76. New Model Army


Favoriet album: Thunder and Consolation
Favoriet nummer: 225
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2008-heden
Ook in de lijst van: -

Britse melodieuze (post-)punkgroep, vernoemd naar het parlementsgezinde leger ten tijde van de Britse Burgeroorlog… en weer eens een echte MusicMeterband.

De haakjes om de (post-) komen eigenlijk geheel voor rekening van albumdebuut Vengeance. Protestmuziek was in het Engeland van Margaret Thatcher geen vreemde en het wereldbeeld van New Model Army is door de jaren heen overzichtelijk gebleven: voor de onderdrukte kleine man, tegen kolonialisme, milieuvervuiling en bovenal het grootkapitaal. Ter illustratie van dat laatste opent 25 jaar later Today Is a Good Day met paniekerige nieuwsfragmenten waarmee de val van Lehman Brothers beschreven wordt.

Voor mij begon de interesse in de band met Thunder and Consolation en dan vooral de eerste helft en bovenal de nummers 225 en Green and Grey. Gaandeweg kwamen de eerste zes albums in de kast, waarvan, naast Thunder and Consolation vooral No Rest for the Wicked (titelnummer!) en The Love of Hopeless Causes (Here Comes the War! Living in the Rose! White Light!) eruit sprongen. De band speelt jaarlijks in december in de Melkweg voor een niet overdreven grote, maar wel trouwe fanschare en daar ben ik ook tweemaal naar tevredenheid bij geweest.

Op een gegeven moment heb je het met een band wel gezien. Ik zie dat er inmiddels alweer vijf (kennelijk nog steeds hooggewaardeerde) albums aan me voorbij gegaan zijn. Als ik eens tijd over heb, zal ik er eens naar luisteren... en misschien weer eens naar de Melkweg ook.


Uitgelicht nummer: 225

Behoorlijk idealistische rakkers deze club, destijds ook wat platen van hun in de kast gehad zonder dat deze nu heel grote indruk wisten te maken.

Voor mij begon het net wat eerder dan voor Casartelli, met de videoclip van 51st state en het bijbehorende The ghost of Cain. Impurity was voor mij het hoogtepunt, en mijn vrouw heeft nog steeds een stukje Purity als haar Whatsapp-ringtone. Zelf ben ik ze enigszins kwijtgeraakt, maar dat was nádat ik mijn zwager met hen geïnfecteerd had, en die gaat nog steeds naar al hun Nederlandse concerten, en soms ook naar hun Engelse. Zo'n band is het wel: onvoorwaardelijke trouw bij de echte fans.

Herkenbaar verhaal, inclusief het voornemen om weer eens naar de Melkweg te gaan.

Ik durf het niet te zeggen: maar ik heb echt nooit van de band gehoord. Zelfs de bandnaam zegt mij niets.

75. Blur


Favoriet album: Parklife
Favoriet nummer: This Is a Low
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2015-heden
Ook in de lijst van: vigil

Wie is er beter, Blur of Oasis? Nou, Oasis natuurlijk.

Decennia na die opgeklopte strijd der Britpopgiganten, kantelde dat beeld langzaam. Maar in mijn top 40 wereld was Girls & Boys gewoon een beetje een raar nummer en Country House was wel ok, maar ach, dat werd toch geen hit. Later kwamen de pogo-kwaliteiten van Song 2 en de epische schoonheid van Beetlebum, maar Blur als albumband? Mwah... De inhaalslag kwam pas jaren na mijn studententijd, weinig origineel beginnend met Parklife en niet al te lang daarna het titelloze album. Later volgden 13 en Think Tank en rees het idee dat ik misschien enige moeite moest doen om deze band, waarin ik meer en meer een soort staalkaart van zeer Britse muziek ging herkennen, op waarde te schatten. Dat is deels gelukt; die laatstgenoemde twee albums bekoren me nog steeds maar matig, maar Modern Life Is Rubbish en The Great Escape zijn wel gekoesterde albums. Met Gorillaz en Damon Albarns solowerk loop ik (nog) niet echt weg.

Toen Blur vorig jaar in de Ziggo Dome optrad, had ik het idee dat ik daar bij moest zijn en dat we snel een kaartje moesten scoren. Dat laatste bleek wel mee te vallen (het was op geen stukken na uitverkocht) en het concert zelf liet ook wat gemengde gevoelens achter. Het kort erna uitgebrachte (tweede) comebackalbum The Ballad of Darren voelde dan wel weer als thuiskomen; al is een kinderhand misschien gauw gevuld, The Narcissist en (vooral) Barbaric kunnen zich voor mij met de beste nummers uit de hoogtijdagen meten.

