Ik vind het best verspilde energie. Ik heb weleens geluisterd uit interesse of nieuwsgierigheid naar bepaalde bands (bijv. Rammstein of The Residents) om daarna te concluderen dat ik het niets vind. Maar ik ga er niet echt mijn energie aan verspillen. Muziek die ik niet goed vind, luister ik niet, en derhalve heb ik er geen last van.

Er zijn wel bepaalde songs waar ik een hekel aan heb gekregen, maar meer omdat ik ze eindeloos moet spelen in coverbands of jamsessies: 'Valerie', 'Sex on Fire', 'Bad Case of Loving You'. Nou ja, hekel. Ik ben ze meer zat eigenlijk.

Nog nooit heeft iemand een U2-song ingezet bij een jamsessie. Dat zou eens wat zijn, want die drumpartijen zijn volgens best gaaf om te spelen.

Geheimpje: ik heb nog nooit van Kensington gehoord en van Coldplay ken ik maar 1 liedje. Kane wordt gehaat omdat ze succesvol zijn, denk ik. Iets met een anders iets gunnen. Ik ken maar één song van Kane en die is wel okay, maar wel wat saai. Doe mij maar een lekkere lange rocksong met een lange gitaarsolo.

Ik vraag me toch al een tijdje af onder welke steen Mssr Renard woont.

Uiteraard is het "haten op bands" (mal neologisme sowieso) ongeveer even zinvol als het haten op een (andere) voetbalclub, namelijk: niet. Toch mag ik in zo'n geval altijd graag nog eens met instemming de uitleg waarom Nickelback 'de meest gehate band ter wereld' is opzoeken (het artikel heeft ook al een aardige baard inmiddels en is ongetwijfeld al eens eerder hier op MuMe langsgekomen).

Ik zet ook al jarenlang niet meer uit mezelf een radio aan, maar goed, in de tijd dat ik Achtung Baby en The Joshua Tree voor het eerst hoorde, deed ik dat nog wel. Dat was kort nadat All That You Can't Leave Behind uitgekomen was en ja, dat was ook in mijn fysieke bubbel gewoon een populair album waar ik de lol niet van inzag. Maar hé, er was ook nog geen MusicMeter toen.

Ik denk niet dat ik ooit nog heel erg zal gaan genieten van nummers als Pride of With or Without You, maar ik beluister ze wel een stuk milder als ze onderdeel zijn van een cd die om de paar jaar eens uit de kast ipv wekelijks via de ether opgedrongen worden.

Een erg aangename steen, in elk geval met mijn eigen muziekjes.

Maar dat heb ik ook wel hoor. Ondanks dat ik doorlopend op zoek ben naar nieuwe muziek leef ik toch in een eigen bubbel. Taylor Swift? Ja het zal vast. Best verdienende artiest toch? Mega-populair, maar heb werkelijk geen idee wat ze zingt. Ik heb folklore en evermore van haar uit 2020 beluisterd, maar daar is niet veel van blijven hangen.
En zo zijn er nog wel meer van die grote namen. Toch een gevolg van het huidige internet tijdperk. Waar we 'vroeger' allemaal naar dezelfde radio-programma's luisterden en daar liedjes van op een cassettebandje zetten of naar de winkel gingen om een single of lp te kopen, daar zijn de mogelijkheden nu veel groter en is het niet vreemd om in een eigen bubbel te leven waardoor je de huidige grootheden niet echt kent, maar wel op de hoogte bent van die kleine nieuwe artiesten die leuk zijn om in de gaten te houden

Met dien verstande dat ik vroeger al zonderling was. Pas tegen mijn 20ste had ik een maar waarmee ik muziek ging ontdekken: southern rock en blues.

Ik ben pas met Musicmeter en als drummer in coverbands (allebei vanaf ongeveer 2009) uit mijn bubbel gebroken en ben ik bekendere bands gaan luisteren.

Maar er is nog zoveel wat ik moet 'inhalen', van Robert Long, The Nits tot andere bands waar jullie mee kwamen, die ik nu alweer vergeten ben.

