Muziek / Toplijsten en favorieten / 80 x 80's
14
geplaatst: 17 januari 2023, 18:17 uur
https://postimages.org/
De jaren '80: voor de één een gruwel, voor de andere fijne jeugdherinneringen. In die laatste categorie val ik zelf. In januari 1980 werd ik tien jaar en vanaf mijn twaalfde begon ik fanatiek muziek te beluisteren en te kopen. De 80's vormen dus letterlijk van begin tot eind mijn tienerjaren. Jaren waarvan ze zeggen dat de muziek toch het best blijft hangen of impact heeft.
Ik wil geen toplijst met albums op volgorde presenteren. Wat dan wel? Tachtig albums met enigszins onderling verband qua muziekstijl. Ik richt me op bandjes, niet op solo-artiesten. Qua genre is het voornamelijk pop met wat scherpe randjes hier en daar. Verwacht dus veel 'The'.
Geen persoonlijke verhalen van mijn kant, maar een trip door dit decennium met quotes van stukken die users bij de betreffende albums hebben achtergelaten. Misschien levert het een tip op, misschien heb je zelf leuke anekdotes. Misschien heb ik er zelf nog wat.
Ik kan me goed voorstellen dat dit niet voor iedereen is (want waar is de rock, waar is de r&b, waar zijn de megasterren uit die tijd, en ga zo maar door). Het is totaal niet mijn bedoeling om hier een dwarsdoorsnede van de muziek uit de jaren '80 te presenteren.
Ik hoop op een feest der herkenning voor een aantal gelijkgestemden en misschien zijn er mensen die deze jaren anders gaan bekijken (hoe eenzijdig mijn aanbod hier ook gaat zijn). Puur voor de lol zullen we maar zeggen.
Voor de volgers: veel plezier! Vanavond ga ik van start.
De jaren '80: voor de één een gruwel, voor de andere fijne jeugdherinneringen. In die laatste categorie val ik zelf. In januari 1980 werd ik tien jaar en vanaf mijn twaalfde begon ik fanatiek muziek te beluisteren en te kopen. De 80's vormen dus letterlijk van begin tot eind mijn tienerjaren. Jaren waarvan ze zeggen dat de muziek toch het best blijft hangen of impact heeft.
Ik wil geen toplijst met albums op volgorde presenteren. Wat dan wel? Tachtig albums met enigszins onderling verband qua muziekstijl. Ik richt me op bandjes, niet op solo-artiesten. Qua genre is het voornamelijk pop met wat scherpe randjes hier en daar. Verwacht dus veel 'The'.
Geen persoonlijke verhalen van mijn kant, maar een trip door dit decennium met quotes van stukken die users bij de betreffende albums hebben achtergelaten. Misschien levert het een tip op, misschien heb je zelf leuke anekdotes. Misschien heb ik er zelf nog wat.
Ik kan me goed voorstellen dat dit niet voor iedereen is (want waar is de rock, waar is de r&b, waar zijn de megasterren uit die tijd, en ga zo maar door). Het is totaal niet mijn bedoeling om hier een dwarsdoorsnede van de muziek uit de jaren '80 te presenteren.
Ik hoop op een feest der herkenning voor een aantal gelijkgestemden en misschien zijn er mensen die deze jaren anders gaan bekijken (hoe eenzijdig mijn aanbod hier ook gaat zijn). Puur voor de lol zullen we maar zeggen.
Voor de volgers: veel plezier! Vanavond ga ik van start.
3
geplaatst: 17 januari 2023, 22:26 uur
https://postimages.org/
1. Devo - Freedom of Choice (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9052.jpg
Ik was in 1980 te jong om hiermee in aanraking te komen. Een band die ik dus hel wat later ontdekt heb en dan met name door Whip It
Hier kan ik wel wat bij voorstellen. Ik geef een halfje meer dan deric raven.
3,5*
1. Devo - Freedom of Choice (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9052.jpg
mesh schreef:
Toch wel het beste album van DEVO. Het schijnt dat deze plaat gaat over het jargon van de Amerikaanse platenindustrie.
"Whip it" is de grootste hit die DEVO gehad heeft, maar heeft de charts in Nederland en de rest van Europa nooit kunnen veroveren.
Toch wel het beste album van DEVO. Het schijnt dat deze plaat gaat over het jargon van de Amerikaanse platenindustrie.
"Whip it" is de grootste hit die DEVO gehad heeft, maar heeft de charts in Nederland en de rest van Europa nooit kunnen veroveren.
