Wat een lekker nummer zeg, ik ken hem vooral van naam, zijn muziek eigenlijk niet. Vandaag maar eens Rufus Wainwright op de fiets...

14. https://www.musicmeter.nl/artist/14905]Tori Amos

[url=https://postimages.org/[/url]

Toen Little Earthquakes begin 1992 uitkwam was ik gelijk om. Niet zo vreemd als Kate Bush liefhebber.

Die link werd natuurlijk doorlopend gemaakt en dat was begrijpelijk. Inmiddels vind ik Tori echt wel op zichzelf staand, een muzikaal universum op zichzelf. De melodieën, de zang, de piano. Heerlijk.

Helaas, naarmate de tijd verstreek, werden de albums langer en langer en dat deed vaak wat afbreuk aan de magie. Less is more Tori!

Live is Tori innemend. Ik heb haar nu 5 keer gezien en of dat nu solo was, met band of orkest: ze weet je haar universum in te trekken met veel humor. Haar fans zijn devoot en dat is grappig om mee te maken.

13. https://www.musicmeter.nl/artist/3593]Depeche Mode

[url=https://postimages.org/[/url]

Hoe het met Depeche Mode is gegaan heb ik al in andere topics vermeld. Toch zal ik het nog maar een keer doen.

Ik was ongeveer een jaar of 12 en mijn iets oudere nicht had een poster van Depeche Mode in haar kamer hangen. Dat intrigeerde me en ik ging een beetje op onderzoek uit. In die tijd ging dat natuurlijk niet zo makkelijk als tegenwoordig.

In 1983 kocht ik Construction Time Again, mede door dat onderzoek. Het was ook één van mijn eerste lp's en ik heb het nog steeds in de kast staan.
Aanvankelijk vond ik dat nog een lastig album, maar Everything Counts was raak en dat is sindsdien ook mijn favoriete Depeche Mode nummer gebleven.

En het jaar daarna kwamen de grote hits, en als top 40 luisteraar kon ik daar niet omheen en ik vond ze echt helemaal geweldig. De liefde voor deze band was blijvend.

Tot op de dag van vandaag beschouw ik Depeche Mode als één van mijn grootste lievelingsbands en ik mag ze live ook nog steeds heel graag meemaken. Zelfs op hogere leeftijd weten de mannen (inmiddels nog maar een duo) een geweldige show neer te zetten.

Ik hoop wel dat we één artiest nog twee keer gaan tegenkomen,

Kan je vergeten. Ik heb solo en band telkens bij elkaar gevoegd

Jammer, had wel gehoopt op één uitzondering

Ah, Tori, scoort ook hoog in mijn lijst. Laatst weer Little Earthquakes opgezet, wat een geniale plaat.

Kate Bush zou zo'n lijst nooit halen. Hoewel ik de vergelijking niet vreemd vind, is haar stem voor mij een verschrikking. Niet op elk nummer, maar wel op de grote klassiekers als Wuthering Heights en Them Heavy People.

Maak je borst maar nat dan (en dat op internationale vrouwendag)

12. https://www.musicmeter.nl/artist/8492]Madonna

[url=https://postimages.org/[/url]

Misschien is Madonna wel de meest gevierde vrouwelijke artiest: aanbeden door haar fans, maar ook verguisd (op haar gedrag, leeftijd, noem het maar op).
Ze trekt zich er geen reet van aan en dat boeit me wel. Die dikke middelvinger kan je krijgen van haar en ondertussen doet ze waar ze zin in heeft.

Wat dat aangaat was 1984 een bijzonder jaar. Het jaar van de megasterren. Bowie had het jaar daarvoor Let's Dance uitgebracht, U2 brak in 1984 door tot megastatus met The Unforgettable Fire, Prince deed hetzelfde met Purple Rain en ook Bruce Springsteen deed een duit in het zakje met Born in the USA. Michael Jackson teerde al twee jaar op zijn megasucces met Thriller en Madonna bracht Like a Virgin uit.

Het huppeltutje werd groot. En ze intrigeerde mij enorm. Like a Virgin kreeg ik cadeau van de goedheiligman en ik heb de lp grijs gedraaid toen.

