Poeha schreef:
Bloedmooi album met een enigszins onderschat maar zeer mooi nummer Beds Are Burning.
En Bullroarer is één van mijn lievelingsnummers.
Deze cd is behoorlijk politiek geladen en maatschappij kritisch.
Geweldige teksten.
Daarnaast springen de nummers Put Down That Weapon en The Dead Heart er uit.
Maar de overige nummers vind ik bijna allemaal sterk.

dazzler schreef:
DIESEL & DUST 1987
Heel wat artiesten waren voor het goede doel
in de nasleep van Live Aid 1985, maar weinig bands
deden met zoveel overtuiging en echtheid als Midnight Oil.

Beds Are Burning stond zelfs even op 2 in Vlaanderen.
Het Australische Midnight Oil was hotter dan hot tussen 1987 en 1990.

De singles Beds Are Burning, The Dead Heart en Dreamworld
refereren allemaal rechtstreeks naar de aboriginal problematiek.
Beds Are Burning is het themalied van Midnight Oils Diesel & Dust
tournee die hen langs een aantal historische plaatsen bracht.

Maar eigenlijk staat het album vol van potentiële singles.
Ik noem slechts Put Down That Weapon (over de kernproeven in de Stille Oceaan),
het hevig rockende Sometimes, het alles verwoestende Bullroarer,
het ingetogen gebed Whoah en het al even stille Arctic World.

Wie hier aan kan weerstaan heeft niets van rockmuziek begrepen.

Thorgal schreef:
Ik geloof niet dat er een CD is geweest die ik ooit meer heb gedraaid dan deze destijds. En als ik de tracklist zie weet ik ook weer waarom. Ijzersterke opening, de hit met Dusty knalde helemaal. Rent was ook een favoriet, I want to wake up ging standaard met volume op 10 en ook Heart was mega. Shopping kon ik wat moeilijker plaatsen maar vond ik niet verkeerd. Ja misschien wel voor mij de beste cd van de PSB nu ik de tracklist opnieuw bekijk, damn.

Roxy6 schreef:
Het beruchte tweede album waar veel acts in de loop der jaren op nat zijn gegaan, omdat ze de eersteling niet konden overtreffen of evernaren.
Dat gaat zeker niet op voor de heren van de PSB, dit is een sterk tweede album met een geweldige openings track en een eerste hit (it's a sin) waar menig popgroep een moord voor zou doen.
Jammer dat de wereldcover van Elvis's alway's on my mind die ze in het jaar ernaar de hitparades inslingerden niet op dit album staat. Een van de beste covers van dat geweldige nummer.
Maar ook het fraaie what have I done to deserve this? met Dusty Springfield mag niet onvermeld blijven.
Later namen ze met haar nog een heel album op met het nummer In Private.

cantforgetyou schreef:
Ik verdedig Stock Aitken Waterman, want deze producers zijn toptalenten. Waarom moet muziek altijd gepaard gaan met gitaren, echte drums en politieke teksten of diepgang. Als ik belangrijk nieuws wil horen, dan kijk ik wel naar het journaal of lees ik een goed boek. Mijn leven is over het algemeen erg vrolijk en ik probeer er het beste van te maken. En daar past deze muziek dus erg goed in. Ik hou van vrolijke disco nummers. En zo simpel als de nummers klinken, zo ingewikkeld zijn ze om te maken. Doe het ze maar eens na. S.A.W. brachten zulke sterke popnummers uit dat er miljoenen van zijn verkocht. En wat maakt het uit als sommige artiesten uit hun stal niet live kunnen zingen of hun eigen teksten schrijven? Ik heb een hekel aan 'live' muziek. Geef mij maar drumcomputers, synths en playback. Dan klinkt het tenminste goed en zuiver op een feest of festival.
Terug naar dit album. Rick heeft een hele goede stem, die erg warm klnkt. De combinatie van disco/dance beats en zijn stem geven een hele goede sfeer. Voor mij blijft 'Don't say goodbye girl' één van de beste tracks van het album. Ik geef dit album dus vijf sterren.

Rudi S schreef:
Nee Rick is toch wel een cult held hier, wij houden van Rick en zijn Never Gonna Give You Up dance moves.

rock-rick schreef:
Foute muziek is misschien leuk om even te lachen op een feestje, maar het blijft foute, ongeïnspireerde rotzooi.

Baltasound schreef:
I got rickrolled

stoepkrijt schreef:
Troy was voor mij aanleiding genoeg om dit album aan te schaffen. Troy was tevens de enige aanleiding, de andere nummers had ik nog nooit gehoord. Het was daarom wel even schrikken toen ik een aantal eenvoudige popdeuntjes langs hoorde komen. Ik had zwaardere kost verwacht.

Begrijp me niet verkeerd: Een licht verteerbaar album is The Lion and the Cobra zeker niet. Sommige liedjes (o.a. Mandinka en I Want Your Hands on Me) mogen op het eerste gehoor dan eenvoudig klinken, uiteindelijk ben ik er achtergekomen dat ieder liedje heus wat interessants te bieden heeft. Soms is het de tekst, soms de songstructuur, soms de opbouw, maar vaak een combinatie. Het zorgt ervoor dat ieder nummer iets eigenzinnigs heeft en een duidelijk Sinéad O'Connor-stempel met zich meedraagt.

Is The Lion and the Cobra interessant? Dat zeker. Zijn alle liedjes even goed? Nee. Persoonlijk vind ik Never Get Old niet muzikaal genoeg, I Want Your Hands on Me te eenvoudig en Just Call Me Joe ronduit vervelend. De andere liedjes bevallen me wel en over de gehele linie heeft Sinéad O'Connor hier een boeiend en kwalitatief zeer behoorlijk album afgeleverd. Het mag dan geen 42 minuten muziek van het kaliber Troy zijn, de moeite waard is het zeker.

Flipper schreef:
Dit kleine meisje maakt van haar hart geen moordkuil. Ze zegt wat ze wil zeggen en ook mede door het verscheuren van de foto van de Paus, getuigt dit niet van lange termijn carriere planning.

Als klein meisje werd zo naar een school gestuurd voor moeilijk opvoedbare kinderen. Op een bruiloft van een van de leraren mag ze zingen en wordt ze ondekt door 1 van de leden van 'In Tua Nua'. Deze band had in 1987 nog een hit met 'Seven into the Sea'.

Daarna wordt ze door The Edge gevraagd om 'Herione' te zingen voor zijn soundtrack van de film 'Captive'.

Wat er daarna is gebeurd is geschiedenis.

Het mooie van dit album is dat je hoort dat zooo kwaad is. Heel agressief (Jerusalem) tot heel ingetogen (Drink before the war).