Ik was in 1980 te jong om hiermee in aanraking te komen. Een band die ik dus hel wat later ontdekt heb en dan met name door Whip It
deric raven schreef:
Klinkt voor mij als een op hol geslagen David Byrne (Talking Heads) met meer electronica.
Klinkt voor mij als een op hol geslagen David Byrne (Talking Heads) met meer electronica.
Hier kan ik wel wat bij voorstellen. Ik geef een halfje meer dan deric raven.
3,5*
4
geplaatst: 17 januari 2023, 22:47 uur
2. Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7001.jpg?cb=1626027440
Vooral de laatste opmerking van dazzler is raak als we dit nummer en eigenlijk alle nummers van dit album moeten omschrijven.
Ken je Japan niet, dan is dit album zeker een perfect instapmoment. En wie zegt dat er in de jaren '80 geen goede muziek gemaakt werd heeft dit album gewoon niet gehoord.
4*
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7001.jpg?cb=1626027440
dazzler schreef:
Het fameuze Nightporter, dat hier al menigmaal
met tonnen lof beladen werd is een wonderschone ballad.
Voor het eerst mag de piano weer de boventoon voeren op dit album.
Nightporter steunt compositorisch op Eric Saties Gymnopedies,
maar dat hoor je pas als je echt op het bijna walsende ritme gaat letten.
Sferisch is het weerom hoogstaande Japan muziek.
Ik moet bij de titel Nightporter ook aan The Chauffeur denken
van Duran Duran. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom Duran Duran
op het Rio tekstvel bij enkele songs data plaatste die teruggaan tot 1978.
Onlangs las ik dat beide groepen elkaar tijdens studiosessies ontmoetten.
En inderdaad, de sferische, langere composities op de twee eerste
Duran Duran platen, zijn duidelijk geïnspireerd op het langere Japan werk.
Japan bouwt doorgaans een album op aan de hand van acht langere composities.
Die lengte verveelt zelden en draag zelfs bij tot de magie van de nummers.
Ze sluipen traag maar onomkeerbaar je ziel in, na een paar draaibeurten.
Het fameuze Nightporter, dat hier al menigmaal
met tonnen lof beladen werd is een wonderschone ballad.
Voor het eerst mag de piano weer de boventoon voeren op dit album.
Nightporter steunt compositorisch op Eric Saties Gymnopedies,
maar dat hoor je pas als je echt op het bijna walsende ritme gaat letten.
Sferisch is het weerom hoogstaande Japan muziek.
Ik moet bij de titel Nightporter ook aan The Chauffeur denken
van Duran Duran. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom Duran Duran
op het Rio tekstvel bij enkele songs data plaatste die teruggaan tot 1978.
Onlangs las ik dat beide groepen elkaar tijdens studiosessies ontmoetten.
En inderdaad, de sferische, langere composities op de twee eerste
Duran Duran platen, zijn duidelijk geïnspireerd op het langere Japan werk.
Japan bouwt doorgaans een album op aan de hand van acht langere composities.
Die lengte verveelt zelden en draag zelfs bij tot de magie van de nummers.
Ze sluipen traag maar onomkeerbaar je ziel in, na een paar draaibeurten.
Vooral de laatste opmerking van dazzler is raak als we dit nummer en eigenlijk alle nummers van dit album moeten omschrijven.
erwinz schreef:
In muzikaal opzicht zal het album minder tegen de haren instrijken. De basloopjes van Mick Karn zijn prachtig en stuwen de muziek van Japan steeds flink op, het drumwerk van Steve Jansen is inventief en de wolken synths van Richard Barbieri op het album zitten vol avontuur. De gitaren van Rob Dean, die de band na het album verliet, hebben een flinke stap terug moeten doen op het album, maar de enorme, zeer diverse en destijds hypermoderne batterij synths die is te horen op het album maakt veel goed.
In muzikaal opzicht zal het album minder tegen de haren instrijken. De basloopjes van Mick Karn zijn prachtig en stuwen de muziek van Japan steeds flink op, het drumwerk van Steve Jansen is inventief en de wolken synths van Richard Barbieri op het album zitten vol avontuur. De gitaren van Rob Dean, die de band na het album verliet, hebben een flinke stap terug moeten doen op het album, maar de enorme, zeer diverse en destijds hypermoderne batterij synths die is te horen op het album maakt veel goed.
Ken je Japan niet, dan is dit album zeker een perfect instapmoment. En wie zegt dat er in de jaren '80 geen goede muziek gemaakt werd heeft dit album gewoon niet gehoord.
4*
1
geplaatst: 17 januari 2023, 23:51 uur
Japan/Sylvian, geweldige band/artiest, imo absolute top van de jaren 80. Destijds echter grotendeels langs me heen gegaan…toen nooit echt de albums in gedoken (behalve wat werk van Sylvian).
