3. https://www.musicmeter.nl/artist/8633]Marc Almond / Marc and the Mambas / Soft Cell

[url=https://postimages.org/[/url]

Hier heb ik gekozen voor een combi: Marc Almond, Marc and the Mambas en Soft Cell. Het ontloopt elkaar totaal niet ook al verschillen de stijlen wel wat. Maar neem het solowerk van Marc en je ziet ook diverse stijlen.

Net als Prince is Marc Almond heel productief. Even leek het erop dat hij nooit meer muziek zou gaan maken na zijn zware motorongeluk in 2004. Hij was serieus gewond geraakt aan zijn hoofd en heeft op het randje gelegen. De zanger die een behoorlijk heftig leven had geleid zou het bijna niet gehaald hebben door een verkeersongeluk. Maar het was Antony die ervoor zorgde dat hij zijn zelfvertrouwen terugkreeg en weer ging optreden en meer albums dan ooit maakte.

Ook daar is hij grillig in, want hij zou nooit meer albums opnemen met eigen werk. Daar heeft ie zich niet aan gehouden. In juli verschijnt er trouwens misschien weer een nieuw album bleek vandaag in een 'tease' van Almond op zijn social media kanalen. Afwachten dus.

Ik werd in 1987 een enorm liefhebber door zijn album Mother Fist and Her Five Daughters en met The Stars We Are werd de liefde stevig verankerd. Ook Soft Cell was en is een grote liefde. Zijn werk als Marc and the Mambas is fenomenaal. Iedereen die niet veel op heeft met Marc Almond (of denkt dat niet te hebben) is verbaasd als ze die albums horen en dan vooral Torment and Toreros.

Verbazingwekkend welke kanten zijn werk vaak opgaat. Van zijn zang moet je houden. Ik doe dat enorm en dat komt denk ik door de klankkleur ervan. Op aardig wat albums zingt Almond tegen het randje en menigmaal kreeg ik er kritiek op thuis.

Live heb ik hem nu 8 keer gezien. Eerlijk is eerlijk: zijn optredens hebben wat kneuterigs soms, maar toch geniet ik er enorm van. Overigens beheert hij zelf zijn social media (met name Instagram) en ook daar is ie niet altijd handig bezig: mopperend, negatief of gewoon een beetje onhandig. Filmpjes of foto's waarvan ik denk 'doe dat nou niet'. Maar toch: er is iets wat me ook charmeert.

Ik heb de autobiografie Tainted Life gelezen en dan merk je al dat meneer er aardig op los heeft geleefd. Dat is inmiddels wel voorbij. Ik denk dan ook dat hij nog optreedt om nog een leuk centje te verdienen op zijn oude dag. Ach, zolang fans als ik daar plezier aan beleven waarom ook niet?!

Misschien geen artiest om flink verantwoord mee te pronken, maar dat boeit me niet. Ik draai zijn muziek graag en er is keuze volop!

2. https://www.musicmeter.nl/artist/14386]The Smiths / Morrissey

[url=https://postimages.org/[/url]

En ook hier gekozen voor een combinatie van The Smiths en Morrissey solo.

Het begon allemaal in de jaren '80 met een radioprogramma rondom The Smiths. Het intrigeerde me enorm en ik ging luisteren naar hun muziek. Het eerste album dat ik kocht was de verzamelaar The World Won't Listen uit 1987. Daarna gelijk door met de reguliere albums waarvan The Queen Is Dead de eerste was.

Waarom The Smiths? Ik weet niet precies wat het is. De hoezen die toen zo opvielen? De ongelooflijk sterk in elkaar zittende nummers die ik werkelijk de hele dag kan horen zonder dat het gaat vervelen (en dat is tot op de dag van vandaag zo)? Toch een beetje de glamour? De venijnige teksten?
Ik heb zelf geen idee. Het zal een combinatie van alles zijn. Maar vooral het feit dat de nummers elke draaibeurt weer klinken alsof ik ze voor het eerst hoor. Dat heb ik eigenlijk met geen enkele andere muziek zo sterk.

