Erg leuk dat Anglagard langskomt.
Inderdaad een van de weinige symfobands met een echt origineel geluid.

50. Discipline.
(Eyestrings)


Favoriet album: Push & Profit
(Consumption)
Favoriet nummer: Canto IV (Limbo)
(Code of Tripe)
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2017-2020
Ook in de lijst van: -

Bij een dubbelalbum heb je soms dat het laatste nummer van de eerste cd en het eerste nummer van de tweede cd een beetje als elkaars spiegelbeeld opereren. Iets vergelijkbaars ervaar ik nu met de onderste en de bovenste helft van mijn eigen Artiesten Top 100.

Discipline. (met punt) voelt een beetje als het Amerikaanse antwoord op Änglagård en andere Europese progvernieuwers uit de jaren '90. De muziek is vergelijkbaar donker en kent een vergelijkbaar rijtje invloeden, aangevuld met een beetje Pink Floyd en vooral veel Van Der Graaf Generator. Volgens de overlevering maakte zanger en voornaamste componist Matthew Parmenter overigens pas na de debuutplaat kennis met Van Der Graaf Generator, maar dat lijkt wat moeilijk te geloven. Het tweede album, Unfolded Like Staircase, een symfotrip volgens het boekje, wordt doorgaans als het meesterwerk van de band beschouwd; ik heb zelf een lichte voorkeur voor het meer caleidoscopische debuut. Ook Discipline. scheide er na twee albums mee uit, om na (in dit geval) veertien jaar terug te komen met een zeker niet onverdienstelijke derdeling (To Shatter All Accord), met weer een wat gezondere mix tussen korte en lange nummers.

De personele connectie met bassist Matthew Kennedy staat me toe ook nog even bij het bandje van Parmenters neef Ryan, Eyestrings stil te staan. Ook twee albums, waarvan de eerste wat luchtiger is en de tweede een heftige, volstrekt obscure progparel, waar naast hoogtepuntje Code of Tripe het mooi kleine Stagnant en het volwaardige prog-epic Lifelines op staan. Voor wie nog niet verzadigd is, heeft zowel oom als neef Parmenter ook nog wat soloalbums in de aanbieding...


Uitgelicht nummer: Canto IV (Limbo)

49. Asia
(GTR)


Favoriet album: Aura
(GTR)
Favoriet nummer: Only Time Will Tell
(The Hunter)
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1998-heden
Ook in de lijst van: Mssr Renard

Asia… dat was in de jaren '90 zo'n naam die nog wel eens over het scherm flitste als je naar van die lange reclames voor uit veel schijfjes bestaande cd-verzamelboxen keek. En zo wist ik dus dat er een bandje Asia bestond (bestaan had?), dat die een hit(je?) Heat of the Moment hadden gehad, hoorde ik dat nummer ook eens op Arrow, ging ik er eens achter aan en kwam ik met de schappelijk geprijsde verzamelaar Then & Now thuis.

De rest is geschiedenis. Weinig cd's zal ik in het begin zo veel gedraaid hebben als deze Then & Now, want dat was me anno 1998 toch de openbaring wel: de heldere gitaar- en synthklanken gingen erin als gods woord in een ouderling en John Wettons zang was ook weer eens wat anders dan de gangbare AOR-hoogzingers. Van de bands waar de leden van deze supergroep uitkwamen had ik op dat moment nog geen idee.

Asia wakkerde, net als Toto eerder, de proginteresse aan. Dat het een vrij tolerante definitie vraagt om de muziek van Asia zelf prog te noemen, daar kom je dan later achter. Het mag de pret niet drukken; Asia's eerste drie albums zijn bombastische AOR gemaakt door rasmuzikanten en dat gaat er inmiddels al een kwarteeuw op zijn tijd goed in. In 1992 kwam de band terug, kwamen de bezettingswisselingen goed op stoom (ook wat dat betreft lijkt het net een echte progband), waarbij toetsenwizard en oud-Buggle Geoff Downes de enige constante factor bleef. John Payne is wat mij betreft toch wel de mindere zanger, maar de platen met hem aan het roer hadden hun eigen charme en waren hier en daar zelfs wat avontuurlijker te noemen. Het vierde album uit het Payne-tijdperk (Aura) geldt hier als favoriet. Hoewel ik opvolger Silent Nation ook een stuk minder sprankelend vond, vond ik de coup waarmee daarna de "original Asia" in ere hersteld werd (terwijl een zesde Asia-album met Payne in de maak was) ook niet chic.