2
geplaatst: 18 januari 2023, 15:45 uur
Nightporter had in de heftige jaren 80 (economische crisis, de grote demonstraties, woningnood, no future...) voor mij de functie van een beschermende jas
2
geplaatst: 18 januari 2023, 17:03 uur
Nightporter: titel deed me destijds denken aan de gelijknamige (geruchtmakende) film uit '74 van Liliana Cavani, met Dirk Bogarde en Charlotte Rampling (ooit echtgenote van Jean-Michel Jarre). Het is een fraai nummer, maar imo minder spannend dan een track als Methods of Dance, Swing of het titelnummer. Een band als Deine Lakaien verwijst ook heel direct naar Methods.
Opvallend hoe Japan zich in vrij korte tijd heeft ontwikkeld, maar de reis zou nog verder gaan, naar Toasten
Opvallend hoe Japan zich in vrij korte tijd heeft ontwikkeld, maar de reis zou nog verder gaan, naar Toasten
0
geplaatst: 18 januari 2023, 18:04 uur
Chameleon Day schreef:
Japan/Sylvian, geweldige band/artiest, imo absolute top van de jaren 80. Destijds echter grotendeels langs me heen gegaan…toen nooit echt de albums in gedoken (behalve wat werk van Sylvian).
Japan/Sylvian, geweldige band/artiest, imo absolute top van de jaren 80. Destijds echter grotendeels langs me heen gegaan…toen nooit echt de albums in gedoken (behalve wat werk van Sylvian).
Gek is dat he. Dat was bij mij ook het geval.
9
geplaatst: 18 januari 2023, 18:28 uur
https://www.musicmeter.nl/album/1004]3. Talking Heads - Remain in Light (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.jpg
[url=https://postimages.org/[/url]
Nou kom maar op met jullie variant dan
Mijn muziek-bestie en ik zijn het deze keer niet eens. Voor mij is Fear of Music dan weer de beste.
Maar het is natuurlijk wel een zeer sterk album en het wordt door velen inderdaad als hun beste gezien. Meesterwerk zelfs, alhoewel de recente discussie bij het album toch ook weer de verschillende meningen blootlegt.
Wat vinden jullie?
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.jpg
Mjuman schreef:
Zoals al eerder gezegd: "The image is in the eye of the beholder"- ik vond en vind het nog steeds een foeilelijke hoes - pixel-rasters over gezichten heengelegd - maar dat heeft me er niet van weerhouden het album te waarderen.
Zoals al eerder gezegd: "The image is in the eye of the beholder"- ik vond en vind het nog steeds een foeilelijke hoes - pixel-rasters over gezichten heengelegd - maar dat heeft me er niet van weerhouden het album te waarderen.
[url=https://postimages.org/[/url]
Nou kom maar op met jullie variant dan
El Ninjo schreef:
Net weer eens beluisterd en het blijft voor mij nog steeds de allerbeste van de Talking Heads.
Wat op Fear of Music nog slechts mondjesmaat werd toegepast komt hier tot volle bloei - een soort van nerveuse opgejaagde grotestads pop/funk naadloos gekoppeld aan Afrikaanse percussiepatronen en een bijna gospelachtige samenzang.
Net weer eens beluisterd en het blijft voor mij nog steeds de allerbeste van de Talking Heads.
Wat op Fear of Music nog slechts mondjesmaat werd toegepast komt hier tot volle bloei - een soort van nerveuse opgejaagde grotestads pop/funk naadloos gekoppeld aan Afrikaanse percussiepatronen en een bijna gospelachtige samenzang.
Mijn muziek-bestie en ik zijn het deze keer niet eens. Voor mij is Fear of Music dan weer de beste.
Maar het is natuurlijk wel een zeer sterk album en het wordt door velen inderdaad als hun beste gezien. Meesterwerk zelfs, alhoewel de recente discussie bij het album toch ook weer de verschillende meningen blootlegt.
Wat vinden jullie?
1
geplaatst: 18 januari 2023, 18:49 uur
aERodynamIC schreef:
3. Talking Heads - Remain in Light (1980)
Mijn muziek-bestie en ik zijn het deze keer niet eens. Voor mij is Fear of Music dan weer de beste.
Maar het is natuurlijk wel een zeer sterk album en het wordt door velen inderdaad als hun beste gezien. Meesterwerk zelfs, alhoewel de recente discussie bij het album toch ook weer de verschillende meningen blootlegt.
Wat vinden jullie?
