58. Peter Gabriel


Favoriet album: Peter Gabriel [IV]
Favoriet nummer: Wallflower
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2005-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

De eerste zanger van Genesis verdient (uiteraard) een eigen entry. En misschien had ik die entry zelf vooraf ook nog wel wat hoger gegokt, maar deze 58e plek vat de balans tussen 's mans uniciteit en het toch wel wat wisselvallige karakter van zijn werk aardig samen.

Toen ik in 2005 ook eens een kijkje kwam nemen bij albumwerk van de man die ik tot dan toe voornamelijk van Sledgehammer, Don't Give Up en Steam kende, leek Peter Gabriel al goeddeels afgesloten muziekgeschiedenis. So was een logisch vertrekpunt (hé, dat Red Rain, dat zong R.E.M. ook al eens) dat niks tegenviel, maar dat op een of andere manier ook bijna twintig jaar en een nagenoeg complete discografie later nooit verder gekomen is dan "fijn als hij opstaat, maar ik verlang er zelden actief naar terug". Aanbodgedreven kwamen daar in de volgende paar jaar de titelloze vierde, Up en Us achteraan. Van dit rijtje riep de vierde het meest het gevoel op dat dit wel eens een meesterwerk zou kunnen zijn, als ik het maar wat vaker probeerde. Dat deed ik en op liedjesniveau zíjn San Jacinto en vooral Wallflower ook meesterwerkjes. San Jacinto, Shock the Monkey en Kiss of Life hebben ook hun plek in de flow van het album. Maar goed, er staat dus nog een en ander op en vooral zo'n track als The Family and the Fishing Net heeft toch wel hardnekkige moerasneigingen.

Het is achteraf bezien alsnog vreemd dat het zo lang duurde (weer 4-5 jaar) voordat de eerste drie albums in huis kwamen. Vooral de eerste is op liedjesniveau een herhaling van de vierde: een moeizaam tussenstuk wordt omringd door pareltjes als Moribund the Burgermeister, Solsbury Hill, Modern Love, Down the Dolce Vita en Here Comes the Flood. Zoomen we even uit, dan zien we een artiest die, net uit Genesis gestapt, een solodebuut neerzet dat losstaat van zijn oude band, schijnbaar überhaupt los van de tijd. Ik was er graag bij geweest en 4* voelt dan ineens wel weer zuinig, maar ja...

Scratch My Back en New Blood daargelaten, was vorig jaar i/o na 21 jaar dan de echte opvolger van Up. Zo kon ik ook eens een echt Gabrielalbum bij uitkomen aanschaffen. De malligheid met de twee versies is hem vergeven. Het was geen liefde op het eerste gehoor, maar dat was geen enkel Gabrielalbum tot hier toe, dus dat gaf niet. Een klein jaartje later is het gewoon een fijne plaat. Van een meer dan fijn artiest.


Uitgelicht nummer: Wallflower

Toto, ja die doen het altijd wel best goed bij "proggers" prima muziekanten altijd top vocalen maar mij toch net iets te mooi, clean en braaf.
Manic Street Preachers , ja die doen het altijd wel best goed bij een groepje mume-'ers maar buiten wat singletjes heb ik er nooit iets mee gehad.
Gabriel = HELD

De Monster Tour?

Ja, was toen een mannetje van 15 jaar. Vandaar dat grote neef wel mee moest. Door de hersenbloeding van Bill Berry ging het toen niet door. Weet nog dat ik in het in de krant moest lezen, gezien het feit dat het voor de tijd van internet en dergelijke was. Dat gaat toch ook iets gemakkelijker in deze tijd.

Voor Peter Gabriel haal ik even mijn eigen quote aan.

57. Midnight Oil


Favoriet album: Diesel and Dust
Favoriet nummer: My Country
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2014-heden
Ook in de lijst van: dazzler

Midnight Oil is druppelsgewijs een hooggewaardeerde band geworden. In eerste instantie bleef ik wat hangen bij Diesel and Dust (en de constatering dat Put Down That Weapon een wonderschoon nummer is). Met de rest van het album wist ik het niet helemaal. Het album 10 t/m 1 kwam er vrij snel achteraan (zal een kwestie van aanbod geweest zijn) en met Outside World stond ook daar één zo'n overdonderend nummer op. In mijn herinnering is Blue Sky Mining er al ongeveer even lang bij, maar de cijfers wijzen mij terecht: daar ging nog eens vijf jaar overheen.

Ergens was er dan ineens de klik met ook de minder voor de hand liggende nummers van de immer geëngageerde Peter Garrett: de boze boodschap wordt immer opzwepend gebracht, zodat de muziek alsnog een feelgood-ervaring oplevert. Earth and Sun and Moon nog eens aangeschaft in voorbereiding op een tamelijk fantastisch concert (waar ook My Country van dat album gespeeld werd, wat sindsdien mijn favoriete Midnight Oil-nummer is), later Red Sails in the Sunset nog eens gewoon omdat het kon en dan heb je ineens vijf 4*-albums op rij uit een discografie. Er vallen nog de nodige albums te verkennen, al suggereren de MusicMeter-statistieken wel een beetje dat ik de hoogtepunten nu wel te pakken heb (het ook hoog aangeslagen Place Without a Postcard is naar mijn smaak nog wat rudimentair).

