81. Gryphon


Favoriet album: Red Queen to Gryphon Three
Favoriet nummer: Midnight Mushrumps
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2010-2012
Ook in de lijst van: -

Op een metalfestival kun je best met een T-shirt van Gryphon rondlopen. Die griffioen ziet er tenslotte best dreigend uit en Gryphon is dan wel het compleet tegenovergestelde van een metalband, maar, in lijn met de kwaliteit van het publieke debat van tegenwoordig: het had er een kunnen zijn.

Brian Gulland, Graeme Taylor, Dave Oberlé en hun kornuiten maakten in de jaren '70 een vijftal albums. Ze begonnen zoals meer Engelse folkbands, met traditionals en middeleeuwse invloeden. Opvolger Midnight Mushrumps laat meer eigen smoel en minder traditionals horen. Het plaatkantvullende titelnummer staat niet direct als een van de prog-hoogtepunten bekend, maar ik kan er erg van genieten - van de rest van de plaat ook trouwens. Het volledig instrumentale Red Queen to Gryphon Three wordt wel in den brede als klassieker gezien. Voor wie de prog volgens de lijnen der populariteit verkent, is het verleidelijk er het antwoord op Camels Snow Goose in te horen, maar Gryphon was toch echt een jaartje eerder.

Reactiveringen zijn natuurlijk geen onbekend verschijnsel in de muziekwereld, maar het levensteken van Gryphon meer dan veertig jaar na dato, was voor mij toch wel met voorsprong de onwaarschijnlijkste comeback van 2018 (wellicht ex aequo met de comeback van de Argentijnse eendagsvlieg Bubu in datzelfde jaar - ook tof, maar niet in deze lijst). Het bood de gelegenheid de band live te zien in De Vermaning, te Zaandam (met een stevige Britse afvaardiging in het publiek). Aldaar kon ook de nieuwe cd gescoord worden (die ok is, niet meer, niet minder). En een band T-shirt dus.


Uitgelicht nummer: Midnight Mushrumps

Goeie hoes! Wat jij remcodulac?

Gryphon, één van de onbekendere neefjes van Jethro Tull en Gentle Giant. Fantastische muziek. Helemaal mijn smaak. Erg gaaf dat ze genoemd worden. De enige band in de lijst met een crumhorn-speler.

Nota bene: Bubu namedroppen is natuurlijk ook geweldig. Wie kent dat nou?

https://cdn.britannica.com/50/118550-050-2399E054/crumhorn.jpg

Het bord staat goed. Ik vraag me alleen af wat de red queen is; ik zie alleen maar griffioenen.

By the way, moet jij niet antwoord geven op de vraag van Mssr Renard? Of was die retorisch?

Ik denk het (maar i.i.g. de 23 stemmers op het eerste album neem ik aan).

In het kader van onwaarschijnlijke reunies wil ik ook nog Witch (III) - MusicMeter.nl noemen. Opmerkelijk ook dat het nieuwe album het populairste album is qua aantal stemmen (maar m.i. wel een te laag gemiddelde heeft).

Ik reageerde op Casartelli, en niet jullie onderonsje.

Niet zo veel mensen. Maar in mijn volleybalbestuur (ik ben er zelf inmiddels uit) zit ook een Argentijn. Toen we de bestuursvergadering eens bij mij thuis hadden (en daar klaar mee waren), wees iemand naar de cd-kast en vroeg of er ook iets Argentijns in stond. Dat was natuurlijk een uitstekend excuus om Anabelas eens op te zetten. Het gros van het gezelschap vond het nog best intrigerende muziek.

De Argentijn bleek ook best wat van prog te weten en smeerde mij uit eigen land nog Invisible, La Máquina de Hacer Pájaros en Serú Girán aan. En zo houden we elkaar wat bezig.

Leuk is dat. Zonder wroeging prog-muziek draaien in gezelschap. Op het gebied van Argentijnse muziek ben ik wel heel snel uitgepraat, maar ik kwam in mijn stemmen deze nog tegen: Quásar - Quásar (2023) - MusicMeter.nl Ook prog, misschien leuk?

Verder is deze éénpersoons-spacerock band ook uit Argentinië: Black Sky Giant - MusicMeter.nl
En dan houd het al snel op, op wat jazz-samenwerkingen na.

80. Rainbow
(Deep Purple)


Favoriet album: Rising
(Machine Head)
Favoriet nummer: Stargazer
(Burn)
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 1998-2011
Ook in de lijst van: (dazzler)

Ja, dat is wellicht een verrassende volgorde, maar Rainbow, voor veel puristen toch een soort voortzetting van Deep Purple, is mij (wat) dierbaarder dan de 'originele' band.

