Ik vind One Hot Minute nog steeds een geweldig album. Ik snap echt de negatieve geluiden richting dat album niet. Zeer creatief en spannend album in hun discografie als je het mij vraagt.


Live heb ik ze slechts twee keer gezien. Die eerste keer was feest en van de tweede keer staat me niet zoveel bij, maar ik weet ook niet meer of het een goed of slecht optreden was. Ik weet wel dat ik niet helemaal fit was die dag en een beetje de luwte zocht in Ahoy (ergens aan de zijkant waar het minder druk was).

Als ik denk aan de live optredens die ik gezien heb (op tv) uit hun beginperiode dan was dat, zeker voor die tijd, heel opwindend allemaal. Zelf begon ik mijn muzieksmaak aan te passen en te veranderen dus het past perfect in het plaatje van opwindende live band. Ook hun tv optredens (bij o.a. Bram van Splunteren) waren echt even iets heel anders dan ik gewend was. Vergeet niet dat mijn tienerjaren bestonden uit getoupeerde haren, make-up, androgene artiesten en feel felle kleuren En dan word je ineens geconfronteerd met een paar mafkezen uit Los Angeles.

Denk ook dat het funky karakter hielp om de Peppers eind jaren '80 te omarmen. Ik was immers een groot Prince-fan.

31. https://www.musicmeter.nl/artist/5389]George Michael

[url=https://postimages.org/[/url]

Nog zo'n artiest die jaren geleden echt niet in deze lijst had gestaan.

Mijn zus was in de jaren '80 fan van Wham! en dus ook George Michael. Stiekem vond ik Wham! wel leuk natuurlijk, maar dat ging ik niet echt hardop toegeven.

En toen kwamen de solosingles van George. Eerst Careless Whisper. Vreselijk nummer. Vond ik toen en vind ik nu nog steeds. Ik word een beetje agressief van die sax. A Different Corner vond ik oersaai, maar kan ik nu beter behappen.

Maar toen kwam Faith en dat nummer plus het bijbehorende album vond ik toch echt wel prima. Maar een liefhebber werd ik niet. Listen without Prejudice ging eerlijk gezegd een beetje aan me voorbij. Ja, mijn zus kocht uiteraard de lp, maar waar ik Faith leuk vond, daar deed dit album me blijkbaar niet veel.

En toen ontmoette ik mijn partner in 1996 en wat een vreselijke muziek stond er in dat cd-rek. Het was echt een beetje zoeken naar wat acceptabel was en zo ontdekte ik George Michael opnieuw, maar ditmaal met Older. Dat beviel me eigenlijk wel. Het was niet de muziek waar ik op dat moment veel naar luisterde, maar ik hoorde wel de klasse.

In december 1999 verscheen het coveralbum Songs from the Last Century en dat kocht mijn partner. Een week na release was onze trouwpartij (okay, dat jaar was het nog geregistreerd partnerschap) en we ontvingen onze gasten na de ceremonie op het gemeentehuis in ons huis met de nieuwe George als achtergrondmuziek. Taart, drank, je kent het wel, om daarna met z'n allen uit eten te gaan.

Voor mij zal dat album dan ook voor altijd verbonden blijven met die dag.

Toen in 2004 het laatste album verscheen, Patience, werd dat mijn eerste George Michael aanschaf (daarna kocht ik ook nog de verzamelaar Ladies & Gentlemen).
En vanaf dat moment begon mijn bewondering te stijgen. Stijgen naar grote hoogtes, want ik begon zijn stem als misschien wel de mooiste in de popmuziek te beschouwen.

Groot was de schok toen George op eerste kerstdag overleed in 2016, dat afschuwelijke jaar waarin ik ook al zo van slag was door de dood van David Bowie en Prince.

George Michael is inmiddels een artiest die niet weg te denken valt uit mijn favoriete artiesten lijst. De lp's van mijn zus staan inmiddels al weer jaren in mijn kast en Older heb ik als reissue gekocht toen het weer op vinyl werd uitgebracht. Schitterende muziek die ik elke dag wel kan opzetten.

De documentaire over George, Freedom Uncut, heb ik in de bioscoop gezien en dat zorgde voor nog een extra boost in mijn liefde voor de muziek van George Michael. Dat had tiener aERo nooit kunnen bedenken.

30. https://www.musicmeter.nl/artist/1378]Belle & Sebastian

[url=https://postimages.org/[/url]

Elk beetje zichzelf respecterende alternatieve muziekliefhebber hield van Belle & Sebastian eind jaren '90. Ik kreeg er een beetje een The Smiths gevoel bij. De hoezen, de waardering, de liedjes die zich snel in je hoofd nestelden.

