Suicide Blonde vind ik i.i.g een geweldige single van INXS. Need You Tonight al weer wat minder.
Voor het overige (nog) niet echt de behoefde gevoeld om meer te beluisteren van de band.

OMD en The Moody Blues hebben daarentegen een aantal van mijn lievelingsalbums op hun naam staan.

InXS kon bij mij eigenlijk al geen kwaad meer doen toen ze het aandurfden om in een commerciële single gewoon achteloos een secondenlange pauze te laten vallen (het prachtige Never tear us apart).

OMD is het bij mij nooit helemaal geworden. Een paar fijne singles (Talking loud and clear, Maid of Orleans, Enola Gay, Messages, Forever live and die), maar hun albumwerk heeft me nooit echt overtuigd. Nou heb ik daar per saldo ook niet zo heel veel van beluisterd. A&M is een mooi samenhangend album, een bescheiden meesterwerk. Maar de andere twee platen die ik heb, doen me niet zo veel. Organisation is heel redelijk, maar vormt toch een wat ongemakkelijk huwelijk tussen poppy singles en atmosferische geladenheid. En Junk Culture vind ik gewoon een regelrechte tegenvaller, met één machtig mooie uitzondering.

INXS heb ik ook lang beschouwd als een band die perfecte singles aflevert, maar inmiddels heb ik toch een hele reeks albums van ze. Inderdaad, vanaf The Swing gaat het behoorlijk los. Ik ben het eens met de stelling dat elk album wel een paar mindere tracks heeft, maar het merendeel van de albumtracks is van een heel behoorlijk niveau. Bovendien hebben ze zoiets als een eigen niche: dance-rock en -pop met schwung.

Ik zag dat ik BÖC had overgeslagen. Die band heeft me nooit zoveel gedaan, al heb ik er ook relatief weinig van beluisterd. Ik heb er welgeteld één album van: inderdaad. Agents of fortune, die met de hitsingle. En een singletje van Godzilla, wat ik ook een heel aardig nummer vind.

63. Joe Jackson


Favoriet album: Body and Soul
Favoriet nummer: The Verdict
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2013-2020
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Joe Jackson (intimi schijnen Ome Joe te mogen zeggen) is een artiest die ik wat later leerde waarderen. Dat heeft hij gemeen met wat andere min-of-meer-solo-artiesten, waarvan de muziek eveneens in meer of mindere mate een vorm van storytelling is en waar ik voorheen wat moeite had met bijvoorbeeld de zang of de voor mijn gevoel wat tegendraadse liedjes - ik noem een Elvis Costello of een Bruce Springsteen (die komen hier beiden niet aan bod, maar die hebben dus ook beiden recentelijk wat aan interesse gewonnen).

Een verzamelaar en Night and Day werden hier in eerste instantie dan ook wat lauwtjes ontvangen. Nog vroeger was Real Men een Arrow Classic Rock-oorwurm waar ik vrij weinig aan vond. Mijn mening over Real Men is radicaal veranderd, die over de rest van Night and Day iets minder radicaal. Het prijsalbum is wat mij betreft Body and Soul, met een paar potente hitsingles, het energieke Go For It en de iconische opener The Verdict.

Je kunt ook gewoon bij het begin beginnen, maar Look Sharp! en I'm the Man kwamen bij mij dus weer wat later in de collectie. Beide zijn inmiddels een mix van een flink aantal bekende en gewaardeerde nummers en verder materiaal dat nog nader verkend moet worden. Wat dat laatste betreft... nog vijftien albums te gaan.


Uitgelicht nummer: The Verdict

Organisation heeft slechts 1 single en dat was Enola Gay. Uiteraard poppy maar volgens mij met genoeg diepgang.

Joe Jackson kan hier ook op veel waardering rekenen, hoewel het wel wat met vlagen is. Eén keer live mogen zien in de Oosterpoort, maar dat was toch wel een fijne belevenis.
Mocht je ook wel van lezen over muziek houden, dan vind ik zijn autobiografie 'Een overwinning op de zwaartekracht' ook wel een aanrader. Het boek stopt bewust op het moment dat het succes er komt. De worsteling om er te komen is mooi beschreven vind ik. Ook al die optredens in kleine kroegen worden kleurrijk beschreven.