3. Talking Heads - Remain in Light (1980)
Mijn muziek-bestie en ik zijn het deze keer niet eens. Voor mij is Fear of Music dan weer de beste.
Maar het is natuurlijk wel een zeer sterk album en het wordt door velen inderdaad als hun beste gezien. Meesterwerk zelfs, alhoewel de recente discussie bij het album toch ook weer de verschillende meningen blootlegt.
Wat vinden jullie?
Die discussie heb ik ook gevolgd en gezien aard en achtergrond van sommigen der participanten heb ik me wijselijk onthouden van commentaar - ik bedoel, je vraagt een vegetariër ook niet wat hij/zij het lekkerste stukje vlees vindt.
Dit album en de live versie (on tour) swingt het meeste; en overtuigt; de eerste twee staan fijn in het teken van (tekstueel) cynisme en Fear of Music vertegenwoordigt de existentïele "angst". As such vindt eenieder wel een persoonlijke matching mood. Dit album nodigt uit de "ennui" en "Weltschmerz" van je af te dansen, de eerste drie eraan te ontsnappen mbv stimulantia. Verder dan dit kun je 'popmuziek' bijna niet oprekken, bovendien zou het podium dan ook veel te vol worden bij live uitvoering
8
geplaatst: 18 januari 2023, 22:04 uur
4. The Cure - Seventeen Seconds (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1750.jpg
En daar is de eerste 'The" band.......
Chameleon Day verwoordt het treffend:
En LucM zegt over A Forest wat velen denk ik wel denken en zeker met hem eens zijn:
Voor mij toch wel de grote kennismaking met de band in de jaren '80. Al sinds release een geliefd nummer voor velen dat ook telkens weer de grote lijstjes wist te behalen. Terecht lijkt me. Onverwoestbaar nummer. Tijdloos.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1750.jpg
En daar is de eerste 'The" band.......
Chameleon Day verwoordt het treffend:
Chameleon Day schreef:
In het minimalisme ligt juist de grote kracht en pracht van deze plaat. De sfeer wordt meesterlijk neergezet. Elk nummer staat op precies de juiste plaats en is raak. Geen noot te veel of te weinig.
In het minimalisme ligt juist de grote kracht en pracht van deze plaat. De sfeer wordt meesterlijk neergezet. Elk nummer staat op precies de juiste plaats en is raak. Geen noot te veel of te weinig.
En LucM zegt over A Forest wat velen denk ik wel denken en zeker met hem eens zijn:
LucM schreef:
Dit is het hoogtepunt van dit album en de ultieme Cure-song. Fascinerend nummer vanwege het unieke ritme vooral door de baslijn, de zang en gitaar van Smith en vooral de intense (mysterieuze) sfeer dat het nummer uitstraalt, je waant bij het horen van dit nummer echt in een donker bos. Bijzonder knap dat the Cure met een minimum aan middelen een maximum aan sfeer weet te creëren. Dit nummer kan nooit maar ook nooit stuk voor mij.
Dit is het hoogtepunt van dit album en de ultieme Cure-song. Fascinerend nummer vanwege het unieke ritme vooral door de baslijn, de zang en gitaar van Smith en vooral de intense (mysterieuze) sfeer dat het nummer uitstraalt, je waant bij het horen van dit nummer echt in een donker bos. Bijzonder knap dat the Cure met een minimum aan middelen een maximum aan sfeer weet te creëren. Dit nummer kan nooit maar ook nooit stuk voor mij.
Voor mij toch wel de grote kennismaking met de band in de jaren '80. Al sinds release een geliefd nummer voor velen dat ook telkens weer de grote lijstjes wist te behalen. Terecht lijkt me. Onverwoestbaar nummer. Tijdloos.
1
geplaatst: 18 januari 2023, 23:58 uur
aERodynamIC schreef:
Maar het is natuurlijk wel een zeer sterk album en het wordt door velen inderdaad als hun beste gezien. Meesterwerk zelfs, alhoewel de recente discussie bij het album toch ook weer de verschillende meningen blootlegt.
Wat vinden jullie?
Maar het is natuurlijk wel een zeer sterk album en het wordt door velen inderdaad als hun beste gezien. Meesterwerk zelfs, alhoewel de recente discussie bij het album toch ook weer de verschillende meningen blootlegt.
Wat vinden jullie?
Voor mij zeker een meesterwerk van de postpunk en de jaren 80 in het algemeen. De sound, de sfeer en de ritmes van het album zijn magisch. Topproductie van Eno (behoort tot zijn allerbeste). Geweldig gitaarwerk van Byrne en Belew. En die videoclip van OiaL is ook genieten (dat met bezweet hoofd opduiken). Moest in het begin (zal 1983/84 geweest zijn) wel wennen aan het album. Was niet meteen overtuigd toen schoolvriend Paul me bombardeerde met dit album tijdens onze luistersessies.