Toch kende ik iemand die daar heel anders over dacht: 'de plaatselijke muziekschool die zijn kunstje opvoert tijdens de jaarlijkse uitvoering voor de lokalen'. Zoiets.
Ik vond dat vrij beledigend en het deed afbreuk aan deze geweldige band. Maar ergens snapte ik het ook wel. Belle & Sebastian heeft ook wel iets kneuterigs af en toe en de zang van Stuart Murdoch is nou niet bepaald te vergelijken met die van een Freddie Mercury of George Michael.

En toch: wat een heerlijke band is dit. Ook live is het genieten.

Misschien is de impact op hun laatste albums wat minder groot dan in de begintijd, maar gaat dat niet voor bijna alle bands en artiesten op?!

29. https://www.musicmeter.nl/artist/8784]Marvin Gaye

[url=https://postimages.org/[/url]

Marvin Gaye heette officieel Marvin Gay. Hij voegde de e er aan toe als eerbetoon aan Sam Cooke (zo doet het verhaal ons althans geloven).

Voor mij is Marvin een enorme soullegende met het album What's Going On als absolute hoogtepunt.
In een gesprek dat ik met zanger Nakhane had gekscheerde hij wel eens dat hij het kind was van Grace Jones en Marvin Gaye. Met andere woorden: hij heeft deze twee artiesten hoog zitten.

Die waardering delen we dus en in het geval van Marvin Gaye denk ik niet dat we hier alleen in staan.

Of het nu om zijn oudere werk gaat, of juist zijn latere. Het heeft allemaal wel wat. Ook zijn duet-albums vind ik een waar genot om naar te luisteren.

Toen Sexual Healing een hit was maakte ik echt kennis met zijn muziek en dat was geen beste, want ik vond dat nummer vreselijk. Daar denk ik inmiddels anders over.

28. https://www.musicmeter.nl/artist/9227]Miles Davis

[url=https://postimages.org/[/url]

Als ik kijk naar mijn immer uitdijende jazzcollectie dan is duidelijk dat Miles de grote winnaar is. Van hem heb ik echt behoorlijk veel albums in de kast staan.

Zoals ik eerder al aanhaalde beschouwde ik Charles Mingus altijd als mijn favoriete jazz-artiest, maar ik merkte dat ik toch wat makkelijker naar Miles zijn werk grijp. Nu moet daar wel bij gezegd worden dat ik niet alles van de man even sterk of leuk vind. Met name met het latere werk heb ik al wat meer moeite.

Het was Prince die ervoor zorgde dat mijn belangstelling voor Miles Davis begon. De twee hadden veel respect voor elkaar, hebben wat dingen samen opgenomen en één keer samen op het podium gestaan.

Als jij mij vraagt wat mijn favoriete jazzalbum is dan zal ik Kind of Blue noemen. Ik weet het; niet bijster origineel, maar het is niet anders.

27. https://www.musicmeter.nl/artist/32227]Janelle Monáe

[url=https://postimages.org/[/url]

Janelle Monáe is voor mij de vrouwelijke versie van Prince. Niet zo gek dan dat de twee bevriend waren en samen muziek hebben opgenomen.

Ik vind haar muziek spannend, origineel, en allerlei stijlen gaan bij haar goed door de blender, na als bij juist ja.
Toen The ArchAndroid uitkwam werd ik liefhebber maar nog geen fan. Dat gebeurde in 2018.

Het album Dirty Computer beviel me zeer goed en ik had het geluk dat Janelle in New York optrad (Madison Square) op het moment dat ik daar vakantie aan het vieren was. Het lukte om aan kaarten te komen en het werd een enorme belevenis.

Wat opviel was dat er veel jongeren van allerlei pluimage rondliepen. Niet overwegend zwart bijvoorbeeld. Veelal alternatief en een aardige hoeveelheid vertegenwoordigers van de lgbtq gemeenschap, terwijl Janelle dat zelf toen nog niet enorm uitdroeg, ook al kwam ze er dat jaar wel voor uit dat ze panseksueel was en wapperde ze met een regenboogvlag op het podium, iets wat wel meer artiesten doen, dus zo bijzonder was dat niet.
En de show was geweldig en werd ook als dusdanig onthaald. Zelden bij een concert geweest waar het publiek zo hysterisch kon gillen. Maar het was een ervaring, zeker ook gezien de locatie.

Eenmaal terug in Nederland wilde ik nog een keer. Dat kon omdat ze in Paradiso zou optreden, ware het niet dat het uitverkocht was. Ticketswap bleek me goedgezind en ik maakte de show nog een keer mee, maar dan in een veel kleinere zaal en daardoor ook lekker dichtbij het podium.

Ook hier weer een bont gezelschap als publiek en wederom een enorm feest. Janelle had mijn hart helemaal veroverd en daar zit ze nog steeds. Ik hoop dat we nog een hoop moois van deze veelzijdige dame (ze acteert ook) gaan horen.