De gereüneerde Asia maakte nog vier albums, die ik door de bank genomen niet zo spannend meer vind. Zijn ze minder of was ik er zelf wat overheen gegroeid? Ik vermoed het laatste. Het gaf wel de gelegenheid om, kort na het uitkomen van Phoenix, de band nog eens live te zien. Het was best een genietbaar concert, al is het beeld van een band die al (toen) ruim 25 jaar meegaat, maar waarvan ruim de helft van het concert uit het debuutalbum bestond wel wat sneu. Ik keek net even op setlist.fm en constateerde dat ditzelfde concert ook dit jaar nog ettelijke keren in de VS gegeven is - met allicht een nieuwe zanger, maar nog inclusief de Video Killed the Radio Star 'cover'.

John Wetton, Steve Howe, Carl Palmer en Geoff Downes hielden het in eerste instantie geen drie, maar slechts twee albums samen uit. Toen ging eerst Wetton tijdelijk op een zijspoor, maar voor het derde album trok Steve Howe definitief aan het kortste eind. Hij vormde samen met Steve Hackett en onder meer zanger Max Bacon een zeer beruchte supergroep-eendagsvlieg (GTR) met nog meer AOR-door-progmuzikanten en een zeer ondermaatse productie. Enfin, ook dat wist ik niet toen hun nummer When the Heart Rules the Mind het tot mijn computer schopte. Uiteindelijk kan ik ook van dit album op zijn tijd genieten. In een thematische cd-rangschikking kan hij naadloos naast de Asia-collectie, niet alleen vanwege Howe, maar ook omdat Geoff Downes het album produceerde en het beste nummer aanleverde (dat hij later onder de naam Asia voor een B-kantjesverzamelaar weer om zeep zou helpen, dat dan weer wel).


Uitgelicht nummer: Only Time Will Tell

48. Sparks


Favoriet album: Gratuitous Sax & Senseless Violins
Favoriet nummer: When Do I Get to Sing "My Way"
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1996-heden
Ook in de lijst van: vigil

Even terug naar 1994? Fijn nummer op de radio en de presentator van dienst (het zou de huidige burgemeester van Vijfheerenlanden maar kunnen zijn) kondigt hem af met "Het is een soort kruising tussen Pet Shop Boys en Frank Sinatra". Met dat laatste doelde hij vermoedelijk enkel op de titel van het nummer - de gemiddelde diskjockey was toen ook al goed geïnformeerd.

Als When Do I Get to Sing "My Way" niet het beste nummer is dat Pet Shop Boys nooit gemaakt hebben, komt het toch zeker in de buurt. De rest van het album ging er wat wisselend in en dat bleek bij Sparks wel vaker zo te zijn: gangbare toegankelijke klanken uit de (glam)rock, disco en dance worden gepaard aan absurdistische muziek waarin de woorden als instrumenten gebruikt worden en waarin een grap af en toe op zijn Jiskefets ad nauseam herhaald wordt.

Van de 25 albums die de discografie van de heren kennelijk inmiddels telt, heb ik een minderheid in bezit. Daaronder het hitalbum van weleer (Kimono My House, die met This Town Ain't Big Enough for the Both of Us), het Moroder-album (No 1. in Heaven), het mild-beoordeelde-want-als-eerste-in-de-kast Interior Design, een paar wat recentere (onder meer Hello Young Lovers, met het geweldige (Baby Baby) Can I Invade Your Country? en het we-gaan-nu-eenmaal-zo-op-concert Hippopotamus... en zo nog het een en ander. Inmiddels heb ik er alweer twee gemist. Misschien is het gewoon precies goed zo.


Uitgelicht nummer: When Do I Get to Sing "My Way"

Moest wel grinniken om deze omschrijving, al waren de singles zeker de moeite waard (het album heb ik nooit integraal beluisterd).

Dit was de tour waarbij ik ze ook gezien heb en dat was erg leuk. Uiteraard kwam When Do I Get to Sing "My Way" ook langs, wat een fantastisch nummer is dat. Kan me niet meer herinneren hoe ik het heb leren kennen, maar dat zou ook zo maar eens via die magische burgemeester geweest kunnen zijn...