De heldenstatus van Peter Garrett is hier eerder door dazzler al neergezet op een wijze waar ik niks aan toe te voegen heb; kan ik het ook een keer kort houden.


Uitgelicht nummer: My Country

Toffe band. Hun laatste album Resist (2022) is ook zeker aan te raden als je die eerder genoemde albums goed vindt. Ook Peter Garrett's solo album van dit jaar The True North is fraai.
En hun The Makarrata Project (2020) vind ik zelf divers en het beluisteren meer dan de moeite waard.

Midnight Oil vind ik ook een sympatieke band. In mijn collectie komen ze niet verder dan de twee hit-albums, maar ik zou me kunnen voorstellen dat even verder spitten in hun discografie wel meer moois kan opleveren.

Peter Gabriel is wat mij betreft een artiest van de buitencategorie; die zou bij mij een stuk hoger staan. Vrijwel alles wat hij doet, vind ik prachtig. Met uitzondering van die twee Scratch my back-albums heb ik zo'n beetje alles wel van hem in huis. Wel fijn dat je zijn vierde plaat als favoriet aanhaalt. Die is altijd wat onderbelicht gebleven in 's mans discografie, maar ook in mijn beleving een van z'n beste.

56. Fischer-Z


Favoriet album: Red Skies over Paradise
Favoriet nummer: Red Skies over Paradise
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: mwah
Ook in de lijst van: dazzler

Ik ben dus niet van de verzamelalbums, maar soms neem ik er eens een mee als ik verder nog niks van een band heb. In dat kader ben ik eeuwig gelukkig met Fischer-Z's The Best, dat mij liet horen dat dat bandje van The Worker een hoop fabeltastische nummers had.

Verkrijgbaarheid van de albums is bij Fischer-Z wel een dingetje. Enkel Red Skies over Paradise was op zeker moment weer breed verkrijgbaar en daar heb ik toen maar gebruik van gemaakt. Dat ik ook eens tegen een exemplaar van Going Deaf for a Living aangelopen ben, was een gelukje. Bij Word Salad behelp ik me vooralsnog met een download. Met wat schrapen heb je dan twee uur fantastische (post-)punk met reggae-invloeden, rake melodieën en John Watts' unieke stemgeluid. Voor verdere verkenning ligt kennelijk 's mans ook-in-naam-solowerk het meest voor de hand; het enige latere album dat ik van ze heb (Destination Paradise) is in orde, maar ook niet zo veel meer dan dat.

Inmiddels alweer zes jaar geleden heb ik de band nog eens live gezien: best prima greatest hits show, al haalde het begrijpelijkerwijs een octaafje lager zingen dan begin jaren '80 hier en daar de magie er wel wat uit.


Uitgelicht nummer: Room Service

Fischer-Z, prima natuurlijk, al is het maar vanwege NKFR 2024 - fischerz.nl

Ik wist niet dat hij een solo album heeft gemaakt, snel eens beluisteren...

Je bedoelt de titelloze uit 1982 die hier op MuMe het hoogste gemiddelde heeft van al z'n soloalbums? Hoe is dat precies 'onderbelicht'?

Die bedoel ik, ja. Nou, hier op MuMe is van onderbelicht zijn dus duidelijk geen sprake, en da's mooi. Maar zoals je waarschijnlijk weet is de MuMe- geen getrouwe afspiegeling van de Nederlandse danwel de wereldbevolking. En ik heb het idee - al kan ik dat niet staven met harde cijfers - dat dat vierde album bij grote lagen van de bevolking minder bekend/geliefd is dan pakweg So en Up, of zelfs maar zijn eerste of zijn derde. Qua kritische waardering bij 'kenners' en recensenten scoort deze dan weer wel tamelijk hoog, dat klopt.

Ah, twee sympathieke bands bij de laatste update. Van Midnight Oil ken ik weinig, in het oeuvre van Fischer-Z (en ook John Watts solo) ben ik wel eerder gedoken en nauwelijks zwakke elementen tegengekomen. Ook het recente werk is van prima niveau.

Je gaat nog steeds lekker Casartelli !

55. De Dijk


Favoriet album: Niemand in de Stad
Favoriet nummer: Onderuit
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2010-heden
Ook in de lijst van: -

Na mijn studietijd ben ik voor het werk en de toenmalige liefde naar de hoofdstad verhuisd. Aanvankelijk met frisse tegenzin, maar dat is goedgekomen. Enkel met de heldenverering die André Hazes hier te stede te beurt valt, ben ik nooit in het reine gekomen. Gelukkig had de stad ook in muzikaal opzicht meer te bieden.