Uiteraard ben ik Morrissey blijven volgen toen de band uit elkaar ging. Misschien dat in dat laatste ook wel de kracht van The Smiths zit. Ze kunnen hun status niet meer verpesten, iets wat veel artiesten die een reünie aangaan en daarna weer een herstart beleven uiteindelijk wel doen. Of wat te denken van artiesten die gewoon te lang doorgaan waardoor er toch een soort smet komt op hun oude gloriedagen.

En daar zit misschien ook wel het probleem met de solowerken van Morrissey. Ikzelf vind eigenlijk alles wat hij uitbrengt wel goed, maar daar zijn de meningen verschillend over. Daarbij is Morrissey onderhand misschien wel één van de meest gehate zangers van dit moment. Zijn denkbeelden zijn behoorlijk radicaal en Morrissey zou Morrissey niet zijn als hij die ook gewoon kenbaar maakt. Het interesseert hem geen moer wat anderen daarvan vinden. Wat je ook van hem mag vinden: hij staat ergens voor en trekt zijn keutel niet in.

Voor mij zijn The Smiths wel heilig in elk geval: There Is a Light That Never Goes Out.

1. https://www.musicmeter.nl/artist/10906]Prince

[url=https://postimages.org/[/url]

Het maakt natuurlijk totaal geen bal uit dat mijn top 10 artiesten zichtbaar is op mijn profiel. Iedereen wist bij nummer 100 al wat de nummer 1 zou worden met of zonder die top 10, maar daar gaat het verder niet om. Het was gewoon een leuke lijst om langs te gaan.

Over Prince heb ik ook al meer dan genoeg geschreven overal, dus het is een herhaling van zetten.

In 1982 hoorde ik voor het eerst een nummer van Prince: 1999. Ik vond er niet veel aan eerlijk gezegd. Maar ja, ik was Doe Maar fan en dat was andere koek.
Totdat ik in 1984 When Doves Cry hoorde. Ik wist niet wat me overkwam, en dat ging nog even verder toen Purple Rain, het nummer, uitgebracht werd en in Nederland nummer 1 werd. Ik was fan. Prince werd in grote letters op mijn boekentas gekalkt. Daarna kwam de single I Would Die 4 U in Nederland uit en ook die kocht ik gelijk. In de Verenigde Staten was het juist Let's Go Crazy die voor een muzikale aardbeving aldaar zorgde en dat ontging me niet. Ik moest en zou de hele lp in huis halen.

En toen volgde heel snel het album Around the World in a Day. Prince hield niet van stilzitten. Ik vond Prince een genie. En die jaren bleven maar komen: Parade, Sign O' the Times, Lovesexy... het kon niet op, en elk jaar opnieuw.

In 1986 zou Prince als superster terugkeren naar Nederland. Hij stond in 1981 al in Paradiso, maar toen kende bijna niemand hem.
Ik wilde zo graag naar dat Ahoy concert, maar ik was op vakantie met mijn ouders dus dat feest ging niet door. Ik vond het zo erg. Ik was ervan overtuigd dat hij nooit meer onze kant op zou komen. Zo'n superster in zo'n klein landje. Maar ik zat er volledig naast. Een jaar later kwam hij al terug met zijn Sign O' the Times Tour en daar was ik bij. Vervolgens heb ik heel wat optredens van hem bij kunnen wonen met als hoogtepunten die SOTT tour in Utrecht (voor de liefhebbers: die avond is te vinden in de SOTT deluxe box), de Lovesexy Tour in De Kuip in 1988, de aftershow in Nighttown Rotterdam in 1998, het optreden in Antwerpen in 2010 en de show in Paradiso in 2013.
Eigenlijk was elk optreden wel een feest, en elke keer voelde ik een spanning die ik bij geen enkel live optreden zo ervaar.