Het Rainbowverhaal begon voor mij 'gewoon' met Since You Been Gone, dat zich, toen ik nog op de middelbare school zat, in een regelmatige rotatie op Arrow Classic Rock mocht verheugen. Op zeker moment het onderliggende album (Down to Earth) en een ander beschikbaar album (Bent out of Shape) uit de bibliotheek gehaald, op een bandje gezet en dat was het. Fijne muziek. Later hoorde ik eens Stargazer, wat mij triggerde dat de band nog aanmerkelijk betere muziek gemaakt had... en ook wel mindere: zo is het debuutalbum in mijn oren gewoon tamelijk gedateerd. Als sucker voor de jaren '80 kan ik in weinig populaire albums als Difficult to Cure (No Release!) en Straight Between the Eyes (Stone Cold! Tearin' Out My Heart! Eyes of Fire!) de schoonheid wel horen, maar Rising en Long Live Rock 'n' Roll blijven toch de echte klassiekers.

Er was wat tijd overheen gegaan voor ik de link tussen Rainbow en Deep Purple doorkreeg. Voor mij zit er nogal een verschil in klankkleur tussen beide bands. Voor Deep Purple is het verhaal klassiek: Child in Time uit de Top 100 Allertijden, Smoke on the Water erachteraan, verzamelaar Deepest Purple en inmiddels ook een goede handvol albums. De Mark I-albums voelen als curiositeiten; de Mark II-klassiekers In Rock, Fireball en Machine Head zijn goed... maar ook weer niet zo groots dat de urgentie tot verdere verkenning erg groot is. Het rampzalige optreden op de recentste Graspop helpt ook niet echt mee.


Uitgelicht nummer: Tearin' Out My Heart

Ik houd niet zo van het type hardrock van Deep Purple en Rainbow, al weet ik het wel op waarde te schatten. Toen ik jonger was had ik de lp 'Long Live Rock n Roll', waar het nummer 'Babylon Rising' op staat. Die vond ik gaaf.

Verder ben ik nooit echt liefhebber geweest van het logge drumwerk van Cozy en het stemgeluid van Dio.

Ik had trouwens in de loop der jaren wel meer gehoord van de band, dus ken het wel, maar het 'bekoort' me niet, om er maar een Musicmetercliché tegen aan te werpen.

Deep Purple vind ik zelfs een slag nog minder interessant al vind ik 'Maybe I'm a Leo' wel een ijzersterke song. Hadden ze maar meer songs als die.
Ik vind aldus Rainbow ook leuker dan Deep Purple maar Rainbow heeft geen 'Maybe I'm a Leo'.

Ik kan Dio wel waarderen - in ieder geval Rising, de twee albums met DP en enkele live-albums. Verder vind ik bij Deep Purple Mark I erg leuk, maar hun hardrock kan me redelijk gestolen worden eigenlijk.

Gryphon vind ik dan weer wel te gek, zowel de echte folkalbums als de folk-progcrossovers.

Deep Purple vond ik geweldig in de periode 1970-1973 en was toen ook erg invloedrijk. Nadien heeft deze band dit peil zelden of nooit behaald. Met Rainbow heb ik veel minder, lijkt mij teveel een logge en mindere kopie van Deep Purple. Van Dio vind ik het debuut (Holy Diver) sterk maar de daaropvolgende albums minder.

Ben zelf wel een liefhebber van Deep Purple, met name de succesjaren 1970-1973, maar ook later werk, zoals kort na de reünie van 1984, kan ik wel waarderen. Hetzelfde geldt voor Rainbow, en hoewel er natuurlijk een duidelijke DP-connectie is, heb ik Rainbow nooit gezien als een minder aftreksel van Deep Purple. Ik vind het qua muziek, en ook geluidtechnisch, een heel andere band. Een band die bovendien sterker evolueerde dan Deep Purple, al kun je je afvragen of dat een compliment is.

Ook bij mij was Down to earth de instapper, mede naar aanleiding van de (relatieve) radio- en hitsuccessen van All night long en Since you've been gone. Daarna volgden de platen die erna kwamen, en die voedden mijn op dat moment toenemende interesse naar AOR en het soort melodieuze hardrock dat in die jaren met name in de VS populair was.

Albums als Bent out of shape en Straight between the eyes vond en vind ik om die reden geweldig, maar ik kwam er pas later achter dat Rainbow daarvóór nog betere platen hadden gemaakt, die wat mij betreft kunnen wedijveren met het beste van Deep Purple. Dat gebeurde pas nadat een maat van mij me attent had gemaakt op Holy Diver, het debuut van Dio. Dat was de vroegere zanger van Rainbow, wist die te vertellen. Oh echt? De rest is geschiedenis...