Nu ligt (op de naam na) Amsterdam er ook niet zo dik bovenop bij De Dijk. Als band gaan ze bij mij ook al wat langer mee (ergens in de tienerjaren), maar om een of andere reden ben ik me pas vanaf 2010 serieus in hun werk gaan verdiepen. Dat begon met het album dat het hoogst aangeschreven staat en die hoge aanschrijving bleek terecht. In de loop der jaren is daar naar beschikbaarheid al het nodige bijgekomen, maar begin 2022, toen er een boxje met het verzameld werk uitkwam (ongeveer samenvallend met het aangekondigde einde van de band), heb ik die alsnog maar in huis gehaald. Een niet onbelangrijke reden daarvoor waren het tweede en derde album dat anders al een tijd out-of-print leken en waar - blijkens verzamelaars - toch wel een paar straffe nummers vanaf kwamen.

Het boxje bevestigde wel een vermoeden: De Dijk begon met vijf (erg) sterke albums en daarna werd het een stuk minder. Nu ben ik, zoals al enkele keren benoemd, fan van het jaren '80 geluid, dus dat komt wellicht niet helemaal als een verrassing. De meeste hits komen ook uit deze periode, aangevuld met bijzonder fijne albumtracks als De Stilte voor de Storm, Veel Nacht en Weinig Maan en (uiteraard) Niemand in de Stad. Van nog wat rudimentaire jaren '80 pop bouwt de band zijn mix van nederpop, rock en blues op naar het magnum opus, Niemand in de Stad, al is de A-kant van Wakker in een Vreemde Wereld eigenlijk het beste rijtje van De Dijk (als de B-kant daar toch wat in de buurt gekomen was...).

Daarna volgt - met het afscheid van de jaren '80, maar dat is niet het voornaamste punt - een periode waarin heus nog wel af en toe wat fraais uitkomt, maar waarin het meeste toch plotseling een stuk minder sprankelend klinkt en waarbij steeds meer teksten klinken als een variatie op iets wat Huub van der Lubbe al eerder (en beter) verteld heeft; dat ik deze periode van de band grotendeels wel bewust meegemaakt heb, doet daar niet zo veel aan af... met de kanttekening dat Als Ze Er Niet Is best een terechte grootste hit voor de mannen werd en dat Stampvol Café tot de herkenbaarste teksten behoort.

De Dijk live zien was er altijd nog bij ingeschoten; zodra ik doorhad dat die drie traditionele concerten in december in Paradiso gegeven zouden worden, waren ze al lang en breed uitverkocht. Een van de grote afsluitende shows in de Ziggo Dome moest het dan maar worden. Dat is gelukt. Omdat ik wel al wat live cd's van De Dijk gehoord had, had ik op het concert het gevoel het programma eigenlijk al te kennen. Op het enorme enthousiasme van het publiek na, dat dan weer wel.


Uitgelicht nummer: Onderuit

Hoewel we elkaar niet helemaal vinden in dat dwepen met de jaren '80-geluid, ook toch bijzonder veel overeenkomsten.

De Dijk kende ik vooral van Als Ze Er Niet Is (want kind van de jaren '90), maar de echte liefde (hoewel dat wel wat sterk is uitgedrukt) ontstond nadat ik ze live gezien had in Ahoy rond 2000. Dat was tijdens een triple-concert en eigenlijk kwam ik voor Acda en de Munnik en nog meer Van Dik Hout.
De Dijk sloot af, maar daar bleek wel even hoeveel vakmanschap en ervaring die band met zich meebracht. Ik weet nog dat ik zwaar onder de indruk raakte, hoewel ik het in eerste instantie maar stom vond dat zij mochten afsluiten.
Was nog in de tijd dat ik wel wat wijzer mocht worden zal ik maar zeggen, dit concert was zo'n moment dat ik dat ook echt geworden ben.

In mijn herinnering was er ook nog een moment dat de techniek De Dijk in de steek liet tijdens Als Ze Er Niet Is. Ze stopten maar met het spelen van het nummer, maar de hele zaal bleef gewoon doorzingen tot verbazing van de band. En hoewel wellicht de herinnering het wat mooier maakt dan dat het was, is het voor mij één van die magische concertmomenten die je zo af en toe meemaakt.

54. Tangerine Dream


Favoriet album: Tangram
Favoriet nummer: Tangram Set 1
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2012-heden
Ook in de lijst van: vigil

De omvang van de Tangerine Dream-discografie is spreekwoordelijk en het zal dan ook de act in deze lijst zijn waar ik procentueel het minste van bezit. Verdeeld over twee compacte verzamelaars staat de teller van Phaedra (1974) t/m Hyperborea (1983) toch nog op een best nette 12. Dit rijtje geeft al een aardig beeld van de puristische sequencermuziek in het begin naar de meer melodieuze synthesizers van later, alwaar het soms wat tegen de new age aan begint te schurken. Zonder het revolutionaire karakter van die oeralbums te willen bagatelliseren, komen mijn favorieten toch uit de middenperiode (Ricochet, Stratosfear, Force Majeure en Tangram).

