Antlers is plechtige indie met blazers. Dit vind ik hun meest complete en afgeronde nummer, een nummer om langzaam in je systeem op te nemen wanneer je je beseft hoezeer het een kop en een staart heeft, en in een perfecte cirkel eindigt waar het begon. Met de juiste dosis weemoedigheid en maatschappijkritiek: Right when the blizzard ends, they throw a fucking huge parade - A great excuse for celebration of the mess they've made

9. Sunset Rubdown - The Mending Of The Gown

Ik liet dit nummer ooit aan een nochtans in muzieksmaak aan mij verwante vriend horen, en hij uitte een woord: chaos. Maar zoals ik geloof dat trage minimalistische nummers kunnen groeien, geloof ik ook dat drukke nummers langzaam hun geheimen kunnen prijsgeven. En in het geval van dit nummer leidt dat tot langdurige verslaving. Eigenlijk waardeer ik vrijwel ieder deel van dit bomvolle nummer, maar het man-of-many-nations-deel (1:20-2:05) zorgt altijd minstens voor een glimlach van waardering.

Parade van The Antlers is inderdaad ongekend mooi en daarbij nog prachtige teksten.

8. Arthur Russell - Get Around To It

Een nummer uit mijn geboortejaar dat klinkt als een nummer uit de toekomst en dat werd uitgebracht 12 jaar na Russells' dood, toen het al 18 jaar op de plank lag. Russell is altijd een muzikale tijdreiziger geweest, die op gezette tijden in kleine kring weer in de schijnwerper komt door zijn futuristische en genre-doorsnijdende benadering van muziek. Laat ik daar mijn bescheiden bijdrage aan leveren voor de kring die op dit punt nog meeleest, want dit is een wereldnummer.

7. The Cars - Drive

De hoge notering voor dit nummer zal voortkomen uit hetzelfde hoekje in mijn hoofd dat de nostalgische echo's van nummer 11 en nummer 24 in mijn lijst waardeert. Maar waar die songs (vooral 24) nog leunen op een zekere ironie, meent dit nummer het écht. Dus dat geeft mij ook geen wapens om me verder in te dekken of er meer van te maken dan het is, namelijk heerlijke 80s-pulp die me anders dan sommige van de zoete kauwgomballen uit de new romantics-periode nooit tegenstaat.

6. Galaxie 500 - Tugboat

De mooiste liedjes gaan over de kleinste en raarste wensen. Galaxie 500 staat voor subtiel meewiegen op de deining van de shoegaze-golf. De licht verongelijkte zang geeft een naïeve sfeer: Dean Wareham wil niet feesten of over politiek praten, hij wil uw kapitein op een sleepboot zijn. Wanneer hij zingt 'it's the place I'd like to be/it's the place I'd be hap-py', weet ik zeker dat het geen metafoor is, maar dat op een sleepboot zitten correspondeert met zijn diepste wens. En als de fraaie climax van het nummer aanbreekt zie je hem als je je ogen dicht doet zittend op zijn sleepboot, varend naar de einder.

Ik wil ook wel eens meedoen.

* Omsk
* ranja
* panjoe
* Mat_
* Johan de witt
* niels94
* exsxesven
* Pepino
* luigifort
* VladTheImpaler
* EttaJamesBrown
* Dim
* Dance Lover
* Lambf

5. Pulp - Disco 2000

Hoewel ik inmiddels het idee heb dat er meer mensen buiten spelen dan meelezen (zeer terecht), zal ik nog proberen de lijst to een zachte landing te brengen. En dan moet er natuurlijk nog een nummer van Pulp in de lijst. De echte Pulp-pastoren van deze website zullen misschien hun voorhoofd in hun handpalm laten rusten als ze vaststellen dat ik juist de twee grootste hits van deze band in mijn lijst opneem, daarmee veronachtzamend dat Pulp ook de band is die fijne miskende Eurohouse maakte in de vroege jaren ’90, de band die zwoele discotunes en 24-karaats popparels liet afwisselen op His ’N Hers, die op Different Class minstens een handvol nummers heeft staan die het op allerlei criteria winnen van Disco 2000 en Common People - en de band die die na het onvermoede succes van dat album zichzelf opnieuw uitvond met het aardsdonkere This Is Hardcore. En met dat alles ben ik het eens, toch vind ik dat Disco 2000 in mijn lijst moet. Omdat het nummer voor mij meer betekent dan fijne gitaarhooks en een goed in het gehoor liggend refrein. Dit nummer laat me de wereld zien met een blik die ik tijdens het volwassen worden heb afgeleerd. Een kinderlijke blik, die zich niet kan voorstellen dat iedereen in het klaslokaal vandaag, op een andere dag ooit volwassen is (‘wouldn’t it be strange when were all fully grown’). Een kinderlijke blik ook op liefde, waarbij je enerzijds devoot gelooft dat het oneindige later je als vanzelf de voorbestemde liefde brengt (‘and they said that when we grow up’.. enz), maar tegelijkertijd geen acties laat ondernemen om die liefde te verwezenlijken, want het ergste wat je als verliefd kind kan gebeuren is ‘dat iemand er achter komt’. En als je dan eindelijk als volwassene om 2 uur in het jaar 2000 bij de fontein aan de weg staat, besef je dat er voor sommige dingen geen tweede kansen komen, en doorvoel je ondanks de poppy omlijsting de wrange ondertoon in Jarvis’ laatste smekende uithaal.

