rider on the storm schreef:
Vanavond de elpee weer eens uit de kast getrokken en man wat een lekker sfeervol album is dit toch. En dat is in deze barre tijden mooi meegenomen.

Ik heb Paul Weller trouwens nog niet op een slecht album kunnen betrappen.

Fraaie hoes ook.

sq schreef:
Ik ben toch niet zo enhousiast over dit album. Dit zou het beste zijn van de Style Council? Natuurlijk staan er verdienstelijke nummers op van hitmaker Weller, maar toch vind ik een aantal nummers vrij ´niksig´ of in elk geval te zwak voor het predikaat ´style´. Het openingsnummer is eigenlijk ook meteen al een afknapper; wat een beroerde zang! Krap 3 sterren.

ArthurDZ schreef:
Aanschouw uw exemplaar van Rain Dogs, als u het album bezit tenminste. Bekijk de plaat/CD/cassette (of hebt u hem alleen op uw pc?) eens goed. Merkt u iets speciaals op? Nee? U kan het aan de buitenkant natuurlijk niet zien, maar van zodra u het album begint af te spelen moet u er maar eens op letten: er staat niet alleen muziek op. Er kleeft ook een heuse wereld aan vast.

Een wereld die bevolkt wordt door onder andere éénarmige dwergen, vrouwen met houten benen en heel veel bijna permanent dronken mensen. Het is er altijd nacht en het is er altijd vuil. Maar op de één of andere manier is het er wel gezellig. In het midden van de nacht komt dit album dan ook het beste tot zijn recht.

Het lot van mensen aan de zelfkant van de maatschappij wordt door Tom Waits bezongen terwijl hij zelf in de goot ligt. Of zo wil hij het ons toch doen geloven. Tom Waits is namelijk de geknipte man om met zijn kapotgerookte, grommende stem het lot van de armen te bezingen. Zijn verleden als barpianist in downtown Los Angelos heeft hem zonder twijfel geholpen om de personages in bijvoorbeeld ‘Tango Till They’re Sore’ zo levensecht mogelijk te maken. Misschien heeft hij het tafereel zelf gezien. Mensen die niet naar huis willen, bang voor de realiteit, en op de dansvloer blijven zwalpen terwijl de schoonmaker al aan het vegen is. Dit album staat er vol van, nummers waarvan een paar zinnen een hele wereld kunnen oproepen, zoals naast het al genoemde ‘Tango Till They’re Sore’, vooral ook ‘Downtown Train’, ‘Singapore’ en het titelnummer. Een ronduit geweldig album!

Ronald5150 schreef:
Tom Waits valt bij mij in de categorie: een beetje vreemd, maar wel lekker. Als ik naar zijn albums luister vind ik sommige liedjes prachtig, en andere weer helemaal niks. Datzelfde gevoel heb ik ook met "Rain Dogs". Hier moet je van houden zo te zeggen. Ik vind "Rain Dogs" tegen het einde toe beter worden. Vooral omdat het meer echte liedjes zijn zoals het prachtige "Blind Love" en "Walking Spanish". "Rain Dogs" is zoals elk album van Tom Waits intrigerend en best boeiend. Of ik het over de gehele linie mooi vind, dat is weer een ander verhaal. Eigenzinnig is de kwalificatie die wat mij betreft nog het meest passend is.

Ronald5150 schreef:
Guilty pleasure en jeugdsentiment. "License to Ill" is een aanstekelijke en opzwepende cross-over tussen rock en hip-hop. Als ik het na al die jaren terug hoor komen sommige stukken wat kinderlijk over, maar daar prik ik met gemak door heen. Eigenlijk stoort het me nergens en blijf ik het leuk vinden om naar te luisteren. Nog steeds knap is het hoe de Beastie Boys al die samples ogenschijnlijk soepel integreren in de liedjes. "She's Crafty", "Fight for Your Right" en "No Sleep Till Brooklyn" zijn mijn favorieten. Vooral die laatste is een topper. Heerlijk hoe er toegewerkt wordt naar die overstuurde en freaky gitaarsolo aan het einde. "License to Ill" blijft bij mij nog steeds hetzelfde gevoel oproepen als destijds, en dat vind ik toch wel wat waard.

west schreef:
Dit album vond en vind ik nog altijd erg lekker: de geweldige beats & samples, de hier erg goed werkende combi van old skool hip hop & rock en natuurlijk de enthousiaste raps van the Beastie Boys.

Geen slecht nummer staat op Licensed to Ill. Fight for Your Right to... Party heb ik honderden keren gedraaid, maar hij blijft zo goed. Maar ook Rhymin & Sealin', The New Style, Slow Ride, No Sleep 'till Brooklyn & Paul Revere zijn errug goed. Oh ja, ook de hoes is cool.

aERodynamIC schreef:
(afbeelding)

(embed)

Die stoute Belgen. Sandra Kim deed zich voor als 15-jarige, maar was 13 (en dat mocht niet). Voor België nog steeds de enige overwinning op het Songfestival, terwijl het land 63 keer heeft meegedaan (ter vergelijk: Nederland 62 keer, met vijf keer de overwinning).