#teamblur maar dat is ook vanwege The Good, The Bad & The Queen en Amadou and Mariam.

Ook #teamblur, maar dat is vooral vanwege Oasis

New Model Army, ik had in 1996 een vriendinnetje die fan was, zodoende begon ik dat ook leuk te vinden. Daarna eigenlijk nooit meer de band gevolgd. Ik kan mij vooral Vagabonds nog herinneren, dat was toch wel een geweldig nummer met die viool.

#teamblur hoort zeker hier bij ons thuis top 20.
Misschien nog wel meer #Damon.

74. Massive Attack


Favoriet album: Mezzanine
Favoriet nummer: Unfinished Sympathy
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2010-2019
Ook in de lijst van: aERodynamIC

Over de term 'rockisme' haal ik doorgaans de schouders op. Hoewel een grote meerderheid van deze lijst in het rockvakje valt, geloof ik niet echt gehinderd te worden door de opvatting dat rockmuziek intrinsiek superieur, authentieker of wat dan ook is. Ik vind overigens rock doorgaans als live-ervaring wel interessanter dan bijvoorbeeld elektronische muziek, maar dat is weer een andere discussie.

Terugkijkend heb ik in mijn tienerjaren (en misschien als vroege twintiger ook nog wel) toch wel een tijdje vrij rockistische neigingen gehad. En dat is natuurlijk helemaal oké, als tiener ken je nu eenmaal je onwankelbare waarheden, dat is de aard van het beestje. Toch wankelde die waarheid indertijd toen Protection (het nummer) regelmatige airplay kreeg. Want dat was toch wel iets speciaals dat net niet helemaal in mijn hokje paste. Uiteindelijk het album maar eens uit de bibliotheek gehaald - dat was toen toch een wat wisselend succes; ik geloof dat uiteindelijk vier nummers zich in opname op een cassettebandje mochten verheugen. Unfinished Sympathy werd opgemerkt, de clip van Teardrop werd een MTV/TMF-hit, maar ik moest, jaren na uitkomen eens aan Angel (en de rest van het Mezzanine-album) blootgesteld worden, om de belangstelling weer wat aangewakkerd te krijgen. En dat was dan toch ook wel omdat Angel mij dezelfde spanning gaf als een goed rocknummer.

Er is toen alsnog weer een hoop tijd overheen gegaan, maar in de periode 2009-2012 zijn alle Massive Attack albums alsnog in vrij kort tijdsbestek in huis gekomen (het zijn er allicht ook maar vijf). Mezzanine en 100th Window zijn ruimschoots favoriet. In het middenkader paart Blue Lines twee briljante singles aan een nogal wisselvallige rest en profiteert Protection ook niet bovenmatig van een jeugdsentimentsbonus. Beide laten zwanenzang Heligoland nog wel achter zich.

Qua oorspronkelijke triphop is Massive Attack de enige band in mijn lijst; Portishead had een wat moeizame start bij mij, al waardeer ik die gaandeweg wel wat meer. Er zouden later ook wat progbands opstaan die goed naar de zonen en dochters van Bristol geluisterd hadden; wellicht komen er daar nog enkele van langs.


Uitgelicht nummer: Group Four

Die eenkennigheid in je muzikale vormingsjaren herken ik wel. Ook bij mij was het gitaar voor en gitaar na, alles wat ik in die jaren probeerde aan verbreding maakte weinig kans (ditzelfde Mezzanine was ook hier een zeldzame uitzondering daarop). Pas na mijn 30e-35e verbreedde mijn smaak navenant, blijkbaar moet je eerst de nodige wijsheid ontwikkelen .

Wel een overeenkomst met favoriete nummer en album maar ook deze club zou hier wat hogere staan.

- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy
- herman
- LucM
- Barney Rubble

Ik heb vandaag weer wat bijgelezen in dit topic. Een feest van herkenning bij zowel bij Casartelli (Keane en Gryphon o.a.) als Mssr Rennards (Sky was een fijne doch verrassende keuze). Jammer dat Mssr Rennards vroegtijdig is gestopt, maar Erik Truffaz is niettemin een leuke ontdekking uit zijn lijst.

- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy
- herman
- LucM
- Barney Rubble
- Dim

Massive Attack, geweldige albums zijn/waren dat, heb ook met plezier geluisterd naar hun bonusmateriaal dat ik ooit eens in één keer downloadde. En aangezien Casartelli het over live-ervaringen heeft; deze band is live absoluut een ervaring.

Dat laatste kan ik wel bevestigen. Spijt wel dat ik niet naar Tilburg ben geweest laatst. De laatste keer dat ik ze live heb gezien is onderhand al 20 jaar geleden zowat.