Haar beste.

deric raven schreef:
Introducing The Hardline According To ofwel het echte verhaal achter The Rise And fall Of Ziggy Stardust.

Terence Trent D’Arby; de Amerikaanse militair die in Duitsland als bokser probeert zijn geld te verdienen. En dan zo maar uit het niets komt, en iedereen verraste met dit album.
Hoe groot kun je in een korte tijd worden, en hoe snel kun je weer vergeten worden.

Terence Trent D’Arby; de arrogante artiest die beweerde het beste album sinds Sgt. Pepper van The Beatles gemaakt te hebben.
Schande, hoe durft hij dit te beweren.
The Beatles hebben nooit een album gemaakt wat van het begin tot het eind kon boeien.
Foei toch!!

If You Let Me Stay was een aangename eerste kennismaking. Leuk nummer. En het bleef in je hoofd hangen; in de gaten houden die jongen.

Blijkt dat hij met zijn volgende single Wishing Well gelijk over de hele wereld bekend wordt. Mooi dansbaar nummer. Iets wat hij dus ook zeer goed kan, en dat laat hij in zijn clip dan ook gelijk zien. Na Michael Jackson de enige mannelijke artiest die kan zingen en dansen. Alsof hij zo uit de televisie serie Fame is weg gelopen.
En Justin Timberlake dan?
Die kan niet zingen.

Met Dance Little Sister komt voor mij de overtreffende trap.
Blijf niet stil zitten, maar begin te dansen. Hier heb ik op dansles de chachacha op geleerd (samen met Chic – Le Freak). Ik weet niet dat dit slim is om te vermelden. Ja, ook ik heb dansles gehad.

Maar het beste nummer kwam vervolgens op single uit. Sign Your Name was een van de mooiste nummers die ik toen had gehoord. Nog steeds wordt ik ontroerd als ik dit hoor.
Regelmatig werd dit nummer ook live op televisie vertoond, en dan werd ik weer eens overtuigd door zijn talent.

Van dat concert zijn trouwens ook geweldige opnames van de covers Under My Thumb (Rolling Stones) en Wonderful World (Sam Cooke), die ook op de Greatest Hits staan als extra tracks.

Rain is heerlijk funky. Leuk met die belletjes er doorheen. Ook wel een beetje als de rock versie van de Lambada.

Tijd om dit album aan te schaffen.
Even een korte beschrijving van de rest van de tracks.
En dan leg je de naald op de lp en dan hoor je If You All Get To Heaven; even denk je dat je een misdruk hebt vanwege het gekraak en het holle geluid. Vervolgens hoor je het talent dat 10 jaar te laat met dit meesterwerk aan komt zetten. Echt Back To The 70’s.
I'll Never Turn My Back On You doet mij aan Stevie Wonder denken. En dan bedoel ik uit zijn meest vruchtbare periode.
Van Seven More Days weet ik dat hij live vaak een spetterende snellere versie bracht. Al klinkt deze al overtuigend genoeg.
Let's Go Forward is zwoel. Beetje Imagionation en Prince. Maar weer van groot nivo, hoor zijn hoge uithalen.
As Yet Untitled is knap a capella gezongen, maar persoonlijk vind ik dit te langdradig en het minst boeiende nummer.
De afsluiter Who's Lovin' You is een waardige afsluiter, dit swingt de pan uit. Alleen een decennia te laat gemaakt.

Zijn vervolgalbum Neither Fish Nor Flesh kwam tot stand door een droom over God, die hem de teksten gaf; of zoiets.
Kan ook door de coke gekomen zijn.
Feit is dat het een behoorlijk flop was.
En daar eindigde ook zijn succesverhaal.

thelion schreef:
Debuut album van zeer talentvol zanger en groot commercieel succes dat nooit meer door Terence zou worden geëvenaard zelfs niet benaderd.
Dit is een album dat laveert tussen degelijke Pop en moderne Soul. 5 singles kwamen er van het album en alle 5 waren het Hits Dance Little Sister, Wishing Well en Sign Your Name zelfs vette Top 3 hits en dat is niet verwonderlijk. Terence zijn muziek was in die dagen voor velen een verademing de hitlijsten werden gedomineerd door Rock, Zwijmel ballades en Platte Dance-Pop geproduceerd door het trio Stock, Aitken & Waterman. Terence bracht samen met oa. George Michael en Pet Shop Boys de ziel weer terug in de Popmuziek. Uitstekend album van Terence die jammer genoeg niet met het succes om kon gaan.

cosmic kid schreef:
Deze cd wedijvert samen met Achtung Baby om de titel beste U2-cd ooit.

The Joshua Tree is voor mij de afsluiter van het trio War- The unforgettable fire- The Joshua Tree. Het mystieke, warme geluid van TUF is verder uitgekristalliseerd en daarnaast ging U2 de kunst beheersen van het schrijven van hits. Hiervoor hadden ze natuurlijk ook al hits gehad, maar met de eerste 3 singles scoorden ze hit na hit en traden ze toe tot de eredivisie van de rockmuziek.

Deze 3 singles zijn onderhand grijs gedraaid, maar objectief beluisterd blijven het prima nummers. Where the streets have no name behoorde, met dat fantastische intro, lange tijd tot mijn favoriete nummer van dit album. I still haven't found what I'm looking for is een prima gospel-achtig nummer en With or without you was de perfecte lancering voor deze cd. Onderhuidse spanning en U2, zoals ze nog niet geklonken hadden.
De mooiste nummers staan echter na deze 3 welbekende openingstracks. Bullet the blue sky is live inderdaad beter, maar blijft toch ook op de plaat prima overeind en Running to stand still is de perfecte afsluiter van kant 1. Dit nummer is zeker 1 van de mooiste U2-ballads.
Kant 2 is van buitenaardse schoonheid. Ik ken weinig 2e kanten die zo goed zijn als de 2e helft van The Joshua Tree.
Red Hill Mining Town kent een fantastisch en ietwat betoverend intro, In God's Country is typisch U2, typisch The Edge in topvorm. De mondharmonica waarmee Trip your wires begint, gaat door merg en been en One tree hill heeft dan weer de mystieke sfeer die ook zo kenmerkend is voor TUF.
De laatste 2 nummers drijven ook vooral op sfeer, maar dan wel perfect uitgevoerd. Wat verder erg prettig is aan deze cd, is de productie. Die voelt erg fijn en wijds aan en daardoor klinkt The Joshua Tree zeker niet gedateerd. Na The Joshua Tree zou alles anders worden. Rattle and Hum was een zeer prima tussendoortje en met Achtung Baby vond de band zichzelf opnieuw uit, en hoe!
Na Achtung Baby bleef U2 voor mij nog wel interessant met Pop en Zooropa, maar na How to dismantle an atomic bomb ben ik afgehaakt. Heden ten dage is het ook erg in om U2 te bashen, maar wie oa. naar deze cd luistert hoort een uiterst gedreven, emotionele en zeer oprechte band die de wereld wilde gaan bestormen. Dat is ze gelukt en de rest is geschiedenis.