The Cardiacs ken ik vaag, maar hun muziek heeft me nooit aangesproken. Van Gryphon had ik werkelijk nog nooit gehoord. Ik ben een redelijke progfan en ben vertrouwd met de meeste bekende namen. Maar van collega's die daar veel verder in gedoken zijn, weet ik dat er in dit genre een heel brede onderlaag zit met muziek die alleen de die-hard liefhebbers weten te bereiken. Gryphon behoort aar ongetwijfeld toe.

Even bijbenen.

BUGGLES: Altijd verrast om te zien dat deze band fans heeft. Ik weet wel: een wapenfeit van Trevor Horn enz... Voor mij is het nog steeds een geweldig one hit wonder met Video Killed The Radio Star. Buiten deze single en hier en daar een track op een hits verzamelaar heb ik ze niet in huis.

NITS: Veel te laag natuurlijk. Maar anderzijds wel blij dat ze in de lijst zitten.

TELEVISION: Het album met Marquee Moon staat ook in mijn platenkast. En ze spelen mee op één van mijn Patti Smith platen. Tom Verlaine solo ken ik niet echt. Staat heel ver op mijn to do list.

CARAVAN: Veel meer dan de naam als epigoon van de Canterbury scene ken ik niet.

PURE REASON REVOLUTION: Volslagen onbekend en ik vrees dat het zo zal blijven.

THE DOORS: De eerste en de laatste met Morrison en een dubbele verzamelaar (maar dat schreef ik al).

KEANE: Hopes And Fears (2004) staat in de kast met post 2000 platen. Een van de laatste Britpop artiesten die ik enigszins volgde. Een paar geweldige singles maar het album zelfs is nooit blijven hangen.

MARTIN ORFORD: Onbekend is onbemind.

CARDIACS: Ken ik wel en het is een band die me buitengewoon intrigeert. Ik heb er niks van in de platenkast maar wil daar verandering in brengen. CD's zijn wel nogal prijzig, me dunkt.

GRYPHON: Plaat die helemaal in het prog plaatje past, zo te zien. Luisteren is er nog niet van gekomen.

100. Bill Withers: prima soulzanger, van hem bezit ik een uitgebreide compilatie.
99. Scorpions: nooit fan van geweest, ook van hen volstaat een uitgebreide compilatie. Ken wel een aantal reguliere albums, zal er misschien meer beluisteren.
98. Oasis: halverwege de jaren '90 fan van hen vanwege het album (What's the Story) Morning Glory, nadien werd het minder. Singles en B-kanten waren wel uitstekend.
97. Muse: Queen meets Radiohead, inderdaad. Hun eerste 4 albums vind ik nog steeds prima (Muse draai ik wel met mate), de daaropvolgende minder.
96. Ride: pas door MuMe ontdekt. Ook hier vind ik hun eerste twee albums prima, nadien minder.
95. Green Carnation: onbekend
94. The House of Love: kende ik vooral van hun hits Shine On en Beatles & the Stones. Hun eerste 2 albums vind ik nog steeds prima, nadien deze band uit het oog verloren.
93. Bon Jovi: niet bepaald een fan van Bon Jovi en dat heeft te maken met de knauwende zang. Niettemin vind ik hun albums van 1986 tem. 1995 en de meeste hits die daaruit voortvloeiden best te pruimen (Always is wel een echte draak). Hun comeback in 2000 en wat nadien volgde heeft nauwelijks iets goeds geleverd.
92. Supersister: Toch wel een inventieve Nederlandse progrockband waar ik niets van vond, gelukkig kwam er de reeks The Golden Years of Dutch Pop Music.
91. Split Enz (+ Crowded House): prachtige Beatlesesque pop uit New Zeeland. Zal ook in mijn lijst voorkomen.
90. Buggles: zal mij altijd bijblijven door hun hit Video Killed the Radio Star, om die reden het album The Age of Plastic gekocht en die vind ik nog steeds prima.
89. The Nits: een van de meest inventieve bands uit Nederland, verdient meer waardering. Talrijke prachtalbums (met name in de jaren '80), komt (hoger) in mijn lijst voor.
88. Television: debuut is uitstekend, hun andere twee albums mogen er ook zijn, ook de solo-albums van Tom Verlaine (die ik ken).
87. Caravan: progrockband met een aantal prima albums (van 1969 tot 1975), wat nadien komt ken ik meestal niet.
86. Pure Reason Revolution: onbekend
85. The Doors: één van mijn lievelingsbands uit de jaren '60, komt zeker in mijn lijst voor.
84. Keane: debuut is prima, opvolger iets minder en de rest nog minder. Typisch een band na 2000: een sterk debuut afleveren en nadien geleidelijk wegzakken.
83. Martin Orford: onbekend
82. Cardiacs: ook voor mij onbekend, zal iets van beluisteren.
81. Gryphon: idem
80. Rainbow (Deep Purple): ik verkies Deep Purple en meer bepaald hun briljante periode 1970-1973 al heeft jeugdsentiment daar ook mee te maken.