Musicmeteraars die al wat langer meelopen, herinneren zich gebruiker tangmaster nog wel (en anders kunnen ze zijn verzameld werk vol gedetailleerde kennis bij de Tangerine Dream-albums teruglezen). De gebruikersnaam lijkt niet uit te blinken in bescheidenheid, maar op een MusicMeter-meeting heb ik me eens uit laten leggen dat "tang" op het stuk gereedschap, zoals door zijn vader gebruikt, sloeg en "master" op een zeilboot. Als het al een grap was, werd het niet zo gebracht. Nu is Tangerine Dream ook niet het eerste in je opkomende antwoord op de vraag of humor in muziek thuishoort. Maar mooi is het wel.


Uitgelicht nummer: Tangram Set 1

53. a-ha


Favoriet album: Scoundrel Days
Favoriet nummer: The Bandstand
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2005-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Net als bij De Dijk begon de a-ha-erlebnis voor mij ook wat eerder (en iets actiever: de verzamelaar Headlines and Deadlines ging vanuit de bibliotheek op een bandje), maar verkenning van albumwerk liet tot 2005 op zich wachten - al heb ik uit mijn studententijd nog wel herinnering aan de toen actuele nummers Summer Moved On, Minor Earth Major Sky en Lifelines (je zou voor minder...).

Ik vind het achteraf moeilijk te reconstrueren waarom ik daar zo lang mee gewacht heb - zou dat, naast de immer aanwezige andere prioriteiten, toch weer een stukje rockisme geweest zijn? Hoe het ook zij, in de tweede helft van de jaren '00 kwamen Hunting High and Low, Scoundrel Days en East of the West, Sun of the Moon vrij snel in huis. De al een paar keer gememoreerde toenmalige geliefde was juist wel gecharmeerd van het toen net nieuwe Analogue. In navolgende jaren is de discografie compleet geraakt. Enkel laatste album True North staat hier niet meer in de kast; na de al niet zo denderende voorganger Cast in Steel, maakte deze bij eenmalige beluistering een nog wat flauwere indruk.

Het a-ha-werk uit de jaren '80, '90 en '00 biedt evenwel ruim voldoende motivatie om regelmatig een greep in de cd-kast te doen. Het bubblegumgeluid van het debuut, dat naast één megahit en twee behoorlijke andere hits nog de nodige fijne albumtracks opleverde (Living a Boy's Adventure Tale, Love Is Reason) bleef precies één album fris en opvolger Scoundrel Days (met het legendarische openingsduo van het titelstuk en The Swing of Things) liet meteen een volwassener geluid horen. De drie navolgende albums zijn wat wisselvalliger, maar hebben elk zo hun pareltjes, waarvan de Everly Brothers-cover niet de minste is.

Na zeven jaar radiostilte kwam een nieuwe reeks nette a-ha-albums. De hoogtepunten van de eerste comebackplaat kwamen hiervoor al ter sprake, Forever Not Yours van Lifelines mag nog wel even apart genoemd worden. Foot of the Mountain is dan het back to the eighties-album, met het waanzinnige The Bandstand als visitekaartje. Het had een mooie afsluiter kunnen zijn. Al moet ik eigenlijk nog een keer een reünieconcert scoren.


Uitgelicht nummer: The Bandstand

Mooi rijtje weer, van heel verschillende artiesten, die toch stuk voor stuk ook mij aanspreken, in min of meerdere mate.

Ik vioel me bij het lezen van jouw stukjes - en het schrijven van de mijne - altijd wel een beetje oud... Je ontdekte bands als De Dijk en A-ha pas echt in de jaren nul? Tja, als begin-zestiger maakte ik hun respectievelijke debuten 'in real time' mee. Waarbij de eerste singles van De Dijk (Bloedend hart, Slow motion) meer indruk op mij maakten dan die van A-ha.
Die twee singles - die overigens niet verder kwamen dan de tipparade; het duurde tot '87 voordat ze een eerste bescheiden hitje scoorden met Mag het licht uit? - zetten hen voor mij meteen op de kaart. Tuurlijk, het was een Nederlandstalige popband, en daar had je in die tijd veel van. Ik heb het om die reden altijd gek gevonden dat juist De Dijk in die eerste jaren van de opkomst van de Nederpop zo weinig scoorde, in vergelijking met bijvoorbeeld Doe Maar, Toontje Lager en Het Goede Doel. Ik vermoed dat ze iets meer blues en een iets rauwere stijl hadden dan de meeste andere Nederlandstalige popbands van die tijd. En achteraf bezien denk ik dat hun teksten ook iets herkenbaarder waren voor volwassenen dan voor tieners. Maar uiteindelijk bleken ze wel over de langste adem te beschikken en groeiden ze op de lange duur alsnog uit tot een instituut in het genre.

Ik ben het met je eens dat die eerste pakweg vijf platen het meest fris klonken en dat navolgende albums vooral een herhaling van zetten lieten zien, met wisselende resultaten. Maar elk album heeft wel een handvol prachtsons. Ik ben De Dijk altijd blijven volgen en heb een flink rijtje CD's van ze. En een aantal LP's. Het (kennelijk geflopte) tweede album Nooit meer Tarzan stond ooit met grote aantallen in de uitverkoopbakken van de FRS. Ik herinner me dat ik er de enorme som van 2,50 gulden voor heb betaald...