Ronald5150 schreef:
"The Joshua Tree" is mijn favoriete U2 album. Van begin tot eind ben ik gevangen door de mooie liedjes, die mooi afwisselend ingetogen, midtempo of uitgesproken klinken. Het openingstweetal met "Where the Streets Have No Name" en "I Still Haven't Found what I'm Looking For" is direct raak door met name het kenmerkende gitaarspel van The Edge. Een mooie delay and reverb op zijn gitaargeluid zorgen voor dat meeslepende karakter. Megahit "With or Without You" vind ik een mooi liedje, maar heb ik denk ik iets te vaak gehoord. Ik stoor me er overigens evenmin aan hoor. Een van de absolute hoogtepunten vind ik het politiek zwaarbeladen "Bullet the Blue Sky". Een dreigende sfeer, de bezwerende stem van Bono, de galmende gitaar van The Edge en die stuwende groove van de ritmesectie. Vanaf de tweede helft van het album gaat het tempo iets naar beneden met juweeltjes als "Running to Stand Still" en "One Tree Hill". De andere tracks zijn ook gewoon goed, want een slecht nummer is op "The Joshua Tree" in geen velden of wegen te bekennen. Op "Exit" komt de dreigende sfeer van "Bullet the Blue Sky" weer terug, al is de dynamiek anders. "The Joshua Tree" is een klassieker, een hoogtepunt in het oeuvre van U2 en bovenal gewoon een tijdloze plaat.

Leonidas55 schreef:
Behoorlijk bekritiseerd hier, deze plaat, maar er staan 6 hits op. I rest my case. 4 sterren

principal2000 schreef:
Om wat tegenwicht te geven voor de overdreven slechte (haat?) stemmers ga ik voor bijna de volle mep voor dit uitstekend popalbum. Op het moment van uitkomen was haar stem toch wel richting fenomenaal voor een popartieste (op die leeftijd) te noemen. Productie was ook top. Eigenlijk is dit gewoon een ultiem eighties popalbum. Welliswaar zoet, maar dat drukt mijn pret anno 2011 met dit album niet. Favo's zijn Love Is A Contact Sport en Love Will Save The Day.

Queebus schreef:
Een geweldige zangeres die veel beter songmateriaal verdiende. De hits, ik kan ze niet meer horen. Dit album was destijds standaard aanwezig in vele collecties dus daardoor ongewenst vaak gehoord. Whitney vind ik vreselijk. Het album dan.

Matys schreef:
Leuk kitscherig debuurt met een paar leuke nummers zoals Turn It Into Love en Got To Be Certain.

Gelukkig deed ze Love At First Sight later in haar carrière nog een keer over.

Gert1980 schreef:
Prima door Stock, Aitken en Waterman geproduceerde popplaat. De eerste helft (kant A) luistert heerlijk weg en is afgelopen voor je er erg in hebt. De tweede helft begint ijzersterk met het mooie Turn It Into Love, maar zakt daarna helaas in als een ijstaart in de Sahara. En zo zou het iedere keer gaan met Kylie's S/A/W platen.

cantforgetyou schreef:
Ik ben een Stock Aitken Waterman fan. En vind dit album dus GEWELDIG. Vaak kraken mensen S.A.W. af, maar de nummers zitten ingewikkelder in elkaar dan dat ze klinken. En doe het ze maar eens na? S.A.W. hebben in de jaren 80 miljoenen platen verkocht. Alles wat ze produceerde werd een hit. Vooral in Engeland en Azië. Maar ook in de rest Europa. En ook bij ons scoorde ze verschillende hits met S.A.W. Terug naar dit album. Wat ik een erg goed nummer vind is de ballad 'I'll still be loving you'. Een prachtige tekst en een hele sterke melodie. Haar stem klinkt er ook kraakhelder op. Soms lijkt haar stem wel op een computer, maar dat vind ik juist mooi. Ook 'I miss you' heeft een goede melodie. En qua sfeer heeft 'Je ne sais pas pourquoi' mijn hart gestolen. Die moet je ook keihard draaien.

dazzler schreef:
THE STARS WE ARE
is ongetwijfeld Almonds bekendste solo-album,
al was het maar omwille van de hits Tears Run Rings
en Something's Gotten Hold of My Heart (duet met Gene Pitney).

Tears Run Rings klinkt als de betere Soft Cell hit.
Something's Gotten Hold of My Heart is ook in de albumversie,
zonder de originele zanger van dit lied, hartverwarmend.
Bitter Sweet, ook op singel, is opgewekte synthpop.

Heel het album is trouwens doorweven van een optimisme
en blijft op die manier zijn titel trouw: de ster in elke mens.

Muzikaal laat deze plaat zich soms betrappen
op goedkopere mid 80s synthesizer arrangementen.
Bijvoorbeeld zo in de vierde singel Only the Moment.

Vermeldenswaardig albumtracks zijn volgens mij
de georchestreerde opener en titelsong The Stars We Are,
de ultieme liefdesbrief (en een favoriet van mij) These My Dreams Are Yours
en de oosterse kamelenrit She Took My Soul in Istanbul.

The Stars We Are was een commercieel verantwoord succes.
Een ideale instap voor Marc Almond verkenners, maar het mist
wel de warmbloedigheid van zijn voorgangers en Enchanted.
Daarvoor hoor ik te veel synths en arrangementen uit het boekje.

Tramps like us schreef:
Soft Cell was al bekend maar op Torch na niet zo mn ding. Marc Almond solo in den beginne dan ook ruim aan mij voorbij gegaan. Tot plots Tears run rings een hit(je) werd. Man man wat een episch nummer. Daar klopt zo'n beetje alles aan. Plus de memory aan de magical 80's ja. Want mooi was het. En is het nog. Toen kwam SGHOMH en was ik al niet om, dan toch nu wel. Ook al hadden de running tears me al in den greep. Cd gekocht en werkelijk, het ene nummer nog fraaier dan het andere. Pompeus wellicht maar ja,so what. Het was zo mooi. Is zo mooi. Titeltrack, Only the moment, Bittersweet, welja...prachtige sterke nummers, melodieus tot en met, fraai gezongen, goede zanger ook hoor, dat staat buiten kijf, tekstuele juweeltjes, volle sound middels strijkers, keys en zelfs trompetjes. Inmiddels ook de lp hier en die staat al ruim dagelijks op. Dat zegt wellicht meer dan al mn woorden hier. Vervolgens me meer verdiept in M. Almond en ja, meer en meer hier staan dan ook. Prachtig. Machtig. Glorieus.