Het is al eerder op andere plaatsen op de site benoemd: album is te draaien als onderdeel van een drieluik met ‘My Life in the Bush of Ghosts’ en ‘Discipline’.
0
geplaatst: 19 januari 2023, 00:42 uur
Bij Talking Heads vind ik toch wel hun liveplaat Stop Making Sense het beste, misschien wel omdat ik deze toen gelijktijdig met de concertregistratie op videoband hoorde. De live versie van Slippery People overtreft de studieversie.
0
geplaatst: 19 januari 2023, 00:47 uur
A Forest is zowat onovertroffen, toch overtuigt Seventeen Seconds mij niet volledig. Er staan tracks op die niet helemaal af zijn, net te minimalistisch. Voor mij wordt het pas echt interessant vanaf The Head On The Door, al draai ik Faith en Pornography ook graag. De band is daarvoor bijna afgeschreven en slaat vervolgens sterk terug. Na Wish wordt het allemaal minder.
4
geplaatst: 19 januari 2023, 18:10 uur
5. The Feelies - Crazy Rhythms (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5024.jpg?cb=1507977351
De hoes zegt het eigenlijk al.
Ik denk dat we het album hier samengevat zien. Het is wel zo dat ik er voor in de stemming moet zijn.
Absoluut een ontdekking die ik echt veel later heb gedaan. Deze band was mij niet bekend in de jaren '80 zelf.
Wie kent ze wel uit die tijd zelf?
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5024.jpg?cb=1507977351
Paalhaas schreef:
Het debuut van de Feelies is een unieke plaat die in een geheel eigen dimensie lijkt te zitten, een eind weg van de rest uit de new wave. De hoes is een klassieker op zich. Wat een legendarisch stelletje nerds!
Het debuut van de Feelies is een unieke plaat die in een geheel eigen dimensie lijkt te zitten, een eind weg van de rest uit de new wave. De hoes is een klassieker op zich. Wat een legendarisch stelletje nerds!
De hoes zegt het eigenlijk al.
wavanbuuren schreef:
Gepriegel op de vierkante centimeter, maar daarom niet minder sterk. Ik kan me geen plaat heugen waarbij ik zo neurotisch moet meebewegen met de muziek. Langer dan 2 seconden stil zitten is echt geen optie. Als je een energie booster nodig hebt: Zet deze plaat op en je hebt meer vleugels dan bij een krat Red Bull.
Gepriegel op de vierkante centimeter, maar daarom niet minder sterk. Ik kan me geen plaat heugen waarbij ik zo neurotisch moet meebewegen met de muziek. Langer dan 2 seconden stil zitten is echt geen optie. Als je een energie booster nodig hebt: Zet deze plaat op en je hebt meer vleugels dan bij een krat Red Bull.
Ik denk dat we het album hier samengevat zien. Het is wel zo dat ik er voor in de stemming moet zijn.
Absoluut een ontdekking die ik echt veel later heb gedaan. Deze band was mij niet bekend in de jaren '80 zelf.
Wie kent ze wel uit die tijd zelf?
1
geplaatst: 19 januari 2023, 20:21 uur
Mijn kennismaking was met Time for a Witness in 1991, die draaide in de plaatselijke kroeg. De zus van de eigenares was groot The Feelies en Prince fan.
1
geplaatst: 19 januari 2023, 20:34 uur
Kennismaking met Feelies was in het jaar van de release van het album toen de dj van dienst in Paradiso voorafgaand aan het concert van Echo & The Bunnymen - de Crocodiles tour met camouflagenetten en zo - Fa Cé La draaide en iedereen daarop ging pogo'en.
Hun tweede album is een stuk braver
17 Seconds is mijn fave Cure-plaat, prima medicijn, verder commentaar overbodig.
Hun tweede album is een stuk braver
17 Seconds is mijn fave Cure-plaat, prima medicijn, verder commentaar overbodig.
3
geplaatst: 19 januari 2023, 21:09 uur
6. The Jam - Sound Affects (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7172.jpg
Ik kende de cover van Morrissey eerder en pas later kwam ik erachter dat het geen nummer van hem was. Daardoor wel dit te gekke album leren kennen.