Ik had een pesthekel aan dit nummer. Nu wat minder, maar het zal nooit tot mijn favoriete winnaars gaan horen.

GrafGantz schreef:


En ik maar zingen op de basisschool.... "zwemmen zwemmen met wie????"

deric raven schreef:
Ik was 13 jaar, en daar was opeens Bon Jovi.

Had ik net zo’n dun lelijk vlechtje in mijn nek, moest ik gaan sparen voor een grote bos haren en tevens een goede kapper om krullen te laten zetten.
Live in de studio bij CountDown. Jon Bon Jovi met zijn versleten spijkerjas en zijn lange gebreide das. Bon Jovi was stoer en presenteerde zich een stuk beter dan Europe, die op dat moment ook populair was. Alleen kon je blijkbaar in Zweden alleen maar een permanentje laten zetten bij een dameskapper.

Slippery When Wet was een openbaring voor mij. Op de achterkant van de hoes stonden “Girls” in te kleine badpakken, en wat heb ik genoten van You Give Love A Bad Name en Living On A Prayer waar John Bon Jovi in de clip aan een koord de zaal rond vloog.
Ik wist het zeker; ik werd hardrocker.

Mijn eerste Engelse lessen gebruikte ik om Wanted Dead Or Alive te vertalen. En wat was ik trots om tegen mijn mede klasgenoten te vertellen dat het nummer niet echt over een Cowboy ging.
Nee, het ging over een motorrijder met op zijn rug een gitaar.
Nog steeds een geweldige song trouwens, en wat heb ik dit album veel gedraaid.

P.S. Die bos met krullen is er nooit gekomen; toen ik mijn haar eindelijk wat langer had, wilde ik het net als Robert Smith van The Cure; dat was mijn nieuwe held.

west schreef:
Ik was in de jaren '90 Bon Jovi uit het oog verloren. Tot ik recent las dat dit Slippery When Wet tot de best verkochte albums van de jaren '80 hoort met toen 12.900.000 verkochte albums. Nu zegt dat niet veel, maar ook weer niet niets. En toen ik de plaat weer eens oplegde viel 'ie helemaal niet tegen.

Het is dus het doorbreek album van de band. Ik las dat ze 30 nummers hadden, die ze getest hebben bij kleine optredens. De beste nummers vind je hierop terug. Met als absoluut 'koningsnummer' natuurlijk Wanted Dead Or Alive. Dat blijf ik echt fantastisch vinden. Ook Let It Rock mag er zijn, met die fraaie opening, wat ook gelijk het album opent. Verder staan er aardige tot heel aardige nummers op. Van de 2 singles heb ik Livinin' on a Prayer net wat te vaak gehoord, maar is You Give Love A Bad Name toch ook een prima nummer.
Uiteindelijk maakte de band ook slim gebruik van de videoclip en werd dit de succesvolste rockplaat van 1987. Een plaat die er nog steeds mag zijn.

kemm schreef:
Control is een baanbrekend album omwille van z'n baanbrekend geluid. De nadrukkelijke elementen van hiphop en electronic in R&B-muziek was een behoorlijk nieuw fenomeen, zeker in de regionen waar Janet Jackson er mee in de hitlijsten wist te vertoeven. Dit kan best gezien worden als een voorloper op (het succes van) de New Jack Swing stijl die de komende jaren het R&B en hiphop landschap zouden inpalmen. De weg die hier wordt ingeslaan is natuurlijk vooral de visie van producersduo Jimmy Jam en Terry Lewis, die gezien hun eerdere prestaties wel raad wisten met zulke beladen sound vol drumcomputers en synthesizers. Vaak is het zelfs Janet die de zwakste schakel is in dit ambitieuze project. Haar zachte stem lijkt het meermaals te gaan begeven onder de drukke instrumentatie. Hoewel de teksten vaak de vernieuwde en verstekte positie van de vrouw in de maatschappij moeten schetsen weet ze die rol vocaal zelden kracht bij te zetten. Ze heeft later dingen gedaan die misschien minder betekenden, maar wel beter bij haar kwaliteiten als zangeres pasten. Hier ligt de controle duidelijk in andermans handen... Gelukkig hoeft dat geen groot struikelblok te zijn. De punch in nummers als What Have You Done for Me Lately en Nasty komt even hard aan en kunnen gerust beschouwd worden als sleutelnummers uit deze periode, uit dit genre en van deze artiest. Rustigere nummers als Let's Wait Awhile en Funny How Time Flies maken dan minder indruk, ze zorgen voor een aangename balans op het album en laten van Janet zelf alleszins de best kant zien. De producties zorgen het hele album lang voor een scherp en ongerept karakter, destijds haast ongezien voor een vrouwelijke popartiest. Ondanks zijn vooruitstrevende geluid en een handvol sterke songs is Control niet de klassieker geworden die het had kunnen zijn. Daarvoor zijn een aantal nummers te gemiddeld, zowel qua songwriting als uitwerking. Geen Thriller dus, waar elke track een legendarische status lijkt te bezitten, maar Control heeft zeker zo zijn eigen legendarische momenten!