Held schreef:
Ik vond dit een verrassend goed debuut, nadat iedereen er van uitging dat Morrissey en Marr niet zonder elkaar zouden kunnen.

Everyday is like sunday is een meesterlijke single. Lekker bombastisch.

Angel angel is huiveringwekkend, zowel door tekst als muziek.

Late night, Maudlin street vind ik echt een fantastisch nummer, waarin een prachtig sfeerbeeld wordt neergezet van, ik denk, zijn ouderlijk huis.

Suedehead behoeft geen betoog.

Margereth on the guillotine is gemaakt om door de BBC geboycot te worden, maar geeft wel een mooi tijdsbeeld van de engelse popmuziek in de jaren 80.

Genoeg hoogtepunten dus, wat mij betreft.

Rainmachine schreef:
Na al die jaren nog steeds een klassieker. Wat een pracht van een debuutplaat van een zanger waarvan gezegd werd dat hij zonder Johnny Marr niets voorstelde. Dat werd hier meteen even goed recht gezet. Ik heb ergens gelezen dat een aantal nummers al klaar lagen voor het volgende Smiths album maar dit heeft genoeg eigen smoel om op zichzelf te staan. Break Up The Family is nog steeds een van mijn favoriete Morrisey nummers maar eigenlijk staat hier geen slecht nummer op, alleen de neurotische opener vind ik zelf wat minder geslaagd met op gitaar Vini Reilly van The Durutti Column. Stephen Street was ook hier weer de producer en die heeft er een mooi geheel van gemaakt. En Mozzer zou Mozzer niet zijn om ook weer even tegen wat heilige huisjes aan te schoppen.

The kind people had a wonderful dream, Margaret (Thatcher) on the guillotine...

deric raven schreef:
Ook een aanrader voor mensen die niet van hiphop houden, maar meer hebben met industrial en rock.
Mooi hoe dit album begint. Gelijk dat live sfeertje. Nodigt uit om verder te luisteren. Countdown To Armageddon is een goede introductie van wat zal volgen.
Alleen jammer dat er geen mooie overgang is gemaakt naar het volgende nummer.
Bring The Noise is ook bekend door de versie die ze naderhand met Antrax hebben gemaakt. Deze versie is wel een stuk beter.
Geweldig hoe de toespraken van Chuck D worden af gewisseld door de manische raps van Flavor Flav. Al heb ik hoe dan ook meer met Chuck D. Wat een geweldige stem.
De heerlijke funky flow van Don't Believe The Hype met die vreemde noise geluiden voegt echt iets toe. Klinkt nu 20 jaar later zeker niet gedateerd.
Cold Lampin’ With Flavor zit qua noisy samplers mooi in elkaar. Maar ik hoor Flavor gewoon liever als aanvuller van Chuck D.
Super natuurlijk hoe vervolgens Terminator X wordt aan gekondigd met die Queen sampler van Flash Gordon in Terminator X to the Edge of Panic. Dit laat horen hoe belangrijk Terminator X bij Public Enemy was, en welke stempel hij op de nummers achter laat.
Mind Terrorist is voor mij persoonlijk een overbodig nummer. Had voor mij achterwege mogen blijven.
Louder Than a Bomb is weer krachtig, Chuck D. die weer heerlijk aan het preken is. Ongelofelijk hoe gemakkelijk hij die woordenvloed uit zijn mond laat stromen. En het klinkt niet patserig, maar juist erg overtuigend. De hogepriester van de hiphop aan het woord.
Caught, Can We Get a Witness? Is het volgende hoogtepunt (en gelukkig niet het laatste). Hier valt de combi Chuck & Flavor goed uit. Het Shaft achtige funkgeluidje tussendoor is de slagroom op de song.
Mooie saxofoonpartij in Show Em Whatcha Got, verder wordt er volgens mij voornamelijk gebruik gemaakt van eigen ingesproken samplers. Verder had dit nummer mooi als intro gebruikt kunnen worden.
She Watch Channel Zero is waarschijnlijk bij meerderen bekend als het intro van Onrust, het muziekprogramma van de VPRO. Mooie drumpartij er doorheen gemixt.
Night Of The Living Baseheads heeft die geweldige bleep door het nummer heen.
Wel een van hun betere songs. Chuck D. op dreef, en heerlijk dansbaar.
Black Steel In The Hour Of Chaos heb ik nog op single. Daar blijft het intro achterwege, en begint gelijk een stuk sterker. Ook op een totaal andere manier geweldig gecoverd door Tricky.
Security Of The First World heeft een sterke beat, meer is het nummer niet. Maar de beat is sterk genoeg om een ander nummer helemaal te dragen; tenminste dat dachten Madonna en Lenny Kravitz toen ze Justify My Love uit brachten.
Rebel Without A Pause is het volgende hoogtepunt, al heb ik volgens mij dit ritme vaker gehoord op dit album. Please, Bring That Beat Back.
Die beat gaat rustig door in Prophets Of Rage. Wat dus ook heel duidelijk klinkt als het vervolg op Rebel Without A Pause. Het herhalen van zinsdelen wat hier gebeurd hoor ik helaas ook te veel terug bij Beastie Boys. Niet echt een sterk nummer; doet wat goedkoop aan.
Party For Your Right To Fight opend met een sampler van Tom Petty’s Refugee (volgens mij). Persoonlijk spreekt mij dat wel aan, had zelfs meer in dit nummer verwerkt kunnen worden. Namelijk een mooi stukje muziek. Verder klinkt dit van alle nummers het minste als een Public Enemy song. Het is bijna New Kids On A Block.
Ik weet dan ook niet of dit nummer als grap bedoeld is.

Zo, dit is mijn beschrijving van dit album. Ik ben een leek op het hiphop gebied, maar vond dit album wel de moeite waard om verder in de schijnwerpers te zetten.
Waarschijnlijk hoort een hiphop purist weer totaal andere dingen in deze muziek terug.
Maar dit is mijn kijk op deze mijlpaal in de muziek ontwikkeling.
Respect.

Film Pegasus schreef:
Believe the hype! Als je wil kennis maken met hiphop is dit waarschijnlijk niet de beste keuze, maar als je je wil verdiepen in hiphop kan je nooit om dit pareltje heen. Het genre was al vanuit de straat, maar hier wordt het nog meer een statement. De link tussen de klassieke hiphop en de gangstarap. In hetzelfde jaar kwam ook Straight Outta Compton van N.W.A. uit trouwens.

Ik heb Public Enemy in 2015 live gezien in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne (Antwerpen). Heerlijk band en de muziek staat ook nu nog stevig overeind.