62. Queen


Favoriet album: Innuendo
Favoriet nummer: Innuendo
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 1997-heden
Ook in de lijst van: aERodynamIC, vigil, dazzler, Mssr Renard

En daar is dan het eerste gezelschap dat tot nog toe een 100% score in dit topic behaalt. Dit bandje zal dan wel niet echt veel introductie behoeven.

Ik kon die introductie zelf wel gebruiken. Ofschoon mijn vader de Greatest Hits op cd had, had ik er als kind niet zo veel mee. In mijn eerste top 40 maanden stond een nummer in de lijst van ene Freddie Mercury (Living on My Own) - dat vond ik wel fijn. Dat dat de zanger van Queen was en dat hij bovendien al dood was... die info kwam later. Volgens mij was het weer wat jaar later dat de chauffeur van dienst op weg naar een schaaktoernooi in de auto een bandje van Queen draaide, dat de rest van het gezelschap dat fijn vond en ik eigenlijk ook wel. Vermoedelijk was dat Greatest Hits II. Die heb ik niet lang daarna uit de bibliotheek gehaald, op een bandje gezet en het was een kwestie van tijd tot ik die zeventien nummers van buiten kende. De inhaalslag met de eerste Greatest Hits kwam daarna, maar de binding daarmee is toch minder. Geheel tegen mijn latere albumevangelie in was mijn eerste echte Queen cd de verzamelaar Queen Rocks!

Eindfase middelbare school, studententijd... Queen was zo'n naam die iedereen wel waardeerde, maar ik had op een of andere manier weinig aandrang om me in albums te verdiepen. Dat is later stapvoets gegaan; eerst A Night at the Opera en Innuendo... pas in 2012 kwam er wat serieuze vaart in toen een Musicmetergebruiker een aantal Queen-cd's van de hand deed. Hij hoefde er geen geld voor, maar wilde ze wel ruilen. Dus stuurde ik een aantal cd's terug van een zeker bandje uit Toronto dat wellicht later nog komt en die ik net door remasters vervangen had - nooit meer wat van gehoord.

Het hek was daarna echter wel van de dam. Inmiddels staan, op Hot Space en de Flash soundtrack na, alle Queen cd's hier keurig in de kast en er komt er ook nog wel met regelmaat een uit. Daarbij wel de kanttekening dat de meeste Queen cd's voor mij in het hokje "goed, maar niet groots" zitten; de stilistische grilligheid (en soms ook gewoon de flauwe nummers) zit voor mij de waardering van het album als totaalplaatje toch vaak wat in de weg. Dus ook anno 2024 geldt dat albumevangelie voor het overgrote deel van deze lijst, maar niet voor Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor en John Deacon.


Uitgelicht nummer: Ride the Wild Wind

Iets met zeer terecht, maar veel te laag

61. Spock's Beard


Favoriet album: Beware of Darkness
Favoriet nummer: Harm's Way
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2004-heden
Ook in de lijst van: -

Een band die mijn lijst net gemist heeft is Gentle Giant. Dat is jammer, want het was een sympathieke en invloedrijke cultband. Maar soms waardeer je de invloed van een band meer dan de muziek van de band zelf. Om even bij die laatste omschrijving te blijven: The Beatles staan er ook niet in (die zijn ook niet in de buurt gekomen overigens).

Een band die goed naar zowel Gentle Giant als The Beatles geluisterd heeft (en naar Genesis, Yes en nog zo wat usual suspects) vinden we op nummer 61. Toen ik de band leerde kennen met het album dat zelfs rechtstreeks naar hun eigen George Harrisoncover genoemd is, kwam het me in eerste instantie meer als een wat slomere versie van Dream Theater voor, maar gaandeweg ontdek je dan dat er meer in zit. Beware of Darkness profiteert wellicht van een ontdekkingsbonus, maar het is in mijn oren ook veruit het beste album van de band. In beste Genesistraditie kloppen zowel de epics (The Doorway, Time Has Come) als de kortere nummers (de Gentle Giant-pastiche Thoughts en het relaxte Waste Away) helemaal. Opvolger The Kindness of Strangers doet er niet al te veel voor onder, terwijl het op debuutplaat The Light vaak nog wat meer hapsnap is, met weinig liedjes met kop en staart.

