Nog maar één album te gaan en dan sluit ik de 80's echt af om door te gaan met een nieuw topic 90 x 90's, waar ik een iets andere aanpak qua keuzes zal hanteren, maar dat meld ik daar wel

Iemand een idee welk album de deur dicht gaat doen?

Als ik aan 1989 denk komt toch vooral The Miracle van Queen in mij op. En Milli Vanilli uiteraard...

Stone Roses lijkt me wel een goed bruggetje naar de naderende 1990's.

Ik verwacht ook The Stone Roses

De liefde gaat regeren.

Uiteraard Stone Roses, met ‘Fools Gold’.

50 florijn op The Cure Disontegration

Die zaten in het vorige deel dus die kans is nul.

80. The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2408.jpg




Natuurlijk zijn het The Stone Roses. Zoals gezegd een perfecte overgang naar het volgende topic waar de jaren '90 aan bod komen.





Hopelijk tot ziens in het volgende topic. Ik zal hier straks een link plaatsen voor wie wil volgen.

Het was heerlijk om 160 muziekalbums uit die geweldige jaren samen te doorlopen.

Mijn geheugen liet me in de steek, en er is de laatste tijd hier veel voorbijgekomen dat nimmer m'n platenkast heeft gehaald. Dit topic was zeg maar niet een vaste relatie, meer een 'wisselend contact'.

Overigens terechte keuze al draai ik het album weinig.

Voor wie zin heeft in de 90's:

90 x 90's

Zeker. Maar ik ben nog aan het fietsen naar deze finish….ik meld me hier nog.

U2 - The Joshua Tree (1987)

Eindexamenjaar

Terwijl de showmaster de jaren 90 is binnen gedenderd, kom ik aan in het jaar 1987. Een belangrijk jaar. Het jaar van het eindexamen. Het jaar waarin het boek van de middelbare school zich sloot. Nog een zomer vol examenfeesten. En daarna vlogen we uit. Ieder zijn kant op.

‘The Joshua Tree’ associeer ik nog echt met de middelbare school tijd. Net zoals ‘Electric’ van The Cult, ook uit 87. Ik kocht ze tegelijk. Beide platen behoorlijk grijs gedraaid. DE twee platen van het eindexamenjaar.

De vriendengroep, the lads , hadden nog een fraaie zomer (hoewel het weer helemaal niet zo best was, herinner ik mij). Een groot examenfeest georganiseerd, met de Japanse slee naar Zuid-Frankrijk getuft voor vakantie, met de slee nog een paar keer aan het zwembad op het schoolterrein gestaan (geschorst worden kon toch niet meer) en meebrullen bij het optreden van The Sound in Venlo (op 9 augustus - 16 jaar later zou op die datum mijn oudste dochter geboren worden). Nav dat optreden besloten wave-maatje Paul en ik om gitaar te gaan spelen.

Vlak na die zomer ontstond er wat mot met twee lads. Dat contact ging verloren. De rest van de club bleef elkaar op gezette tijden nog zien, gedurende de hele studententijd. Toen het werkende leven begon (eind 93/begin 94) verwaterde de vriendschap. Met wave-maatje Paul wel contact gehouden - om de zoveel tijd kwamen we nog wel eens samen om te jammen. Maar ook dat werd al rap minder. Hij was nog op mijn bruiloft, weer goed hersteld van zijn ziekte. Daarna hebben we elkaar nog één of twee keer gezien.

En waar zijn de lads nu? Een aantal op een plek waar ze toen in zekere zin ook al zaten.

Onze voorman voor de leerlingenraad (die eind 84 zomaar tijdens de pauze op de lads botste en niet meer wegging) was in de jaren 80 als amateur geluidstechnicus betrokken bij de lokale TV zender (en hij runde de radiozender van de lads). Als ik goed gegoogeld heb is hij nu werkzaam bij een (buitenlandse) zender.

Opperlad M. was onze Fashion, Shoes - bijnaam: “Imelda Marcosch De Tweede” - en Hair specialist (elke maand een nieuw kapsel!) - en heeft volgens Google nu zijn eigen onderneming in haarproducten.

Lad B. - “ik sport, dus ik rook” - begon na zijn studie aan een proefschrift, maar dat was niks. De optiehandel beviel wel en daar is hij mee binnengelopen. Ik heb begrepen dat hij ergens in het buitenland op een landgoed verblijft.

Mijn Gabriel-maat lad R. - met wie ik tijdens de schoolpauzes soms de typetjes speelde van twee totaal gesjeesde hoogleraren (‘de aarde is toch echt plat”) - belandde uiteindelijk (na een tijd ondernemer geweest te zijn) in de wetenschap en heeft een proefschrift geschreven dat lof geoogst heeft (haalde landelijk dagbladen en werd bekroond met een wetenschapsprijs). Met in zijn voorwoord nog een verwijzing / eerbetoon aan een nummer van The Sound. Hij zit nog steeds in de wetenschap en is universitair docent. Ook ik belandde in de wetenschap en schreef een proefschrift. En verzorg als gastdocent nog wat universitair onderwijs.