deric raven schreef:
Eigenlijk heel knap en gedurfd wat Janet Jackson hier klaar speelt.
Haar broer was behoorlijk groot geworden vanaf Thriller, en wist met meerdere singles daarvan flink te scoren.
Janet deed hetzelfde bij het album Control.
Toch wist ze goed hoe ze het aan wilde pakken.
Nadat ze met haar eerste twee solo albums niet echt bekend wist te worden, pakte ze het hier aan met een mix tussen de sound van Prince en Trevor Horn (veel Art Of Noise achtige stukken), wel net wat commerciëler gebracht allemaal.
In haar stem heeft ze absoluut raakvlakken met haar bekende broer, en ook Janet legt ook een nadruk op het dansgedeelte.
In de clips presenteert ze een soort van Streetdance, al is het net wat gemakkelijker uit te voeren dan het werk van Michael.
Ik denk dat het album Control het ook wel gered had zonder de clips, daarvoor is het hitgevoelig genoeg, al zullen we het nooit zeker weten.

oceanvolta schreef:
Metallica werd opgericht in 1981 door drummer Lars Ulrich en zanger/gitarist James Hetfield. Twee jaar later was de bezetting, na was personeelswisselingen, met de komst van gitarist Kirk Hammett en meesterbassist Cliff Burton compleet. Deze vier zouden datzelfde jaar hun debuut Kill ‘em All opnemen. Metallica viel op door een nieuw geluid, een agressievere vorm van heavy metal dat nu bekend staat al thrash metal.

De opvolger zag een jaar later al het levenslicht. Ride The Lightning liet een enorme ontwikkeling horen. De nummers waren sterker en melodieuzer maar ze hadden niks aan kracht ingeboet.

In 1986 werd Master Of Puppets uitgebracht. Het geluid van Ride The Lightning werd geperfectioneerd en missers zoals Escape staan er niet op. De opbouw van het album is nagenoeg gelijk aan dat van de voorganger. Het eerste nummer Battery beukt er meteen in na een rustig intro. Metallica op zijn hardst.

Het tweede nummer is net als op Ride The Lightning en later op …And Justice For All het titelnummer. Master Of Puppets is met zijn ruime acht minuten een episch nummer waarin alles samen komt. Harde, snelle riffs, een rustige passage met mooie melodieën en een razendsnelle solo van Kirk Hammett. Live wordt dit nummer uit volle borst meegezongen door de fans.

Na het logge, zware The Thing That Should Not Be volgt het rustige Welcome Home (Sanitarium). Een ballade zoals One, met een wat harder refrein en mooie gitaarsolo’s dat uiteindelijk opbouwt naar een geweldige climax.

Het instumentale Orion is een ander hoogtepunt. Sfeervol, tjokvol riffs en solo’s en een heuse bass-solo van Cliff Burton. Burton opent ook de afsluiter van het album, Damage, Inc. Met deze mokerslag wordt het album nog furieuzer afgesloten dan het opende.

Het niveau van dit album zou Metallica nooit meer halen. Nog altijd wordt Master Of Puppets als één van de beste en meest invloedrijke metal albums gezien. Het metal album dat iedereen zou moeten kennen.

wizard schreef:
Master of Puppets was het tweede Metallica-album waarmee ik kennismaakte, na het Black Album. Daarmee verdween meteen de glans van dat Black Album ook een beetje, want Master of Puppets was stukken beter: sneller, harder, agressiever.
Toch, vergeleken met Kill ‘Em All of Ride the Lightning is dit album minder agressief. Het lijkt er juist op alsof Metallica nog een beetje langzamer is gaan spelen en beter heeft nagedacht over de opbouw van de nummers. Dat resulteert in een aantal knallers, zoals het titelnummer en Disposable Heroes. Gelukkig komen er een aantal snelle nummers voorbij, zoals opener Battery en de uitstekende afsluiter Damage, Inc.
Helaas staan er op dit album ook een paar nummers die me minder bevallen: The Thing That Should Not Be heeft me nooit echt weinig gedaan, en bij Leper Messiah duurt het een paar minuten voordat het nummer interessant wordt. Tot slot vind ik Orion een zwakker broertje van The Call of the Ktulu.
Nu ik dan toch ben begonnen met vergelijken met Ride The Lightning: Master of Puppets lijkt qua opbouw erg op z’n voorganger. Begin met een snel nummer, dan een trager, epischer titelnummer, en afsluiten met een semi-ballad. Tegen het eind van de plaat komt er dan een intrumentaal nummer. Lange tijd was Master of Puppets mijn favoriete Metallica-album: Echter, nu ik de afgelopen weken zowel deze als z’n voorganger heb beluisterd, geloof ik toch dat mijn voorkeur verschoven is naar Ride the Lightning.

Toch doet Master of Puppets niet veel onder voor dat album. Het blijft een ijzersterke verzameling nummers.

4.0*

thelion schreef:
Graceland was bij de release een van de meest omstreden en gewaagde albums van de jaren 80.
Paul Simon een muziekant van half de 40 die zijn sporen al had verdiend gaat aan de slag met zwarte artiesten uit Zuid Afrika, een land waar de apartheid nog als van zelfsprekend werd gezien en daarom door de Westerse-wereld werd geboicot.