In de jaren '90 raakte ze uit beeld bij mij. Ik was met heel andere muziek bezig. Maar in 1998 kwam de omslag met Ray of Light. Op dat moment had ik me volop in de gayscene gestort en als Madonna ergens populair is.... ik kon er niet meer omheen, maar laat ik Frozen nu net een geweldig nummer vinden. Ineens keek ik reikhalzend uit naar een nieuw Madonna album. Wie had dat kunnen bedenken?!

Sinds dat album ben ik haar niet meer uit het oog en oor verloren. Het blijft knap hoe Madonna telkens weer de juiste mensen weet aan te trekken en zichzelf doorlopend te vernieuwen. Helaas is dat op de laatste albums steeds weer een beetje minder geworden en viel ze meer en meer op door haar gedrag en obsessie voor de eeuwige jeugd. Maar je kunt zeggen wat je wil: ze heeft aardig wat grootheden uit de jaren '80 inmiddels overleefd en ondanks dat ik er niet bij was schijnt ze een geweldige tour af te leveren op dit moment.

Misschien niet een artiest om hier op deze site verantwoord mee te pronken, al helemaal niet zo vlak voor de top 10. Maar dan neem ik gewoon de attitude van Madonna aan: boeiend!!!

11. https://www.musicmeter.nl/artist/309145]Nakhane

[url=https://postimages.org/[/url]

Van Madonna naar Nakhane is niet eens een heel grote stap.

Met Nakhane heb ik af en toe contact en er was een tijd dat dat zelfs best regelmatig was. Ineens doken er foto's op van de nieuwe ontdekking van Madonna: Nakhane. Foto's die genomen waren tijdens een etentje.
Ik kon mijn ogen niet geloven en vroeg hem of dat echt waar was. Ja dus. Toen dacht ik: dit gaat je grote doorbrak worden vriend, maar vervolgens hoorden we niks meer over ook maar enige samenwerking tussen deze twee. Misschien het snoepje van de avond voor Madonna? Vriendschappelijk uiteraard, want Nakhane is niet van de dames.

In 2014 kreeg ik op deze site de tip van user joramhoogink (hij is niet meer aanwezig op deze site helaas) dat Nakhane Touré echt iets voor mij zou moeten zijn. Ik krijg vaker tips en deze was recht in de roos.

Wat een geweldig album is Brave Confusion toch. Al heel snel na die ontdekking kon ik kaartjes kopen voor het concert van Nakhane in de kleine zaal van Paradiso waar ook muziekobsessie naartoe ging. Maar er was wat met de tijdsaankondiging die op verschillende sites anders was. Dus ik trok de stoute schoenen aan en vroeg hem via Facebook welke nu kloppend was. We hadden een kort gesprekje en hij bedankte me voor de alertheid.

Na afloop van het concert konden we cd's laten signeren en Nakhane herkende me gelijk en begon een heel gesprek. Een gesprek dat we daarna regelmatig online zijn blijven voortzetten.
Zo was hij nerveus over de ontvangst van zijn rol in de film The Wound (Inxeba) en kreeg ik een bericht hoe ik het vond. We spraken vaak over onze favoriete artiesten en zijn nieuw te verschijnen album You Will Not Die.

In 2018 kwam dat album uiteindelijk uit, gevolgd door een tour waar ik hem meerdere malen live heb gezien en na de concerten gesproken. De Paradijskerk in Rotterdam, Bitterzoet in Amsterdam, Bird in Rotterdam en ook Botanique in Brussel.
Daar wilde hij na zijn concert afspreken om eindelijk dat wijntje te gaan drinken. Toen het optreden klaar was liepen we elkaar in de zaal tegen het lijf en we spraken af in de hotellobby van het hotel waar we allebei verbleven.

Helaas was de bar dicht, dus plunderden we een fles wijn uit de automaat die er stond. Het was een ontspannen ontmoeting waar we over van alles en nog wat spraken. Heel bijzonder om een artiest op deze manier te volgen. Inmiddels heeft hij nummers opgenomen met Perfume Genius en Anohni en heeft Nile Rogers op zijn laatste album meegewerkt.

Ondanks het feit dat hij bijvoorbeeld ook op Lowlands heeft gestaan en gewerkt heeft met die bekende namen is hij nooit echt doorgebroken helaas.