Gajarigon schreef:
Daydream Nation is toch niet helemaal mijn ding. Lang uitgesponnen noiserock, vrij intens en zeker sfeervol, maar het klinkt me soms allemaal wat te lawaaierig in de oren. Neem nu Silver Rocket, gewoon een standaard punknummer dat halfweg helemaal verzand in een orgie van distortion. Bij My Bloody Valentine (die een veel warmer, aangenaam geluid hebben) kon ik dat al niet hebben, laat staan bij dit veel ruwere gitaarwerk van Sonic Youth. Er staan gelukkige ook enkele ferme uitschieters op (Teenage Riot, Candle, Cross the Breeze), en de humor in de teksten kan ik ook wel smaken. Maar helemaal opgaan in de hype die dit album krijgt kan ik toch niet.

itchy schreef:
Het is me nog altijd een raadsel wat er met Sonic Youth is gebeurd tussen de release van 'Sister' en 'Daydream Nation'. 'Sister' stond nog vol met korte nummers die, hoe inventief ze ook werden uitgevoerd, nog redelijk eenvoudig waren. Op 'Daydream Nation' staan echter epische nummers, mini-symfoniën bijna. Alsof ze zelf pas na het underground-succes van 'Sister' beseften dat ze met het concept van afwijkende gitaarstemmingen, drie zangers en een werelddrummer een enorm potentieel in huis hadden, en voor het eerst met dat uitgangspunt in het achterhoofd nummers zijn gaan schrijven.

Is 'Daydream Nation' een conceptplaat? Er lijkt een bepaalde eenheid te zijn, door het artwork, de songtitels en de overheersende sfeer. Toch is aan de teksten bijna geen touw vast te knopen ("I'm The Cocker On The Rock") zingt Thurston Moore ergens). Ik hou het op een conceptplaat die nergens over gaat.

Het unieke van 'Daydream Nation' zit hem in het instrumentale aspect. De plaat is ongelofelijk energiek, en wordt opgezweept door het drumspel van Steve Shelley, van wie je duidelijk kan horen dat hij een hardcore-achtergrond heeft. Tegelijk weet hij heel mooi functioneel en in dienst van de muziek te drummen, maar met behoud van de hardcore-energie. Deze energie wordt alleen maar versterkt door het gitaarduo Moore/Ranaldo. Elk nummer kenmerkt zich door de mooiste lijntjes, riffjes en melodietjes, maar net zo goed door botte grotestadsnoise. Hele mooie spanningsbogen worden opgebouwd en lang vastgehouden. Soms volgt er een finale, en soms niet. Dat alles zorgt ervoor dat deze plaat geen moment verveelt, ondanks haar lange speelduur. Hierna volgt nog een beschrijving van mijn persoonlijke hoogtepunten:

De plaat wordt ingeluid door het intro van 'Teenage Riot'. De toon wordt gezet met het befaamde "Sweet Desire, We Will Fall" gefluister van Kim Gordon. Dan barst de boel los met deze absolute indie-klassieker. Een melodieus, opzwepend en opruiend nummer.

'The Sprawl' en 'Cross The Breeze', beiden gezongen door Kim, vind ik samen het hoogtepun van 'Daydream Nation'. In deze twee nummers wordt compositorisch vernuft (de nummers schieten werkelijk alle kanten op maar het klinkt nergens gezocht) gekoppeld aan agressie, dynamiek en subtiliteit.

'Eric's Trip' is Lee's beschrijving van een LSD-trip en de paranoia spat er vanaf, zowel tekstueel als muzikaal.

De plaat lijkt in tweeën te worden gedeels door het nummer 'Providence'. Het nummer is meer een intermezzo, en bestaat uit een piano, geruis en een boodschap die Mike Watt (bassist van o.a. Minutemen en Firehose, tegenwoordig Stooges) op Thurston's antwoordapparaat heeft ingeproken.

Hierna wordt de sfeer donkerder, wat culmineert op het onheilspellende 'Rain King', wat een beetje het broertje is van 'Eric's Trip'.

Daydream Nation wordt afgesloten door 'Trilogy', een soort songsuite in drie delen. Ik zie het als een soort samenvatting van wat deze plaat is, omdat alle elementen nog een keer terugkomen en flink door de mixer worden gehaald. Met 'Trilogy: Eliminator Jr.' sluit 'Daydream Nation' op niet bepaald subtiele wijze af.

Als introductie tot Sonic Youth zou ik 'Daydream Nation' niet willen aanbevelen (eerder 'Sister' of 'Goo'), maar ik vind het echter wel de beste plaat van de band.
5*

Pietro schreef:
In het muzikale landschap van de jaren ’80 vormden The Pogues een tamelijk uniek collectief. Al op het debuut Red Roses for Me wist de band rondom boegbeeld Shane MacGowan een vrij uniek geluid te creëren die het midden hield tussen Britse punk en traditionale Ierse folk. Een niet geheel geslaagde poging, maar het enthousiasme en de eigengereidheid van MacGowan vergoedden veel en zorgden ervoor dat het album een goede indruk op mij achterliet. Opvolger Rum, Sodomy & The Lash, dat met behulp van Elvis Costello werd geproduceerd, liet al een veel volwassener indruk achter.

Dit is het derde album van de Brits/Ierse band en opnieuw is er progressie geboekt. Sterker nog, ik zou If I Should Fall from Grace with God best als een meesterwerk durven bestempelen. Het songmateriaal is door de originele aanpak verrassend en ijzersterk tegelijkertijd. Dat begint al met het opzwepende titelnummer, waarna de muzikale reis verder gaat langs diverse landschappen. Een moderne uitvoering van de Ierse traditional The Broad Majestic Shannon wordt moeiteloos afgewisseld met het dromerige Lullaby of London en de dijenkletser Fiesta is weer heel anders dan de melancholische kerstsingle Fairytale of New York, waarin wijlen Kirsty MacColl meezingt.

Ik heb The Pogues de voorbije jaren meerdere malen live aan het werk gezien en ondanks dat de band nog altijd prima op dreef is, is MacGowan door overmatig alcoholgebruik geen schim meer van de succesvolle zanger en songwriter die hij ten tijde van If I Should Fall From Grace was. Voor dit album kan ik niet anders dan de maximale score toekennen: 5*.

DutchViking schreef:
Folkmuziek was begin jaren '80 helemaal van de kaart geveegd door achtereenvolgens punk en new wave. Wie in die tijd aan folk dacht, kwam al snel uit op het stereotype beeld van geitenwollensokkendragers. Vooral op het tweede Pogues-album Rum Sodomy and the Lash werd op onmiskenbare wijze korte metten gemaakt met deze denkwijze. Met een stevige scheut gin achter de kiezen creëerde de romanticus MacGowan een nieuw genre, dat het beste uit Ierse folk combineerde met pop en punk uit die tijd. Het leidde uiteindelijk tot deze klassieker If I Should Fall from Grace with God, die nog altijd zeer terecht geprezen wordt.