En dan even een quizvraag: welke parallel met het oude Genesis is van toepassing? a. Het zesde album is een concept-dubbelalbum over een jongeman die naar New York gaat. b. Na dat zesde album stapt de zanger op om een solocarrière te beginnen. c. Bij de oorspronkelijke band gaat de drummer dan maar zingen. Ha, dat was een strikvraag - alle drie dus. Hoe het ook zij, Spock's Beard bleef, ook met nog wat verdere personeelswisselingen, melodieuze, vaak best stevige en doorgaans prettig in het gehoor liggende prog maken; ook latere albums hebben zo hun moderne prog standards (Ghosts of Autumn, She Is Everything, Jaws of Heaven, Something Very Strange, om er eens wat te noemen). Maar de echt unieke Spock's Beardsound, daarvoor kunnen we het toch bij die eerste drie albums houden.

Ik dacht vroeger trouwens dat de band naar de bekende (toch?) kinderarts "dr." (Benjamin) Spock genoemd was. Duidelijk geen Trekkie.


Uitgelicht nummer: Harm's Way

Spock's Beard ( en Neal Morse want hij destijds de band) wat een helden waren dat zeker t/m Snow
Ik was destijds ook wel een beetje uitgeluisterd op prog maar Spock's Beard en The Flower king's brachten die liefde weer terug.

Spock's Beard heeft na Neal nog best aardige albums gemaakt maar ik geef duidelijk de voorkeur aan de Neal Morse projecten.
Deze band staat bij mij sowieso in een veel hoger aanzien en Spock had inderdaad in 1 aflevering een baard.

Harm's way is ook een pareltje hoor.

Mocht Yes nog komen duik dan ook maar eens in de overeenkomsten met Genesis.
Ik dacht dat ook Gabriel en Morse na het 6e album de band verlieten.

Die drummer die op een gegeven moment gaat zingen speelt ook nog op ongeveer de helft van het Genesis album Calling All Stations de drums.

Of Yes nog komt, is even afwachten... maar zij hadden ook een dubbelaar als zesde album, alleen weet niemand waar die over gaat. En er is daarna ook een best prominent bandlid opgestapt (volgt bij Yes een beetje uit de definitie), maar die is later ook wel weer teruggekeerd (en weer opgestapt en weer teruggekeerd enz.)

Oh bv 2 Steve gitaristen maar er is meer.

Steve Wilson en Steve Rothery?

Op de bandpagina's hier op de site kun je bij Yes en Genesis controleren of dit correct is.

Die Trekkie Spock was dan ook nog een "mr." en geen "dr.".

Maar...Spock's Beard, toffe naam.
Ken de band niet, echter is het prog, dus waarschijnlijk niet mijn ding, maar ik ga er van de week toch achteraan, wie weet.

Spock's Beard is een band waarvan ik geen noot muziek heb gehoord maar die me toch niet aanstaat, puur door de stomme bandnaam.
Heel kinderachtig, maar toch werkt het zo in mijn hoofd.

Maar veel bands hebben een naam waar je maar niet te lang over moet nadenken, zoals mijn favoriete band Sonic Youth. En veel bands zitten vast aan een naam die door een eerste optreden of single haastig is gekozen (bekend voorbeeld: U2).

Net of ik tijdens de OS tijd heb om de gehele bandpagina van Yes door te nemen

Als Yes niet komt zeg ik mijn abonnement op.

Daar heb jij een punt, 1-0 voor jou.

De klantenservice hier kennende zal dat niet meevallen

65. Orchestral Manoeuvres in the Dark
Alle drie de keren dat Casper deze prettige formatie live zag was ik ook van de partij. Sterker in 2 van de 3 gevallen stonden we (in ieder geval een groot gedeelte) naast elkaar. Verder is het denk ik wel bekend wat OMD voor mij betekend.

64. INXS
De kans is groot dat INXS in mijn volgende Top 100 wel van de partij is. Ik las ergens dat Suicide Blonde een geweldige single was en dat is het natuurlijk ook. Don't Change overigens nog net iets geweldiger.

63. Joe Jackson
Ome Joe... Ome Phil... tja iedereen zijn eigenaardigheden. Ik kan er vast snel ook wel een paar verzinnen. Maar goed Joe Jackson dus. Hoog in mijn lijst en dat zegt hopelijk genoeg

62. Queen
Het is weer even grote namen tijd. Erg grote naam zelfs die in (vrijwel) iedere lijst staat, dat zal een reden hebben!