Ik merk dat hoe meer ik erachter hoe weinig ik eigenlijk ken, hoe meer ik mij terugtrek in mijn bubbel.

Ach, zo waren een paar muziekliefhebbende collega's vandaag verbaasd dat ik Marlon Hoffstadt niet kende, die afgelopen week de surprise act was op het Wildeburg festival. Blijkbaar ook iemand die je onmogelijk had kunnen missen de afgelopen 2 jaar.

Leuke tip trouwens dat U2. Eerste indruk is niet verkeerd.
ze staan op de longlist van mijn eigen top 100

Wie zegt u?

In mijn herinnering werd Kane rond de millenniumwisseling met name gehaat vanwege de tamelijk arrogante uitstraling van met name Dinand Woesthoff. De band had internationale ambities (althans hij en Dennis van Leeuwen, de rest werd om de haverklap ingeruild, daar maak je ook geen vrienden mee). Dat mag best, graag zelfs, maar hij blies wel erg hoog van de toren. Ze zouden het wel even gaan maken, maar hun 'Amerikaanse' plaat flopte jammerlijk.

Ik vermoed daarnaast - dat is tenminste mijn eigen beleving - dat zijn manier van zingen een op zijn minst bijkomende factor was. Een zin recht vooruit zingen was kennelijk een hele opgave. Het moest altijd met de meest idiote stembuigingen, het uitrekken en verdraaien van lettergrepen en kreten. Ik denk dat de combi van deze twee factoren Kane in hun hoogtijdagen tot een even geliefde als gehate band maakten.

In de vorige eeuw luisterden we (bijna) allemaal naar de hetzelfde radiostation en keken we naar dezelfde twee à drie zenders. Daardoor bestond er zoiets als muziek die iedereen kende, en die je soms tot vervelens toe moest aanhoren. De technologie van nu maakt het mogelijk dat we tegenwoordig allemaal in onze eigen bubbel leven. Bovendien is popmuziek, veel meer dan vroeger, heden ten dage ook veel meer een cultuurverschijnsel voor alle leeftijden, en lang niet meer alleen voor de jeugd. Ook dat zorgt voor verschillende bubbels en interessesferen.

Leuke anekdote: ik (zestigplusser) raakte een paar weken geleden tijdens een concert van een tribute-band van Fleetwood Mac (ook zo'n dingetje van nu) in gesprek met een jonge vent van hooguit een jaar of dertig. Die had een T-shirt aan dat herinnerde aan de 1975-tour van Bad Company, inclusief het logo van die band. Toen ik daar over begon, zei hij verbaasd: 'oh, is dat een band? Geen idee, ik zal er eens naar luisteren'. Hij had het gekocht omdat hij werkte voor een 'company' met een min of meer vergelijkbare naam, ik ben vergeten welke. Maar het illustreert natuurlijk aardig waar leeftijds- en generatieverschil toe kan leiden...

Ik heb in mijn beroepsleven niet altijd baantjes gehad waar ik met een koptelefoon op kon/mocht werken. Zo heb ik ook een half jaar in een pandjeszaak gewerkt, een jaar in een broodjeszaak en ben ik zelfs werkzaam geweest in een gokhal. Van de radio die daar draaide, is me echt helemaal niets bijgebleven.

Bij de pandjeszaak stond de tv heel hard op MTV, dat was de tijd van 'Let's Get Loud' van Jennifer Lopez. Dus uit die periode ken ik wat hits. Maar verder luisterde ik echt niet samen met anderen naar een radiostation. En eerlijk gezegd kende ik echt niemand die ooit de radio aanzette. Zowel de metalheads, alto's, krakers, etc. die ik kende gingen allemaal hun eigen weg.

Als ik een band kwam gingen de discussies echt heel snel over King Crimson, Lynyrd Skynyrd of Megadeth (ik noem waar wat uitersten). Ik heb 0% problemen of oordelen over pop(ulaire) muziek, maar ik kende het gewoon niet. Behalve Jennifer Lopez en Shania Twain en wat anderen dan.