Gates of Babylon heet dat nummer
Rainbow krijgt nog steeds wel een van mij.
Midden jaren '70 was deze destijds jonge muziekliefhebber toch wel echt fan van die band.

Je hebt gelijk. Ik verwarde het met een nummer van Threshold.

Fijn dat er meegelezen (en -geluisterd?) wordt

Ik had een klein beetje vooruitgewerkt, maar was er gisteren even doorheen. Vanavond hoop ik de draad weer op te pakken.

Meelezen en -luisteren is hier aan de orde van de dag, niet zo zeer je uitgelichte nummer maar gewoon een paar hoog gewaardeerde albums. Vanochtend was Rainbow ochtend en helemaal uit mijn dak gegaan!
Zelf heb ik niet de behoefte om over iedere artiest mijn plasje te doen, wel krijg ik steeds meer een bepaalde drang om ook zo'n lijst te maken.
Ik werd getagd in dit topic: Het MuMe Top 1000 Project #4 - Discussietopic - MusicMeter.nl, misschien dit gebruiken om eens een album top100 op te zetten?! En heel misschien dan gelijk een artiest en een nummer top100? En dan gelijk een livealbum top 100? OnStage van Rainbow gaat daar zeker in komen!
Maar ik dwaal af, ga zo door heer Casartelli!

79. Robert Long


Favoriet album: Levenslang
Favoriet nummer: Kalverliefde
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: levenslang
Ook in de lijst van: -

Een van mijn voorgangers nam geen Nederlandstalige artiesten op, omdat die hem 'op een andere manier raakt'. Dat bevreemdde mij, maar op de keper beschouwd is dat bij mij hetzelfde: hoewel ik de Engelse taal goed machtig ben (het werk, de relatie en een flink aantal vrienden is internationaal), gaan Engelstalige teksten meestal bijna even ongemerkt voorbij als die in een taal die ik niet spreek... en ongemerkter dan bijvoorbeeld teksten in het Duits (een taal die ik redelijk spreek, maar toch duidelijk minder dan Engels). Het lot van de internationale taal van de popmuziek, vermoed ik.

A propos, Robert Long. Mijn moeder was liefhebber van het (overwegend betere) Nederlandse lied en het album Levenslang (en in mindere mate Vroeger of Later) is mij dan ook met de muzikale paplepel ingegoten. Deze heb ik op zeker moment beide aangeschaft, alsook een aantal latere albums (al heb ik de gelegenheid om de oeuvrebox aan te schaffen laten passeren). De muziek van Robert Long is een continue mix tussen gevoelige persoonlijke liedjes en uptempo nummers die aanschoppen tegen onder meer kleinburgerlijkheid en heteronormativiteit. De eerste categorie bevat een aantal pareltjes; ook zonder de coming-out context is voor de jonge luisteraar het gevoel dat er in Kalverliefde iets door de vingers geglipt is pijnlijk. Ook Jos, de epische vertelling van iemands doodlopende weg, mag genoemd worden.

De tweede categorie heeft (niet altijd ten onrechte) een wat dubieuze reputatie (met humor die de herbeluisterbaarheid van de liedjes wat in de weg staat of überhaupt niet zo grappig is... en dat dan met een wat al te guitige kijk-mij-eens-ondeugend-zijn voordracht). Gelukkig zitten ook daar de nodige parels tussen - ik noem met voorsprong Kind van Vandaag, maar om niet slechts in het heel verre verleden te blijven hangen, mag het hilarische Dank U Majesteit ook genoemd worden.

Morgen weer een veilige rockartiest.


Uitgelicht nummer: Kalverliefde

Dit is de reden dat ik dit volg. Natuurlijk is een feest van herkenning van progbandjes leuk, maar geprikkeld worden om buiten die bubbel komen, is evenzo leuk.

Qua zang- en teksttaal heb ik niet echt een voorkeur, want teksten gaan toch bijna altijd aan mij voorbij. Zelfs met tekstvel in hand, landen teksten niet altijd. Ik luister ook wel muziek met teksten in het Fins, Duits, Frans, Zweeds, Hongaars, Spaans, Portugees en een plethora aan Afrikaanse talen.