Madonna lekker hoog! Me likey.

En gisteren op internationale vrouwendag voor het eerst samen op het podium: Madonna en Kylie. Volgens mij de natte droom van heel veel fans

Dat dan weer niet

10. https://www.musicmeter.nl/artist/194019]Revere

[url=https://postimages.org/[/url]

Nou daar is ie dan: REVERE.

Hoe vaak dit succesverhaal al niet omschreven is. Nog even punt voor punt voor de onwetenden dan:

-september 2010: ik ontdek het debuutalbum Hey! Selim en dat vond ik helemaal te gek. Als altijd begint dan het enthousiasmeren en dat sloeg weer een keer goed aan. Via Last.fm contact met Ryan, die niet in de band zat, maar wel heel veel voor ze deed (geluid, clips enzovoort), die bracht me in contact met zanger Stephen.
Het bleek dat ze in Londen helemaal uit hun dak gingen van de aandacht hier in Nederland.

-ergens eind 2010: ene Bas (user B-records) vond de band ook geweldig door mijn berichten en hij wilde graag iets gaan doen in de muziekindustrie. Of hij mijn review mocht gebruiken voor zijn eigen website. Uiteraard mocht dat.

-2013: Bas was inmiddels gaan werken bij V2 Records. Een droom die uitkwam voor hem. En hij had het voor elkaar gekregen dat het label REVERE een contract aanbood. Ik moest dat geheim houden, want ik had sinds het debuut regelmatig contact met Stephen. We raakten echt online bevriend met elkaar.
Je begrijpt dat de band niet wist wat hun overkwam toen het bekend werd. Het tweede album My Mirror / Your Target was een feit op het V2 label en ik kreeg een bedankje bij de special thanks.
Als gevolg hiervan kon de band naar Nederland en België komen voor diverse optredens en hoe vaak mijn naam (en die van Bas) wel niet genoemd werd op het podium elke keer.....

Voor mij ook een droom die uitkwam, want er volgden vele avonturen in de vorm van concerten, huiskameroptredens, logeerpartijen bij mij thuis (ook een keer met Charlie Barnes die nu in de band Bastille speelt waar ik ook backstage zou mogen als ik dat wil, maar wat ik nooit gedaan heb), bezoeken in Londen, ook bij Stephen thuis. Handtekening zetten in het cd-boekje bij een user van deze site (maar ik zit niet in deze band hè; nee, maar ik wil dat gewoon), 'manager for one day' tijdens Recordstore Day (met de band van hot naar her in het land en zorgen dat alles goed verliep).

Maar nog mooier: ik heb veel mensen leren kennen die jaren, en de Rotterdamse muziekscene omarmde de band heel innig waardoor Rotterdam een tweede thuis werd voor REVERE.

De band is echt een MusicMeter succesverhaal en de site werd dan ook veelvuldig genoemd overal in de media.

Helaas viel het doek eind 2016. Het grote succes kwam er niet, ondanks de zalen waar de band heeft opgetreden en een tv optreden bij Jan Douwe Kroeske. Ik denk ook wel dat Stephen daar zelf een hand in heeft gehad. Maar het is wat het is, en zo'n beetje alle bandleden zitten inmiddels in de kinderen.

Of er ooit een reünie komt? Ik mag het hopen.

Mijn favoriete nummer is Maybe in Time, dus is het logisch die nu te plaatsen, maar ik kies voor de clip waar ik zelf ook in zit

9. https://www.musicmeter.nl/artist/12211]Sigur Rós / Jónsi

[url=https://postimages.org/[/url]


Op deze band zal vast niet gehoopt zijn op dat vlak, maar het verhaal gaat hier wel voor op: Sigur Rós mag wat mij betreft aangevuld worden met Jonsí solo.

In het jaar 2000 werd Ágætis Byrjun buiten IJsland uitgebracht en zo kwamen we er in Nederland ook achter dat er in dat land echt een heel bijzondere band actief was.

Heel vaak zeg ik dat Ágætis Byrjun misschien wel het mooiste album is dat ik ken. Als je het zo bekijkt zou dat dan mijn nummer 1 moeten zijn in mijn top 10 op deze site.