Van A-ha had ik wel een paar singles in de jaren tachtig, maar ik vond ze toch net iets te glad en te tieneridool-achtig. En dat was ik midden jaren tachtig wel ontgroeid. Pas in de jaren negentig kocht ik voorzichtig albums van hen op CD, waarbij ik moet toegeven dat veel albumtracks nauwelijks onderdoen voor het singles-werk. Sterker nog, misschien gaven die singles onterecht wel een verkeerd beeld van wat de band daadwerkelijk in huis had. Analogue vind ik ook een sterke plaat uit hun nadagen. Foot of the mountain ken ik niet, maar het uitgelichte nummer laat me horen dat ik daar op z'n minst eens naar moet gaan luisteren.

Voor Fischer-Z heb ik altijd warme gevoelens gekoesterd. Ze kwamen op in mijn middelbare schooltijd en werden naast generatiegenoten The Police een van mijn favoriete bands uit die dagen. Singles en LP's waren een vanzelfsprekende aanschaf, en die eerste drie albums zitten redelijk sterk in mijn geheugen gebeiteld. CD's volgden later, zij het al vrij snel na de intrede van het fenomeen, en daardoor kwam ik er na een aantal jaren achter dat het debuut redelijk snel was vervallen op CD en in de jaren negentig en nul aardig wat geld konden opbrengen.

Ik heb ook de twee solo-albums van John Watts uit de jaren tachtig nog, maar gek genoeg droogde de interesse op na het wat teleurstellende Destination Paradise. Achteraf moet ik constateren dat die meer akoestische benadering best goed werkt, alleen was het niet meer het FZ-geluid dat je gewend was. Ik ben bang dat het bij veel fans van het eerste uur net zo gegaan is. Ik weet dat John Watts tot op de dag van vandaag doorgegaan is met muziek maken. Ik heb alleen Till the oceans overflow (zo te zien en te horen een sequel van Red Skies over paradise) uit nieuwsgierigheid eens online beluisterd en die viel me zeker niet tegen. Kortom, daar moet ik toch weer eens werk van maken.

Tangerine Dream is dan weer wel een band die ik pas veel later ontdekt heb. Ik debnk vanaf midden jaren negentig. Vóór die tijd hoorde en las je er wel eens wat over, maar inderdaad, de enorme output van de band schrikt een potentieel geïnterreseerde alleen maar af. Uittesten dus maar; gelukkig kon dat destijds al via het internet, zij het voorzichtig, want het was de tijd van het (illegale) downloaden, met langzame snelheid via een modem.

Geleidelijk heb ook ik gemerkt dat mijn voorkeur lag bij de reeks Virgin-albums die ze van 1974 tot 1983 zouden opnemen. Die heb ik allemaal op CD, en afgezien van een enkel uitstapje daarbuiten (Le Parc, Underwater sunlight) spreekt het merendeel me minder aan. Het lijkt meer van hetzelfde, maar dan van mindere kwaliteit. Maar misschien vergis ik me, want ik heb per saldo nog niet eens de helft van hun output tot me genomen. Misschien zelfs nog geen kwart...

Ah, we waren zo te lezen op dezelfde meeting toen

52. Roxy Music


Favoriet album: For Your Pleasure
Favoriet nummer: A Song for Europe
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2007-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Ook Roxy Music behoeft hier weinig introductie. Ze stonden bij dezelfde voorgangers in de Top 100 als bij a-ha het geval was en de beide voorgangers waren ook al zo vriendelijk om inzichtelijk te maken dat er bij Roxy Music een kamp liefhebbers van vooral de eerste vijf albums en een kamp liefhebbers van vooral de laatste drie is. Hoewel Manifesto en Flesh + Blood voor mij zeker hun momenten hebben, hoor ik toch wel tot het eerste kamp. Er schijnt ook nog een kamp te zijn dat puristisch doet over de eerste twee albums, toen Brian Eno er nog bij was, maar daar hoor ik dan weer niet bij. Ik heb me hier en daar ook nog aan een Bryan Ferry soloalbum gewaagd, maar dat ligt toch vooral in het verlengde van het latere werk en ik kon de verleiding om hem tussen haakjes op te nemen dan ook ruimschoots weerstaan.

Ook Roxy Music is, onder het mom van andere prioriteiten, een tijd onder mijn radar gebleven, al had ik in de jaren '90 wel al kennisgemaakt met de nummers Avalon (Top 100 Allertijden - ja, aardig) en Virginia Plain (Arrow Rock 100 - vet nummer!). Daar zou het bij blijven tot ik eind 2006 eens, ik geloof van een Progwereld-collega die wat cd's wegdeed, Manifesto overnam. Nou, als dat al een van de mindere albums was... zoals dat gaat bij een band met een overzichtelijke discografie, waarvan de albums, geremasterd en wel, ook gewoon goed verkrijgbaar zijn, was het een kwestie van een paar jaar voordat Roxy Music, althans qua studiowerk, compleet in de kast stond. Er is later nog het nodige livewerk bijgekomen.