Enfin, Nederlandstalig heb ik geen moeite mee, en vooral de jaren 70 en 80 heeft gave artiesten in onze Moerstaal. Robert Long ken ik zijdelings en vind ik altijd al sympathiek. Ook vind ik dat hij een stoere persona heeft, maar dat is minder belangrijk. Of ik haal hem door de war met Rob de Nijs. Maar goed, ik zal me vanaf nu eens wat gaan verdiepen in zijn muziek, want eerlijk is eerlijk; ik ken abslouut niets van hem.

Dit is een exacte omschrijving van wat mij tegenstaat in het repertoire van Robert Long. Ik mag 'm graag horen, heb ook een stapeltje albums van hem, maar dan graag die mooie, gevoelige nummers die tekstueel zo diep gaan. Die weten bij mij vaak wel de juiste snaar te raken. Maar die andere kant van hem - inderdaad gebracht met het soort guitigheid van 'kijk mij eens' - staat me echt tegen. Er zijn een paar uitzonderingen, maar ik ben van dat repertoire geen liefhebber.

Dat heb ik ook. De gevoelige nummers zijn prachtig. De 'grappige nummers' vind ik echt een pak minder. Maar uiteraard heb ik albums van hem in de kast staan.

Ha dat album van Robert Long vond ik destijds ook mooi.
Hoogtepunt was ook het " lieve" kalverliefde, toen wist ik pas hoe mooi Robert kon zingen.

78. U2


Favoriet album: The Joshua Tree
Favoriet nummer: Running to Stand Still
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2002-heden
Ook in de lijst van: aERodynamIC, vigil, dazzler

Over veilige rockartiesten gesproken… had iemand me twintig jaar geleden voorgehouden dat U2 'gewoon' in mijn Artiesten Top 100 zou staan, dan had ik diegene vast raar aangekeken. U2, dat was immers die band waar op geen enkel populair radiostation aan te ontkomen viel en die zo veel best vervelende hits hadden.

Maar ze staan er. Dat begon ooit met de download van Achtung Baby en niet veel later The Joshua Tree. Die laatste begint nog iets nadrukkelijker met drie hits (vier, als je Bullet the Blue Sky meetelt, wat wel voor de hand ligt als Arrow Classic Rock je voornaamste radiozender is)... maar daar bleek toch wel een hoop moois achteraan te komen. Van Achtung Baby waren de hits minder omstreden, maar ook daar maakte een non-single veruit de beste indruk (Until the End of the World).

Druppelsgewijs zijn de andere albums uit de 20e eeuw er ook bijgekomen. Gaandeweg komt de bandkwaliteit door de hits heen: de verschillende fasen in de muziek, het unieke gitaargeluid van The Edge en tja... toch wel een hoop goede muziek waarin het nog steeds goed grasduinen is. Boy en October zijn fijne vroege albums, The Joshua Tree en Achtung Baby terechte blockbusters en Zooropa en Pop sympathieke experimenten. In een volgende fase ga ik misschien schoorvoetend erkennen dat van de comebackalbums op zijn minst All That You Can't Leave Behind ook zo gek nog niet is, maar zo ver ben ik nog niet...


Uitgelicht nummer: I Threw a Brick Through a Window

Dit staat er alleen om te zien of we wel opletten, neem ik aan.

Volgens mij verwijst dat naar de periode dat Cas er zelf het meest naar luisterde.

Ah ja, dat maakt zin.

Ik heb totaal geen problemen met U2, vind elke hit die ik ken best aardig, maar heb nooit de behoefte gehad een volledig album te luisteren, laat staan iets van ze te kopen.

Er is een versie van 'One' gezongen door Warren Haynes (Live at Bonnaroo, 2004), en toen ik die hoorde realiseerde ik me voor het eerst hoe sterk die song is.

Blijkbaar hebben mensen bands nodig om op te haten. In Nederland hebben we Kane en Kensington. Internationaal zijn dat Coldplay en U2. Namen die heel groot zijn, maar ook enorm veel weerstand oproepen. U2 en Coldplay hebben nog een periode gehad dat ze juist alom gewaardeerd werden.

Eigenlijk best fascinerend. Genoeg bands die slechte muziek maken, of ordinaire meuk en die verder weinig aandacht genereren. Misschien toch die hoge bomen die veel wind vangen?

Ik vind de laatste U2 albums ook niet te vergelijken met een Joshua Tree of Achtung baby. Maar intens slecht wil ik ze nu ook niet noemen.