Muziek is onlosmakelijk verbonden met Ierland. Overal in Dublin zie je straatmuzikanten en vrijwel alle pubs kennen een levendige cultuur als het aankomt op optredende artiesten. Het onbekommerde leven in de pub zal ongetwijfeld een bron van inspiratie geweest zijn voor Shane MacGowan. Op jonge leeftijd verhuisde hij met zijn ouders naar Engeland en jaren later zou hij uitgroeien tot een van de grootste songwriters uit zijn tijd en de personificatie van de Londense folkpunkband The Pogues, die ontstond uit de as van Shane's punkband The Nips. De leden van The Pogues leefden bij het ontstaan in 1983 al jarenlang in Engeland, maar hadden op een enkeling na allemaal een Ierse achtergrond. Die achtergrond liet hen nooit meer los, net zoals miljoenen Ierse immigranten in de Verenigde Staten zich tegenwoordig bovenal Ier voelen. Het is een weerspiegeling van hun historie, waarin de Ieren lange tijd onder de voet gelopen werden door de meedogenloze Engelse overheersers, die het eiland eeuwenlang kolonialiseerden en ieder tegengeluid op hardhandige wijze de kop indrukten. De vernietigende hongersnood in de jaren 1845 tot en met 1850 leidde uiteindelijk het onvrijwillige vertrek in van ruim een miljoen Ieren naar met name de Verenigde Staten, waardoor steden als Boston en Chicago tegenwoordig een grote Ierse gemeenschap kennen. Veel vluchtelingen kwamen echter nooit aan en stierven onderweg tijdens de lange boottochten. Veel van de Ieren wereldwijd hebben hun roerige historie nooit vergeten en kijken met een gemengd gevoel van melancholie en trots terug op hun dappere voorouders. Shane MacGowan is er daar ook een van en de muziek van The Pogues is er een afspiegeling van.

If I Should Fall from Grace with God trekt de lijn van Rum Sodomy and the Lash overtuigend door, is wat beter geproduceerd dan haar voorganger, maar ademt desondanks dezelfde sfeer van authenticiteit, mystiek, nostalgie en melancholie. Het is muziek door vooral perfect tot uiting komt in een sfeervolle pub waar de bezoekers hun sigaren en pinten Guinness goed laten smaken. Wat mij vooral aanspreekt aan deze plaat, is de volstrekt unieke sound, wat mede te danken was aan het nogal ongebruikelijke instrumentarium dat werd gehanteerd door de bandleden.

Veel van de teksten zijn poëtisch van aard en handelen over zware onderwerpen, zoals de massale trek naar Amerika. Het fantastische Thousands are Sailing, dat door creatief genie Phil Chevron geschreven is en het beste kerstnummer aller tijden Fairytale of New York, waarop de veel te vroeg overleden Kirsty MacColl een hoofdrol vervult, zijn daar voorbeelden van. Ik krijg bij het horen van Thousands are Sailing beelden voor me van duizenden mensen die de oversteek maken, op zoek naar rechtvaardigheid en een menselijk bestaan in hun nieuwe thuisland. Mensen die letterlijk vechten voor hun leven. Het groene, ongerepte Ierland komt aan bod in de traditional The Recruiting Sergeant / the Rocky Road to Dublin / the Galway Races of in het opgetogen The Broad Majestic Shannon. Het sfeervolle Lullaby of London handelt vervolgens over het leven in Londen, waar de meeste Pogues-leden woonden ten tijde van deze plaat.

Variatie is troef, zo blijkt ook uit de instrumental Metropolis of de vrolijke dijenkletser Fiesta, het bekendste nummer van deze plaat en tevens het enige nummer dat ik regelmatig skip. Hoewel dat nummer van The Pogues voor niet-ingewijden misschien doet denken aan feest in het algemeen en carnaval in het bijzonder, biedt het oeuvre van het zevenkoppig collectief oneindig veel meer dan dat. The Pogues dreven vooral op gemeenschappelijke kwaliteiten, een unieke instrumentbeheersing en belangrijker nog, absolute verknochtheid aan hun Ierland en trouw aan hun muziek. Tussen alle klanken door, ontpopte Shane MacGowan zich tot een van de grootste dichters van deze tijd. Een geniale gek, zo werd hij ooit in een interview genoemd. Gek van de drank, maar gezegend met een uitzonderlijke geest.

Vanaf het moment dat ik kennis maakte met de band, was ik overtuigd van hun klasse. De band zelf bestond toen al jaren niet meer. In 1991 werd bekend dat The Pogues hun flamboyante frontman uit de band hadden gegooid. Shane was door zijn alcoholverslaving nauwelijks meer te handhaven en stond bij optredens regelmatig ladderzat op het podium. The Pogues werden vervolgens nooit meer zichzelf en gooiden vijf jaar later de handdoek in de ring.

Het maakt mijn verlangen naar If I Should Fall from Grace with God er niet minder om, een verlangen dat bij mij altijd latent aanwezig zal blijven. De muziek is als goede wijn, ze wordt beter naarmate ze vaker wordt opgezet. Ik weet het, het klinkt cliché, maar het is in dit opzicht zeker waar. Alleen daarom al zal hun muziek tot in lengte van dagen blijven voortleven.

aERodynamIC schreef:
75. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)


Voor mij persoonlijk één van de mooiste albums ooit gemaakt. Wat kan ik hier graag naar luisteren. Staat heel hoog in mijn album toplijst. Nooit z'n kracht verloren: dit is tijdloos.

MarkS73 schreef:
Voor mij ook, prachtig album. Hij staat ook in mijn top 10, al was het maar voor Thousands Are Sailing.

aERodynamIC schreef:

Een kleine drie weken geleden zag ik Marc Almond voor de zoveelste keer live

wavanbuuren schreef:


Ik hoorde hem die periode bij Gerard Ekdom op de Radio een live setje doen, maar dat vond ik vocaal erg fragiel en wiebelig. Heeft Marc zijn beste tijd gehad, of zie jij dat anders?

(Of mag ik jou überhaupt niet om een objectief oordeel vragen in deze.....? )

Pietro schreef:
Bij het merendeel van de artiesten die maatschappelijk geëngageerd zijn, twijfel ik wel eens aan hun oprechtheid. Vaak is het namelijk zo dat een drang naar publiciteit meespeelt die het vaak wint van de goede intenties. In het geval van Tracy Chapman heb ik dat gevoel nog nooit gehad. Sterker nog: haar vaak pittige teksten en authentieke aanpak wisten me direct te overtuigen. Met haar donkere stemgeluid weet ze keer op keer een diepe indruk op mij te maken en haar teksten zijn uit het leven gegrepen.