Dat zijn plotselinge overlijden in 2016 erin hakte moge logisch zijn. Mensen vroegen zich wel eens af waar de emoties vandaan kwamen: je kent hem toch niet persoonlijk?! Nee, dat klopt. Ik denk ook vooral dat het een soort 'eigen rouw' is. De muziek van Prince vormt de soundtrack van mijn eigen leven. Altijd wel ergens aanwezig. Muziek die ik interpreteer zoals ik zelf wil. De vreugde die ik ervaar, de verdrietige emoties, alles wat muziek kan bieden.
Het was een afscheid van een periode in mijn leven denk ik. Een deur die dicht gaat. Al die optredens met alles eromheen. Al die albums. Het hele fan-zijn. Een harde wake-up call dat het leven in een vingerknip voorbij is.

Wat over blijft is dan toch ook weer de herinnering en nog steeds het genieten van de muziek en tegenwoordig ook de vele beelden die overal te vinden zijn. Dat was wel anders toen Prince nog leefde en er een team actief was die er bovenop zat om alles weer heel snel te verwijderen.

Deze zomer ga ik weer op reis naar de Verenigde Staten, waar ook familie woont. Niet geheel een nieuwe vakantiebestemming dus, maar omdat die van 2018 de mooiste vakantie ooit werd van mij in dat land proberen we dat nu nog een keer voor elkaar te krijgen door er een soort muziektrip van te maken.

De start als altijd in New York (de familie woont er vlakbij), Philadelphia pikken we dan altijd mee, maar daarna hopelijk een grote wens die gaat uitkomen: een bezoek aan Minneapolis met uiteraard de studio Paisley Park op het programma. de kaartverkoop loopt vooalsnog tot eind mei, dus het is nog even spannend allemaal (de reis is geboekt dus dat blijft staan). Daarna volgen nog Nashville, Memphis (Graceland zal worden aangedaan), Jackson en New Orleans.

Ja muziek is onmisbaar in mijn leven en deze 100 artiesten en bands zijn daar mede-verantwoordelijk voor. Natuurlijk doe ik heel veel andere artiesten en bands tekort door ze geen plaats te gunnen in deze top 100, maar bedenk: het is maar een lijstje en lijstjes zijn leuk.

De beleving is waar het om gaat. Een mooie beleving die velen op deze site net zo ervaren. Dat we er maar lang van mogen genieten.

En dit was de top 100:

1. Prince
2. The Smiths / Morrissey
3. Marc Almond / Soft Cell / Marc and the Mambas
4. David Bowie
5. The Smashing Pumpkins
6. Kate Bush
7. Nick Cave & the Bad Seeds
8. Stef Kamil Carlens / Moondog Jr. / Zita Swoon / Zita Swoon Group
9. Sigur Rós / Jónsi
10. Revere
11. Nakhane
12. Madonna
13. Depeche Mode
14. Tori Amos
15. Sufjan Stevens
16. Joni Mitchell
17. Rufus Wainwright
18. Suede
19. The Irrepressibles
20. Radiohead
21. Bony Man
22. dEUS
23. Jimi Hendrix
24. Pearl Jam
25. Tom Waits
26. ABBA
27. Janelle Monáe
28. Miles Davis
29. Marvin Gaye
30. Belle and Sebastian
31. George Michael
32. Queen
33. Charles Mingus
34. Antony and the Johnsons
35. Red Hot Chili Peppers
36. Dead Can Dance
37. Chet Baker
38. John Grant
39. John Coltrane
40. Doe Maar / Henny Vrienten
41. Bruce Springsteen
42. Lana Del Rey
43. Perfume Genius
44. William Fitzsimmons
45. Amy Winehouse
46. Nina Simone
47. Avishai Cohen
48. Nick Drake
49. Billie Holiday
50. U2
51. The Cure
52. R.E.M.
53. Saybia
54. The Ark
55. Cocteau Twins
56. Spinvis
57. Scott Matthew
58. Pixies
59. Grace Jones
60. The Bullfight
61. The Rolling Stones
62. Arcade Fire
63. The Beatles
64. Massive Attack
65. Portishead
66. James Blake
67. PJ Harvey
68. Asaf Avidan
69. Patrick Wolf
70. Echo and the Bunnymen
71. Franco Battiato
72. José James
73. Frédérique Spigt
74. Tindersticks
75. The Slow Show
76. Underworld
77. Roo Panes
78. Alice
79. Françoise Hardy
80. Jacques Brel
81. Heiðrik
82. Lee Morgan
83. Siouxsie and the Banshees
84. Metallica
85. Donald Byrd
86. Kenny Dorham
87. Madrugada
88. Maria McKee
89. Scott Walker
90. The Doors
91. Björk
92. Grant Green
93. Sly & the Family Stone
94. Eefje de Visser
95. Hank Mobley
96. Elvis Presley
97. Nightwish
98. Yonderboi
99. Boudewijn de Groot
100. Jon Campbell