Nee, daarom schreef ik ook 'bijna allemaal'. Je hebt in andere posts heel duidelijk uitgelegd hoe jouw muzikale vorming zich heeft ontwikkeld, en ik respecteer dat. En misschien komt het ook omdat ik met 'uit de vorige eeuw' doelde op mijn eigen jeugdjaren. En dan heb ik het over de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Toen had je echt niet zoveel keus als aan het eind van de eeuw. MTV was er nog niet en de jeugd keek massaal naar Toppop, zodat de Nederlandse top 40 veel bepalender was dan de internationale hitlijsten.

Je sprak op het schoolplein en in je vriendenkring over de hits uit de top40 en soms over albums die je gekocht had (en die anderen mochten tapen). Maar dat waren toch wel vaak de populairdere bestsellers. Al kon daar ook best een plaat van Deep Purple, Rainbow of Iron Maiden bij zitten. Subculturen had je toen ook al (metalheads heetten toen nog hardrockliefhebbers, maar je had ook punks, goths, alto's en disco's), maar die waren veel kleiner en minder toonaangevend als nu.

Als ik naar mezelf kijk, hoorde ik bij geen enkele scene, maar had wel vrienden en bekenden in veel van die kringen. Waarschijnlijk vormde de liefde voor muziek toch zoiets als een gezamenlijke band. Dat gegeven, in combinatie met het feit dat ik dus naar de Top 40 luisterde en jarenlang vooral singles kocht, heeft er denk ik toe geleid dat ik van veel uiteenlopende soorten muziek houd. Ik ben sowieso niet zo van de hokjes en de genres. Ik kan net zo lyrisch worden over Chic als over Black Sabbath. En dat wordt toch vaak wel een beetje vreemd gevonden, merk ik. Ook nu nog.

En nog wat: muziek op het werk was in mijn loopbaan vrijwel altijd uit den boze. Als tekstschrijver en journalist werkt die combi niet, en ik vermoed dat dat voor veel van mijn vakgenoten geldt. Enerzijds jammer, want daardoor kan ik vaak maar enkele uren per week geconcentreerd naar muziek luisteren, meestal 's avonds of 's nachts. Ik word wel eens jaloers op mensen die de hele dag muziek om zich heen hebben. Aan de andere kant: dat betreft dan vaak de hedendaagse radiostations, en daar put ik dan voor mezelf weer troost uit...

Ik snap je punt wel hoor gaucho, maar nu is dat ook, maar dan anders. Nu zijn er mega-artiesten die bekend zijn uit series, tiktok-filmpjes, reclames, noem maar op. Ik lees wel eens iets op Nos.nl over een artiest die quantiziljoen keer gestreamd is (inkomsten blijven wel wat achter). Bijvoorbeeld Kate Bush kreeg een 'boost' door een serie. Dus ook nu zijn er artiesten waar 'iedereen' naar luistert. Ik durf er een kwartje over te verwedden dat iedereen de nieuwe 'Eminem' heeft gehoord of die van Metallica van vorig jaar. Hoe het zit met de echt nieuwe artiesten, weet ik niet, want gloednieuw zijn Taylor Swift en Billie Eilish inmiddels niet meer. Op Tidal zie ik dat iedereen naar de nieuwe Deep Purple moet luisteren (ik pas). Eerst was er ook een lijstje op Tidal met meest geluisterde albums, daar stond Beyoncé een tijd, maar die lijst is nu weg, waarschijnlijk omdat het niet zo relevant is voor de muziekliefhebber.

Maar nu weer terug naar Casartelli's lijst.

Er zit weer wat vertraging op de lijn (al heb ik vooralsnog geen last van de Windows-storing). Maar vanavond of uiterlijk in het weekend hoop ik weer wat te plaatsen.

Nog een dag discussie dus. Ik denk dat we het wel redden.

Dat klopt wel, zo is er bij op het werk inderdaad volop discussie over de nieuwe Eminem.

DJ Daddy Trance!

