Het debuut is mijn favoriet, die vind ik nog beter dan Rio.

De eerste drie staan hier achter me - ze worden alleen nooit uit de hoes gehaald. Maat had de flex-flex-flex 12" en daar ben ik (te) vaak op getrakteerd. Le Bon had de allure van een etalagepop van C&A. Toen een aantal leden in The Power Station met Robert Palmer gingen samenwerken, een echte zanger - en niet Simon Snik, de Schlagerbonbon - bleek dat zij echt wel konden spelen. Om iets positiefs over de band te zeggen: de eerste band die echt snapte wat het belang van goede videoclips en multimedia was.

Niets mis mee met re-fle-fle-fle-fle-fle-fle-fleks...:)

Eens! Heb ik altijd leuk gevonden, maar die mening wordt niet altijd gedeeld. Velen zien het toch wel als het draakje van de band.

The Reflex was terecht een grote hit. Zelf had ik de indruk dat ten tijden van het dichtgeplamuurde The Power Station het speelplezier ver te zoeken was. Voor mij is het vooral een Chic project. De breuk binnen Duran Duran als gevolg. Arcadia kwam bij mij avontuurlijker over. Dat Andy Taylor en John Taylor goede muzikanten zijn, was op het debuut al duidelijk.

10. Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3794.jpg?cb=1595799149






Ongetwijfeld een klassieker en kan daarom niet ontbreken in dit rijtje van 80.


Ik vind de popsongs zo beroerd nog niet. Maid of Orleans was wel mijn kennismaking met de band en lange tijd bleef het bij de verzamelaar The Best of O.M.D.

Hier nog liefhebbers? Of hebben de popnummers de boel vertroebeld?

Deze plaat heeft zelfs nog lange tijd in mijn top 10 gestaan . Een van de allerbeste synthpop-platen. Met name het langere Sealand blinkt uit in pastorale schoonheid. Maar zo is elk nummer op het album eigenlijk wel weer een intrigerend miniatuurtje.

Destijds al gedaan, toen Rio uitkwam. Ook heerlijk gereflexed toen. Geen problemen mee. En je had nog dat nummer - kan ff niet op de naam komen - met die rare ‘Mad Max’-achtige clip waarbij LeBon was vastgebonden op een molenwiek en door water ging en met vuur en rook en zo. Vond dat toen gaaf, later behoorlijk bespottelijk. Schoolvriend Marco en ik verzorgden de muziek tijdens klassenfuifen (ja, zo heette dat) en Duran Duran deed het altijd goed. Er werd in een rij gedanst, jongens tegenover de meisjes. Een vorm van ‘line dancing’. Ik herinner me ook nog een zelf in elkaar geknutselde extended versie van Billy Joel’s ‘Goodnight Saigon’ (maar liefst 17 minuten!) - uitermate geschikt voor het extended “slowen” tijdens de fuif (elk jaren 80 kind begrijpt wat ik bedoel). Toen ook getracht amoureuze toenadering te zoeken tot een klasgenote met de songtekst (het refrein) van Is There Something I Should Know. Jammerlijk gefaald. Spierbundel Has (dat is een jongensnaam uit die tijd) was voor haar interessanter dan de DJ van de fuifen….illusie armer.

Pas na de jaren 80 ontdekt dat Duran Duran maar een slap aftreksel was van het geweldige Japan. Heb de eerste drie in collectie en ook wat 12”. Alleen het debuut en Rio komen nog wel eens uit de koffer. Prima platen hoor….maar geen Japan.