Anglagard ken ik natuurlijk wel , ik heb tijden lang een abonnement op IO pages gehad en dan met namen Hybris.
Overigens zouden ze daar op de redactie denk ik gruwen als iemand Gabriel , Spock's Beard en Änglagård onder Asia plaatst en ik kan ze geen ongelijk geven

Terecht, dat zou ook verboden moeten worden. Er was echter indertijd niemand om mij voor een deep-dive in Asia te behoeden en als ik nu zelf in de teletijdmachine stap en mijn 26 jaar jongere ik vermanend toespreek (hoogtijdagen van de cd(-winkel), maar alsnog betwijfel ik in hoeveel Apeldoornse cd-winkels een cd van Änglagård klaar voor beluistering zou liggen), dat ik mezelf glazig aan zou kijken.

Huishoudelijke mededeling: ik ga even een dikke week op vakantie. Er ligt minder klaar dan ik hoopte, dus er komen de komende dagen nog sporadisch een paar noteringen langs. Vanaf woensdag de 29e hoop ik het tempo weer wat op te voeren. (Mañana mañana)

47. Beardfish

Favoriet album: Sleeping in Traffic: Part Two
Favoriet nummer: Note
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2009-2016
Ook in de lijst van: -

En nog maar een moderne progband. Beardfish komt, net als Änglagård, uit Zweden, maar ze zitten aan de wat zonniger kant van de prog (al zijn het ook weer geen blije eieren á la Moon Safari of The Flower Kings). Ook zij kennen hun klassieken (naast de eeuwige Genesis, Yes, Gentle Giant en King Crimson mag ook met name Frank Zappa genoemd worden) en ook zij brouwen er een eigen geluid van.

Met een deels Zweedstalig debuut, gevolgd door een wel erg ambitieuze dubbelaar moest de groep eerst nog een beetje op stoom komen. De met humor doordrenkte vernuftige composities (inclusief het 35 minuten klokkende Sleeping in Traffic) komen op hun vierde album tot een hoogtepunt. Voor de volgende drie albums was ik Progwerelds Beardfish-recensent en daar viel het nodige over te melden, van "loopt de formule hier wat vast?" (Destined Solitaire) via "ah, een goed gelukte sell-out" (Mammoth) naar "en dit is hun metalplaat" (The Void).

Beardfish stopte er een tijdje mee. Het leverde ook wat solowerk van voorman Rikard Sjoblöm (al dan niet onder de naam Gungfly) op, waar ik de klik nooit erg mee gekregen heb. Inmiddels zit er een comebackalbum in de pijplijn. En misschien ook een concertje. We wachten in spanning af...
Uitgelicht nummer: Note

46. Fates Warning


Favoriet album: Disconnected
Favoriet nummer: A Pleasant Shade of Gray Part XII
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2007-2014
Ook in de lijst van: -

Dream Theater populariseerde de progmetal, maar ze stonden op de schouders van wat oudere bands en een daarvan is het eveneens Amerikaanse Fates Warning. De band, met gitarist Jim Matheos als enige constante, maakte in de jaren '80 een aantal solide metalplaten met af en toe een epische proguitschieter (Damnation, Epitaph).

De hoge notering in deze Top 100 leunt echter vooral op twee latere albums: A Pleasant Shade of Gray en Disconnected - niet geheel toevallig twee albums met de uit Dream Theater gestapte Kevin Moore op de toetsen. Vooral laatstgenoemd album is, met zijn industrial-invloeden, een waar genot.

Bij mijn nevenactiviteit als progrecensent schreven we allicht niet alleen cd-recensies maar ook concertrecensies. Dat laatste was niet per se mijn hobby, maar van de twee keer dat ik Fates Warning live gezien heb, was daarvan toch wel 100% via de Progwereld-gastenlijst, waarna ik kon noteren dat de heren live niet teleurstelden, dat ze een gezonde mix van oud en nieuw speelden en dergelijke. Het eerste van die twee concerten werd zelfs een duorecensie met een van de trouwe meelezers alhier - op zijn initiatief nota bene. Omdat zijn muzieksmaak wat sneller opgeschoven is dan de mijne, verwacht ik niet zo snel een Fates Warning-concertreünie. Al gebiedt de eerlijkheid ook wel te erkennen dat ik ook zelf het oude werk nog best regelmatig opzet, maar qua (sporadisch) nieuw werk de band ook wel uit het oog verloren ben.


Uitgelicht nummer: A Pleasant Shade of Gray Part XII

Uit de omschrijving kon ik wel opmaken dat het om mij ging maar zowel van het concert als van het schrijven van de recensie kan ik me niets meer heugen

Ik zal jou het zware werk wel weer hebben laten doen dan

We zijn stilaan op volstrekt onbekend terrein terecht gekomen. Als dat maar goed afloopt.