26. https://www.musicmeter.nl/artist/194]ABBA

[url=https://postimages.org/[/url]



Zware tijden voor Onweerwolf, ABBA is hoog geëindigd, maar top 10 zat er niet in en dat 50 jaar na Waterloo. Kleine reminder: het was Teach-In dat won na ABBA. Zal Joost dit jaar het trucje herhalen?!

ABBA. Tja, ABBA. Kind aERo vond ABBA leuk (mijn ouders hadden de Musikladen verzamel lp in de kast staan). Tiener aERo vond ABBA echt niet kunnen. aERo die op de alternatieve toer ging in de jaren '90 herontdekte ABBA zoals zoveel anderen door de verzamelaar ABBA Gold en het feit dat zijn muzikale helden hoog opgaven over ABBA.

Dit waren goed in elkaar zittende composities. Meezingers, een sympathieke band en eens niet uit het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten en dan ook nog eens de beroemde Songfestival link. Foei aERo dat je ze zoveel jaar tekort hebt gedaan.

Die schade is natuurlijk al lang en breed teniet gedaan met als hoogtepunt het bezoek aan ABBA Voyage in Londen, april vorig jaar. Wat een belevenis was dat en wat een aanrader. Hologrammen?! Jazeker, maar zo levensecht. En dan de show: onvoorstelbaar goed in elkaar zittend. Tel daarbij op dat het één groot melancholisch meezingfeest is en je kunt wel raden dat dit gewoon een moetje is voor iedere ABBA liefhebber en dan zal ik maar niet verklappen hoe de show eindigt

Schandalig.

Dat je Prince er boven zet, okay. Marc Almond, vooruit, omdat jij het bent. Maar ABBA bewust zo opzichtig laag zetten is gewoon een klap in het gezicht van de fans.

Ik heb al 74 klappen aan fans uitgedeeld

Ik kan me niet herinneren het met jou ooit over B&S gehad te hebben, maar als jij het zegt dan zal het wel

Ga jij nu echt beweren het daar mee eens te zijn?

25. https://www.musicmeter.nl/artist/14837]Tom Waits

[url=https://postimages.org/[/url]

Nu Bruce Springsteen inmiddels afgestreept kan worden van mijn lijstje 'die wil ik echt ooit nog eens zien' blijft alleen Tom Waits nog over. De vraag is of dat ooit nog zal gebeuren. De man is immers de jongste niet meer en mocht ie ooit besluiten weer wat te gaan optreden dan is de kans klein om aan kaarten te komen of zijn de prijzen dusdanig absurd dat ik het verder wel geloof.

Dat laatste was al het geval bij zijn optreden in Carré in 2004. Volgens mij waren de kaarten toen 100 euro of zo en dat vond ik wat te gortig. Moet je de prijzen 20 jaar later eens zien

Ik heb dus wel spijt geen poging gewaagd te hebben, want ook al had ik me over die prijs heengezet: de man is zo populair dat zo'n concert in enkele minuten is uitverkocht.

Met Rain Dogs begon mijn liefde voor Tom Waits. Dat was zeker toen voor mij als tiener toch best gekke muziek. Ik heb ook geen idee waarom ik naar zijn muziek ging luisteren. Ongetwijfeld dat hij vaak genoemd werd in allerlei serieuze lijsten of als favoriete artiest van mijn favorieten (alhoewel dat dEUS niet geweest kan zijn, want die verscheen pas later ten tonele).

Er is een wereld van verschil tussen de eerste albums en de laatste, en allebei vind ik het machtig. Is het muziek die ik vaak opzet? Nee. Ik moet ervoor in de stemming zijn (en alleen thuis zijn).
Of hij ooit nog een album gaat uitbrengen is al niet meer zo heel interessant. Zijn discografie is dermate interessant dat je daar nog jaren mee door kunt gaan. Het blijft (her)ontdekken geblazen.

24. https://www.musicmeter.nl/artist/10513]Pearl Jam

[url=https://postimages.org/[/url]

Het is 1991. Misschien voor mij wel één van de opwindendste muziekjaren. Ik was echt helemaal de alternatieve kant opgegaan en ik was doorlopend op zoek naar nieuwe muziek.
In die tijd had je geen internet en moest je het met andere bronnen doen. Het blad Oor was toen wel heilig voor mij.

Ik had de Smashing Pumpkins ontdekt en toen kregen we de Nirvana hype. Vervolgens kwamen daar Pearl Jam en Soundgarden bij. Bedenk dat deze bands toen nog niet zo groots waren als wat ze uiteindelijk werden. Ik was dan ook trots op deze nieuwe ontdekkingen en de cd's werden ontelbare keren in de speler gestopt. Ik kan die albums dan ook wel dromen.