Op de basisschool in 84,85 was ik een enorme fan samen met een vriendje, ik was 12 jaar oud. The Reflex, Wild Boys, A View To A Kill, geweldig allemaal. Waar veel bands uit mijn jeugd, hoewel ik ze nog vaak beluister, nu wat gedateerd klinken vind ik Duran Duran nog steeds ontzettend goed. Ik heb drie kinderen, de hedendaagse muziek komt tot hen via Tiktok, albums luisteren ze niet en verder vinden ze vooral de muziek leuk die ik draai. Als ik terugdenk aan periodes in mijn jeugd hoort daar altijd muziek bij, elk jaartal heeft in mijn herinneringen zijn eigen band en artiesten en gebeurtenissen in mijn jeugd en jongvolwassen leven zijn onlosmakelijk verbonden met nummers van artiesten en bands die toen in de top 40 stonden. Denk ik aan een bepaalde gebeurtenis in mijn jeugd dan zie ik eerst de muziek voor mij die ik toen luisterde. Ik vind het altijd jammer dat ik dat helemaal niet terug zie bij mijn kinderen, ook niet bij hun vrienden. Niet dat ik de hedendaagse hitlijstmuziek nu zo geweldig vind maar ik gun ze vaak het gevoel dat ik in mijn jeugd bij bands als Duran Duran, Europe, Bon Jovi, Tears For fears, etc. had. Was toch een mooie tijd, de jaren tachtig...

Kortom, leuke topic dit

Wild Boys! En helemaal niet bespottelijk...:)

Ha, ja ‘Wild Boys’! idiote clip toch? Nu ik er weer aan terugdenk. Ga hem ff YouTuben…

Jazeker! ‘Maid of Orleans’ vond ik toen meteen een machtig nummer (al weet ik inmiddels dat de band veel beter heeft gemaakt). Ben wat betreft albums ingestapt bij ‘Junk Culture’. ‘Crush’ ook nog gekocht. Daarna niks meer met de band gedaan. Zat inmiddels meer in de gitaar gedreven new wave. Heb wel nog van schoolvriend Roel ‘Architecture’ getapet (op BASF of TDK, chrome uiteraard). Vond het een prima album, maar was toen niet volledig overtuigd. Pas na 2000 het oude werk aangeschaft. Mooie band! Toch wel wat ondergewaardeerd.

PS: ook hulde voor het prachtige artwork! Echt postpunk. Peter Saville toch? Duidelijke link, vind ik, met New Order’s ‘Movement’ (ook 1981).

Maid of Orleans was een apart hitsucces. Best raar dat een nummer met zo'n lang moeilijk zwaar vreemd postpunk intro zo goed verkoopt. Eigenlijk draai ik daarna altijd Vienna van Ultravox, op de een of andere manier link ik deze nummers aan elkaar.

Dat gaat net een tikkie te ver, maar ik kan - na telefonisch overleg met de IND - meedelen dat hun ogv een 'status aparte' voor de eerste drie albums een verblijfsvergunning is toegekend. Een paar jaar geleden heb ik alle singles van Duran Duran die ik had, een twintigtal, overgedaan aan een andere user alhier

Verschil is natuurlijk wel dat de een ernaar luisterde op de basisschool, de ander zat op het lyceum (en da's al een verschil), en de derde in de collegebank - om maar even de opdoemende contouren van de generatiekloof in beeld te brengen.

OMD: bij de eerste 4 - m.u.v. Organisation - hadden de lp-hoezen ontwerpfoefjes die je bij een eerste blik niet zou ontdekken, dat zag je pas als je de binnenhoes eruit haalde. De eerste hoes (in een drietal kleurvarianten) moet helemaal kostbaar zijn geweest. Vind zelf de eerste met Red Frame/White Light, Mystereality en Electricty de leukste, lichtvoetig. Daarna werd het zwaarder en melancholieker. Toen ik eenmaal op twee plaatsen op de Tilburgse kermis Maid of New Orleans had gehoord, werd het me zwaar te moede. Ik vind juist de hier minder gewaardeerde songs de betere

Blijkt dat ik van de albums uit de jaren '80 alleen het thans weer druk besproken Crush mis

Werkt alleen maar met de reacties die er nu komen en dat is waar ik op hoopte eigenlijk. Feest der herkenning

11. Soft Cell - Non-Stop Erotic Cabaret (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6598.jpg






Het succes van Soft Cell in die tijd is natuurlijk ook best bijzonder te noemen. In de jaren '60 de seksuele revolutie waardoor veel veranderde, maar in die donkere jaren '80 van Reagan en Thatcher gebeurde het nog een keer maar dan binnen de homobeweging. Niet voor niets dat dit duo ineens opwindend was en kijk ook eens naar Bronski Beat of Frankie Goes to Hollywood die doordrongen naar de massa, om van de new romantics met hun looks nog maar te zwijgen (en die hoorden meestal niet eens tot die doelgroep). Homo's gingen hun plaats opeisen. Een heel nieuwe wereld voor velen kwam naar de oppervlakte drijven.