Als ik het goed begrijp moet ik deze dus ook nog maar eens beluisteren. Ik ken alleen deze van The Jam, en The Style Council - Our Favourite Shop. Misschien wat weinig voor het werk van Paul Weller.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7172.jpg
tondeman schreef:
Wat ik wil zeggen: pop muziek kan toch niet beter worden dan ''That's Entertainment''
Wat ik wil zeggen: pop muziek kan toch niet beter worden dan ''That's Entertainment''
Ik kende de cover van Morrissey eerder en pas later kwam ik erachter dat het geen nummer van hem was. Daardoor wel dit te gekke album leren kennen.
frolunda schreef:
Prima plaat van the jam maar toch een fractie minder dan voorganger Setting sons.
Prima plaat van the jam maar toch een fractie minder dan voorganger Setting sons.
beaster1256 schreef:
vind ik persoonlijk een stapje terug na ' setting sons '
vind ik persoonlijk een stapje terug na ' setting sons '
Als ik het goed begrijp moet ik deze dus ook nog maar eens beluisteren. Ik ken alleen deze van The Jam, en The Style Council - Our Favourite Shop. Misschien wat weinig voor het werk van Paul Weller.
1
geplaatst: 19 januari 2023, 23:38 uur
Tja - 't is al gezegd: Settings Sons is hun masterpiece, maar All Mod Cons is een heel goede 2e. Weller is een zeer begenadigd croniqueur van het dagelijkse leven van de gewone man - check: Down in the Tubestation (bij beluistering prikkelt de geur van curry al je neus), Smithers-Jones (ontslagaanzegging), Eton Rifles (klassestrijd), Saturday's Kids - op dit album minder sterk aanwezig in bijv. Pretty Green, That's Entertainment.
Terecht wordt Paul Weller uitgebreid geïnterviewd in Isle of Noises, Conversations with Great British songwriters; hij is ook een geëngageerd man.
Terecht wordt Paul Weller uitgebreid geïnterviewd in Isle of Noises, Conversations with Great British songwriters; hij is ook een geëngageerd man.
1
geplaatst: 20 januari 2023, 00:06 uur
aERodynamIC schreef:
Voor mij toch wel de grote kennismaking met de band in de jaren '80. Al sinds release een geliefd nummer voor velen dat ook telkens weer de grote lijstjes wist te behalen. Terecht lijkt me. Onverwoestbaar nummer. Tijdloos.
Voor mij toch wel de grote kennismaking met de band in de jaren '80. Al sinds release een geliefd nummer voor velen dat ook telkens weer de grote lijstjes wist te behalen. Terecht lijkt me. Onverwoestbaar nummer. Tijdloos.
Voor mij ook de kennismaking. Schoolvriend Paul had het album, n.a.v ‘A Forest’, van de platenbieb meegenomen. We waren meteen verkocht. Ben nooit volledig gevallen voor het werk van The Cure, ook al heb ik het merendeel van het jaren 80 werk in collectie. Vind de zang van Smith wat te zeurderig….en Pornography is als friet verzopen in saté en mayo. Daar was schoolvriend Paul het overigens in hoogste mate niet mee eens. Eeuwig twistpunt.
‘A Forest’ is met recht het uithangbord van de postpunk - wave-nummer met de hoogste top 2000 notering, denk ik? (Niet dat dat wat zegt natuurlijk)
1
geplaatst: 20 januari 2023, 00:22 uur
aERodynamIC schreef:
Wie kent ze wel uit die tijd zelf?
Wie kent ze wel uit die tijd zelf?
Nou, dat is me nog net gelukt. Leerde ze in 1988 kennen met het prachtige album ‘Only Life’. Via schoolvriend Rob, die het album weer via de VARA had opgepikt. Sindsdien liefhebber van de band. Geen zwak album uitgebracht….naar mijn mening.
0
geplaatst: 20 januari 2023, 00:29 uur
Paul Weller altijd niet meer dan aardig gevonden. Kwaliteit is duidelijk, maar het raakt me niet. The Jam ken ik enkel losse nummers van. Nooit de moeite voor een geheel album genomen….moet ik mss eens doen.
0
geplaatst: 20 januari 2023, 17:21 uur
Chameleon Day schreef:
Paul Weller altijd niet meer dan aardig gevonden. Kwaliteit is duidelijk, maar het raakt me niet. The Jam ken ik enkel losse nummers van. Nooit de moeite voor een geheel album genomen….moet ik mss eens doen.
Paul Weller altijd niet meer dan aardig gevonden. Kwaliteit is duidelijk, maar het raakt me niet. The Jam ken ik enkel losse nummers van. Nooit de moeite voor een geheel album genomen….moet ik mss eens doen.