FW vind ik best aardig, Beardfish vind ik al een stuk spannender.
De soloalbums van Sjoblöm zijn minstens zo interessant.

Inderdaad, Discipline, Beardfish en Fates Warning ken ik niet. Sparks wel en daar weet ik wel een aantal albums te waarderen (deze band bestaat nog steeds). Asia vind ik minder goed.

Ja, dat kon moeilijk missen. Ik heb nog even gekeken (er is ook wel eens een recensie in het digitale luchtledige verdwenen), maar deze staat er nog op. Pas een dikke vijftien jaar geleden en we hebben er een tamelijk vloeiend geheel van gebreid, maar ik kan nog wel reconstrueren wie wat bijgedragen heeft.

45. Het Goede Doel


Favoriet album: België
Favoriet nummer: Alles Geprobeerd
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2014-heden
Ook in de lijst van: vigil

We hadden al even geen nederpop meer gehad, dus dat werd wel weer eens tijd. Nu is wellicht de vraag waarom Het Goede Doel tien plekken boven De Dijk staat. Nu kunnen we liedjes en albums tegenover elkaar zetten (en dat zou misschien ook de beste vergelijking opleveren), maar er is nog één andere aantrekkelijke verklaring: Het Goede Doel slaagde er wel in op tijd te stoppen - al moeten we dan wel even een minder aansprekende reünie over het hoofd zien.

Melodieus / instrumentaal is Het Goede Doel helemaal mijn straatje. Tekstueel is het in meerderheid ook sterk, al borrelen af en toe Henk Westbroeks bedenkelijke ideeën (waar hij later nog een tijdje lokale politiek op zou bedrijven) hier en daar al wat naar de oppervlakte. De kruiwagen voor René Froger is de heren ook vergeven.

De vier 'klassieke' albums zijn van redelijk constant niveau, met als nuance dat ze jongehondenplaat België als geheel nooit meer overtroffen hebben. Voorts wil ik niet zo'n progger zijn die dat label te pas en te onpas op muziek plakt, maar zo'n lange(re) afsluiter, met een uitgebreid instrumentaal outro... dat deden ze toch elke keer wel goed.


Uitgelicht nummer: Hou van Mij

Leuk om deze band zo hoog te zien staan. Ook van mij een jeugdliefde (2x live gezien in hun hoogtijdagen) waarvan inderdaad alle vier de platen nu nog steeds overeind blijven, met de eerste bovenaan maar de derde Mooi en onverslijtbaar daar vlak achter. Geweldige gitarist ook.

44. Nena


Favoriet album: Nena
Favoriet nummer: Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2006-2013
Ook in de lijst van: -

In een Berlijnse karaokebar leek het me wel leuk om Nena's Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann te zingen. Ten eerste omdat best veel Duitsers een hekel aan Nena hebben en ten tweede omdat het natuurlijk een ontzettend vet nummer is. En dat 3-4 minuten lange, aanzwellende intro, dat hadden ze er in de karaokebar vast wel afgeknipt toch? Enfin, dat laatste bleek een verkeerde aanname. Respect voor het gezelschap dat ze dit helemaal uitgezeten hebben. De cirkel was hiermee wel rond, want mijn eerste kennismaking met dit nummer was op een feest eveneens in Duitsland, een dikke twintig jaar geleden (de remake met Kim Wilde moest nog gemaakt worden).

Ik heb sowieso een enorm zwak voor de band van Gabriele Susanne Kerner. Dat begint met de uitstraling van de frontvrouw die schippert tussen naïef-idealistisch en ondeugend en de Duitse taal maakt het (in dit geval) af. Dat gezegd zijnd, is eigenlijk alleen het titelloze debuut van voor tot achter een klassieker, waarop, naast de beide hits, albumtracks als Tanz auf dem Vulkan, Leuchtturm en Satellitenstadt eruit springen. Feuer und Flamme is (in de ranking) een goede tweede, maar productioneel is het wel erg 1985 en naar het einde toe (tot die magistrale afsluiter dan) komt daar de klad er ook wat in.

Ik had het hiervoor al over Henk Westbroeks twijfelachtige denkbeelden; mevrouw (inmiddels oma) Kerner bevond zich tijdens corona aan de wappiekant van het spectrum, zoals een Nenahatende Duitse vriendin mij graag onder de neus wreef. We bedekken het maar met de mantel der liefde. Du Kennst die Liebe Nicht oder so was...