Met Ritual Spirit en The Spoils hebben ze ook na Heligoland nog een heel fijn half uurtje muziek uit, voor mij doet dat niet echt onder voor Heligoland en 100th Window (nu is die laatste sowieso het enige MA-album dat bij mij geen 4* of hoger haalt).

73. Focus


Favoriet album: Hamburger Concerto
Favoriet nummer: Hamburger Concerto
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2017-heden
Ook in de lijst van: -

In de bepaling van deze Top 100 profiteert Focus wel een beetje van de relatief recente aanschaf (2017) van de Hocus Pocus box, een overzicht van onder meer de eerste tien studioalbums van de band. In mijn herinnering was dat best een koopje en dat mocht ook wel, want met de eerste vier albums, plus liveplaat At the Rainbow heb je de essentie wel te pakken.

De mix van (meest) instrumentale hardrock, jazzrock en klassiek die Thijs van Leer, Jan Akkerman, Bert Ruiter en Pierre van der Linden op de mensheid loslieten is op die eerste vier albums (en dan vooral Focus II / Moving Waves en Hamburger Concerto) bij vlagen dan ook wel hallucinant goed. Van Leers gejodel, gehum of voordracht van een kerstgedicht houdt de boel wat luchtig. Zet ik weer eens een Focusalbum vanaf 1975 op om te kijken of er toch niet nog een verborgen pareltje zit tussen de niet-urgente funk, de jaren '80 prog op zijn klinischt of de herhalingsoefeningen van daarna, dan is het antwoord daarop doorgaans nee. Wat valt daar nou nog meer over te zeggen dan

Yodeadodoyodeadodoyodeadodoyodeadodo
yodeadodoyodeadodoyo-bab-baaaaa
Ahhhhhh-aaahhhh-aaaaaa-aaaaAAA!
Ohhhhhh-ooohhh-oooooo-oooOOO!


Uitgelicht nummer: Hamburger Concerto

Weer even snel bijbenen: New Model Army kende ik alleen van naam, en wat ik hier hoor nodigt me niet echt uit om meer van de band te gaan beluisteren. Maar de laatste paar entry's zijn weer verrassend leuk en divers. Nooit een echte Britpop-fan geweest (tenzij je The Kinks, The Rolling Stones, Madness en al die andere historische voorbeelden er met terugwerkende kracht ook toe rekent), maar Blur heeft toch wel enkele fijne albums uitgebracht. Meer dan Oasis, naar mijn idee, al vind ik hun eerste twee dan weer sterker dan welke Blur-plaat dan ook.
U hoort het al: ik kan niet echt kiezen tussen die twee, hoewel de vooral in het Verenigd Koninkrijk opspelende discussie over wie van de twee beter is verder volledig aan mij voorbij gaat. Muziek is geen wedstrijd. Wel grappig dat ik dezelfde favoriete Blur-albums heb als Casartelli.

Ook in zijn keuze voor Massive Attack herken ik me, want ik maakte eenzelfde ontwikkeling door met deze band. Al heb ik me nooit zoveel aangetrokken van het wel degelijk bestaande rockisme, dat ik vooral in mijn middelbare schooltijd veel tegenkwam: als het niet rockt, met vooral veel lagen gitaar, dan deugt het niet. Ik was al vroeg in de ban van wat een synthesizer kon toevoegen aan muziek, en ben ook nooit vies geweest van disco-, soul-, funk en dance-invloeden.

Al ben ik wel van een leeftijd dat het mechanische aspect van dance-muziek me rond eind jaren tachtig, begin jaren negentig een beetje ging tegenstaan. Met alles wat met house en techno te maken had, heb ik nooit veel gehad. Massive Attack (rond 1990 werd de groepsnaam tijdelijk afgekort tot Massive vanwege het uitbreken van de eerste Golfoorlog, herinner ik mij nog) had - voor mij - het geluk dat ze in het begin van hun carrière een joekel van een hit hadden, waardoor ze al snel op mijn radar stonden. Maar het duurde tot het eind van het decennium voordat ik meer van hen ging ontdekken en uiteindelijk hun eerste vier albums aanschafte. Ook mij mij is Mezzanine favoriet (bij wie niet?), met 100th window - echt een groeiplaatje - als verrassende tweede. Hun debuut bevat en paar fantastische nummers, maar is ook wat wisselvallig.