Videoclips kijk ik niet veel, maar die van Sigur Rós wel en vooral Viðrar Vel Til Loftárása doet me (nog steeds) veel. Misschien niet zo verwonderlijk, omdat ik me beter kan inleven in hetgeen ze mee willen geven in die clip.

Luisteren naar Sigur Rós is een andere wereld betreden. Ik heb de band en Jonsí solo nu vijf keer gezien. Hun optreden in Paradiso 2012 is misschien wel de mooiste waar ik bij was, alhoewel Het Concertgebouw vorig jaar met orkest ook hemels was. Jonsí solo in Pardiso (2010) staat ook op eenzame hoogte.
Maar 2012 was echt zo bijzonder. Er was ook een grote groep MusicMeter users bij aanwezig die elkaar opzochten die avond.

Het is muziek waar sommigen van gruwen ('walvis gejank') en waar anderen het bijna als religie ervaren. Voor mij is de betovering wat minder geworden de laatste jaren, maar als ik dan zo'n concert als in het Concertgebouw meemaak is het weer helemaal terug.

Klopt, de artiest die ik bedoel heeft wel een wat betere staat van dienst als solo-artiest.
Hopelijk tel je ze dan samen op en hebben ze opgeteld een kans op de nummer 1-plek

Lijkt me een zekerheidje dat een bepaalde artiest zowel solo als met zijn verschillende bands op 1 staat!

Ja, maar dat is toch echt een solo-artiest.
Op 2 en 3 staan dan artiesten die even goed solo als met hun band waren

Nou, dan maar een duonotering voor Genesis en Peter Gabriel.

Zou dan drie plekken bezetten (en die andere 2), gewoon slim combineren

Maar wie ook wil hierna: stel vooral je eigen regels op

8. https://www.musicmeter.nl/artist/16283]Stef Kamil Carlens / Zita Swoon

[url=https://postimages.org/[/url]

Op nummer 22 vinden we dEUS. Zoals gezegd zag ik die voor het eerst in 1994 en ik was zwaar onder de indruk. Wat ik daar niet vermeld heb is dat vooral Stef Kamil Carlens me toen het meest opviel. De energie van die man! En ook zijn moves. En dan de kleding die hij droeg. Duidelijk de meest kleurrijke van het stijl. Ik voelde een soort sensatie zoals ik die bij Prince altijd voelde.

Na In a Bar Under the Sea trok Stef zijn eigen plan met Moondog Jr., en uiteraard ging ik die volgen. In die tijd ging ik om met iemand die contact had met de saxofonist uit die band: Benjamin Boutreur.

En zo kon ik in 1995 na afloop van een concert in Rotown mee backstage, alleen durfde ik niet. Wat moet ik daar? Wat moet ik zeggen? En Stef stond in heel hoog aanzien bij mij. Dus nee, bedankt. Ik bleef in de zaal wachten.

Qua concerten is Stef degene die ik het meest live heb gezien. Met dat dEUS concert erbij 23 keer en in mei gaat dat de 24e keer worden.
Het begon als Moondog Jr. welke mij echt waanzinnige optredens hebben bezorgd, vervolgens Zita Swoon: wat een concerten waren dat! En toen werd het Zita Swoon Group waar de theaters werden verkend en we dansvoorstellingen te zien kregen en andere bijzondere optredens. En sinds een tijd opereert hij onder zijn eigen naam.

In de tijd dat artiesten nog geen eigen Facebook pagina hadden kon je toch bevriend met ze raken. Zo sta ik nog steeds in de 'persoonlijke lijst' van William Fitzsimmons, John Grant en Stef Kamil Carlens. Stelt natuurlijk niet heel veel voor, maar deze artiesten hebben dat zo gelaten toen ze ook eenmaal een artiestenpagina aangemaakt hadden.

Hierdoor had ik met Stef net even een wat ander contact, want ik was een paar keer heel verbaasd dat hij reageerde op mijn posts die niet over hem gingen of dat hij likes uitdeelde.
Toen ik schreef dat ik een 'jubileum' te pakken had met 20 optredens schreef hij me dat hij het heel erg leuk zou vinden als ik na afloop langs zou komen. Inmiddels wat meer ervaring met artiesten dus ik dacht 'waarom niet?!'