Paul Simon had altijd al een veneinige pen, maar zijn muziek klonk dat dan juist niet maar het was wel vaak maatschappijn kritisch.

Op Graceland stelt hij de rassenscheiding aan de kaak alleen niet met zo veel woorden, maar juist door het statement om met Zuid-Afrikaanse artiesten samen te werken en met een album te komen dat bol staat van de Afrikaanse invloeden.

Artiesten als Ladysmith Black Mambazo en Toa Ea Matsekha werden zeer gerespecteerd en gewardeerd in Africa.
Paul Simon creeërde door met deze artiesten samen te werken een schitterend spanningsveld tussen Westerse-Popmuziek en traditionele Zuid-Afrikaanse Mbaqanga en dat gecombineert met zijn eigen elegante melodieën heeft een heel eigen geluid opgeleverd.

De Afrikaanse ritmes vliegen je bij I Know What I Know om de oren en mengen verfijnde gitaaren zich met acordeon op Gumboots. Het indrukwekkende gezang van Ladysmith Black Mambazo op Homless is werkelijkwaar schitterend. En zelfs op de nummers Call Me All en Graceland is de Afrikaanse invloed nooit ver weg.

Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het expieriment zeker niet uit de weg ging. Een zeer sfeerisch en cohistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de probleematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek.

Het album staat nog steeds als een huis overeind, gelukkig kunnen we dat van de thematiek van het album niet zeggen, al is er op dat vlak nog best het één en ander te doen.

5*

Film Pegasus schreef:
Paul Simon is duidelijk een artiest die z'n eigen ding doet, weliswaar door ideeën te gaan lenen bij andere genres. Maar hij is zeer creatief en dat leidt tot goeie en minder goeie albums, naar gelang je die als luisteraar kan smaken. Ik kon echt genieten van Simon & Garfunkel en het was de vraag of Simon dat kon evenaren nadat beide heren uit elkaar gingen. Dat Paul Simon een carrière zou uitbouwen is geen verrassing, hij was vroeger al de muzikale kracht achter het duo. In de jaren '70 maakt hij nog pareltjes die mooi pasten in de tijdsgeest van de singer-songwriter. Later kwam de concurrentie op van disco, punk, new wave en hardrock. Het is dan ook zeer sterk dat hij midden jaren '80 zich los weekte van de toenmalige commerciële muziek en zijn eigen talent als liedjesschrijver met nieuwe opnametechnieken, nieuwe klanken en ook nieuwe stijlen. Simon was nooit echt een man van ritme geweest, maar eerder van tekst en melodie. In de 60's en 70's kon dat geen kwaad, maar gaandeweg werd het wat minder persoonlijk en ook vrij saai moet ik zeggen. De sterke kwam dus naast die nieuwe klanken ook in de combinatie van aanstekelijke ritmes en de teksten en melodieën van Paul Simon. You can call me All heeft het album samen met Graceland bekend gemaakt, maar nummers als Diamonds in the soul of our shoes, Under African Skies en Homeless zijn nummers die nog meer kloppen en de juiste sfeer weergeven. Hoe een man als Simon de sfeer van Afrika kan weergeven. En daar is de verdienste van Ladysmith Black Mambazo zeker niet te onderschatten, net als andere artiesten en technici die voldoende vrijheid hebben gekregen van Paul Simon om onder zijn supervisie dit album mee tot stand te helpen. Moest een artiest met dit concept te arrogant geweest zijn om zijn eigen ding door te drukken, had het nooit zo goed kunnen worden. Een prachtalbum!

Lexcoaster schreef:
Magistrale plaat van een geweldige artiest. So is enorm gevarieerd, van lekker dansbare funky nummers naar pratige ballads. De kracht van deze plaat zit 'em ongetwijfeld in z'n tijdloosheid, het klinkt niet echt als een typisch jaren '80 album, maar dat is iets dat je wel van PG kan verwachten, de man leverd een constante kwaliteit af, al zit er soms jaren tussen verschillende albums. Hij neemt de tijd om zijn muziek te schrijven, en dat hoor je er vanaf.

So opent erg sterk met een ietwat doordingend nummer, Red Rain. Hier hoor je wel iets van een typische jaren '80 productie, maar dat mag de pret niet drukken. Red Rain (zure regen) is een aanklacht tegen de vervuiling van de aarde, en die urgentie klinkt in het nummer. Daarna Sledghehammer, natuurlijk de funky klassieker die wel allemaal kennen. Erg lekkere, dansbare track, over iemand die bereid is alles toe doen voor een ander. Daarna nog een klassieker, het prachtige en zwaarmoedige Don't Give Up. Kate Bush's stem past prachtig bij de melancholische sfeer. Het nummer eindigt sterk met een lekker funky baslijn. Een erg goed nummer om door moeilijke periodes heen te komen, zoals Kate hier haar man Peter door z'n moeilijke periode heen sleept.