61. Spock's Beard
Toffe naam , stomme naam. Het lijntje is dun. Ik heb best veel van deze band in huis en ik heb het in het verleden ook best veel opgezet. Vooral Snow en The Light. Ik heb ze ook wel eens live gezien, net als Transatlantic, en dat was leuk om mee te maken al was het maar om het enorme spelplezier wat Neal Morse uitstraalt. Sympathieke vent als hij niet te veel met de religie gaat dwepen.

INXS niet in jouw top 100?

60. Toto


Favoriet album: Mindfields
Favoriet nummer: Jake to the Bone
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1997-heden
Ook in de lijst van: -

Op 66 kwamen we mijn favoriete band van een dikke twintig jaar geleden tegen. Dream Theater nam die koppositie toen over van een andere veelgeplaagde Amerikaanse band: Toto.

De grote lijnen zijn elders op MusicMeter al wel eens genoteerd: in eerste instantie kende ik allicht ook gewoon de bekendste hits. De blockbusterverzamelaar Past to Present heb ik uit de bibliotheek gehad, maar daar ging het hart nou ook weer niet zo veel sneller van kloppen. Dat deed het wel toen Henk Westbroek op Radio 3 Don't Chain My Heart draaide. Daar wilde ik meer van horen en na een luistersessie in een toen nog erg rokerige Plaatboef te Apeldoorn had ik een tweedehands exemplaar van Kingdom of Desire als eerste Toto-album in huis. De typische, wat kitscherige albumhoezen van Toto IV, The Seventh One en diverse verzamelaars had ik toen wel al vaker gezien en Kingdom of Desire zag er zo anders uit, dat ik me in het begin nog afvroeg of dit wel dezelfde band was. Maar dat was het dus wel.

Binnen enkele jaren volgden de nodige andere Toto-albums; de band was een soort voorganger in mijn AOR-belangstelling, hoewel ze zelf wel wat meer in huis hadden. Dat, en de legendarische instrumentbeheersing van de heren, was op dat moment wel iets wat ik met name uit de popencyclopedie haalde. Zelf hoorde ik toch het liefst hun iets steviger rockers en de meer jazzy/funky nummers konden me redelijk gestolen worden. En de ballads waren en zijn ook niet allemaal even spannend. Van Mindfields heb ik het uitkomen actief meegemaakt. Waarschijnlijk heeft dat aan de nipt-favoriete-albumstatus bijgedragen, al is het sowieso wel een mooie (en lange) staalkaart van waar de band voor stond, met enkele van hun beste voorbeelden van ballads (After You've Gone, Melanie), rockers die het live ook goed doen (Caught in the Balance), uitgesponnen bluesrock (High Price of Hate), funkrock (Cruel), prog (Better World) en een fijne Police-pastiche om het af te maken (het titelnummer).

Toto kwam op een moment dat de cd-kast nog niet zo vol stond. Isolation en Mindfields zullen mijn top-tien meest gedraaide albums allertijden dan ook wel halen, maar ook van Toto IV, The Seventh One, Kingdom of Desire en Tambu ken ik elke noot van buiten. Dat gezegd zijnd, ook Toto gaf mij niet de ruimte om gedurende heel veel nieuwe cd's fan te blijven. Het duurde vier jaar tot Mindfields opgevolgd werd door een coveralbum en het daaropvolgende Falling in Between, waar in sommige kringen flink naar uitgekeken werd ("er komt meer hard-/progrock in de stijl van Better World!") was eigenlijk gewoon niet zo goed. Dan was het nog negen jaar later verschijnende XIV een waardiger afsluiter.

Van Toto komt, zoals dat met een goede oude muziekliefde gaat, nog wel met enige regelmaat een cd uit de kast. Ik heb, relatief laat, ook vast kunnen stellen dat het live een feestje is, of dat nou de band zelf is of een (degelijke) coverband. Eigenlijk zijn de meeste liedjes niet zo enorm spannend en aan tekstexegese waag ik me ook maar niet te veel. De uitvoering geeft de band een streepje voor. En het jeugdsentiment doet de rest.


Uitgelicht nummer: Jake to the Bone

69. The Waterboys
Eerste 5 albums blijf ik uitstekend vinden (met This Is the Sea als hoogtepunt), nadien werden ze wisselvallig.

68. James
Kende ik eerst van het vrolijke Sit Down. Lange tijd links laten liggen maar albums vallen goed mee. Eigenlijk pure Britpop.

67. The Moody Blues
Periode 1967-1972 is geweldig, na hun comeback in 1978 ging het na enkele albums bergafwaarts. Zal wellicht ook in mijn top-100 voorkomen.