Dat laatste geldt voor mij heel sterk, reden waarom ik die box na ampele overwegingen uiteindelijk niet heb aangeschaft. Die eerste vier - waarvan ik de eerste ook nog tamelijk wisselvallig vind - heb ik zowel op LP als op CD, en het daaropvolgende materiaal kan me te weinig boeien om die aanschaf, ondanks de relatief gunstige prijs, te rechtvaardigen.

Ik ben net te jong om met Focus te zijn opgegroeid, al kan ik me de opvallende jodelhit uit mijn vroege tienertijd nog wel herinneren. Maar het echt ontdekken van Focus kwam pas in de jaren tachtig, waarbij het hielp dat je in de tweede helft van dat decennium dit soort vinylplaten vrij gemakkelijk voor een prikkie kon scoren, omdat 'iedereen' toen zijn LP's weg deed. Toen begon het me ook pas te dagen hoe goed Focus het internationaal had gedaan, inclusief succes in Engeland en de VS. Op basis van hun beste albums lijkt me dat terecht: vooral Moving waves en de dubbelaar Focus 3 zijn fraaie staaltjes prog, met een instrumentenbeheersing die niet ten koste gaat van de drive en dynamiek van het materiaal.

Op Youtube heb je veel mensen met reactiefilmpjes: ze luisteren naar een nummer en geven commentaar (vaak met "first time hearing..." in de titel). Meestal (Afro-)Amerikanen. Hocus Pocus is een populair nummer daarbij, en dan specifiek het optreden in een Amerikaans tv-programma in 1973. Ik heb er verschillende gekeken en de reactie is vrij unaniem "Wow, I've never seen/heard something like this!"
En in de reacties is er altijd wel iemand die het verhaal vertelt dat ze maar een minuut of vier kregen voor het nummer, terwijl het bijna zeven minuten duurt. In plaats van een stuk over te slaan speelden ze het gewoon een stuk sneller.

Overigens zie ik op MuMe staan dat ze dit jaar twee albums hebben uitgebracht!

80. Rainbow (Deep Purple)
Twee bands welke ik waardeer, het nodige van in huis heb maar voor beide nooit echt ben gevallen. Van Rainbow is het "verplichte" Rising een gewaardeerd album en daarnaast nog een verzamelaar de oogst. Van DP heb ik meer, er is allicht ook meer te halen, zo is er qua albums logischerwijs het kwartet albums tussen 1970 en 1973 en verder nog het voor mij tegenvallende Perfect Strangers het dankzij Sometimes i Feel Like Screaming best aardige Purpendicular uit 1996 en als toetje Bananas. Daarnaast nog wat live en verzameld werk en dat is het dan. Een hoop 3en en 3en halven derhalve. Ik zag ze ooit in 2006 als dagafsluiter op het Arrow Classic Rock festival. Leuk en aardig maar niet veel meer.

79. Robert Long
Nog zo'n artiest die opzich perfect in mijn straatje zou kunnen passen maar dat niet doet. Wij hadden thuis een verzamel cd van hem (die met die halve ouderwets en ander helft moderne hoes) en ik weet dat mijn moeder ooit naar een theatershow is geweest. Ook wel een paar cd's en lps van hem in huis via de kringloopachtige winkels (je ziet hem daar met regelmaat) maar ik kan denk ik wel vaststellen dat de echte klik hier ook nooit gaat komen.

78. U2
Ook in mijn lijst, ook ongeveer zo hoog en ook ik haakte af in de lange winterstop eind jaren '90. Ik denk dat ik nog wel harder afhaakte dan Casper.

77. Foreigner
Deze band heeft op mijn shortlist gestaan maar haalde het net niet. Dat is jammer want ergens verdiende ze dat wel al ligt hun momentum wel al heel erg lang geleden (77 - 87) en vond ik over het algemeen de balladhits zeer matig (heb ik weleens gezegd dat een (kinder)koor in popmuziek verboden had moeten worden?) maar de band heeft genoeg fantastisch materiaal (Urgent, You're All I Am, Jukebox Hero, That Was Yesterday en Soul Doctor om maar eens wat te noemen) om dat weer recht te trekken. Om maar eens populaire opmerking hier te plaatsen: de laatste jaren heb ik ze niet meer zo gevolgd...

76. New Model Army
Kijk, dit is ook weer een band die op mijn sympathie kan rekenen zonder dat ik ze heb overwogen. Daarvoor ken ik misschien ook te weinig. Hun toch wel een beetje gouden periode 1985 tm 1993 is een zeer fijne en ook hun net uitgekomen plaat uit 2024 mag er zijn! Daar tussenin is dus nog het nodige werk te doen. Ik zeg zeker niet dat ik alles ga afvinken maar dat er het één en ander op zeker voorbij gaat komen kan ik u wel op een briefje geven.