De eerste vijf albums staan hier allemaal op 4* en de keuze voor een favoriet schurkt dan ook dicht tegen de willekeur aan. Ik ga ook geen ondergewaardeerde albumtracks namedroppen, want de extase komt hier gewoon van voorspelbare stampers als Virginia Plain, Do the Strand, The Thrill of It All en Both Ends Burning en de meer contemplatieve nummers als In Every Dream Home a Heartache, For Your Pleasure en, uiteraard, A Song for Europe. Zoals het 'hoort' draait een rondje Roxy Music verder meer om het totaalplaatje dan om de afzonderlijke nummers. Kortom: topband.


Uitgelicht nummer: The Thrill of It All

Ik wil dan wachten tot we weer tien artiesten verder zijn om dan op die dag even geen tijd te hebben en daarna hopeloos achter de feiten aan te hollen. Ik herpak me. Alhoewel... over heel wat artiesten had ik zelf al uitgebreid bericht in mijn eigen lijst. Ook dat weerhield me wellicht van een snellere update.

ROXY MUSIC: Straf dat met geen woord gerept wordt over Avalon op de vermelding van de titeltrack na. Ik meen hieruit te mogen concluderen dat Casartelli geen fan is van dat sublieme Roxy Music album?

A-HA: Was voor mijn 60's en 70's minnende broer lang de enige 80's band die hij kon smaken. Ondertussen is hij wel bijgedraaid onder niet aflatende druk van zijn oudere 80's broer.

TANGERINE DREAM: Band waar ik nooit wat van begrepen heb. Geen beginnen aan voor mij, vrees ik.

DE DIJK: Hier in Vlaanderen werden Tröckener Kecks en vooral The Scene omarmd in de vroege jaren '90. Misschien omdat zowel Rik de Leeuw als Thé Lau als producers ook met Vlaamse artiesten werkten. De Dijk is altijd wat onder de radar gebleven. Hun grootste (cult) hit bij ons was Nergens goed voor. Een band die op mijn "nog ooit eens te verkennen" lijst staat.

FISCHER-Z: Casartelli beschrijft bijna letterlijk hoe ik aan mijn CD exemplaren van hun eerste en tweede album gekomen ben en waarom het nog steeds wachten is op een kans om ook het debuut betaalbaar op compact disc te scoren. Die platen verdienen al langer dan gisteren een deftige heruitgave met bonusmateriaal. Maar ik moet opletten dat ik mezelf niet begin te herhalen.

MIDNIGHT OIL: Veel verder dan Diesel And Dust en Blue Sky Mining ben ik nog niet gekomen. Wetende wellicht dat geen enkele ander album die symbiose van goed in het oor liggende rock en engagement weet te overtreffen. Dan kies ik al snel om wat andere artiesten voorrang te geven.

PETER GABRIEL: ik had hem eerst niet maar uiteindelijk na een wissel toch in mijn lijst ondergebracht. Casartelli beschrijft ook mijn gevoel: interessant, intrigerend maar zelden verslavend.

MANIC STREET PREACHERS: Ik val weer in herhaling. Goeie singles op een verzamelaar en een stuk of twee albums (Everything Must Go en This Is My Truth Tell Me Yours) volstaan. Want, zo leert de ervaring, naar de full albums van de Britpop artiesten grijp ik zelden of nooit terug.

TOTO: Ik ken weinig muzikanten die niet van Toto houden. Ik ben geen muzikant. Africa en Mushanga drijven op een fantastisch drumpatroon. De genialiteit van Jeff Porcaros snap ik wel. En het compositorische talent van David Paich ook. Zelfs de riffs van Steve Lukather kan ik smaken. Hold the Line is een klassieker. Hits als Rosanna, Stop Loving You en Pamela zijn wel goed maar klinken mij net iets te veel als dad rock in de oren. Alsof het eindresultaat, de som der delen, merkwaardigerwijs minder goed blijkt dan de individuele elementen. Of zoiets. Een band die fantastisch zou moeten klinken maar het toch niet doet voor mij. De nummers blinken wel maar gaan emotioneel niet diep genoeg. En zo'n album als Toto IV gaat naar mijn beleving ook alle kanten op. Te veel ideeën waardoor de beoogde koers niet zo duidelijk is.

SPOCK'S BEARD: Ken ik alleen van naam en ik zou me er gemakkelijk vanaf kunnen maken door te zeggen dat hun naam origineler klinkt dan hun muziek. Maar weet ik veel want ik ben er nog nooit voor gaan zitten. Voor prog moet je tijd maken, vind ik. Je moet een en al oor zijn, het is verre van achtergrondmuziek. Ik heb het gevoel dat ik te veel tijd moet investeren in het ontdekken van dergelijke artiesten. Daarom dat ik er niet aan begin. Ik betrap me op dezelfde houding tegenover jazz en blues.

QUEEN: Eigenlijk voor mij vooral omwille van de talrijke en diverse singles. Want ik heb nog maar zelden een volledig Queen album in één ruk uitgeluisterd. Ik ben hun 2CD remasters aan het verzamelen. Ik heb er nog vier of vijf te gaan voor ik ze allemaal compleet heb. En dan ga ik er misschien eens voor zitten.