Ja, dat was wel even wennen natuurlijk.



De invloed van Soft Cell is denk ik groter dan de credits die ze nu krijgen. Ik merk wel steeds meer dat die waardering groeit. Dat imago van toen zit ze dan toch een beetje in de weg vrees ik.

Alles bepalend zelfs! In mijn tienerjaren kwam muziek veel intenser "binnen" dan daarna. En dit raakt denk ik precies het punt van MarkS73. De jaren 80, mijn tienerjaren, herinner ik me vooral ook aan de hand van de muziek uit die tijd. Mijn waardering voor Duran Duran houdt daar sterk verband mee. Zou ik al op de uni gezeten hebben, dan had ik waarschijnlijk neergekeken op de band. Ik had ongetwijfeld alles van Japan / Sylvian (en nevenproducten) in huis gehad en zou LeBon c.s. maar als een stelletje wannebees gezien hebben (zeker die Nick Rhodes met zijn Sylvian identiteitscrisis).

Kortom, dit topic speelt met mijn tieneremoties. En aERodynamIC weet dat natuurlijk, hij doet het erom, de boef.

Toch viel dat best mee, hoor. Ik kan me herinneren dat mensen eind 1977 / begin 1978 Never mind the bollocks here's the Sex Pistols kochten maar daarnaast ook Chicago en Yes en Bruce Springsteen bleven luisteren. En in mijn vriendengroep (en ook weer bij veel mensen uit hún vriendengroepen) werden Japan, Duran Duran en Sylvian door elkaar gedraaid. De groep die daarnaast Cave, de Gun Club en Foetus draaide was dan weer een stuk kleiner en had wat minder affiniteit met Duran Duran. Maar wat ik hier schrijf kan ook aan mijn perceptie (en aan de vriendengroep waarin ik toen verkeerde) liggen. En als ik nog aan meer bands uit die tijd denk, dan besef ik opeens dat ik me eigenlijk niemand kan herinneren die The colour of spring van Talk Talk níét goed vond, alsof dat een soort verbindende factor was.

Boy George had volgens mij ook in die tijd een mooie baanbrekende rol tussen de homobeweging en de new romantics, maar misschien komt het onderschatte Culture Club nog wel voorbij.

'Tainted Love' is natuurlijk een 'eighties classic'. Zat ook standaard in onze DJ-set voor de klassenfuifen. Everybody loved it. Maar me toen nooit verder in de band verdiept. Weet niet waarom, was meer met gitaarmuziek bezig. En tot op de dag van vandaag niet echt opgepikt. Weet niet waarom, denk gewoon een kwestie van "er is zoveel muziek en zo weinig tijd". Heeft voor mij niets met "imago" te maken. Ook een band als de Human League in de jaren 80 nooit verder geëxploreerd. Zelfde reden, denk ik. Die band later echter wel opgepakt. Gewoon een geval van "zoals de zaken lopen". Zelfde had ik met The Blue Nile. 'Tinseltown' altijd fantastisch gevonden. Pas ver na de jaren 80 de band leren kennen. En dan denk je: hoe heb ik dit al die jaren kunnen missen? En zo is er nog een artiest uit de jaren 80, die heel zeker weten in dit topic langskomt, die ik destijds zelfs verafschuwde en die ik pas jaren later echt begon te begrijpen (dat wordt een schuldbekentenisje....).

Ik zal vanavond tijdens de kook van de lasagne een heel album van Soft Cell draaien. Beloofd!

Zeker! Dat is ook een beetje de opzet.

We ervaren hier hetzelfde als generatiegenoten (ik word woensdag 53.. waar blijft de tijd?!).