In 1992 waren er plannen om Pearl Jam te gaan zien op Pinkpop, maar het kwam er niet van. Ik had wel een kaartje voor het jaar daarop, maar ik werd behoorlijk ziek (men dacht even aan een blindedarmontsteking). Mijn kaartje kon ik gelukkig aan iemand anders verkopen en dat was even balen. Maar daardoor besloot ik wel om Pearl Jam in Ahoy te gaan zien als goedmaker voor mezelf. Hun eerste grote zaal optreden in Nederland als ik het goed heb. Inmiddels was de band in no time groot geworden en het tweede album was nog net niet uit. Het werd een wat raar concert, maar ik genoot volop.

Ik was een enorme Pumpkins fan, maar voor Pearl Jam had ik altijd de meeste sympathie. Misschien omdat ik Eddie Vedder wel wat vond hebben.

Nog steeds beschouw ik Ten als één van mijn meest favoriete albums aller tijden. Dit album klinkt elke draaibeurt nog even fris voor mij. De liefde anno 2024 is niet meer zo groot als toen, maar nog steeds volg ik de mannen en vind ik de albums nog prima te doen.
Live is en blijft de band geweldig. Jammer dat ze de komende tour ons land overslaan.

Ik hoop nog steeds dat ze Nederland nog er tussen proppen...

23. https://www.musicmeter.nl/artist/6851]Jimi Hendrix

[url=https://postimages.org/[/url]

De link met Prince kan ook hier van stal worden gehaald. In de jaren '80, zeker ten tijde van Purple Rain, werd Prince veel vergeleken met Jimi Hendrix. Ook wel te begrijpen. Prince, de donkere artiest die rock speelde. Deed Hendrix ook. En dan de looks: er waren echt wel vergelijkingen te maken, dus het was niet geheel onlogisch dat die link werd gelegd.

Een link die ervoor zorgde dat ik heel snel ook geïnteresseerd raakte in Jimi. Er kwamen op een gegeven moment zelfs posters in mijn tienerkamer te hangen en dat zegt ook wel wat. Het is dat Jimi al overleden was toen ik een paar maanden oud was en daardoor niet gelijk met nieuw werk kon optrekken.

Van alle artiesten die echt bij de sixties horen heb ik het meest met Hendrix. Uiteraard is de tijd altijd stil blijven staan en is het in feite een afgerond geheel dat ik op mijn bordje kreeg (ik tel al die verzamelaars en leftovers die later verschenen niet mee), toch neem ik zijn muziek doorlopend met me mee en dat zal ook altijd wel zo blijven. Tijdloos en toch ook wel een beetje geromantiseerd, want die jaren '60 blijven me toch wel boeien.

22. https://www.musicmeter.nl/artist/3641]dEUS

[url=https://postimages.org/[/url]

Eigenlijk heb ik op diverse plekken al vermeld hoe ik dEUS ben gaan leren kennen. Het was in maart 1994, nu dus al 30 jaar geleden (!) dat dEUS in het voorprogramma stond van Magnapop in NightTown Rotterdam.
Een moment om nooit te vergeten, zelden dat een band die ik niet eerder gezien had zo'n indruk op me maakte. Op mij dan, want naast me stond een vervelende kerel heel hard 'stomme Belgen' te roepen. Die kwam duidelijk voor Magnapop. Magnapop? Oh ja, die kwam ook nog. Heel leuk hoor, kwam ik uiteraard ook voor, maar de liefde voor dEUS was geboren.

Een liefde die is blijven duren en een artiest voortbracht die ik als showman graag vergelijk met Prince (hij komt nog voorbij, wees gerust).

Vooral de eerste drie dEUS albums maakten enorme indruk, maar nog steeds luister ik graag naar hun albums en als ze in de buurt zijn ben ik van de partij. De teller staat inmiddels op 9 concerten. Als ik er zo over nadenk valt dat nog best mee als je dat uitsmeert over 30 jaar.

België mag trots zijn om zo'n band in huis te hebben!

Deze keer niet mijn meest favoriete nummer, maar wel het nummer waar de liefde mee begon en wat voor menig hoogtepunt heeft gezorgd tijdens concerten:

Ik heb een poster van hem (getekend door Peter Pontiac) op mijn wc-deur hangen, al zegt dat verder niets. Of wel, dat ik al die tijd niet wist dat het een collectors-item is (voor die prijs zou ik hem gelijk verkopen).