Kan ik aanraden. Herkenbaarheid speelt een belangrijke rol mbt de teksten van Weller die een man van beelden is en als je de beelden herkent, omdat je vaak in de UK bent geweest; ik zelf (door werk) zeer regelmatig in de periode 1987 - 2002, en dan bij toeval op een stapavond een goede kroeg zoeken - doe dat eens op dezelfde avond op Stratumseind of de Korenmarkt en dan weet je waarover ik het heb.
Zo is The Worker van Fischer Z net zo herkenbaar - benieuwd of we die band nog in deze lijst gaan tegenkomen
2
geplaatst: 20 januari 2023, 19:47 uur
7. The Teardrop Explodes - Kilimanjaro (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10058.jpg
Dat eerste: jazeker! Dat laatste? Absoluut niet! Heerlijk juist. Ik kan geen genoeg krijgen van dit soort bandjes en ze komen dan ook goed voor in dit topic. Sorry Alicia
Ik sluit me wat dat betreft bij de volgende spreker aan:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10058.jpg
Alicia schreef:
Ik plaats daarom The Teardrops Explodes liever in het rijtje The Smiths, The Gun Club, The Jam, The Monochrome Set, Gang of Four o.a.: bands die mij toen niet veel deden om wat voor reden dan ook en nog altijd, op een enkel liedje na, niet veel doen.
Ik plaats daarom The Teardrops Explodes liever in het rijtje The Smiths, The Gun Club, The Jam, The Monochrome Set, Gang of Four o.a.: bands die mij toen niet veel deden om wat voor reden dan ook en nog altijd, op een enkel liedje na, niet veel doen.
Dat eerste: jazeker! Dat laatste? Absoluut niet! Heerlijk juist. Ik kan geen genoeg krijgen van dit soort bandjes en ze komen dan ook goed voor in dit topic. Sorry Alicia
Ik sluit me wat dat betreft bij de volgende spreker aan:
John Self schreef:
Prima album. Ik vond het vroeger ook wat te jolig maar er komt een dag dat je al die tunnelvisie afwerpt en je onbevooroordeeld naar muziek kan luisteren. Het is typisch Britse muziek uit het postpunktijdperk. Zeg maar uit de tijd dat Britse bands weer interessant werden. Afgezien van The Clash heeft Britse punk weinig substantieels opgeleverd. Maar kregen Indie bands wel meer aandacht. En was er voor alle smaken genoeg te genieten.
Nu ik Kilimanjaro na zeker 40 jaar weer hoor geniet ik van de prima popsong waar menige tijdgenoten een voorbeeld aan hadden mogen nemen. Nummers met kop en staart, puntig, melodieus. Hubert van Hoof, ooit bekend van Kro radio en zijn voorliefde voor de perfecte popsingle, zou dit album een dikke 5 sterren geven.
Prima album. Ik vond het vroeger ook wat te jolig maar er komt een dag dat je al die tunnelvisie afwerpt en je onbevooroordeeld naar muziek kan luisteren. Het is typisch Britse muziek uit het postpunktijdperk. Zeg maar uit de tijd dat Britse bands weer interessant werden. Afgezien van The Clash heeft Britse punk weinig substantieels opgeleverd. Maar kregen Indie bands wel meer aandacht. En was er voor alle smaken genoeg te genieten.
Nu ik Kilimanjaro na zeker 40 jaar weer hoor geniet ik van de prima popsong waar menige tijdgenoten een voorbeeld aan hadden mogen nemen. Nummers met kop en staart, puntig, melodieus. Hubert van Hoof, ooit bekend van Kro radio en zijn voorliefde voor de perfecte popsingle, zou dit album een dikke 5 sterren geven.
1
geplaatst: 20 januari 2023, 20:36 uur
Waarom sorry? Ik vond er niet veel aan en ik vind er nog steeds niks aan en jij wel. Prima toch? The Smiths, The Gun Club, The Jam, The Monochrome Set, Gang of Four etc. waren voor mij gewoon de minst interessante bands in die tijd.
2
geplaatst: 20 januari 2023, 23:03 uur
8. Visage - Visage (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8249.jpg
Iedereen denkt bij Visage vooral aan die ene grote hot, maar daarmee doe je ze denk ik tekort. Ik mag zeer graag naar dit album luisteren. Maar het latere Hearts and Knives is ook best fijn.
Misschien zit het 'em daarin: 'best fijn' is nu ook weer niet jubelend te noemen.