Neem nu een track als Talkin’ Bout a Revolution, een van de mooiste protestnummers ooit geschreven. Telkens als ik dat nummer hoor, denk ik – bewust of onbewust – aan het verwerpelijke apartheidssysteem dat Zuid-Afrika ten tijde van de release van dit album al decennialang teisterde. Dat zal ook te maken hebben met haar aanwezigheid op het festival ter ere van de 70e verjaardag van Nelson Mandela. Zelden was een songtekst treffender dan hier het geval is.

Ook Fast Car, over een jonge vrouw die zich probeert te ontworstelen aan haar leven vol armoede, is bijzonder indrukwekkend. Recht uit het hart gezongen en vertolkt, iets wat niet gezegd kan worden van de wanstaltige cover die Jonas Blue enkele jaren terug opnam. Alles wat het origineel zo bijzonder maakt, ontbreekt daar. Ik verbaas me er echter niet over dat zo’n volkomen inwisselbaar nummer zo goed scoort in de hedendaagse hitlijsten.

Ik geloof Tracy als ze zingt over hoop en onvervuld verlangen, over haar strijd voor een rechtvaardige maatschappij. Zo handelt Behind the Wall over huiselijk geweld en is Across the Line een aanklacht tegens racisme. Soms is er wat ruimte voor een wat lichtere toon, zoals in Baby Can I Hold You. Het intense stemgeluid van Tracy maakt echter dat ieder nummer een bepaalde zwaarte in zich heeft.

In mijn waardering voor deze plaat speelt ook mee dat ik me goed kan verplaatsen in de thema’s die Tracy aansnijdt. Is er dan helemaal niets aan te merken op dit alom geprezen debuut? Weinig, maar soms kabbelt het album wat te rustig voort en dan neig ik er naar bepaalde tracks te skippen. Toch is dit een prima debuut, dat mij direct naar meer deed verlangen. Veel verder dan opvolger Crossroads ben ik echter nog niet gekomen, maar laat ik de rest van haar discografie ook maar eens een kans geven: 4*.

Wandelaar schreef:
Opvallend debuut. Tracy schreef de songs in haar studentenjaren '82-'87. Toen ze een platencontract kreeg bij Elektra had ze meteen genoeg materiaal op de plank liggen voor dit album waarmee ze doorbrak.

Tracy Chapman heeft een pure doorleefde stem met een emotioneel randje. Ze was nog maar 23 toen ze de plaat opnam, zingt over volwassen onderwerpen en klinkt eigenlijk wat ouder en wijzer dan haar leeftijd.

Haar grote hit is natuurlijk Fast Car, maar ik hoor liever nummers als For My Lover, If Not Now of het fraai rockende Talkin' 'Bout a Revolution. Baby Can I Hold You is een prachtig klein gebroken-liefdesliedje. Met een paar woorden en regels zegt ze veel.

Mooi album, dat ze op haar volgende albums kwalitatief wel evenaarde, maar niet wist te overtreffen. De verrassing zat bij haar toch echt in het begin.

Reijersen schreef:
Dit is niet een recensie van mijzelf. Maar wel eentje die voor mij precies aangeeft waar dit album over gaat en waar dit album voor staat: (bron: statemagazine.nl)

1989 is onmiskenbaar het jaar van drie niet al te stoere schoolvrienden uit Long Island die in werkelijk alles verschillen van de rest. Waar tijdgenoten zich vereenzelvigden met bijvoorbeeld een hard, crimineel imago, groffe teksten, rauwe beats en een millitant zwart bewustzijn tapt De La uit een compleet ander vaatje. Zij lopen rond in goofy Hawai-bloesjes, dragen een optimistische boodschap uit en komen vooral los en relaxed over. Met intelligente teksten op het randje van grappig, wacko, nerderig - onschuldig in ieder geval. Het levert ze al snel de bijnaam hippies van de hiphop op. In de clip van Me, Myself & I wordt fiks de draak gestoken met het stereotype door het trio met de curieuze namen Posdnuos, Trugoy the Dove en P.A. Pasemaster Mase. Het is mede deze afwijkende en frisse mentaliteit die De La Soul één van de leidende groepen van de Native Tongues-posse maakt, een stroming binnen de hiphop die sterk leunt op Afrocentrische teksten en ritmes uit de jazz. Andere leden zijn A Tribe Called Quest, Queen Latifah en de Jungle Brothers.
Nadat Stetsasonics Prince Paul een demo van Plug Tunin' in handen krijgt, blijft een contract bij Tommy Boy niet lang uit. In het voorjaar van 1989 verschijnt het mede door hem geproduceerde 3 Feet High and Rising. Samplen, eind jaren tachtig in schwung gekomen, is het woord. Bussen vol heel of half afgedankte artiesten worden door rappers herontdekt en mannen als James Brown zijn plots weer relevant. 3 Feet staat dan ook bol van de samples. Het album is een kleurrijke potpourri van knip- en plakwerk met de meest verrassende en (zeker voor die tijd) ongewone samples (wat dacht je van Steely Dan en Led Zeppelin?). Vele flarden muziek geknipt uit een platenkast vol muziekgeschiedenis. Hoeveel platen zitten er wel niet in verwerkt? Kijk maar eens op www.the-breaks.com. De La Soul wordt al snel aangeklaagd door de rock-groep The Turtles, voor het gebruik van een sample van hun single You Showed Me. Hiphop zou nooit meer hetzelfde zijn. Sinds die tijd moet werkelijk ieder stofje muziek dat door een ander is gecomponeerd worden gecleard. Lees: toestemming worden verkregen en bovendien een flink bedrag storten op een bankrekening.

3 Feet is een nieuw, fris geluid. Hiphop wordt opgeschud en opnieuw uitgevonden, wat dit album tot een van de sleutelplaten in de popgeschiedenis maakt. Het zijn niet alleen de rappers die veel indruk maken, maar vooral het geluid en de attitude. De lijnen van het speelveld waarbinnen hiphop zich afspeelt waren door Public Enemy al behoorlijk opgerekt maar zijn door dit album helemaal achter de horizon verdwenen. Alles kan voortaan. Skits (voor het eerst op dit album), hoorspelletjes, rare samples, grappen, maffe combinaties, lange samples. De La Soul laat het horen en weet bovendien alles te verwerken in tijdloze, knappe popliedjes. Nummers als Say No Go en Me Myself & I kunnen rekenen op fikse hitnoteringen en zijn nog altijd relevant. 3 Feet High is organisch (ondanks zijn totstandkoning), muzikaal en radiovriendelijk. Het is 1989 en de toekomst van rap lag open. Sinds 3 Feet heeft De La Soul nog maar sporadisch het hoge niveau van dit album weten te evenaren. Wie weet verbazen ze nog een keer, ze zijn er immers nog steeds.