Worst Case Scenario markeerde voor mij destijds heel duidelijk de omslag van het luisteren naar muziek die me werd aangeboden via de radio naar het zelf op zoek gaan naar muziek via toen nog de pre-internet middelen, met name CD's uit de bibliotheek van bands die ik vond in (oude) jaargangen van OOR uit diezelfde bibliotheek. dEUS kwam als een donderslag bij heldere hemel en ik had toen sterk het gevoel dat ik iets had ontdekt dat alleen voor mijn oren bestemd was. Later had ik door dat OOR e.a. gewoon bezig waren met een hype maar daar was ik toen nog bijzonder gevoelig voor en laten we wel wezen; zelden was een indie hype zo verschrikkelijk terecht als bij het debuut van dEUS. In het kielzog kwam ik er achter dat ik Belpop in de breedte echt achterlijk veel sterker vind dan Nederpop en dat is 30 jaar later niet veranderd. Ik heb het ook altijd gaaf gevonden dat de tandem Suds & Soda / Hotellounge (Be The Death Of Me) zo verschillend van aard waren maar beide even fantastisch. WCS heeft trouwens ook mijn favoriete album artwork aller tijden. Wat een plaat. \m/

21. https://www.musicmeter.nl/artist/515963]Bony Man



Enthousiasme. Ik weet het. Soms sla ik misschien wat door hierin. Als ik iets enorm waardeer en ik het wat onbekende artiesten gun dat andere mensen mijn enthousiasme delen dan kan ik het niet nalaten om dat voor elkaar te krijgen.

Zo komt er nog een bandje uit Londen aan bod. Maar er is een artiest die nog veel meer stemmen voor elkaar heeft weten te krijgen terwijl hij totaal niet bekend was. Het gaat hier om Guðlaugur Jón Árnason, oftewel Bony Man.

Terug naar september 2021. Ik ontdekte het album Cinnamon Fields en was helemaal om. Dit was zo'n album waar ik net even wat meer mijn best voor wilde gaan doen om onder de aandacht te brengen en zo geschiedde.

Ik vind het dan leuk om de betreffende artiest via social media een berichtje met link te sturen naar deze site om aan te geven dat mensen het een goed album vinden. Het contact met Gulli was geboren.
Hij was net als in andere soortgelijke gevallen (niet al die artiesten staan in mijn top 100) enthousiast en wist niet wat hem overkwam.

Het album sloeg zo goed aan dat het zelfs de top 10 van 2021 op deze site wist te halen eind december. Vanwege dat succes besloot Gulli om het album ook fysiek op vinyl uit te brengen. Aanvankelijk had hij geen idee hoe ie dat voor elkaar moest krijgen, maar het is hem gelukt. In eigen beheer en dan maar versturen vanuit IJsland.

Ook borrelden er plannen om in Nederland op te treden. Daar ik inmiddels ervaring had opgedaan met het organiseren van huiskamerconcerten en ik nu een echt geweldige locatie daarvoor had werden die plannen concreet. Maar al snel bleek ook dat Gulli nauwelijks podiumervaring had. Die paar kleine optredens in IJsland stelden helemaal niet zo veel voor.

Uiteindelijk was het dan toch zo ver. Wederom een artiest bij mij thuis te gast, Rotterdam laten zien en dan het optreden. Een optreden waar veel mensen op afkwamen en wat ongelooflijk spannend voor hem was, maar de mensen waren enthousiast en gunden het hem.

Daarvoor had hij al warm kunnen draaien bij Plaatboef in Rotterdam met dank aan Ducoz.

Over het uiteindelijke optreden heeft deric raven nog een review geschreven:

[url=https://writteninmusic.com/concertverslag/bony-man-ontplooit-zich-tijdens-breekbaar-huiskamerconcert/]Bony Man ontplooit zich tijdens breekbaar huiskamerconcert | Written in Music - writteninmusic.com

Het zijn mooie dingen om mee te maken voor een muziekliefhebber en ik heb er een adresje bij in IJsland zullen we maar zeggen. Ik hoop dat er nog een opvolger gaat komen ooit, en met alle liefde organiseer ik weer een concert voor hem. Maar nog liever zie ik dat de clubs het dan gaan overnemen en Bony Man nog meer publiek bereikt, want dat verdient zijn muziek wel.

Ah, tof hoor. Cinnamon Fields is één van de mooiste platen van 2021 als je 't mij vraagt.

20. https://www.musicmeter.nl/artist/11104]Radiohead

[url=https://postimages.org/[/url]

In 1993, net flink de alternatieve weg opgeslagen, viel ik als zovelen voor het nummer Creep van Radiohead. Het album Pablo Honey deed me nog niet heel veel. Jazeker, ik vond het leuk, maar ik hoorde er nog niet iets briljants in, wat ik wel in Creep hoorde.

Dat veranderde compleet met The Bends. Wat een machtig mooi album vond en vind ik dat. Grunge had ik inmiddels wat achter me gelaten en ik stortte me volop op Britpop. Ik denk dat ik Radiohead daar toen ook nog wel een beetje toerekende (ook al was dat muzikaal gezien misschien niet terecht).