En dat is helemaal niet erg. Soms vind ik een bubbel wel erg, bijv. als het over politiek gaat. Maar als het over muziek gaat zie ik het probleem niet. Er is echt geen verplichting om alles maar te moeten leren kennen. Als iemand alléén maar naar Argentijnse prog wil luisteren, doe je ding. Muziek is om van te genieten, en dat staat voorop. Ik geniet er zelf van om alles bij te houden en me breed te orienteren, anderen genieten juist weer om specifieke genres uit te diepen. Ieder z'n ding.

79. Robert Long
Ik ben altijd een liefhebber geweest van kleinkunst/luisterliedjes, de Nederlandse net iets meer dan de Vlaamse en Robert Long vind ik doorgaans prima (de meeste albums).

78. U2
U2 heb ik altijd gerekend tot de grootste bands ooit, met name in de periode 1980-1991 was deze band geweldig. Het werk dat erop volgde was iets minder maar behoorlijk tot sterk, tem. New Line on the Horizon (2009). Daarna had U2 gerust mogen (of moeten) stoppen, wat erna kwam was soms abominabel slecht met name Songs of Surrender waar ze hun eigen songs verkrachten tot zoutloze muzak.

Ik leerde Kane pas kennen door de Tiesto-mix van Rain Down on Me dat in Vlaanderen een hit werd. Voor de rest kreeg Kane in Vlaanderen nauwelijks aandacht terwijl ze in Nederland populair was.
Ik denk dat deze band zowel verstokte fans als grote tegenstanders had. Toen ik een aantal albums van Kane heb beluisterd vond ik er niets aan: oersaaie en kleurloze rock met - inderdaad - aanstellerige zang.

Helemaal waar. Alle nieuwe muzikale trends en ontwikkelingen bijhouden is natuurlijk ook geen doen. Zeker tegenwoordig niet meer, want omdat de drempel zoveel lager ligt dan vroeger, komt er meer muziek uit dan ooit tevoren. Laat iedereen maar op zijn eigen manier, en dus in zijn eigen bubbel, genieten van de muziek die hem/haar aanspreekt of die hij/zij wil ontdekken. En als die smaken raakvlakken vertonen met andere bubbels, kun je er tegenwoordig op allerlei manieren met elkaar over discussieren. Zowel in levenden lijve als online, waarbij MM een mooi voorbeeld van dat laatste is. Dat is dan toch weer een mooie verworvenheid van deze tijd. Zoals een wijs man ooit eens zei: The more things change, the more they stay the same.

En om dit topic weer op het juiste spoor te brengen nog even mijn commentaar over U2: altijd een uitstekende band gevonden. Ik heb me nooit gestoord aan het prekerige of het divagedrag van Bono, al zag ik wel dat hij zich daar af en toe aan overgaf. Maar zolang de band mooie, gedreven en strijdbare muziek maakt, heb ik er geen moeite mee. Net zoals veel anderen ben ik U2 vanaf October (het debuut Boy ontdekte en kocht ik later) trouw blijven volgen.
Ook in de jaren negentig: ik heb veel bewondering voor de manier waarop de band zich in die periode wist te vernieuwen en zelfs opnieuw uit te vinden. Al hadden de albums uit die tijd wel 'diminishing returns', zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Met andere woorden: elk album na Achtung Baby leverde minder genoegen op.

Dat ze vanaf All that you can't leave behind en Atomic bomb terugvielen op een meer vertrouwde sound, neem ik ze evenmin kwalijk. Na zoveel jaren aan de top, en met zoveel variatie in aanpak, mag je wel eens gas terugnemen. Maar het werd daarna wel een stuk gezapiger en minder interessant. No line... was mijn laatste aanschaf. De albums daarna heb ik nog wel een paar keer beluisterd, maar kunnen me niet voldoende boeien.

U2
Jeugdliefde die nooit meer overgaat.