Toch was dit best een ding. Stef is echt een soort idool van me en ik had hem al eens eerder na afloop kunnen spreken in Utrecht na een concert met Afrikaanse artiesten ten tijde van het album Wait for Me waar user Arrie en zijn vader ook aanwezig waren. Ik liet hem met rust. Ook na een optreden in de Rotterdamse Schouwburg verscheen hij na afloop in de lobby, maar ik wilde/durfde geen hallo te zeggen. Maar na dat solo-optreden in Utrecht trok ik de stoute schoenen aan, hij vroeg het immers. Het werd een kort gesprekje in de trant van 'hallo en bedankt'.

In 2022 stond Stef solo in De Doelen Rotterdam. Ik zat vooraan en hij liep het podium op (eigenlijk de vloer waar ook de eerste rij stond). Hij herkende me en knikte me toe als blijk van herkenning. Dat was zo vreemd om mee te maken, maar ergens begreep ik ook wel omdat hij mij op Facebook volgde.
Na afloop ging hij weer in gesprek met fans. Ik liet het wederom gaan, maar omdat ik even op mijn metro moest wachten en ik herman tegen het lijf liep nam ik een wijntje en ging kort met Herman in gesprek. Maar Herman moest er vandoor en ik ging mijn wijntje eindigen.

Inmiddels was het al wat minder druk en Stef kreeg me in de gaten en kwam op me af om me te begroeten. En deze keer werd dat een gesprek van een uur en het had langer kunnen duren moest ik geen metro halen.
We spraken over wederzijdse idolen. En hij liet me weten wel te begrijpen dat ik het spannend vond hem te ontmoeten, want hij had hetzelfde meegemaakt met Nick Cave. Die foto kende ik, maar het verhaal rondom die ontmoeting niet. Het was zo leuk en ontspannen om daar met hem over te praten.

Stef en ik zijn leeftijdsgenoten (hij is van september 1970, ik januari 1970) en dat schept ook wel een band omdat we dezelfde idolen hadden en nog hebben. De grootste komt uiteraard nog in deze lijst aan bod en Stef zingt erover in zijn nieuwe single Walk On red, Stop On Green, die hij ziet als 'An ode to unruliness, to boldness, to creativity, to makers, to free thinking. An ode to the heroes, the fun, the dancing and… the funk!'

‘If anything bothers me and I’m feeling unhappy, I just try and think of nice things!’
'What kind of things?’
(song starts!!)
Tea!
Spaghetti!
Silver Boots!
Records!
Prince!
Rabbits!
Wendy & Lisa!
Dancing!
Masks!
Hats!
Chopper Bikes!
Analogue Synthesizers!
Roland CR-8000 drum machine!
Gibson Firebird!
Drawing!
Making sculptures!

Mooie vent, en blij dat ik hem in mei weer live ga zien. Ontmoeten na afloop? Ik ga het wederom niet opzoeken. We zullen zien. Ik ga vooral genieten van zijn optreden.

7. https://www.musicmeter.nl/artist/9824]Nick Cave & The Bad Seeds

[url=https://postimages.org/[/url]
https://postimages.org/

Fans die op de foto gaan met hun idool. De link is gemaakt naar de volgende artiest. Ik met Stef, Stef met Nick Cave. Verschil moet er wezen

Nick Cave dus. Nick Cave & the Bad Seeds. Ja, ik was en ben liefhebber van The Mercy Seat, maar de liefde begon pas echt bij het album Henry's Dream uit 1992. Een album waar Nick Cave zelf niet zo dol op is naar het schijnt. Onbegrijpelijk, want ik vind het zijn beste.

Wat valt er nog over de man te vertellen? Het zit hem niet altijd mee in het leven, misschien de reden dat hij telkens weer met al dat moois op de proppen komt.

Cave raakt me, de nummers, zijn zang (die echt niet altijd even mooi is), zijn verhalen. Ik denk dat ik hier niet allen sta getuige zijn optredens die bijkans als een soort hoogmis aanvoelen.
Ook de docu in de bios maakte indruk en het viel op dat de bioscoopzaal doodleuk uitverkocht was, en dat meerdere avonden. Heel bijzonder.