66. Dream Theater
Nooit echt beluisterd, moet het mij teveel hebben van technische krachtpatserij. Toch eens opnieuw proberen.

65. Orchestral Manoeuvres in the Dark
Mijn favoriete synthipopband begin jaren '80, eerste 4 albums vind ik prima (Architecture & Morality is hun meesterwerk).

64. INXS
Moest het meer hebben van hun prima hitsingles dan hun albums. Hitcompilatie scoort bij mij hoger dan hun reguliere albums.

63. Joe Jackson
Eén van de grootste en meest veelzijdige artiesten uit de jaren '80, zal ook in mijn lijst voorkomen.

62. Queen
Lange tijd fan geweest van Queen, met name de periode 1973-1977 is briljant en live één van de beste bands oot.

61. Spock's Beard
Moet ik eens iets van beluisteren.

60. Toto
Nooit tot mijn favoriete bands gerekend maar hun eerste 4 albums en hun hitsingles waren wel meer dan behoorlijk.

Toto blijf ik een zwak voor houden, al is het maar omdat het allereerste concert was wat ik ooit bezocht in de Martinihallen met mijn grote neef. Dat het een beetje tegen wil en dank was, omdat het concert van R.E.M. in Utrecht niet doorging, laten we voor hier maar even buiten beschouwing.

59. Manic Street Preachers


Favoriet album: Everything Must Go
Favoriet nummer: Nobody Loved You
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2000-2018
Ook in de lijst van: vigil

If You Tolerate This Your Children Will Be Next. Ja, ik geloof dat sommige klasgenoten van mij dat ook wel een stoere titel vonden. Ik heb het nummer toen verder een beetje gemist (zat te diep in de AOR?), maar toen in mijn studententijd het downloaden van de muziek tot de mogelijkheden ging behoren, was er - ik weet niet meer precies waarom - ook vrij snel ruimte voor een alternatieve rockband als Manic Street Preachers.

Nu waren de Manic Street Preachers alternatief, maar toch ook wel weer gewoon leunend op grote melodieën en grote gebaren, dus zo'n cultuurschok was dat nou ook weer niet. Het album This Is My Truth Tell Me Yours heb ik flink uitgespeld, Know Your Enemy rond uitkomen beluisterd en ook uitgespeld... en dat dat een betrekkelijk zwakke broeder was, was er wellicht verantwoordelijk voor dat het daar ook even stopte - ik constateer nu althans met enige verbazing dat we toch wel een jaar of vier verder waren eer ik ook achteruit ging werken (zelfs Everything Must Go kwam toen pas). Omdat mijn toenmalige vriendin ook into the band was (en de mythe van de verdwenen Richie James Edwards wel spannend vond), kwamen er toen wel wat Manic-intensieve jaren. Zo heb ik ook Lifeblood, Send Away the Tigers en Journal for Plague Lovers rond of kort na uitkomen tot mij genomen. En daarna was het om een of andere reden klaar.

Als ik het nu zo overzie, zijn met name die eerste vijf albums toch wel een fascinerend, want erg divers setje. Generation Terrorists was met wat minder nummers beter af geweest, maar Slash'n'Burn, Stay Beautiful en uiteraard Motorcycle Emptiness maken het album verplichte kost. Gold Against the Soul is mijn favoriet van de vroege albums met minder opvulling en een minstens even dynamische rocksound (Sleepflower! Life Becoming a Landslide!) en The Holy Bible is vooral... anders (kan ik het helpen dat een van mijn blauwe sterretjes bij een juist wel archetypisch nummer als She Is Suffering staat?). Everything Must Go is dan over-all favoriet - op grond van de voor de hand liggende nummers. Een concert in 2016 waarin dit album (ter ere van het twintigjarig bestaan) integraal gespeeld werd, viel me echter wat tegen - daar ging een mogelijke aanleiding om het met de recente albums weer eens op te pakken de mist in. Maar dat kan er ook gewoon aan liggen dat latere albums als Lifeblood en Send Away the Tigers prima Manic Street Preachers-albums volgens het boekje zijn, maar ook niet meer dan dat.