Ik vrees het ook, terwijl ze toch nog zoveel moois hebben gemaakt.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8249.jpg
Saldek schreef:
Extravagante synth-wave-rockmuziek van begin tachtiger jaren. Uiteraard met hun monsterhit 'Fade to grey' maar met ook zeker een aantal 'distant' - werken is dit een parel van een album. Hun enige mijns inziens. Wat ik van de rest van Steve Strange ken ben ik zeker minder onder de indruk. Leuk overigens dat er een aantal leden van Ultravox eraan hebben meegewerkt. Op een aantal futuristische songs na is dit echt typisch '80, maar wel met meerwaarde. Voor mij heeft deze de status van klassieke popmuziek. Zeer subtiel.
Extravagante synth-wave-rockmuziek van begin tachtiger jaren. Uiteraard met hun monsterhit 'Fade to grey' maar met ook zeker een aantal 'distant' - werken is dit een parel van een album. Hun enige mijns inziens. Wat ik van de rest van Steve Strange ken ben ik zeker minder onder de indruk. Leuk overigens dat er een aantal leden van Ultravox eraan hebben meegewerkt. Op een aantal futuristische songs na is dit echt typisch '80, maar wel met meerwaarde. Voor mij heeft deze de status van klassieke popmuziek. Zeer subtiel.
Iedereen denkt bij Visage vooral aan die ene grote hot, maar daarmee doe je ze denk ik tekort. Ik mag zeer graag naar dit album luisteren. Maar het latere Hearts and Knives is ook best fijn.
Misschien zit het 'em daarin: 'best fijn' is nu ook weer niet jubelend te noemen.
deric raven schreef:
Visage zal altijd de band blijven van Fade To Grey.
Visage zal altijd de band blijven van Fade To Grey.
Ik vrees het ook, terwijl ze toch nog zoveel moois hebben gemaakt.
1
geplaatst: 21 januari 2023, 01:47 uur
Kilimanjaro, prima album, maar ook niet één die er met je emoties vandoor gaat. Zelfde geldt voor Visage, hoewel dat album inderdaad meer om het lijf heeft dan die ene hit…haal hem op gezette tijden nog wel uit de koffer.
5
geplaatst: 21 januari 2023, 13:18 uur
9. Duran Duran - Duran Duran (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8027.jpg
Dat komt natuurlijk door het gillende meisjes imago dat ze hadden in de jaren '80. Mijn zus was fan en ik haalde toch een beetje mijn neus ervoor op (net als voor Wham! en Spandau Ballet, die ze ook goed vond).
Onterecht natuurlijk. Toen al vond ik ze stiekem heel erg leuk. Zeker dit debuut zou het niet slecht hoeven doen bij de serieuze muziekliefhebber (wat dat ook moge zijn). Maar ja de re-fle-fle-fle-fle-fleks en zo he
Zullen we Duran Duran vanaf nu gewoon in onze armen sluiten?!
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8027.jpg
lennon schreef:
Ik vind de band nog steeds zwaar ondergewaardeerd in Nederland.
Ik vind de band nog steeds zwaar ondergewaardeerd in Nederland.
Dat komt natuurlijk door het gillende meisjes imago dat ze hadden in de jaren '80. Mijn zus was fan en ik haalde toch een beetje mijn neus ervoor op (net als voor Wham! en Spandau Ballet, die ze ook goed vond).
Onterecht natuurlijk. Toen al vond ik ze stiekem heel erg leuk. Zeker dit debuut zou het niet slecht hoeven doen bij de serieuze muziekliefhebber (wat dat ook moge zijn). Maar ja de re-fle-fle-fle-fle-fleks en zo he
BoyOnHeavenHill schreef:
Op de een of andere manier kwam deze plaat uit in een tijd waarin ik veel bands pas met hun tweede (en vaak beroemdere) plaat leerde kennen: Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, The Cure... Toch ben ik bij het "terugschakelen" van het geweldige Rio naar dit debuut eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, want veel karakteristieke DD-elementen hebben hier al hun plaats gevonden: de puntige up-tempo-composities, de "swagger" van Simon LeBon, de scherpe gitaarriffs van Andy Taylor en de ijle sfeerbepalende synths van Nick Rhodes.
Op de een of andere manier kwam deze plaat uit in een tijd waarin ik veel bands pas met hun tweede (en vaak beroemdere) plaat leerde kennen: Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, The Cure... Toch ben ik bij het "terugschakelen" van het geweldige Rio naar dit debuut eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, want veel karakteristieke DD-elementen hebben hier al hun plaats gevonden: de puntige up-tempo-composities, de "swagger" van Simon LeBon, de scherpe gitaarriffs van Andy Taylor en de ijle sfeerbepalende synths van Nick Rhodes.
Zullen we Duran Duran vanaf nu gewoon in onze armen sluiten?!
* denotes required fields.