Vervolgens komt That Voice Again. Een wat meer opbeurend klinkend nummer, wat dan wel weer over wat treurigs gaat: de schade die roddels kunnen voortbrengen. PG wilt een vrouw, maar de roddels houden hun samenzijn tegen. Erg gaaf hoe PG rustige en drukke sferen in één nummer kan stoppen en het toch toegankelijk houdt, fantastisch. Ik volg de tracklist zoals hij op mijn CD staat, dus nu komt Mercy Street. Hier kan ik kort over zijn: geweldig! Weinig liedjes die ik ken kunnen kunnen de wanhopige zoektocht naar innerlijke rust op zo'n manier verwoorden. Hierna het heerlijke dansbare Big Time, over grootheidswaanzin. Ook nu nog heel toepasselijk, met deze huidige recessie en de hoge bonussen die topmensen in het bedrijfsleven zichzelf nogsteeds toe eigenen.

Nu het ietwat dreigende We Do What We're Told. Het verhaal hierachter is een beetje een raadsel. Waarschijnlijk gaat het over de massa, het daarin meegaan en de bedreigingen van eenheidsworst en gebrek aan zelfontplooïng, en hoe de publieke opinie je eigen gedachtegoed kan beïnvloeden. Althans, dat haal ik eruit. Hierna komt het erg leuke This Is The Picture. Een bonustrack, en ik ben blij dat ik 'em heb. Wat hier achter zit is mij een raadsel, maar muzikaal gezien zit het erg interessant in elkaar.

Vervolgens last but not least, In Your Eyes. Een nummer met tempo, maar toch ook rustig. Ook hier weer een fantastische compositie van PG. In Your Eyes gaat over de kracht die hij uit andermans steun haalt. Erg goed nummer om mee af te sluiten.

Wat een fantastisch album. Vrij toegankelijk, maar maar zeker nooit simpele composities en elk nummer heeft wel een verhaal te vertellen. Meesterlijk album van een begaafd artiest. En zeker niet gedateerd. 5*

rkdev schreef:
Album nummer 5 waarop opeens veel dingen anders waren. Gabriel werd een popster door een commerciëlere sound en enkele wereldhits, mede door fantastische clips in het MTV tijdperk. Hij was zich opeens ten volle bewust hoe een groot publiek aan te spreken. Wat ook opvalt is dat dit het eerste soloalbum is dat een titel kreeg.

De CD versie van So begint mooi ingetogen met 1 van de hoogtepunten van het album, het indringende ‘Red Rain’. Gevolg door de perfecte popsong ‘Sledgehammer’, die terecht een dikke hit werd. Gabriel laat zich van zijn soul kant horen met blazers, backing vocals en een dubbelzinnige tekst. Kate Bush wordt weer van stal gehaald voor de tweede dikke hit van dit album, het mooie gevoelige duet ‘Don’t Give Up’.

‘That Voice Again’ is een lekkere popsong. Overduidelijk Gabriel, maar door de toetsen en open productie neigt het ook naar het solowerk van oud collega Phil Collins (vooral waar hij zijn stem dubbelt). Het dreigende ‘Mercy Street’ staat het dichtst bij de sound van het 4e album. Mooi hoe het nummer vooral wordt gedragen door zijn gelaagde vocalen.

‘Big Time’ heb ik altijd gezien als het broertje van ‘Sledgehammer’ met z’n funky gitaren die van Nile Rodgers hadden kunnen komen.
Het beklemmende ‘We do what were told’ en ‘This is the picture’ gaan weer wat terug naar de sound van de twee vorige albums. In dat laatste nummer zit een prominente damesstem, maar kan nergens vinden wie dit is.

Het album sluit af met een van de mooiste nummers die Gabriel in mijn ogen maakte, het sfeervolle ‘In your Eyes’ met backing vocals van Michael Been (The Call) en Jim Kerr (Simple Minds) en aan het einde de zang van Youssou N’Dour.

“I’m gonna make it big time” zingt Gabriel, en dat was precies wat hij deed met dit album.

John Doe schreef:
Eén van de beste oldskool platen. De Beastie Boys hebben hun stijl vooral hiervan gekregen viel door mij op te merken.

De verwerking van rock in sommige nummers vind ik niet zo geslaagd. In Walk This Way zit bijvoorbeeld zeker niet het betere van rock en hiphop. Dat ik daar op uitgekeken ben zal ongetwijveld met het vake aanhoren te maken hebben. Maar ook met de goedkope rockelementen. De meeste andere tracks zijn wel geweldig. Dat jaartal en dan die hiphop, dat is groots.