In juni staat Gabriel in de Ziggodome…ik ben er bij. En ik heb ergens het sterke gevoel dat die andere “gesjeesde hoogleraar” er ook bij is.

Daarnaast ben ik werkzaam op de Zuidas. En daar stond ik, al weer dik 10 jaar terug, op station Zuid te wachten op de trein. De trein kwam, ik keek naar rechts en ik zag aan de overkant van het perron de optiehandelaar Lad B. En hij keek op hetzelfde moment naar mij. Fractie van een seconde getwijfeld, maar ik stapte toch in. Hij ook…Het verleden was ooit.

Een paar jaar terug vernam ik dat wave-maatje Paul is overleden. De ziekte was teruggekomen. Dat we elkaar de laatste 20 jaar niet meer gezien hebben, bezwaard me wel…

Twee jaar terug, augustus, het eindexamenfeest van mijn oudste dochter. Feesttent in de tuin. Groot feest. De muziek loeit al. En de vrienden en vriendinnen druppelen binnen. Ik zit in de keuken en hoor een hoop kabaal van een stel jongens in de hal. Ik ga kijken. En door een venster van de tijd zie ik ze staan: the lads. Jasje/dasje - dasje licht scheef - en meteen een hoop gebral. Ik heb (uiteraard) een “witte sokken” controle gedaan. En had bij één van de lads beet. Dat was dus: schoenen uit en aan het eind van het feest pas weer aan. Ze vonden het geweldig. Allemaal brullen. Net als wij…toen (en die schoenen gingen ook uit!).


We waren mager als het ochtendlicht
We lazen zwijgend in elkaars gezicht
Hoe iedere dag zich weer opnieuw voltrok
De echte wereld was een verre ster
Het dorp te klein en de zee te ver
Bij nader inzien, altijd achteraf
Hadden we alle tijd
Vergaten alle tijd
Alle tijd

Jouw verhalen worden steeds mooier omschreven. Prachtige aanvulling van persoonlijke herinneringen.

Ik vond het eigenlijk jammer dat het ineens was afgelopen, ik zat er helemaal in...

Misschien een idee om nog wat met dit topic te doen? Dit soort verhalen zijn prachtig. Ieder kan er zijn eigen invulling aan geven. Deel 1 was met een gedachte, deel 2 ook maar weer anders en de jaren '90 ga ik langs met albums die invloed op me hadden, weer anders dus.

Breed interpreteerbaar lijkt me en dit soort verhalen zijn fraai en soms ook herkenbaar.

U2 - The Joshua Tree (1987) - het vervolg

Het venster van de tijd - een (her)nieuw(d) begin

The Joshua Tree was voor mij de laatste grote serenade van de middelbare schooltijd. Het jaar 1987 was niet alleen belangrijk vanwege het dichtslaan van het schoolboek, maar natuurlijk ook vanwege de start van een nieuwe fase in het adolescentenbestaan: de studententijd. Het eerste hoofdstuk van dat boek ging in 1987 geschreven worden…of misschien kan ik beter zeggen: “ging gelezen worden”. Een nieuw begin.

De platen uit 87 die dat nieuwe begin voor mij markeerden waren REM’s ‘Document’ en ‘Calenture’ van The Triffids. Ook die platen heb ik tegelijk gekocht, net zoals ‘TJT’ en ‘Electric’. Op een druilerige herfstdag. Ik herinner me die druilerige dag nog goed. Het was vlak voor sluitingstijd dat ik nog even snel naar het centrum was gefietst om de platen te halen. Vreemd dat muziek zo’n moment in de tijd, met zijn sferen en soms zelfs geuren, weet te fixeren en vast te leggen in het geheugen.

Maar goed, het was dus eind augustus en ik reisde af naar mijn studentenstad. Een paar dagen daarvoor had ik de sleutel gekregen van mijn hospitakamer bij een Griekse familie. Die kamer in dat studentenhuis, waar tijdens de rondleiding The Smiths gedraaid werd (lees het in deel 1 van dit topic), was mij door de aldaar dienstdoende ballotagecommissie immers niet gegund (ach jongens en meisjes kenden jullie de inhoud van mijn platenkoffer maar!). En die kamer in dat huis van die familie die mij meldde dat na 20u de kleren uitgingen, heb ik ook maar laten zitten…Het studentenhuis kwam een paar maanden later. De tijd doet immers zijn werk.