JOE JACKSON: Zijn eerste zes albums zijn wat mij betreft zijn beste. Ze laten ook een indrukwekkend parcours horen. Op zijn later werk bracht hij volgens mij vooral variaties op de reeds behandelde thema's.

INXS: Goed natuurlijk maar grote liefde is het nooit geworden tussen mij en Michael Hutchence. Jullie herinneren zich vast wel hoe ik ook bij andere artiesten schreef dat ik hun muziek goed vond maar de persoonlijkheden me soms niet lagen. Het heeft INXS in tegenstelling tot sommige anderen uiteindelijk wel een plaats in mijn top 100 gekost. Original Sin is tussen haakjes mijn favoriete INXS single. Dat was er meteen op om dan toch weer onder de radar te duiken tot hun definitieve doorbraak met de singles van Kick. X vond ik te poppy, de (singles van de) opvolger Welcome to Wherever You Are beter.

ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK: Helemaal eens met de opmerking van vigil in verband met Organisation. En Stay is toch echt wel een brontosaurus van draak. Gelukkig mogen smaken verschillen.

DREAM THEATER: Ik hou het kort. Als prog en metal elkaar gaan bevruchten, ben ik niet thuis.

THE MOODY BLUES: Heb me nooit in hun albumwerk verdiept. Heb wel een dubbele verzamelaar uit de sterke BR Music reeks Singles+. Ik vind Go Now even mooi als Nights in White Satin. Dat laatste nummer associeerde ik altijd met A Whiter Shade of Pale van Procol Harum en dan vind ik die laatste beter.

JAMES: Ik vraag me af of Pulp nog gaat komen? Dat waren twee Britpop bands die een langer verleden hadden dan hun naaste concurrenten. Een beetje zoals The Scene en De Dijk die ook al veel langer meedraaiden dan hun doorbraak (in Vlaanderen toch) begin jaren '90 deed vermoeden. Sit Down was een grote klassieker in ons jeugdhuis. En ik denk dat ik ook een verzamelaar heb: nog niet beluisterd dus.

THE WATERBOYS: Ik had net gehoopt dat er meer Whole Of The Moon op This Is the Sea zou staan maar dat viel een beetje tegen. Ik weet wel, het is een groeiplaat maar ook een volgens mijn arme oren heel druk geproducete plaat. De productie staat de beleving wat in de weg. Ik heb hun eerste drie albums in deluxe uitvoering en hoop ook Fischerman's Blues ooit nog eens te scoren. Maar wanneer ga ik dat allemaal beluisteren? Voorlopig hou ik me zoet met een verzamelaar en herkansingen voor This Is The Sea.

BLUE OYSTER CULT: Ik volg een paar Amerikaanse kanalen op YouTube van classic rockers en die kunnen maar niet ophouden over Blue Oyster Cult. Voor mij is dat Don't Fear The Reaper en klaar. Want zo'n bijzonder nummer vind ik dat dus niet. Mijn classic rock vrienden dachten er ook zo over.

Nog een kleine kanttekening. De aanpak van Casartelli zorgde aanvankelijk voor wat verwarring. Dit is een topic over artiesten maar hij plaatst telkens een afbeelding van zijn (volgens mij) favoriete album van die artiest bovenaan zijn immer interessante teksten om dan te eindigen met een luisterfragment uit (toch eerder vaak dan soms) een totaal ander album. Geen kritiek maar een vaststelling.

Na Peter Gabriel komen er een handvol acts die ik wel aardig maar niet geweldig vind.
Roxy Music daarentegen vind ik dan weer wel helemaal geweldig en zekere de eerste paar albums.
Laat nu A Song for Europe ook mijn favoriete Roxy nummer zijn.

Ik op een andere, volgens mij. Maar wel ook op eentje met tangmaster, op wiens aanraden ik Stratosfear kocht. Nooit spijt van gehad, al blijft Phaedra mijn favoriet van het beperkte aantal Tangerine Dream-albums dat ik ken.

Ik houd het kort: correct Dat klopt. Ik realiseer me dat ik een traditie doorbreek - alle voorgangers plaatsten een foto van de artiest/band. Het kenmerkt misschien mijn (meestal) beperkte associatie met het beeld van de band, misschien zelfs met de mensen in de band. Muziek, dat is een cd. En eventueel eens een live-optreden, maar ook dan is, een handvol echte favorieten daargelaten, de associatie met het uiterlijk niet sterk.

Verder, inderdaad: een favoriet album. Dan een favoriet nummer, dat soms ook van dat favoriete album komt en soms niet (en beide kunnen royaal boven de rest uitsteken of meer primus inter pares zijn). En dan ten slotte een uitgelicht nummer: dat is het favoriete nummer, of als dat ik wel voldoende bekend acht een tweede favoriet (of in het geval van pakweg U2 een zeventiende favoriet of zo).