Maar ik hoop ergens ook wel dat jongere users ontdekken dat het zo beroerd niet was die jaren op muzikaal gebied. Ik heb altijd de indruk dat de jaren ‘80 nogal verguisd worden.

Nu moet ik natuurlijk wel zeggen dat ik hier heel bewust een eenduidig beeld geef. De jaren ‘80 waren veel meer dan de 80 albums die nu voorbij komen. Albums die allemaal een beetje in elkaars verlengde liggen.

Er gaan geen solo-artiesten langskomen. Dus geen Prince, Bruce, Michael en Whitney zeg maar

Prince, wie is dat?

Overigens zou ik ook met een gerust hart wat Stock, Aitken en Waterman voorbij laten komen (Rick Astley mag niet ontbreken!!). Toch ook vintage jaren 80...kun je mss niet willen dat het zo was, maar het was zo...Top 40 Stock Aitken Waterman songs - Classic Pop Magazine - classicpopmag.com

Ik probeer toch iets meer te zitten in de rafeliger pophoek zoals je ze tot nu toe een beetje tegenkomt. Ik besef dat ook die een belangrijk onderdeel vormen.

Misschien ooit nog eens een zijtak als vervolg hierop: de megasterren en de top 40 pop of zo

Eerst maar kijken hoe dit allemaal verloopt.

Maak er gewoon 160 van. In 80 nummers zijn de jaren 80 niet te vatten. Bovendien zit ik heerlijk in mijn sentimentzetel.....hoewel ik de voorliefde voor ronde gecorreleerde getallen in dezen wel begrijp hoor.

Als dit bevalt gooi ik er een part 2 achteraan en dan richt ik me meer op de pure pop, dus dan zeker Stock, Aitken & Waterman en allerhande superhits uit die tijd.

12. The Human League - Dare (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6684.jpg






Dat rare haar was mijn kennismaking. Mijn moeder volgde de top 40 in die tijd wel. Vooral als er iets opviel liet ze dat weten en nu was het 'moet je nu eens zien... wat een raar haar heeft die zanger zeg'. En dat vond ik dus ook. Zag er niet uit, maar dat nummer was toch wel even heel erg goed en fascineerde me enorm.



Wat is dat toch? Ergens vinden (of vonden) we dit allemaal not done, maar toch blijkt dat we het wel degelijk kunnen (konden) waarderen. Nu mogen we ervoor uitkomen, maar was dat in die tijd dan toch anders? Ik kan me dat niet zo goed meer herinneren. Ik was met 11 jaar dan ook wel wat te jong om me daarmee bezig te houden dus het zal me ontgaan zijn.

Het leuke is dat je veel tieners van toen anno nu ziet dwepen met dit soort muziek. Kijk naar Doe Maar: de hele zaal uit z'n dak, met nu 50% mannen en 50% vrouwen, allen even hartstochtelijk zingen ze alles woord voor woord mee. Had je in de jaren '80 mee moeten komen

Grappig eigenlijk dat ik The Human League vroeger raar vond, Don't You Want Me is veel toegankelijker dan het nu door mij gewaardeerde oudere werk. Toen The Lebanon uitkwam zag ik een stoere goed geknipte Philip Oakey in de videoclip. Eigenlijk is het best een mooie man om te zien.

Nou? In mijn puberkringen was dat wat anders. De hits verbonden. Ik herinner me nog de Trier-studiereis waarbij we in de plaatselijke disco met de klas volkomen uit ons dak gingen bij de 12"-uitvoering van 'Living in Another World'. Maar een nummer als 'Chameleon Day' werd door niemand begrepen (behalve door mij dan - mijn verzoekje daartoe werd helaas afgewezen door de plaatselijk dienstdoende DJ).

Nog even zo doorgaan en ik raad je Cissy van Marxveldt en de Dolly Dots aan.

Soft Cell moet ik binnenkort maar weer eens draaien en over Human League heb ik voldoende prustelpraet gegoten bij het album zelf - in een notendop, NMD.

Overigens heeft Soft Cell hier wel beduidend interessantere buren: The Smiths en Sort Sol