U2 heeft een paar toffe platen gemaakt

Ik ben even aan het bijlezen en kom dan tot mijn grote verrassing Robert Long tegen. Als ik hier ooit mijn artiesten-top-100 ga plaatsen, zullen er zeker Nederlandstalige artiesten in staan, maar ik denk dat Long daar niet bij is, omdat ik gewoon niet zoveel nummers van hem ken. Maar ondanks dat een ondergewaardeerd artiest, met een scherpe, rake pen en een mooie stem.

77. Foreigner


Favoriet album: 4
Favoriet nummer: Long, Long Way from Home
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 1996-2013
Ook in de lijst van: -

Onder de steen waar ik als tiener weliswaar niet permanent leefde, maar toch behoorlijk wat tijd doorbracht, was AOR een tijdje helemaal de bom. Bijkomend voordeel was dat de stromingklassiekers uit de jaren '80 (en een beetje de jaren '70) vaak midprice te koop waren.

Foreigner is toch wel ongeveer de koning van deze tamelijk Amerikaanse muziekstijl - niet gek voor een Brits-Amerikaanse band. Dat begint in 1977 met een eclectisch debuut waarop na de beide hits (Feels Like the First Time, Cold as Ice) nog een flink aantal sterke albumtracks volgt (naast de magnifieke recht-zo-die-gaat rocker Long Long Way from Home, mogen ook Starrider, The Damage Is Done, At War with the World en het epische I Need You niet onvermeld blijven). Na een wat softe tweedeling werpen op Head Games de jaren '80 hun schaduw vooruit (op sommige momenten neigt het album zelfs wat naar new wave), maar het is het vierde album, met de fantasierijke titel 4, waarop de smeltkroes compleet en Foreigners AOR-sound geperfectioneerd is. Meer dan de uitstekende stem van Lou Gramm en het effectieve gitaargeluid van Mick Jones (die tezamen ook het leeuwendeel van de composities voor hun rekening nemen) heeft een band kennelijk niet nodig. De jaren '80 leveren albums met, naast elk een paar ijzersterke nummers, ook wat meer wisselvalligheid en wat meer keyboarddominantie (vooral Inside Information is wel wat pastelkleurig). Nadat Lou Gramm de band (in eerste instantie tijdelijk) verlaat, is de koek wel een beetje op, al vond ik onder mijn tienersteen Mr Moonlight ook sterk. Daar is de tand des tijds echter minder goed voor geweest.

Qua pure AOR was dit het ook meteen wel weer ongeveer. Survivor kwam in de buurt van de lijst, maar dat hing toch wel erg op één album (Vital Signs), de organische sound van REO Speedwagon is me wel sympathiek, maar in hun pre-knuffelrockjaren heb ik me nog onvoldoende verdiept en met Journey heb ik het (op een handvol voor zich sprekende nummers) nooit zo gehad.


Uitgelicht nummer: Long, Long Way from Home

Voor mij echt zo'n band waar ik op een gegeven moment veel zin in heb, ik het dan heerlijk vind om hun muziek weer eens, bij voorkeur hard want dan wordt het meezingen overschreeuwd, te draaien en het dan daarna ook prima vind om ze weer jaren niet te draaien, totdat dat ene moment weer komt. Zou dus niet in mijn top 100 komen, maar er is wel waardering.

Al vroeg in mij leven vond ik 'Waiting for a Girl' en ' I Want to Know What Love Is' de mooiste nummers ooit. Ik denk dat de band als blauwdruk diende voor mijn levenslange fascinatie met AOR en Arenarock. De partymetal-variant van dit soort rock (Motley Crue, Kix, Bullet Boyz) kan me gestolen worden. Maar de serieuze, bijna humorloze melodieuze rock van alles tussen Boston, Foreigber, Toto en Journey in, daar heb ik een zwak voor.

Ik heb hebentendage, geloof ik, twee lp's van de van band. Ik had 1 of 2 van dit soort bands in mijn lijst, of misschien toch meer want Asia, Magnum, Great White, etc.

Hardcore proggers vonden AOR vreselijk (degene die ik kende) en dan vond ik het leuk om te vermelden dat Ian McDonald van King Crimson mede-oprichter was van Foreigner.

ps: missichien hadden we het als tienersnog best met elkaar kunnen vinden.