Uitgelicht nummer: Haus der Drei Sonnen

Och Nena, die had ik hier niet zo gauw verwacht. Maar zeker leuk dat ze voorbij komt. Ik ken maar een handvol nummers, waarvan Nur Geträumt mijn favoriet is. Toen ik net als dj draaide in de studentendisco werd dat eens aangevraagd door wat 'veteranen' en die gingen compleet uit hun dak. Ik zie dat het nummer toen een jaar of 17 oud was. Ben nu wel benieuwd naar meer, ook omdat ik net een boek over die Neue Deutsche Welle aan het lezen ben. Als ik binnenkort het debuut op zoek zal ik eens op jouw favorieten letten.

Deze samenwerking van Westbam en Nena vind ik trouwens ook erg goed:
Westbam & Nena - Oldschool Baby (Piano Mix) - youtube.com

Goede doel , voor mij toch vooral leuk om een paar prima singels.
Ook van Nena ken ik vooral de singels en op zich is dat toch altijd weer lekker als die op de radio voorbij komen.
Deze beide zouden bij mij nooit top 50 worden
Nu zou het mij niet verbazen als in deze lijst ergens tussen nummer 75 en 45 de posities best nog behoorlijk inwisselbaar zouden zijn ( bv nummer 60 had ook zomaar op nummer 50 kunnen staan).

Absoluut. Als ik nu terugkijk, zitten we hier wel echt in hogere regionen dan zo rond de 80-90, maar een 'foutmarge' van zo'n 10-20 plekken zit er hier nog gewoon in. Zelfs straks in de top-10 is de precieze ranking van pakweg de nummers 6, 7 en 8 in ultimo geen exacte wetenschap, stemmingsafhankelijk und so weiter. Zoals ik in het begin al schreef:Dus er is wat bijgevoegd en geschrapt maar van wat er dan verder al in stond, ben ik niet meer aan de volgorde gekomen - dan blijf je aan de gang.

43. Paatos


Favoriet album: Timeloss
Favoriet nummer: Téa
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2008-2017
Ook in de lijst van: -

Weer even iets moderners. En andermaal met vrouwelijke leadzang (van de fantastische Petronella Nettermalm). Men neme de trip-hop, zoals uitgevonden in de jaren '90, en menge dat met min of meer traditionele prog en men verkrijge een nieuwe niche, die wel trip prog genoemd wordt. In dit geval gaat het om Zweedse prog. Het heeft niet de complexiteit van de hier eerder gepresenteerde Änglagård, maar, met name op debuut Timeloss, wel dezelfde zwaarmoedigheid met de nodige Mellotronklanken.

Dankzij Timeloss is Paatos hier ook de derde band op rij waarvan het debuut meteen de beste plaat was. Het is een kaleidoscopische plaat waarop stemmige nummers weliswaar de boventoom vormen, maar ze worden geflankeerd door de scheurende rocker Sensor en de bizarre trip Quits. Het centrale nummer, Téa, draagt deze toplijstnotering zowat in zijn eentje. Opvolger Kallocain is wat gestroomlijnder - hiermee kun je ook bij je familie aankomen.

Het artistieke succes duurde niet lang. De ambitie om op derdeling Silence of Another Kind een wat harder en minder geproduceerd geluid neer te zetten, verzandt in halfbakkenheid. Breathing was na vijf jaar een redelijke revanche, maar het momentum was toen een beetje weg. Aangezien er daarna nog slechts één album volgde, dat voor de helft uit remakes bestond, leek de band daar hetzelfde over te denken. Maar die eerste twee pakken ze ons niet meer af.


Uitgelicht nummer: Happiness

Tja, altijd gedacht dat ik wel een progliefhebber was, maar zodra de echte liefhebbers de diepte in gaan, blijkt toch dat er heel veel muziek in dat genre bestaat waar ik absoluut geen weet van heb. Anglagard, Paatos... ik heb er werkelijk nog nooit van gehoord.

Asia ken ik natuurlijk wel, voorzover je dat nog prog mag noemen. Maar ik kan het wel waarderen. Al heb ik me jarenlang beperkt tot de eerste drie albums met wat ik maar noem de sterbezetting. Pas veel later een beetje in het relatief recentere werk gedoken, waarin Asia toch vooral het vehikel is geworden van Geoff Downes, met John Payne op zang. Daar zitten toch ook wel enkele fraaie albums tussen, met name Aura vond ik wel het aanschaffen waard.