Funky Bookie schreef:
Tsja, deze heren zijn baanbrekend geweest voor het genre. Met de crossover naar rock hielpen ze hiphop doorbreken naar het grote publiek. Ook zonder die crossover is dit echter een monsterlijke plaat. De heren zijn in topvorm en de teksten ijzersterk. Topplaat!

aERodynamIC schreef:
Ene Christopher componeerde het nummer Manic Monday. Al heel snel bleek dat dit Prince was, die in die tijd heel erg productief bezig was. Zelfs dusdanig dat veel andere artiesten hier van mee konden profiteren. Wat zijn link met the Bangles nu was, is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Wel blijf ik Manic Monday het perfecte voorbeeld vinden van een bloedmooie pop-song.
De rest van het album boeit me wat minder. En Walk Like an Egyptian was natuurlijk gewoon lachen, meer niet.

musicfriek schreef:
God, deze cd was ik al helemaal vergeten! Dat dansje destijds bij Walk Like an Egyptian.. Humor!
Aan het eind zingen ze een stukje waarbij ik altijd dacht dat ze de woorden Lex Harding zongen..

En ja, Manic Monday blijft een perfect popnummer, kan niet stuk. De rest van het album vond ik maar zozo.

MarkS73 schreef:
Ik was een enorme fan in 1986, heb met een paar vriendjes tijdens de jaarlijkse playbackshow Bon Jovi zelfs nog nagedaan. Een heel groot succes was het niet, in plaats van een van de hits kozen we voor een B-kant, Wild In The Streets, een nummer dat natuurlijk niemand kende maar dat wij ontzettend goed vonden. De zaal zat vol met zuur kijkende ouders en leerlingen. Als commentaar kregen we van juf Marieke, de presentator van de show te horen dat de performance goed was maar de muziek was toch wel een ontzettende herrie

foxhusky schreef:
Dit sfeervolle album staat al bijna 30 jaar in mijn kast. En vaak naar geluisterd. Vorige week las ik dat zanger Colin Vearncombe een ernstig auto-ongeluk heeft gehad en in coma lag. Zojuist kwam het bericht dat hij overleden is op 53-jarige leeftijd. Vreselijk nieuws. Zijn laatste single kwam vier maanden geleden uit, met de opvallende titel "When it's over".
Maar dit is en blijft een prachtig album, met als hoogtepunt "Wonderful Life". Maar er staan zeker meer parels op, zoals "Sweetest Smile" en "Just Making Memories".

Scott Sunderland schreef:
Mooi popmuziek album. Colin Vearncombe had echt een bijzonder mooie stem. Natuurlijk is "wonderful life" een echte klassieker en terecht. Maar bijna alle nummers zijn meer dan de moeite waard. "Sweetest smile" zou net zo'n klassieker moeten zijn. Ook erg mooi : "Ravel in the rain", "I just grew tired", "Everything's coming up roses"

Chameleon Day schreef:
The Police - Synchronicity

(….) Op school hadden we ook een Police-clubje. Het ding was dat we naar school kwamen met ongekamde haren en dan kwamen we elkaar tegen op de gang en dan riepen we elkaar toe..

Iyoo , iyoo , iyè yo!

deric raven schreef:
Slimme commerciële combinatie van Rock, Pop en Funk.
Het geluid is erg vol neer gezet door producer Chris Thomas die ook verantwoordelijk was voor het geluid van Never Mind The Bollocks van Sex Pistols.

Na het succes van Original Sin, What You Need en in mindere mate This Time, zag het er naar uit dat INXS vooral in Australië groot zou blijven, en in Europa niet echt op grote schaal zou door breken.
Echter het Funky Need You Tonight bracht daar gelukkig verandering in.
Het nummer blijft in je hoofd hangen vanwege het herhalende rifje.
Iets wat bijvoorbeeld ook de kracht is van opener Guns In The Sky.
Muzikaal is het allemaal pakkend, en de langharige aantrekkelijke frontman Michael Hutchence had daar ook een grote rol in.
Helaas zou zijn naamsbekendheid later ook een grote rol spelen in zijn uiteindelijke fatale ondergang.

Bij de volgende singles New Sensation en Devil Inside werd de aandacht langzaam aan een stuk minder. Al vind ik zelf vooral Devil Inside wel een goede single keuze.

Met Never Tear Us Apart lukte het INXS terecht om de aandacht weer op hun te richten.
Voor de clipversie werd een nieuwe mix van het nummer op genomen, met een iets afwijkend intro, welke ik persoonlijk mooier vind.
De single zelf is weer hetzelfde als de albumversie.

Voor Mediate werd ook een clip in elkaar gezet, welke natuurlijk een vette knipoog was naar die van Bob Dylans Subterranean Homesick Blues.
Ook Mystify werd nog als single uit gebracht; vreemd genoeg deed die niet veel na het succes van Never Tear Us Apart. Blijft voor mij wel het beste nummer van Kick.
De Kick Ass Remix van Guns In The Sky (B-Kant van Never Tear Us Apart) is sterk qua opbouw en staat ook op de 2cd versie.
Persoonlijk ben ik geen voorstander van die extra disc.
Het album was in zijn originele staat al af.

BoyOnHeavenHill schreef:
60% ijzersterke nummers (New sensation, Devil inside, Need you tonight, Mistify, Tiny daggers en het absolute hoogtepunt Never tear us apart, maar daarnaast geen echte missers of irritante skipnummers) + 20% perfecte productie van een oude rot die precies weet hoe een goede popplaat moet klinken + 20% attitude = samen voor honderd procent een ultiem jaren-80-pakketje waar ik indertijd weinig aandacht voor had maar dat ik nu leuker vind dan ooit. Ook opmerkelijk weinig gedateerd: zelfs de drums klinken meestentijds goed, en in de arrangementen zit zoveel lucht dat alles nog altijd helder en fel klinkt. Petje af.