Soms is er niet veel meer nodig dan dat muziek je raakt. Dan zijn er geen leuke anekdotes of persoonlijke verhalen aan vast te koppelen. Dan is het gewoon puur genieten van een artiest. En in dit geval heet die artiest Nick Cave. Ik kijk nu al weer uit naar zijn nieuwe album dat deze zomer zal uitkomen.

Stef Kamil Carlens was vorige week te zien in het programma 'ik vraag het aan' met een cover van Don't Know Why van Norah Jones. Weet niet of je het in Nederland kunt zien: klik (vanaf 37:30)

Heb ik voorbij zien komen op zijn FB pagina ja. Jouw link werkt niet in Nederland

[url=https://postimages.org/[/url]

Dat zag ik ook op zijn Facebookpagina voorbijkomen (en Eric ook) . Mooie uitvoering. In mijn top 100 zou Stef ook hoog eindigen al was het maar voor die geweldige stem. Ik raakte hem een beetje kwijt toen Wait For Me uitkwam, het blijft een album waar ik niet heel veel mee heb maar zijn soloalbums die volgden hoor ik graag. Binnenkort mijn eerste Stefshow, zin in...

Volgens mij heb je het al gezegd, weet het niet zeker meer. Utrecht?

6. https://www.musicmeter.nl/artist/7397]Kate Bush

[url=https://postimages.org/[/url]

Ook Kate Bush is in veel persoonlijke lijstjes al voorbij gekomen, of dat nu de album top 100 of nummer top 100 was, maar ook bij de albums zelf. Heel veel nieuws valt er over mijn liefde voor Kate dus niet te zeggen.
Sorry Dim, je kan er dus niet omheen

Zoals vaker al gezegd: TopPop 1978. Als 8-jarig ventje keek ik mee met mijn moeder en zag de clip. De liefde was gestart. Maar het begon pas echt met Hounds of Love. Ik was toen 15 en een paar jaar intens bezig met het kopen van lp's en singles.

Ik heb altijd haar debuut als grote favoriet beschouwd, tot zeer recent aan toe zelfs. Maar onlangs bedacht ik me en besloot Hounds of Love in mijn album top 10 te zetten. Niet alleen omdat het zo'n geweldig album is, maar ook omdat er zoveel herinneringen aan kleven en ik het album grijs heb gedraaid.

Kate is ook verantwoordelijk voor mijn grootste frustratie aangaande muziek. We wilden kaarten kopen voor haar concerten in Londen, maar omdat ik door mijn werk geen vrij kan krijgen waren we aangewezen op de weekenden en dan wordt het al lastiger. En je raadt het al: geen kaarten.
Dat was niet leuk, maar nog veel erger: ik ken veel mensen persoonlijk die allemaal wel kaarten hadden. En als je dan al die lovende verhalen hoort en beseft dat je Kate waarschijnlijk nooit live zal gaan zien terwijl je de kans had (er waren wel enkele zeer dure VIP kaarten die we niet kochten en waar we nu spijt van hebben dat niet gedaan te hebben)...... nog steeds baal ik er enorm van.

Dus dan maar luisteren naar haar discografie. Ondanks dat ze al zo lang actief is is die niet eens zo heel groot. Het zorgt er wel voor dat de kwaliteit hoog blijft.

5. https://www.musicmeter.nl/artist/12394]Smashing Pumpkins



In 1991 ging alle aandacht op een gegeven moment naar de nieuwe hype Nirvana (geweldig vond ik dat), maar iets daarvoor stond al een kleine recensie in Oor. Dat trok me wel dus ik kocht Gish. Het paste uitstekend in mijn zoektocht naar nieuwe muziek die echt goed op gang was gekomen. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel met de nieuwe richting die ik was opgegaan.

Gish bleek een langzame groeier. Elke draaibeurt werd het weer een beetje beter en uiteindelijk werden de Pumpkins mijn grote lieveling. Waar inmiddels alle aandacht uitging naar Nirvana en later ook bands als Pearl Jam en Soundgarden, daar waren het voor mij toch echt de mannen en vrouw uit Chicago.
Mijn liefde werd zo groot dat na Doe Maar en Prince de Smashing Pumpkins mijn derde (en laatste) echte idolen werden. Idolen als in: t-shirts dragen van de band, posters in mijn kamer en echt alles willen kopen wat mogelijk is. Het meest trots was ik op de vondst van mijn Pumpkins t-shirt. Je zag er niemand mee. Je moet je bedenken dat er die jaren geen internet was waar het aanbod op dat vlak groot is.