Met Het Goede Doel maak je me altijd blij. Hun vier core-studio-albums zijn zeer de moeite waard, waarbij Mooi en Onverslijtbaar het bij mij nipt op punten wint van België. Pluspunten die de band onderscheiden van veel andere Nederpop uit de jaren tachtig zijn de immer cynische en spitsvondige teksten, maar ook de fraaie gitaarsound en de verzorgde productie. Henk Temming was echt wel een wizard in de studio. Ik moet zeggen dat ik hun latere werk niet ken, en ik kan dus ook niet beoordelen of ik daar veel aan mis.

Nena... tja. Dat is mij mij een twijfelgevalletje. Sympathiek bandje en ook een goede zangeres, maar op een paar hits na vond ik de albums als geheel toch te weinig overtuigend (al heb ik wel zo'n 5-in-1-cdpakketje). Mijn top-100 zouden ze niet halen.

Paatos ken ik ook van de IO pages die waren destijds daar wel van onder de indruk ( vette krent ) ik vond het toen niet goed genoeg om mijn duur verdiende geld aan te besteden.
Kan hier wel in de herkansing dmv Spotify.

Gewoon 'even' Paatos - Téa, Anglagard - Höstsejd en Discipline. - Canto IV op Spotify opzoeken en je bent weer helemaal bij...

We hebben het bij deze bands inderdaad over acts die binnen het genre hoog worden/werden aangeslagen. Aangezien eigenlijk al decennia vrijwel geen enkele progact nog buiten die genregrens veel aandacht krijgt, is dat ook wel zo'n beetje het hoogst haalbare.

42. Tears for Fears


Favoriet album: The Hurting
Favoriet nummer: Badman's Song
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1997-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler, Mssr Renard

Tears for Fears gaat hier ook al erg lang mee. Ik noteerde de naam voor het eerst toen ik op MTV de videoclip van Sowing the Seeds of Love zag, maar later kwam ik erachter dat het allereerste nummer dat ik ooit uit de Top 40 op een bandje zette en waarvan ik toen artiest en titel gemist had Break It Down Again was.

De discografie van Tears for Fears is vrij bescheiden. Om dan toch 27 jaar "hoogtijdagen" te scoren helpt het als favoriete album/periode wat variëren door de tijd. In mijn tienerjaren had ik nog wel eens genoeg aan een verzamelaar en Tears Roll Down leek de jaren '80 goed samen te vatten. De eerstvolgende twee albums waren dan ook Roland Orzabals de facto soloplaten Elemental en Raoul and the Kings of Spain. Er gingen flink wat jaren overheen eer ik kennismaakte met de volledige jaren '80 albums, die elk zo hun albumtracks bevatten die op Tears Roll Down toch wel node gemist werden. Daarnaast laten die eerste drie albums tezamen een diversiteit horen die veel andere bands in hun hele carrière niet voor elkaar krijgen (en dat kwam via de achronologische verzamelaar toch ook wat minder over het voetlicht). The Seeds of Love is lang favoriet geweest; The Hurting heeft het uiteindelijk (en vermoedelijk definitief) overgenomen.

De reüniealbums krijgen de handen hier niet zo op elkaar. Een concert (gezeten in de Ziggo Dome op een afstand waar ik een verrekijker nodig (maar niet bij me) had) kwam wat moeizaam op gang, maar bevredigde uiteindelijk door, naast alle verwachte hits, ook favoriet Badman's Song te bevatten en dankzij een vlammende uitvoering Change een herwaardering te geven.

Noch Graduate (voorganger van Tears for Fears), noch het (échte) solowerk van Roland Orzabal, laat staan dat van Curt Smith nodigde uit tot een eervolle toevoeging tussen haakjes.


Uitgelicht nummer: Badman's Song

meisjesmuziek

Je had ook beter naar het optreden in AFAS kunnen gaan, dat is wat kleiner

Volgens de popencyclopedie van Oor in de categorie "Hitparadepop". Tja, eens moet de eerste deuk in een reputatie komen.

Check, dubbelcheck... ah, het was de Afas. Maar belachelijk ver weg was het.

Ach dat is Coldplay ook overkomen en ik weet niet hoe nu de status van U2 bij de "serieuze muziekpers / liefhebbers" is .

Maar deze was dus te makkelijk zij hebben echt mooie muziek gemaakt.