Rumour schreef:
De single Big Love en dit album betekenden in 1987 mijn kennismaking met Fleetwood Mac. Ik verwonderde mij er over dat een band zo verschillend kon klinken, wat natuurlijk toe te wijzen is aan de afwisselende leadvocalen van Buckingham, Nicks en McVie.

Ja, het album is glad geproduceerd en mist de rauwe randen van een Rumours of het latere Say You Will, maar onder die jaren 80-kauwgomballenproductie blijft na ruim 20 jaar nog steeds de gelaagde genialiteit van met name Buckingham fier overeind.

In Seven Wonders is Nicks goed op dreef, wat mij betreft meteen haar piekmoment op dit album. Verder heeft ze niet veel meer gedaan dan haar aanvullende vocalen inzingen en twee matig tot zwakke nummers aanleveren.
Caroline en het sublieme, sfeervolle titelnummer (met fijne gitaarsolo) vormen voor mij nog steeds een soort tweeluik, waarmee het hoogtepunt van de eerste helft wordt bereikt.
Everywhere is inmiddels behoorlijk kapotgedraaid, maar is onontkenbaar een goed in elkaar gedraaide popsong van McVie. Het laatste geldt ook voor Little Lies, twee fraaie bijdragen van Christine die zich echter overtreft in het voor haar doen ongewoon stevige Isn't It Midnight, de tweede climax van het album.
Voordat ik dat nummer hoor, heb ik altijd het dieptepunt Welcome to the Room...Sara geskipt. Dit wanproduct uit de pen van Nicks zit met z'n keyboardriedel tegen het valse aan (foei Lindsey) en zeurt maar door.
When I See You Again is een stuk beter, maar wordt voor mij vooral gered door de backing vocals van Buckingham.
You and I, Pt. 2 (ik moet toch Pt. 1 van de Big Love single eens opzoeken) tot slot is een vrolijke afsluiter, en goed gekozen als tegenhanger voor de voorafgaande ballad van Nicks.

Al met al is dit een plaat die ik vaker uit de kast trek dan het toch ook niet verkeerde Tusk. Misschien ontkom ik daarbij niet aan een gedeelte jeugdsentiment en herinneringen die hier voor mij persoonlijk aan verbonden zijn. Maar als ik dat aan de kant schuif, blijft het een album met overduidelijk commerciële inslag en de neiging naar overproductie, echter met name nummers als Caroline, Tango In The Night en Isn't It Midnight maken dat het ver boven de middenmoot van de gemiddelde eind jaren '80 release uitstijgt.

Dit was terecht de comeback voor de Mac in de jaren '80, en voor Buckingham het startsein om er dan voorlopig maar weer mee te kappen en te starten met de beste periode van zijn solocarrière. Beginnend met het licht op dit album leunende Out Of The Cradle, waarop hij Big Love nog maar eens 'dunnetjes' overdeed (verbeterde?) met Doing What I Can.

Leonidas55 schreef:
Geweldig, groots album. Perfect gepolijste popmuziek van het allerhoogste niveau. Alle drie de songwriters in de band dragen songs aan en alle drie leverden ze hitsingles aan. Meer dan ooit tevoren drukt Buckingham zijn stempel op de Big Mac sound, niet in de laatste plaats met een aantal nummers die bedoeld waren voor een solo album. Big love and everywhere blijven de grote klapper maar het hele album staat vol met uiterst geraffineerde, zelfs exotische popmuziek die in 1987 de wereld verraste en veroverde. 5 sterren

Funky Bookie schreef:
Eerste solo album van deze fantastische zanger. In Wham! heb ik zijn talent achteraf altijd wat onderschat. Tijdens de Mercury tribute vielen de schellen van mijn ogen. George bleek by far de beste zanger van het hele evenement te zijn.
Faith is een echte jaren '80 plaat met voorzichtige Prince invloeden. Van het begin tot het eind blijft dit album boeien. Muzikaal zit ik niet altijd op de lijn van George Michael, maar mijn respect voor zijn stem ben ik nooit meer kwijtgeraakt.

thelion schreef:
George Michael en Adrew Ridgeley vormden samen Wham een van de meest succsesvolle tienerpop duo's uit het midden van de jaren 80. In vele tienerkamers hingen posters van Wham en vnl. George Michael ze waren niet uit de tienerbladen weg teslaan in die dagen.
Groot was dan ook de schok die door tienerland ging toen ze in 1986 besloten het voor gezien tehouden. Na hun afscheidsconcert voor ruim 72.0000 uitzinnige tieners in het Wembley Stadion was het gedaan voor de 2 heren.

George Michael was de populairste van de 2 en het was dan ook niet geheel onverwacht dat hij solo verder zou gaan.