Ik meldde me voor de introductieweek van mijn studie. Voor me in de rij stond een tukker. Ik ving op dat hij dezelfde studie deed als ik. Nadat ik me had aangemeld bleek dat we samen in hetzelfde mentorgroepje waren ingedeeld. We schudden elkaar de hand en gingen op zoek naar het studentenhuis waar we onze mentoren zouden ontmoeten. En de rest van de groep. We wisten op dat moment nog niet dat we beste studiematen zouden worden. Dat zou het verloop van de tijd voor ons bepalen of misschien kan ik beter zeggen: dat stond in die fracties van de tijd al vast, zonder dat wij dat, op dat moment, al wisten.

We belden aan, gingen de trap op, de deur opende zich en we stapten een met sigarettenrook gevulde kamer binnen. En er was al bier en wijn (het was pas net 14u geweest). Er waren nog twee stoelen vrij, naast een fauteuil. In die fauteuil zat een al licht kalende manspersoon, lachend met bierglas in de hand.

De tijd zou leren dat hij mijn beste vriend zou zijn, dat we vakanties zouden delen, vele maaltijden samen met onze gezinnen zouden nuttigen, samen vuurpijlen afschieten, samen lachen, samen huilen. Die hoofdstukken moesten op dat moment, in die rokerige kamer met de bierglazen in onze handen, nog geschreven worden … of misschien beter gezegd: “nog gelezen worden”.

Er voegde zich nog iemand bij ons, jasje / dasje, pijp rokend, al een jaar of 5 ouder (begonnen op de lts en opgewerkt richting universitaire studie). Hij kwam uit de stad en maakte ons echt wegwijs in die stad. En zo was binnen een dag de kern van een nieuwe groep lads gevormd. De club breidde zich de weken daarop verder uit (weer een groep van 7 - net zoals op school).

Het venster van de tijd

Het verloop van de tijd doet rare dingen. Er lopen van die lijntjes - zoals lagere schoolvriend Pieter die naar Groningen verhuisde en jaren, jaren later bevriend zou raken met de broer van mijn Groningse echtgenote. Toeval in de tijd? Gedirigeerd door de tijd? Zeg het maar.

"We might be through with the past, but the past ain't through with us" (Magnolia)

Een week na onze kennismaking vroeg de fauteuilzitter / beste vriend mij: “Ben jij de zoon van E.R. uit het dorp A. in Limburg?” “Euh, jaa??”. Wat bleek: zijn vader en mijn vader waren op de middelbare school en tijdens hun universiteitsjaren hele goede vrienden (jaren 50 en 60). En nu waren de zonen elkaar tegen het lijf gelopen…

Het verloop van de tijd doet rare dingen. Onze vaders zijn op een gegeven ietwat gebrouilleerd geraakt. Wat er precies is gebeurd weten we niet. Daar is nooit met ons over gesproken. Zijn pa heeft mij nog in de wieg zien liggen. En daar stopte de tijdslijn. Voor toen. Vele jaren later zou hij mij weer zien (we zagen elkaar immers op verjaardagen en partijen). Ik bespeurde in zijn gesprekken met mij enige spijt over het feit dat de oude vrienden elkaar niet meer zagen en spraken.

Maar corrigeert de tijd in zijn verloop wellicht zichzelf? Dat wat ooit is gebeurd, het verleden. De zonen maakten het immers weer heel. Een hernieuwd begin. Zo hebben we op een avond eind 87 een kroegentocht gehouden. Langs de kroegen waar onze vaders ook uitgehangen hebben (voor zover die kroegen nog bestonden - het waren er een stuk of drie). We eindigden in café Limburgia. De uitbater toen van die tent, eerste helft jaren 60, was een streekgenoot van onze vaders. Dus daar was een klik. Ze kregen er op het einde van hun gezamenlijke avonden gratis bier en mochten eieren bakken, …. op voorwaarde dat ze de kroeg opruimden en de deur netjes zouden afsluiten….(nou ja, dat is het verhaal dat ons verteld is).

Over twee weken gaan we weer met onze gezinnen eten. En we drinken een goed glas…en we vieren “ons boek”…

….maar schrijven we dat boek nou zelf of ligt elk hoofdstuk al vast in het verloop van de tijd, en mogen we de verhalen alleen maar lezen zoals ze tot ons komen?


Aan de oevers van de tijd
Keek ik om me heen
Ik wachtte aan de kant
Aan de oevers van de tijd
En alles ging voorbij
Verloor zijn naam
En spoelde aan

Petje af voor deze verhalen!

The news that truly shocks
Is the empty, empty page
While the final rattle rocks
It's empty, empty cage
And I can't handle this

Zeg me dat het niet zo is, zeg me dat het niet waar is

I Grieve