Ik wilde de band koste wat kost live gaan zien en die kans deed zich in 1991 al voor omdat de band op zou treden tijdens het Ein Abend in Wien festival in De Doelen Rotterdam. Dat leek me wel wat. Sonic Youth stond er ook. Carter USM leek me ook leuk. Nine Inch Nails, Miranda Sex Garden en oh ja ene Nirvana (ja echt.... toen hadden ze alleen Bleach nog uitgebracht). Maar ik zou dan echt voor de Pumpkins gaan.

Helaas wilden mijn vrienden niet mee. Geen geld, geen zin, ik weet het niet meer, dus ik liet het gaan.

Gelukkig stonden ze in 1992 op het Metropolis festival in Rotterdam en daar stond ik dan: helemaal vooraan. Dat dat concert vanuit het publiek gefilmd is blijf ik nog steeds waanzinnig vinden: [url=https://www.youtube.com/watch?v=x7ML4ryNNH0&t=908s]Live at Metropolis Rotterdam 1992

Met trots droeg ik mijn t-shirt en ik ontmoette iemand met hetzelfde shirt. Twee grote fans!
De band was volgens mij zo stoned als wat, traden op in bloemetjesjurk en Billy had zijn lange haar nog.

Logisch dat ik enorm uitkeek naar het tweede album, waarvan al nummers werden gespeeld tijdens dat Metropolis optreden.

Siamese Dream is en blijft voor mij nog steeds één van de beste albums die ik ken. Opvolger Mellon Collie vind ik een meesterwerk, maar de klad kwam er in met Adore en eigenlijk is het nooit meer helemaal goed gekomen. Het fan zijn gaat al lang niet meer op.

Toch ga ik ze deze zomer voor de 8e keer zien. Van dat allereerste optreden in 1992 naar 2024. Ik heb ze gezien op Pinkpop, van het lange haar naar de kale kop..... de bandwisselingen. Toch iets met oude liefde roest niet.
Ik verwacht (wederom) een zaal vol leeftijdsgenoten in Ahoy, maar ach, een avondje nostalgie op deze leeftijd kan geen kwaad. Of ik de moshpit weer opzoek valt te bezien. Dat geloof ik inmiddels wel.

Yep:)
Ik had alleen nier door dat het de mei vakantie is toen ik de kaartjes kocht, blijkbaar stonden er al allemaal dingen op de planning. Het is dus niet helemaal zeker dat het ook echt gaat lukken:(

4. https://www.musicmeter.nl/artist/3307]David Bowie

[url=https://postimages.org/[/url]

Als we het over artiesten hebben die ik nooit live heb gezien.... ik wilde wel naar The Glass Spider Tour in de jaren '80, maar ik wilde ook naar U2 en Madonna. Als tiener had ik het geld er niet voor en bleef het bij Prince.

In de jaren '90 verloor ik mijn aandacht een beetje en pas daarna kwam dat terug, Hierdoor is het er nooit van gekomen Bowie live te zien. Dat is balen uiteraard, zeker omdat het absoluut nooit zal gaan gebeuren ook.
Toen Bowie overleed was de schok enorm groot, voor het eerst sinds Freddie Mercury dat ik dat zo ervaarde. Waarschijnlijk ook omdat ik Blackstar zo'n geweldig album vond en ik dat album ruim een week non-stop had beluisterd.

De reden waarom ik Bowie zo hoog heb zitten is waarschijnlijk omdat hij zo'n kameleon is en hij zichzelf altijd opnieuw wist uit te vinden. Dat kwam ook duidelijk naar voren op de tentoonstelling in Groningen die daar was op het moment dat Bowie overleed.

Het is het totaalpakket waardoor de man me blijft boeien en verbazen. 'David Bowie Is' heette de tentoonstelling. En daar kan je van alles aan vastplakken. Ik denk dat ieder zijn eigen Bowie heeft.