Maar de mokerslag kwam in 1997 met OK Computer waar ik reikhalzend naar uitkeek vanwege mijn liefde voor The Bends. Slechts één luisterbeurt was al voldoende om te beseffen dat dit misschien wel eens één van mijn meest favoriete albums ooit zou kunnen worden. Ik ben dan ook verbaasd als ik lees dat mensen aan het album moesten wennen, of dat de liefde er niet gelijk was. Ik ervaar dat zelf helemaal niet zo.

Toch ging het snel daarna even mis met Kid A. Dat was een domper. Te arty en ik voelde dat album niet zoals ik de twee voorgangers voelde. Eigenlijk is dat de ommekeer geweest waar ik Radiohead meer als band voor het hoofd dan voor het hart ben gaan ervaren. Maar ook Kid A ging ik waarderen en alles daarna ging daar makkelijk in mee.

De eerste keer live was in Ahoy (oktober 1997) waar Sparklehorse in het voorprogramma stond. Een geweldige belevenis.

Dat Thom Yorke een eigenzinnige artiest is moge duidelijk zijn. Het lijkt wel of die man niks fout kan doen. Wat dat aan gaat vind ik ook zijn albums onder de naam The Smile weer heel bijzonder. En ja, ook de andere bandleden mogen zeker niet ongenoemd blijven. Dus bij deze Jonny Greenwood, Colin Greenwood, Ed O'Brien en Phil Selway.

Veel te laag joh, dat kan echt niet

Bij mij een gelijksoortige geschiedenis, Creep vond ik best tof maar dacht eigenlijk dat dit weer een van de zoveelste snoepjes van de week uit de UK was met een kneitert van een hit waarna je er nooit meer van hoort. Het album Pablo Honey is destijds dus volledig aan me voorbij gegaan, ik werd eigenlijk pas echt enthousiast toen ik voor het eerst My Iron Lung op MTV hoorde (van de gelijknamige EP uit 1994). Op basis daarvan The Bends gekocht kort na de release in 1995 en fan sindsdien. OK Computer kwam een paar dagen uit voordat ik op vakantie ging, dus gelijk op de dag van release gekocht en meegenomen op vakantie. En WAT.EEN.ALBUM. was dat zeg. Ik durf toch wel te stellen het belangrijkste / meest invloedrijke album in m'n leven.

Tegen de tijd dat de opvolger uit kwam was ik al een beetje bekend met Warp-artiesten als BoC en Aphex Twin e.d. via m'n oudere broer, dus Kid A kon ik eigenlijk ook direct waarderen. Jammer eigenlijk dat ik ze pas in 2003 voor het eerst live gezien heb, eeuwig zonde dat ik de OK Computer tour gemist heb, maar ze traden zo te zien precies op tijdens die vakantie waar ik het eerder over had.

Staat Radiohead eens een keer niet automatisch op de eerste plaats is het weer niet goed.

19. https://www.musicmeter.nl/artist/175993]The Irrepressibles

[url=https://postimages.org/[/url]

Zijn er nog leuke verhalen in de aanbieding?!

Zeker! Het is 30 december 2009 en het jaar is bijna voorbij. Ik ontdek het album Mirror Mirror van The Irrepressibles. Het album zou 11 januari 2010 z'n release krijgen dus ik was er vroeg bij. Iets in de hoes trok me aan; een trigger die het meestal wel doet bij mij. Maar wat ik hoorde was gelijk een schot in de roos. Barokpop op z'n best. Violen en wat drama. Smullen.

In 2011 zag ik Jamie McDermott (hij laat zich tegenwoordig Jamie Irrepressible noemen, wat zijn artiestennaam is en die je wellicht kent van o.a. Röyksopp) voor het eerst op Het Holland Festival in Amsterdam. Ik was in de zevende hemel, ook al verliep het optreden niet helemaal vlekkeloos (de gitaar van Jamie was regelmatig ontstemd wat de vaart er een beetje uithaalde en het ronddraaiende plateau waar de band op stond achter doorzichtige schermen maakte een irritant piepend geluid). Veel, met name flink oudere bezoekers, waren niet in die hemel en verlieten voortijdig de zaal, wat ook een storende factor was.

Ondertussen was ik verslingerd geraakt aan het album. Gelukkig volgde in 2012 de opvolger ervan: Nude. En ook dit album was een schot in de roos. Inmiddels was ik benaderd door het team achter de band (of was het Jamie gewoon zelf?!) om promo te doen. Ze hadden ook iemand anders gevraagd die ik persoonlijk kende dus dat kwam goed uit. Ze hadden in de gaten dat ik de band veel aandacht schonk. Dat greep ik met beide handen aan, maar het kwam niet goed uit de verf, want hoe wil je dat ik dat doe? Daar was niet echt een plan voor. Ook mijn partner in crime had hier geen idee.