Ik zou het leuk vinden als het topic voortgezet gaat worden met totaal andere top 100 lijsten. Ik ben er zeker benieuwd naar. En ik zou zeggen: als je het doet, kies vooral voor je eigen aanpak en vorm, die van mij zou zeker niet leidend moeten zijn.
Dank aan de volgers. Hopelijk was het leuk om te volgen, zelf heb ik er zeker plezier aan beleefd.

Mooie presentatie en mooie lijst Eric , Pet Shop Boys hadden overigens wel wat hoger gemogen

Zoals al enigszins besproken met Eric heb ik wel oren naar een eigen lijst. Enkel die is nog niet klaar, sterker daar ben ik behoudens enigszins in mijn hoofd nog niet aan begonnen. Lang verhaal kort... Ik wil het wel maar daar zal niet deze week zijn

Nogmaals aERodynamIC bedankt!

Zou ik het vandaag maken dan is het een zeer grote kans dat ze erbij staan. De top is altijd wat makkelijker, maar daarna..... heb ik met elke lijst. Beetje waan van de dag natuurlijk.

Ben benieuwd naar je lijst want ik denk dat er genoeg in staat dat ik ook prima vind en dan ga ik na aflop zeggen: Prince had wat hoger gemogen

Boeiende verhalen weer!

Ja mooi initiatief Eric. Ook omdat er al zoveel album- en nummerlijstvormen alhier zijn... dit is weer eens wat anders.

Ik wil tzt ook wel een keer een lijst presenteren.

Leuke lijst, een hoop kende ik niet. Rufus Wainwright en Revere ga ik mij eens in verdiepen, dat klonk op het eerste gehoor best leuk...

Dank voor de zeer aantrekkelijke presentatie, aERodynamIC!

Ik wist overigens niet al bij nummer 100 wat de nummer-1 zou zijn, maar ik ken jou(w muzieksmaak) dan ook niet zo goed. Natuurlijk werd op gegeven moment wel duidelijk dat het Prince moest zijn. Gezien je username had ik nog even de hoop dat het Daft Punk zou zijn.

Naast de nodige verrassingen ook veel meer voor de hand liggende cq. bekende namen in je lijst, waarvan er verscheidene ook mijn lijst wel zouden halen. Maar uit de top-10 denk ik dat alleen The Smiths hiervoor in aanmerking komen.

Daar komt mijn nickname wel vandaan ja. Het nummer stond op toen ik een naam moest bedenken en ineens zag ik ook als ik vier letters met hoofdletters zou schrijven mijn naam tevoorschijn kwam

Ik vind Daft Punk zeker leuk, maar de top 100 zit er dan weer niet in, ook niet als ik de lijst opnieuw zou samenstellen. Dat is een beetje een gevoelskwestie denk ik.

Na een lange en intensieve appperiode zijn aERodynamIC en ik het erover eens dat ik per direct dit topic mag gaan kapen! Eric bedankt voor de goedkeuring, inspiratie en de fijne gesprekken

Casartelli kan jij de topicnaam aanpassen?

https://www.jeremydpritchard.com/wp-content/uploads/2013/04/dymocks-top-101.jpg
De artiesten top 101 van vigil!