Was vandaag in een platenzaak in Princeton. De eigenaar had door dat we Nederlanders waren omdat hij banden had met Nederland. Hij had het vooral over Focus. Leuk om die juist nu voorbij te zien komen.

72. The Police
(Andy Summers)
(Sting)


Favoriet album: Reggatta de Blanc
(XYZ)
(The Dream of the Blue Turtles)
Favoriet nummer: Deathwish
(Nowhere)
(Englishman in New York)
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2009-heden
Ook in de lijst van: dazzler

Reggatta de Blanc. Zou zo'n titel anno nu nog kunnen? En bij twijfel, zou een (inmiddels) behoorlijk politiek correcte hoofdcommissaris als Sting hem nog toestaan?

De titel van het album dat dit jaar zijn 45e verjaardag viert, vatte de boel nochtans mooi samen: drie witte mannen die de reggae in hun rockmuziek inbrachten was indertijd vernieuwend zat. En een flinke sloot hits leverde het ook op, zoals even grasduinen in het niet al te grote repertoire (of gewoon een fatsoenlijk samengestelde Greatest Hits) laat horen ("o, is deze ook al van hen?").

Vijf albums omvat de discografie. Vijf albums met elk hun eigen gezicht en allemaal urgent en ook nu nog even fris. Dat wil niet zeggen dat het louter hosanna is - op elk album staan ook wel wat mindere goden - maar het totaalplaatje telt. Het punky Outlandos d'Amour wordt echt nog door de drie hits gedragen, maar Reggatta de Blanc en Zenyatta Mondatta zijn totaalervaringen. Voeg (meer) toetsen en blazers toe en je hebt Ghost in the Machine. Synchronicity maakt benieuwd hoe het verder gegaan zou zijn, maar dat zullen we dus nooit weten.

Het solowerk van Sting geeft wel een idee van dat laatste. Nu ben ik daarin inmiddels vier albums op streek en het heeft zijn momenten, maar ik mis het samenspel met de andere heren toch wel. Van Andy Summers ben ik gecharmeerd van zijn solodebuut, al valt aan te voeren dat dat betrekkelijk anonieme jaren '80 pop is. Wel erg fijne jaren '80 pop... hij schijnt daarna een jazzafslag genomen te hebben. En dan is er eventueel ook nog solowerk van Stewart Copeland te verkennen...

Een band die stopte voor het verval intrad, kon ook niet van zijn voetstuk vallen (niet al te dramatisch althans). J'ai toujours faim...


Uitgelicht nummer: Deathwish

Bijzondere keuze voor beste nummer! Maar Regetta de Blanc is ook mijn favoriete album van The Police, alle elf nummers erg goed. Het soloalbum van Summers heb ik geloof ik nooit beluisterd, ook al ben ik sinds mijn 15e al fan van The Police.

Ik heb nog even aan Copeland gevraagd wat hij ervan vindt dat hij als enige lid geen notering tussen haakjes krijgt: "Don't Care."

71. Manchester Orchestra


Favoriet album: A Black Mile to the Surface
Favoriet nummer: The Alien
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2017-heden
Ook in de lijst van: -

Het is even tijd voor iets recents tussen al die grijze haren.

Tot A Black Mile to the Surface had ik (net als de meesten hier) nog nooit van Manchester Orchestra gehoord. Dat album was echter niks minder dan een revelatie. Waar recente indie me niet altijd even hard enthousiasmeert en de zang van Andy Hull zich vrij makkelijk als cliché laat wegzetten, was dit zo'n plaat waaraan alles klopte en die ik dus op bleef zetten. The Alien was de blikvanger, maar de grootse en meeslepende melodieën van The Gold, The Moth, Lead SD en The Mistake doen er nauwelijks voor onder.

Geënthousiasmeerd heb ik ook eens een oud album opgezocht, maar dat viel me wat rauw op het dak. Dan maar vooruitkijken: The Million Masks of God bij uitkomen aangeschaft en die was andermaal prima, hoewel niet helemaal zo sterk als zijn voorganger.

Ooit zal er weer een nieuw album mij net zo bij de keel grijpen als A Black Mile to the Surface dat deed. Ik zie ernaar uit.


Uitgelicht nummer: The Gold

Sterker nog, ik heb hier tot nu toe nog nooit van gehoord. Moest zojuist wel even gniffelen om het stukje bij het album over de 'ogenschijnlijk mooie hoes'

Haha, ik had hetzelfde toen ik gisteren, ter inspiratie dezes, ook weer even bij de albumdiscussie keek.

MAAR HIJ ZEGT HET ECHT NIET HOOR!