Toen Faith uitkwam was duidelijk dat hij niet verderging op de weg waar Wham was gestopt, het tieneridool was volwassen geworden.
Faith is een album dat getuigd van het vakmanschap van een artiest die opzoek is naar een nieuwe weg de combinaties op het album van Pop, Dance en R&B maken duidelijk dat hij meer wil dan aanbeden worden voor zijn "looks and moves" al blijft dat natuurlijk wel een deel van zijn imago. Eind 1987 liepen ineens hele volksstammen met een stoppelbaardje en kruisje in het oor.

De muziek op Faith is van een geheel andere orde dan die van Wham, waar Wham georienteerd was om hits te produceeren ging hij op Faith veel dieper en verfijnder tewerk.
Faith een album dat begint met een referentie aan Wham, het orgel laat de eerste tonen van de Wham hit Freedom horen om daarna over tegaan op een akoestische gitaar en te evalueren tot een zeer goede en voor die tijd eigentijds popnummer. Het album gaat verder met het schitterende en droomerige liefdes nummer Father Figure om daarna met het sexuele I Want Your Sex definitief afterekenen met zijn verleden.

De rest van het album bevat nog een aantal zeer sterke pop-songs ao. One More Try, Hard Day en Monkey. Op Kissing a Fool flirt hij zelfs een beetje met Jazz.
Het album is een cohorent geheel dat geheel op het conto van George Michael kan worden gezet.

George Michael had 1 album nodig om zijn verleden achter zich te laten en zich te voegen bij de groten in de popmuziek van die dagen (Madonna, Prince en Michael Jackson)

Mijlpaal in de jaren 80 en het album staat wat mij betreft nog steeds fier overeind.

4.5*

west schreef:
En daar was in 1987 ineens een hele echte rauwe gore hardrockband. Heel wat anders dan de gladdere meer commerciële rockmuziek uit the USA die toen hoog scoorde. Ik zag ze voor het eerst met de videoclip van Paradise City, die ze gelukkig bleven uitzenden op MTV. Wat een fans, wat een energie en wat een steengoed nummer zeg. En dat vind ik 25 jaar later nog steeds.
Als je dan het album koopt en dat blijkt ook vol met dit soort fantastische rockmuziek te staan, dan weet je niet wat je hoort. Natuurlijk allereerst Sweet Child O' Mine, wat ik ook nog steeds briljant vind. Vrij recent speelde Slash deze nummers nog in Paradiso, wat gelijk werd afgebroken: stunning goed!

Het hele album loopt als een (Night-)train. Welcome to the Jungle van Guns 'N Roses. Er staat geen misser op, Axl gilt, zingt en krijst geweldig en Slash zijn gitaar is onovertroffen. Ik moet zeggen dat zijn gitaarsolo's wel heel erg prettig zijn om naar te luisteren en (ook) een basis vormen voor de hoge kwaliteit van Appetite for Destruction.

Hoe goed is het? Het album staat niet voor niets hoog in de top 250 van Musicmeter en ik heb 'm in mijn top 10. En ook ik hoorde in 1992 tot die fans bij een werkelijk fantastisch concert in De Kuip, waar ze lieten horen dat ze live ook zo goed waren. Uiteindelijk werden ze door de politie van het podium verwijderd, ze wilden niet stoppen met spelen.

thelion schreef:
Een schop onder hun ass konden de vaandel dragers in die tijd van American Rock n Roll (zo als Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen) krijgen van bad guy Axl Rose. Rock N Roll was braaf geworden en daar zouden de heren van GnR wel eens even verandering in brengen.
Een charismatisch collectief ruig uitziende heren onder leiding van humeurige Axl Rose en Muppetachtige Slash brachten de ware RnR weer terug in de hitparades. Vuige, Rauwe, Harde en niets ontziende Rock van de bovenste plank gebracht met een attitude van "Fuck It All". Alleen al doordat de originele cover van het album, het schilderij van Robert Williams "Apetite For Distruction" snel na de release van het album werd vervangen door een minder aanstoot gevende afbeelding van een kruis met de 5 bandleden ontworpen door Bill White Jr. als tatoeage de nieuwe cover werd was wel duidelijk dat de platen maatschappij er wel brood in zag. Dit "nieuwe" geluid kon wel eens voor heel wat commercieel succes gaan zorgen.
En een Commercieel succes werd het zeker alleen al in de VS verkocht het album in het eerste jaren meer dan 15 miljoen exemplaren en dat is natuurlijk niet geheel verwonderlijk want het is een krachtig bewijs dat de "echte" RnR nog springlevend was, het vuurtje moest alleen even worden opgestookt.
En dat is precies wat GnR deed met hun overdonderende album Apetite For Distruction een krap uur van de meest vette en strakke RnR nummers met geweldige drumpartijen, magnifieke gitaarriffs en natuurlijk het schreeuwen en krijsen van Axl. Het album dendert als een RnR-Express voort overal dreigt het uit de bocht te vliegen maar behoud steeds zijn koers 12 nummers lang.
Pure klasse een stoot adrenaline waar je U tegen zegt. Prijs nummers allemaal maar in het bijzonder Welcome to the Jungle, Paradise City en het iets "rustigere" Sweet Chil O' Mine.