Nu is lijstjes maken met een muzikale insteek voor mij een soort van 2de natuur. Ik maak elk jaar een Top 500 qua nummers en om het jaar qua albums. De diverse lijstjes per land, taal, jaar, decennium, genre, nummers per artiest of een combinatie daarvan is geen enkel probleem. Een rangschikking op artiest had ik behoudens de Top 10 hier nog nooit gedaan en dat is best lastig... Welke richtlijnen hou je aan en hoe kan je een artiest met twee albums vergelijken met een veertig jaar durende carrière met daarin 28 albums van een andere artiest? Heb je diegene een paar keer live gezien dan veranderd de band die je hebt met de artiest/band, was het je 1ste cd net zozeer en wat te denken van nummers van bepaalde artiesten die voorbij komen op bruiloften en begrafenissen. Trok een bepaald album je een genre in wat nu je favoriete stroming is of wist een specifiek nummer je zo te raken dat je volledig van slag was...

Lang verhaal kort, het is gevoel lieve mensen!

Met dat gevoel moet je keuzes maken, harde keuzes. Ik dacht op voorhand dat een artiesten Top 100 een stuk makkelijker was dan een liedjeslijst en dat ik op het laatst echt moest zoeken naar artiesten die het waard waren om in aanmerking te komen maar niets is minder waar. Een ware slachting is het geworden! Ik kwam na de lijst van Eric en al mijn 4*, 4,5* en 5* albums te hebben doorlopen op exact 150 potentiële winnaars uit. Dus ik moest gaan schrappen en dat doet best pijn, sommige artiesten waren met een bepaald nummer erg belangrijk voor mij (bv Sweet Harmony en Monday Morning 5.19) en die moet je dan toch laten vallen terwijl andere artiesten met min of meer dezelfde kenmerken wel de lijst hebben gehaald. Tja, het muzikale leven is nu eenmaal hard en je eigen muzikale gevoel liegt niet! Al zal ik vast ook wel wat vergeten zijn en is de lijst tijdsgebonden, twee maanden eerder of later en je hebt gewoon (min of meer) een andere lijst.

Waarom eigenlijk een 101 beste vigil? Een meer dan terechte vraag lijkt me! Een klein telfoutje is er in geslopen en de eerste stukjes waren al geschreven... Of te wel, je doet het er maar mee!

Veel plezier (of sterkte) de komende periode bij mijn Top 101!

Ben benieuwd

https://1.bp.blogspot.com/-plmRiq7HsyI/U3yk_5ootfI/AAAAAAAABy4/3FHetSCALxk/s1600/Carter_02.jpg
101. Carter the Unstoppable Sex Machine

Beste album: 30 Something (1991)
Instap album advies: Post Historic Monsters (1994)
Beste nummer: Falling on a Bruise
Enorm zwak voor: Gas (Man)
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Nee, ik was er zeker niet bij toen deze band de muziekwereld een beetje wakker schudde. Natuurlijk zag ik de zeer opvallende bandnaam (later werd dat Carter USM) wel voorbij komen in de early 90's maar ik was met andere zaken bezig. Ook wel met boze puberrock hoor maar dat was toch iets commerciëler (zie later in de lijst) dan deze band. Ik was dan helaas (met een uitroeptekens!) ook niet op het legendarische Ein Abend In Wien festival in Rotterdam. Hoewel het typische begin jaren 90 powerpop is wist het wel mijn hart flink te veroveren zo ergens een jaar of 15 geleden. De energie die er vanaf spat is onbeschrijfelijk en het goede gevoel dat je er aan overhoudt zeer groot! Ondanks dat het slechts plek 101 is staan ze er toch meer dan terecht in.

https://www.classicpopmag.com/wp-content/uploads/2022/06/3-ADAMSKI-2019CREDIT-Nana-Tinley.jpg
100. Adamski