Stuck schreef:
1 van mijn all time favoriete albums, een hiphop album zonder zwaktes en tijdloos zoals nu te merken is. Origineel qua productie en tekstinhoud, muziek die je vrolijk maakt. Luistert heerlijk weg imo, elk nummer klinkt anders en het is toch geen verzameling nummers maar een echte plaat. Zelfs de skits zijn geen opvulling maar voegen iets toe aan het album, vrij uniek. Niet voor niks een klassieker. 5/5

deric raven schreef:
Een zangeres die bekend werd door een paar Hip-Hop nummers, maar die vervolgens liet horen dat ze nog meer in haar mars had, wat ze later bij het Portishead achtige Woman liet horen.
Van dit album vind ik vooral Inna City Mamma erg sterk. Beter nog dan Manchild en het Bomb The Base nummer Buffalo Stance.

Het verloop van haar carriere heeft wel wat weg van die van haar broer Eagle Eye Cherry. Ook een artiest die eventjes helemaal de hemel in geschreven werd, en ook al erg snel vergeten werd.
Al blijf ik zelf wel een voorkeur houden van het werk van Neneh Cherry.

vigil schreef:
Het album knalt er gelijk in met vier dikke hitsingles waarvan de 1ste twee de grootste waren met een 1ste en 3de plek. Het niveau van die hits wordt niet bij elke track gehaald maar dat lijkt me voor een debuutplaat wellicht ook wat veel gevraagd. De ondergrens komt verder nergens ook maar in de buurt op deze klassieker dus ik ben dik tevreden.

Love Ghetto is van de non-singles de sterkste track en het opvolgende Heart een lekkere uptempo track volgens Buffalo Stance recept. Een vijfde single van een succesvol album was destijds geen uitzondering, hadden ze Heart op single geperst was het gegarandeerd een hit geworden.

aERodynamIC schreef:
Lotje IJzermans, VPRO.......... ja ja. Zij waren verantwoordelijk voor mijn ontdekking indertijd van Pixies.

Debaser was de openingstune van een of ander tv programma van de VPRO (met schokkerige beelden op de maat van de muziek). Iemand enig idee welk programma dat ook al weer was???
Anyway. Het zorgde ervoor dat mijn Pixies liefde geboren werd. Heel bijzonder ook wel, want samen met Living Colour misschien wel de band die mij heel snel dieper in de wereld van de alternatieve muziek deed duiken. Voorheen hield ik het namelijk meer bij bands als The Cure en andere new-wave dingen. De Pixies vormden de poort naar meer. Veel meer.....
Debaser zal dan ook altijd wel mijn favoriete Pixies nummer blijven, mede dankzij de herinneringen die het met zich meebrengt.
Waarom dit album in mijn top 10 staat? Niet zo vreemd.
Ooit wel een mee staan schreeuwen met Tame? Nee? Moet je beslist eens doen!
Maar het zijn vooral van die prachtige surf-pop-rock nummertjes als Wave of Mutilation die het zo goed doen bij mij. Een zeer hoog mee-zing gehalte ook.
Nog een reden? Wat te denken van die lekkere bas-introotjes van Kim Deal, zoals op I Bleed.
Kim Deal............. de held van het indie-volkje uit die tijd (ook wel van mij). Het mens is volgens mij zo a-muzikaal als wat. Maar die bas-loopjes......,geweldig , en dan vooral het zeurderige meezingen in nummers als deze. Dat is toch gewoon niet te versmaden?!
Here Comes Your Man is ook weer een schoolvoorbeeld van de perfecte pop-rock song. Hoe aanstekelijk. Hieruit blijkt dat Frank Black (Black Francis in de Pixies) een gedegen vakman is.
Dead is zo'n puntig nummer dat alle kanten opspat en toch netjes binnen de lijntjes blijft.
Nog zo'n voorbeeld van de perfecte pop-rock song vind ik Monkey Gone to Heaven met het onsterfelijke 'if man is 5, then the devil is 6, then god is 7'. Probeer daar je lippen maar eens stijf op elkaar te houden als je dat voorbij hoort komen. Mij lukt het niet.
Mr. Grieves en Crackity Jones halen nog even het succes van een album als Surfer Rosa (of Come on Pilgrim) aan. Kort-krachtig-schreeuwerig.
La La Love You toont dan weer aan dat Pixies ook ijzersterk zijn in het schrijven van aanstekelijke deunen. Iets wat ze op de nummers No. 13 Baby en There Goes My Gun ook laten horen.
Hey heb ik altijd het buitenbeentje van dit album gevonden. En toch hoort het erbij. Als we het weglaten missen we een zeer goed nummer (dat gitaartje he).
Bij Silver eigenlijk hetzelfde verhaal: vreemd, maar goed en onmisbaar op de cd.
In Gouge Away horen we wel waar Kurt Cobain zijn invloeden vandaan heeft. Fantastische afsluiter op een fantastische cd die voorlopig nog wel in mijn top 10 zal blijven vertoeven.

En die reünie? Laat die cd er alstublieft nooit komen (en dat gaat waarschijnlijk ook niet meer gebeuren).
Ik wil mijn herinneringen aan deze tijd en deze band en vooral deze cd zuiver houden.

Leve Pixies

El Ninjo schreef:
De bas, de eerste akkoorden op de gitaar erbij en we zijn weg en ik ben gelijk verkocht. Debaser, de allerbeste Pixies song ever, wat zeg 1 van de allerbeste songs ever. Ik brul nog steeds gelijk mee, “I am un Chien Andalusia” – heerlijk. En dan komt even later die supersexy stem van Kim Deal erbij – misschien wel de allergeilste stem uit de popmuziek - en is de toon gezet. Na zo’n opener kan het album voor mij al niet meer stuk.

Vervolgens Tame, ook zo’n typische Pixies song, een rustig couplet en een explosie van rauwe energie in het refrein maar tegelijkertijd blijft het super melodieus en daar ligt naar mijn smaak ook de kracht van de Pixies en vind ik deze band ook zo goed. Zelfs als ze “takkeherrie” produceren blijft het mij op de 1 of andere manier melodieus in de oren klinken, ik kan het niet anders omschrijven.

Ik kan ze verder allemaal wel aflopen van de perfecte surfsong Wave of Mutulation gevolgd door het persoonlijke favorietje I Bleed, van het monumentale Monkey Gone to Heaven tot het weirde Silver en de briljante ijzersterke afsluiter Gouge Away maar eigenlijk is er geen slecht nummer te vinden op Doolittle. Here Comes Your Man, There Goes My Gun en La La Love, hoe simpel kan een goede catchy popsong soms toch zijn.

Doolittle blijft de favoriete CD’s van 1 van m’n favoriete bands ever. Een terechte top 10 notering.