Foreigner! Kijk, now we're talking! Ja, ook ik heb een levenslange fascinatie voor AOR/melodic rock. Daar heb ik behoorlijk wat muziek van, ook de pareltjes die slechts in kleine kring bekendheid genieten. Wat je zegt is allemaal waar: ik vermoed dat Foreigner, wellicht samen met Boston (Journey was er toen ook al, maar hun eerste drie platen bevatten voornamelijk jazzrock-achtige stukken), zowat de uitvinder van het genre was, of het op zijn minst vanuit de hardrock (Bad Company, Kiss, Aerosmith) doorontwikkelde tot de gestroomlijnde variant die in de late jaren zeventig en tachtig zo succesvol zou worden.

De koningen van het genre? Zou best kunnen. Het is de combi van een ijzersterke zanger met een goede gitarist (en componist) en de toegevoegde toetsenpartijen die Foreigner ver boven de middelmaat uittilt. Ook ik heb al hun platen tot en met Mr. Moonlight, inclusief de solo-albums van Lou Gramm en aanverwant plaatmateriaal (Shadow King, Bruce Turgon). Gek genoeg boeide het daarna een stuk minder, wat vooral kwam door de afwezigheid vabn Lou Gramm.

Hun repertoire is me inmiddels zó vertrouwd dat ik de meeste nummers kan dromen, vooral de hits kan ik woordelijk meezingen. Ik draai het dan ook nauwelijks meer, maar in mijn eigen top 100 zouden ze een prominentere plaats toebedeeld krijgen dan een 77ste plaats. Maar mooi dat ze erin staan. 4 vind ik denk ik ook wel hun beste album, op korte afstand gevolgd door het debuut.

Journey, Boston en Survivor zouden ook in die fictieve lijst opduiken, zij het wel wat lager. Natuurlijk is Vital Signs hun topplaat, maar de twee albums die Survivor daarna uitbracht, zijn ook van zeer hoge kwaliteit, vind ik. Evenals Empires van Jimi Jamison's Survivor.

Eigenlijk dolenthousiast bij het eerste album en daarna nog enkel de singles gehoord.

Edit: ik kan mij trouwens nog wel een prima GH editie van Foreigner hier op de site herinneren.

Ik loop wat achter, is Casper te snel of ik te langzaam? Het zal dan het laatste wel zijn.

Anyway...

84. Keane
Dat is wel een sympathiek bandje waar ik het meeste wel van heb al zijn de singles over het algemeen ook wel de beste nummers. Naar hun debuut heb ik laatst nog teruggegrepen en dat was weer eens fijn. Geen kans voor mijn lijst maar ik waardeer ze zeker. Ik heb ze overigens wel eens live gezien in het begin van hun carrière waar ze al redelijk snel in Ahoy waren te vinden. Ik stond toen naast Toine van Peperstraten maar dat mogen jullie direct weer vergeten.

83. Martin Orford
(Jadis)
Janis als band vind ik toch wel een lichtgewicht in het Neo-prog gebeuren. Ik heb meerdere albums geprobeerd (in huis) maar verder dan een 2,5* gemiddeld kom ik niet. Aan de twee solo-albums van Orford kan ik dan weer beide een 3,5* aan kwijt dus die zijn zeker wel de moeite waard.

82. Cardiacs
Behoudens het toch best wel fantastische Is This the Life (welke ik op één of andere manier altijd koppel aan I Still Believe van The Call) kende ik nauwelijks iets van deze band. Wel interesse maar idd je komt ze nergens tegen. Door deze verkiezing heb ik er toch wel werk van gemaakt om wat (vroeg) werk van ze te beluisteren en dit bevalt prima!

81. Gryphon
Van deze band ken ik naast wat genomineerde nummers voor de Progladder enkel het Reinvention album. Dat beviel me matig al kan ik me zeer goed voorstellen dat dit niet de gewenste instapper is. Opvallend dingetje is dat dit album drie stemmen heeft, van Casper, Wouter en mij