Beste album: re:NRGize (2019)
Instap album advies: Killer, The Best Of (1999)
Beste nummer: Killer
Enorm zwak voor: I Like It
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Dit is dan weer een voorbeeld van een artiest die met een specifiek nummer mijn wereldje op zijn kop zette. Ik was 14 toen Killer uitkwam en ik wist meteen "dit is er eentje hoor". Ik ging met nog niet zo gevulde portemonnee naar de platenzaak (ik gok in Naaldwijk) om 15 gulden uit te geven voor deze fantastische track met die hoes met dat leuke hondje er op en die clip met dat draaiende Seal hoofd er in. De cd-single bleef ik maar de speler inschuiven en ik genoot met volle teugen. Die Adamski was er eentje om in de gaten te houden. Dat laatste viel wel wat tegen want de wat flauwe follow up The Space Jungle was lang niet zo goed en daarna was het eigenlijk wel gedaan met Adamski's hitparade avonturen. Later kwam ik er achter dat hij toch nog wel erg toffe dingen had gedaan, hij zag er altijd zeer flamboyant uit en gedroeg zich op zijn zachtst gezegd niet alledaags. Toen vond ik dat wellicht wat vreemd maar nu kan ik dat zeer waarderen dat mensen zich niets aantrekken van hoe het eigenlijk zou moeten.

We zijn nu bijna 35 jaar verder en Killer staat voor mij nog steeds al een huis! Sterker nog het staat zelfs prominent in mijn Top10 nummers allertijden, zo vaak gehoord en het blijft altijd even fantastisch.

Dus dan verdien je het ook om in mijn lijst te staan.

https://cdn-p.smehost.net/sites/45e89f66c7fb4956b763f5ff1c4f27be/wp-content/uploads/2023/12/Falco-880x480.jpg
99. Falco

Beste album: Data de Groove (1990)
Instap album advies: Falco 3 (1985)
Beste nummer: Jeanny
Enorm zwak voor: Out of the Dark
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Newsflash!

ik word altijd vrij vreemd aangekeken als ik vertel dat ik fan ben van Johann Hölzel. Een paar leuke nummers maar vooral foute uur muziek en wat fout was aan de jaren 80 zag je in hem terug. Ik ben het daar natuurlijk niet mee eens. Hij heeft ten eerste al een heleboel leuke en zelfs erg goede nummers en hij had een uitstraling om u tegen te zeggen. Hij was groots en meeslepend, niet enkel zijn uitstraling ook zijn karakter en ego. Zijn veel te vroege dood op Ibiza was dat zelfs. Falco had vaak wel wat sturing nodig en dat gaven de Nederlandse gebroeders Bolland hem maar al te graag. Nog nooit zo'n domme man met zoveel uitstraling gezien was een uitsprak die in de loop der jaren uit ze is gekomen. Dat die domme man hun bankrekening dik spekte en ervoor zorgden dat ze omkwamen in het werk hadden ze er wel voor over.

Ik leerde hem kennen door de grote hits mid jaren 80. De clip en muziek van het geniale Jeanny deden mij als 10 jarige sidderen, soms van angst en soms van genot. De boycot van de brave Frits Spits was als olie op het vuur, muziek die niet mocht? Dat was even interessant!

Toch was hij meer dan de uitstraling van een foute playboy deed vermoeden. Hij was een prima bassist en hij kon qua stem live ook gewoon zijn mannetje staan. Maak niet de fout om een paar albums achter elkaar te draaien want dan is de overdosis Falco snel nabij maar met enige regelmaat een album doet mij altijd erg goed.

https://i.ebayimg.com/images/g/a6kAAOSwA2lhs24g/s-l400.jpg
98. Jimmy Somerville / Bronski Beat / Communards

Beste album: Read My Lips (1989)
Instap album advies: The Singles Collection 1984/1990 (1990)
Beste nummer: Smalltown Boy
Enorm zwak voor: Read My Lips (Enough Is Enough)
Live gezien?: nope
Eric's lijst: -