4. Built To Spill - Else

Goed, dan ook maar gelijk het hoogste nummer van de andere band die al jaren in mijn eeuwige top 2 albums staat (een top 2 die ik overigens ook al jaren deel met mijn waarde vriend Lukas), dan hebben we dat gehad. Weliswaar staat Else niet op het perfecte Perfect From Now On, maar het is toch het nummer van Built To Spill dat ik het meest koester. Zanger Doug Martsch wordt in recensies veelal geprezen om zijn gitaargeweld, en dat is terecht, maar het is zijn zang die de band echt bijzonder maakt. Zijn hoge stem brengt een soort smartelijke aanvaarding in ieder nummer die op mij erg hypnotiserend werkt. En daarmee zijn zijn lyrics anders dan bij Pulp vaak irrelevant, de kleuren van de klanken maken meer uit dan wat ze betekenen. En die kleuren bevallen me in dit nummer uitstekend, zeker wanneer Else in de tweede helft uitmondt in een zalige climax. [Ook maar even melden dat er een heel patente cello-cover van dit nummer op youtube rondzwerft, mocht het je helpen het kwartje te laten vallen]

Heeft vast ook te maken met je tempo, we zijn het simpelweg niet meer gewend dat een top 100 zo snel voorbij vliegt! ^_^

Ik wil gewoon snel de lijst van ranja zien

rustig aan hoor

Else
(Ik zit binnen)

Terechte lof voor Disco 2000! Ook één van mijn favorieten van Pulp.
Chille lijst trouwens, valt nog genoeg in te ontdekken

Er mist alleen een podium

Ja, moet je nagaan

3. Songs: Ohia - Farewell Transmission (2003)

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/4f/SongsMagnoliaSC76big.jpg

Ik denk dat er twee soorten eenzaamheid zijn. Een verinnerlijkte eenzaamheid die vrijwel niks te maken heeft met wie je om je heen hebt, en die je zowel alleen op je kamer als op een onaangenaam feestje kan ervaren. En een uitwendige eenzaamheid waarin je enige tijd door niemand omgeven wordt, maar die zich niettemin - of juist daardoor - laat combineren met een vol en tevreden binnenleven. Jason Molina is treurig ten onder gegaan aan het eerste, het donkere beest van de depressie. Maar Farewell Transmission ademt voor mij het tweede. Het nummer kwam bij mij vooral binnen toen ik langere tijd verbleef in een ver een vreemd buitenland. Het vatte precies de sensatie samen die ik daar ervoer, desolaat maar smijdigend. Beelden worden opgeroepen van machtige landschappen in een permanente gloed van een laaghangende avondzon waar hechte gemeenschappen in eenvoud hun dagelijkse werkzaamheden verrichten. En Jason Molina neemt het waar als eenzame toeschouwer, met eenzaamheid van het juiste type, een eenzaamheid die hij altijd gezocht heeft.

2. My Bloody Valentine - Sometimes (1991)

https://www.gunstigkoopje.be/website/wp-content/uploads/2018/12/R-127622-1250208679.jpeg.jpg

Ik houd van steden. Op reis kunnen steden me bijna niet broeierig, hectisch en ontregeld genoeg zijn. Plekken als Shanghai en Ho Chi Minh-stad kunnen me eindeloos boeien - steden waar in ieder blikveld iets gebeurt, waar op ieder moment iets te horen, zien en ruiken valt. Aan een alpinistische vriend van me verklaarde ik het als volgt: hij als bergwandelaar zoekt naar het meest machtige statische, en ik naar het machtige dynamische. Dat machtige dynamische vind ik ook in Loveless van My Bloody Valentine, een album waarin net als in een grote vreemde stad op ieder moment iets broeit. Daarmee heeft het album op mij een vreemde uitwerking, ik ben ten diepste een chaoot en de onstuimige, fragmentarische klanken van Loveless sluiten aan bij de warboel in mijn hoofd, wat vreemd genoeg weer orde schept. Sometimes doet dat het meest subtiel, en het meest emotioneel. Het beeld van Lost In Translation, waar Sometimes invalt tijdens een nachtelijke autorit, even op afstand van de onmiddellijke hectiek, maar nog steeds omgeven door de prikkels en de spiegelende neonlichten van de binnenstad van Tokio, kon niet treffender gekozen zijn. Nummer 3 op mijn lijst staat voor verlatenheid. Nummer 2 staat voor verstrooiing.

Morgen nummer 1.

Ik ben bekend met een paar platen van Jason Molina maar deze eigenlijk niet, dit liedje was wel een beetje een ontdekking. Ga ik vaker luisteren!