Ik schreef een review over het album Nude op deze site en Jamie gooide het door de translator en vervolgens zag ik dat zowel mijn promo-partner als ik uit zijn Facebook vriendenlijst waren gehaald. Kan natuurlijk als je het wat professioneler wilt gaan aanpakken, maar we zagen dat andere vrienden van ons nog wel in die lijst stonden. Dat was heel vreemd.

Partner in crime geïrriteerd. Ik onbegrip. Aangezien ik vrij direct kan zijn heb ik Jamie een bericht gestuurd wat hier achter zat. Ik kreeg toen een vrij emotioneel antwoord dat hij begreep dat ik de muziek niet meer zo waardeerde. Ik weet niet welke translate site hij gebruikte, want de review was positief en de beoordeling idem.
Foutje, bedankt, en goedgemaakt. Mij was duidelijk dat Jamie gewoon een heel gevoelige, emotionele man was. Daar schreef hij regelmatig op zijn Facebook pagina persoonlijke stukken over. Het verklaarde veel.

Het werd 2013 en ik kon Jamie voor de tweede keer gaan zien, maar moest ervoor naar Leuven. Prima, hoteletje erbij boeken en een heerlijk weekend van maken. Jamie vroeg of ik hem na afloop van het optreden wilde komen opzoeken. Uiteraard, laat maar weten hoe of wat.
In de zaal was MusicMeter collega Mjuman ook aanwezig en toen het concert was afgelopen besloten we met onze partners nog wat te gaan drinken in een cafeetje in de buurt. Eenmaal daar kreeg ik een appje van Jamie waar ik was. Ehm, met Mju aan de drank. Dat was een gevalletje jammer, kans gemist.

Maar ik zou het kunnen goedmaken eind april in Amsterdam waar de band naar de Rabozaal van De Melkweg zou komen. User Rhythm & Poetry (Rob) zou met me meegaan en ik had er onwijs veel zin in om dat samen te doen. Maar om onduidelijke reden werd dat concert gecanceld. Jamie had zelf geen idee waarom. Het zou iets met Koningsdag te maken hebben. Een bijzondere ook, want Willem-Alexander zou dat jaar koning worden. Helaas is het daarna ook nooit meer gelukt om samen met Rob een concertje te pakken. Hij was open in zijn muzieksmaak en ik vond wel dat ik met hem daarna ook eens een hip-hop concert zou moeten gaan bezoeken. Het heeft niet zo mogen zijn.

Maar in juli 2013 stond The Irrepressibles in Eindhoven en daar ging ik met wederom eigen partner en wat vrienden naartoe. Geen Amsterdam, dan toch lekker Eindhoven. Nu werd er vooraf wel duidelijk afgesproken hoe we het na het concert zouden regelen. Jamie zou een meet en greet houden met fans en dan konden wij daarna mee backstage om het nog met een drankje te vieren. En zo geschiedde. Het was een ontspannen ontmoeting. Ik denk mijn eerste backstage ooit, want ik vind zoiets toch wat ongemakkelijk. In de jaren '90 kon ik grote held Stef Kamil Carlens al backstage ontmoeten, maar ik bleef in de zaal en liet mijn muziekmaatje van toen alleen gaan.

Het moge duidelijk zijn dat de combinatie muziek en deze belevenissen ervoor zorgt dat The Irrepressibles zo hoog in de lijst staat. Het laatste album was duidelijk anders en werd minder goed ontvangen. Momenteel neemt Jamie duidelijk afscheid van die periode met een terugblik op zijn social media kanalen. Hij wil nieuwe wegen bewandelen. Voor mijn gevoel was hij daar al mee bezig gezien zijn laatste album, maar we gaan het zien.....
In elk geval is de laatste EP de laatste in oude stijl en deze bevalt me dan ook erg goed.

Dit nummer heeft het een paar jaar nog vrij goed gedaan in de MuMeladder. Kennen we het nog?

18. https://www.musicmeter.nl/artist/12933]Suede

[url=https://postimages.org/[/url]

Met het debuut van Suede begon langzaam mijn Britpop interesse. Maar Suede gaat toch wel wat verder dan dat. Glamrock in optima forma. Het debuut was en is geweldig.

En toen kwam opvolger Dog Man Star, voor mij nog steeds een top 10 album.

Even leek het erop dat de band definitief gestopt was. De soloalbums van Brett Anderson vond ik goed te doen, maar ergens verlangde ik toch nog naar een terugkeer. En dat werd in 2013 dan ook een feit. Inmiddels zijn er sinds dat jaar al weer vier albums verschenen.

Live kan ik ze zeker ook goed smaken, mede dankzij het feit dat Brett zijn hele ziel en zaligheid erin lijkt te gooien. Voor mij een band die ik echt heel hoog heb staan (en ja ik luister er misschien nog wel liever naar dan bijvoorbeeld Radiohead)

Oei, nu al Suede.. Had op Top 10 gehoopt.