51. Änglagård


Favoriet album: Hybris
Favoriet nummer: Jordrök
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2007-2013
Ook in de lijst van: -

Ik vertel vast niks nieuws als ik zeg dat de hoogtijdagen van de prog in de jaren '70 lagen en evenmin als ik zeg dat nogal wat hedendaagse progartiesten muziek maken die vooral goed lijkt op de voorbeelden van weleer. Dat heet dan prog, want zo heet het nou eenmaal, maar de term is dan wel van zijn oorspronkelijke, progressieve betekenis ontdaan.

De eerste indruk van Änglagård zou ook een regressieve kunnen zijn, maar al snel blijkt dat de band weliswaar zijn klassieken kent (Camel, Marillion en bovenal King Crimson, Yes en Genesis), maar deze slechts als vertrekpunt voor een geheel eigen geluid neemt, dat bol staat van de dynamiek, onder een continue deken van melancholie (het is verleidelijk een link met de Zweedse nationaliteit te leggen).

Änglagård neemt aan het begin van de jaren '90 twee overdonderende albums op (van het debuut is, naast het gememoreerde Jordrök ook Kung Bore een klasbak, terwijl op de geheel instrumentale opvolger Epilog de genialiteit meer uniform over het album verdeeld is; hooguit doet de onderverdeling in losse nummers wat willekeurig aan) en verdwijnt daarna. Zo kan een middelmatig derde album ook geen afbreuk aan de mythe doen... tot de band in 2012 weer bijeenkomt en een poging doet. Gelukkig doet Viljans Öga kwalitatief weinig onder voor de twee legendarische voorgangers, hooguit is de verrassing er wat af. Änglagård stopt andermaal (wellicht zit er tegen 2030 een nieuwe reünie in?). Wel doet toetsenist Thomas Johnson in 2018 een poging met een andere band, All Traps on Earth, waarvan de muziek redelijk in Änglagårds verlengde ligt... maar daar blijft na de initiële euforie toch wat minder van over.

Ik kan er meestal goed mee leven dat veel van mijn favoriete muziek van voor mijn tijd is. Maar een debuterend Änglagård, daar was ik als al enigszins ontwikkeld progliefhebber toch wel erg graag bij geweest.


Uitgelicht nummer: Jordrök

En we zijn halverwege. Ik moet - vast niet als eerste - erkennen dat het schrijven toch wel wat meer tijd kost dan verwacht. De oorspronkelijke planning om voor mijn vakantie (a.s. maandag) klaar te zijn, gleed langzaamaan uit zicht. Maar we gaan rustig door.

100 Bill Withers
99 Scorpions
98 Oasis
97 Muse
96 Ride
95 Green Carnation
94 The House of Love
93 Bon Jovi
92 Supersister
91 Split Enz

90 Buggles
89 The Nits
88 Television
87 Caravan
86 Pure Reason Revolution
85 The Doors
84 Keane
83 Martin Orford
82 Cardiacs
81 Gryphon

80 Rainbow
79 Robert Long
78 U2
77 Foreigner
76 New Model Army
75 Blur
74 Massive Attack
73 Focus
72 The Police
71 Manchester Orchestra

70 Blue Öyster Cult
69 The Waterboys
68 James
67 The Moody Blues
66 Dream Theater
65 Orchestral Manoeuvres in the Dark
64 INXS
63 Joe Jackson
62 Queen
61 Spock's Beard

60 Toto
59 Manic Street Preachers
58 Peter Gabriel
57 Midnight Oil
56 Fischer-Z
55 De Dijk
54 Tangerine Dream
53 a-ha
52 Roxy Music
51 Änglagård

59. Manic Street Preachers
Ken alle albums van hen. In de tweede helft van de jaren '90 zaten ze op hun hoogtepunt met Everything Must Go en This Is My Truth Tell Me Yours. Nadien brachten ze wel nog goede albums uit maar het niveau van vernoemde albums werd niet meer gehaald.

58. Peter Gabriel
Kende zijn hoogtepunt in de jaren '80 met een aantal uitstekende albums, live ook erg sterk. Zijn latere albums Ovo en Up kunnen mij veel minder bekoren.

57. Midnight Oil
Leerde ik kennen van de geweldige single Beds are Burning, nadien ook twee albums gekocht. Na 1990 uit het oog verloren (door de grunge) maar zowat alle albums zijn de moeite waard hoewel er geen meesterwerk tussen zit.

56. Fischer-Z
Eind jaren '70, begin jaren '80 prima band, nadien (tijdelijk) gesplit. latere albums zijn ook de moeite waard.

55. De Dijk
Deze band nooit echt gevolgd, leerde ik pas kennen eind jaren '80. Toch wel één van de meest toonaangevende Nederlandstalige rockbands.

54. Tangerine Dream
Ook pas laat leren kennen. Vooral in de jaren '70 en begin jaren '80 prima albums toen elektronische muziek op zijn hoogtepunt zat.

53. a-ha
Gladgestreken Noorse pop maar degelijk dankzij de zang van Morten Harket. Meer bekend van hun hitsingles maar hun albums mogen er ook zijn.

52. Roxy Music
Zal beslist in mijn top-100 voorkomen. Topband zowel in de beginperiode als de latere succesvolle periode zonder een zwak album te hebben uitgebracht.

51. Änglagård
Voor mij onbekend.