Uitgelicht nummer: Nobody Loved You

Ik vind het leuk om te lezen hoe een jonger iemand de back-catalogue ontdekt van artiesten die al heel lang meelopen. Dat biedt een ander perspectief. Want in de meest recente toevoegingen van je lijst duiken een paar oude favorieten op, die ik vanaf hun eerste album gevolgd heb. Ik ben namelijk oud genoeg om als popliefhebber de eerste platen van Joe Jackson en Toto meegekregen te hebben in het jaar waarin ze uitkwamen. In beide gevallen - Look sharp en Toto s/t - was ik meteen 'om'.

De briljante debuutsingles, resp. Is she really going out with him en Hold the line, gaven de voorzet. Ik kocht ze allebei op single en - zoals ik destijds wel vaker deed als het budget het toeliet - de LP's volgden vaak later in hetzelfde jaar of het jaar daarop. Maar wel nadat ik me, bijvoorbeeld door navolgende singles of LP-tracks die je toen nog wel eens op de radio hoorde (had je in die dagen niet LP-Pop van Henk Mouwe?) ervan overtuigd had dat de rest van het album ook wel OK was. Navolgende platen schafte ik trouw aan, ook als bleek dat Joe Jackson vanaf Night and Day een rigoureuze koerswijziging inzette, en dat later nog veel vaker zou doen.

Beide artiesten ben ik hondstrouw blijven volgen: Joe tot zijn meest recente albums (waarvan er enkele zonder meer uitstekend zijn) en Toto tot aan Toto XIV (de recente hausse aan live-albums laat ik voor wat ze zijn). Het zijn twee namen die bij mij waarschijnlijk allebei in mijn fictieve top 20 zouden komen.

Met de andere namen heb ik minder. Van Spock's Beard heb ik wel enkele albums, en ook nog een rijtje van Neal Morse. Uitstekende prog, daar niet van, maar ik betrap me er toch vaak op dat het me niet lukt om een album helemaal uit te zitten (het is dan ook in veel gevallen best een lange zit qua speelduur).
Manic Street Preachers vind ik nog wel goed genoeg voor een verzamelalbum, omdat ik de nummers die ik op de radio voorbij heb horen komen, meestal wel goed tot erg goed vind. Maar een regulier album van de band heb ik eerlijk gezegd nooit beluisterd. Je kunt nu eenmaal niet alles beluisteren.

Met Queen heb ik natuurlijk soortgelijke ervaringen als met Joe Jackson en Toto. Al heb ik hun debuut niet meegekregen, en ook hun eerste Nederlandse hit Killer Queen ging in eerste instantie aan me voorbij. Ik ben van 1963, en begon me zo rond mijn twaalfde wat intensiever voor popmuziek te interesseren. Net op tijd dus voor Bohemian Rhapsody, dat in november 1975 werd uitgebracht. Het is zo'n nummer dat bij eerste beluistering meteen een onuitwisbare indruk maakte. Omdat ik het nummer inmiddels zo'n 100.000 keer gehoord heb, kan ik het me bijna niet meer voorstellen, maar mijn mond moet zijn opengevallen van verbazing. Het begint als een pianoballade (opmerkelijk genoeg met een acapella intro), later ondersteund door een melancholieke elektrische gitaar. En halverwege stuitert het nummer werkelijk alle kanten op: van een opera-pastiche tot een hardrock-uitspatting en weer terug naar de basis.

Ik was, net als veel van mijn leeftijdsgenoten, meteen verkocht. De single heb ik al snel na verschijnen aangeschaft, en in 1976 kocht ik de bijbehorende LP, een van de eerste pop-albums die ik van mijn eigen geld aanschafte. Nadien volgden er veel singles, en ook A day at the races en Jazz volgden al snel nadat ze waren uitgebracht.
Ook bij Queen geldt dat ik elke nieuwe release vrij snel na het verschijnen kocht. Al begonnen mijn helden zich, naarmate de jaren tachtig vorderden, verontrustend vaak over te geven aan allerlei muzikale uitstapjes die ik niet altijd kon waarderen. Soms ook wel trouwens: ik vond de Chic-disco van Another one bites the dust geweldig. Hoe dan ook, de stem en de podiumpresence van Freddie Mercury haalde me toch altijd wel over de streep.

Terugkijkend vind ik hun albumrepertoire vrij wisselvallig, maar áls ze op dreef zijn, zijn ze geweldig, en soms ongeëvenaard. Het helpt dat ik niet terugschrik voor een flinke portie bombast op zijn tijd. Ik vermoed dat Queen mijn fictieve top-10 wel zou halen, of daar misschien net buiten vallen.