17. https://www.musicmeter.nl/artist/11671]Rufus Wainwright

[url=https://postimages.org/[/url]

In 1998 las ik een review over het debuutalbum van Rufus Wainwright in het blad Oor. Uiteraard werden zijn beroemde ouders ook genoemd. De muziek van vader Loudon zei me niks, en Kate & Anna Mc Garrigle kende ik van de hit Complainte Pour Ste Catherine (Kate is zijn moeder en Anna zijn tante).
Het bleek dat ie uit een zeer muzikale familie kwam.
Anno 2024 denk ik wel dat Rufus de bekendste telg uit de familie is geworden.

Terug naar dat debuut: dat paste helemaal in mijn straatje en sinds dat debuut ben ik Rufus nooit uit het oog en oor verloren. Hij heeft voor mij enkele 5* albums afgeleverd en me de leukste concerten ooit bezorgd. Vooral Paradiso 2005 was een hoogtepunt met zus Martha als voorprogramma.
Zijn humor is live een belangrijke factor en dat slaat echt aan. Daarnaast weet hij de bezoekers van zijn optredens ook echt in vervoering te brengen.

Een artiest waar ik ongelooflijk vaak naar geluisterd heb, ondanks zijn zeurderige zang die niet iedereen trekt.

Rufus

Afgelopen jaar eindelijk voor het eerst live gezien en die humor herken ik wel, wat een leuke vent on stage (en natuurlijk een dijk van een artiest).

16. https://www.musicmeter.nl/artist/7162]Joni Mitchell

[url=https://postimages.org/[/url]

De dames zijn ondervertegenwoordigd in mijn lijst, maar ze zijn niet onzichtbaar en wel degelijk aanwezig.
Grappig genoeg zijn zangeressen in de gayscene juist populair, maar dan weer niet de dames die bij deze 100 horen. Ik denk dat mijn smaak in muziek sowieso afwijkt van datgene waar ze in de gaybars van uit hun dak gaan

Joni Mitchell is bijkans een muzikale heilige voor mij. De link? Het wordt saai: Prince.

Hij zong al over haar op zijn album Sign O' the Times en sprak vol bewondering over Joni, dus dat wekte interesse.

Van de folk uit de jaren '60, naar de meer naar jazz neigende sound in de jaren '70, de wat minder spannende jaren '80 voor wat betreft de Joni albums naar de meer ingetogen albums aan het begin van deze eeuw. Shine uit 2007 is haar laatste wapenfeit.

Iedereen ging ervan uit dat we van Joni niet veel meer zouden horen omdat haar gezondheid heel broos was, maar hoe verrassend was het Newport optreden in 2022, inmiddels ook als album verschenen. Prachtig natuurlijk, maar het werd ook wel duidelijk dat we van Joni niet heel veel meer hoeven te verwachten buiten de nostalgische gevoelens die ze misschien oproept en uiteraard het respect. Geweldig om te zien hoe intens ze er zelf van genoot. het is haar gegund.

Het mooiste nummer vind ik de jazzy variant van Both Sides Now. Mogen ze best op mijn crematie draaien, maar laten we daar voorlopig nog maar even mee wachten. Ik wil nog wel lange tijd genieten van alle mooie muziek om ons heen

15. https://www.musicmeter.nl/artist/12935]Sufjan Stevens

[url=https://postimages.org/[/url]

MusicMeter is een echte mannen site en dus is er een topic waar artiesten beoordeeld worden waar het dan voornamelijk dames zijn. Logisch. Zal vast een problematisch topic worden anno nu, maar ach... dat hoort er toch ook een beetje bij af en toe?! Lekker blijven doen mannen!

Dan doe ik nu ook een duit in het zakje en niet over de dames. Ik heb wel wat met Eddie Vedder als gezegd en Sufjan Stevens. En laat de laatste nu net zijn coming out hebben gehad op zijn laatste album.
Nu was dat al niet echt een grote verrassing maar toch. Niet dat het verder ook iets uitmaakt in mijn beoordeling van iemands muziek. Zo, hebben we even totaal nutteloze informatie te pakken

Sufjan Stevens kwam in beeld met Seven Swans in 2004. een album dat aangeprezen werd op de luisterpaal en dat beviel me wel. Opvolger Illinois pakte me niet gelijk gek genoeg.

Inmiddels zijn we heel wat albums en 2 concerten verder. Qua albums is het alle kanten opgegaan, wat zijn veelzijdigheid aantoont, en de twee live-ervaringen waren ook uiteenlopend: de eerste keer in Paradiso met rondvliegende kerstmannen, St Vincent in de band en als voorprogramma, en de tweede keer haast sereen in Carré. Beide keren geweldige hoogtepunten.

Sufjan kan het niet snel fout doen bij mij, alhoewel ik echt niet alles wat hij aanraakt even mooi vind.