Een combi van drie bij elkaar op plek nummer 98. De gemeenschappelijke deler is uiteraard het unieke stemgeluid van runaway Jimmy. In mijn countdown years zag ik hem regelmatig op het podium staan, vaak met een vrouw die lager dan hem zong (Don't Leave Me This Way en Comment Te Dire Adieu?) en dat viel op en het sprak me ook aan. Niet zozeer zijn stemgeluid maar vooral de muziek. Vond ik de muziek niks dan hielp zijn stem me er ook niet overheen. Zo heb ik bijvoorbeeld een grondige hekel aan Bee Gees cover To Love Somebody welke ook "in mijn tijd" een enorme hit was. De ongeveer gelijk uitgekomen, en zeer succesvolle, verzamel cd The Singles Collection 1984/1990 was dan wel weer een hit in huize vigil. Op de albums stonden vaak toch wel de nodige fillers. Of het nou Bronski Beat, Communards of onder eigen naam was er zat altijd wel wat minder werk tussen. Tot ik een paar maanden geleden uit de Bol.com afvalbak het album Read My Lips haalde. Een heruitgave nog wel met geweldige remixes en een fantastische geluidskwaliteit. Ik was weer helemaal om. Ik ben me er van bewust dat dit een geval is van een paar maanden later of eerder en dan had Jimbo er wellicht niet in gestaan maar we leven in het nu dus meer dan terecht op de 98ste plek.

https://image.hurimg.com/i/hurriyet/75/0x0/59c71dac45d2a027e83a48b0.jpg
97. Dead Can Dance

Beste album: Within the Realm of a Dying Sun (1987)
Instap album advies: Spleen and Ideal (1985)
Beste nummer: Anywhere Out of the World
Enorm zwak voor: In Power We Entrust the Love Advocated
Live gezien?: nope
Eric's lijst: op 36

Fucking hell staat er ook nog verantwoorde muziek in je lijst?!

Op 97 de 1ste overeenkomst met Eric! De duistere sprookjesachtige muziek welke ergens ronddoolt tussen darkwave, worldmusic, art-rock en moderne folk is intrigerende muziek. Muziek die je direct vastpakt en je pas aan het einde van het album weer loslaat. Voor mij ook weer muziek welke je niet veel of achter elkaar moet draaien. Hier was ik ook niet direct bij (ook logisch gezien het releasejaar van het 1ste album), het heeft zelfs best lang geduurd voordat ik helemaal om was. Dat was zeker niet al in de vorige eeuw. Op een gegeven moment waren de geremasterde albums in de lower mid-price en toen heb ik mijn slag geslagen en direct een stuk of 5 albums tegelijk aangeschaft. Bij het beluisteren daarvan had ik wel het gevoel iets gemist te hebben en dat Dead Can Dance een bepaald gat in mijn muziekcollectie dicht maakte. Het is een unieke band met een unieke sound. De beauty and the beast en dan lijkt het mij vrij duidelijk wie welke rol op zich neemt.

We worden opnieuw verwend.

Nu begint het toch serieus te kriebelen om in te pikken na vigil.

Dan pak ik het op na Dazzler.

Opmerkelijk: dit is precies de muziek die ik wel bij jou plaats en toch verrassen de eerste namen dan weer enorm!

Ik heet weliswaar geen Casartelli maar een topictitel aanpassen lukt me nog wel. Goede reis vigil!

Tof dat je het stokje overneemt, vigil! Meer dan interessante namen om mee te beginnen.

Ah leuk Vigil. Ik heb veel overlap met jouw smaak. Ik denk veel 80's New Wave en Synthpop met wat progrock ertussen door. Maar ab-so-luut geen Saga.

Ik denk dat je me aardig inschat, je hebt sowieso over het laatste gelijk

Op nr. 1 Pet Shop Boys?

Ik schat ook in dat je Fish en Marillion minimaal in de top10 hebt. Maar goed, ik ben vooral nieuwsgierig naar het onverwachte.

Je kan ook gewoon naar zijn top 10 kijken op de profielpagina (tenzij we gefopt worden)

Vandaar nieuwsgierig naar het onverwachte. Wie weet heeft hij Ornette Coleman of Cannibal Corpse op 1.

Iets zegt me dat dat wishful thinking is.